φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα    

    Αυτή δεν ήταν γρἰπη, φίλες και φίλοι, δεκαπενθήμερες διακοπές στον Κάτω Κόσμο ήταν, μα  την Παναγία!  Ξεκουράστηκα όμως, ξανασκέφτηκα πολλά, αναθεώρησα πολλά (όσον αφορά τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, κυρίως)  κι είμαι και πάλι γερός και χαρούμενος.

   Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι σύνθημα πανού σε συγκέντρωση εργαζομένωνκαι ανέργων – το εντόπισα σε φωτογραφία στο RedNoteBook. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση γιατί καταγράφει με λίγες λέξεις, με αφέλεια και κυνισμό, όλο το κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό αδιέξοδο της ιστορικής Αριστεράς, από τη σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι όσο πιο Αριστερά γίνεται – μέχρι αυτούς που θεωρούν ότι η εργασία  μια μέρα (κομμουνισμός) θα καταργηθεί και θα γίνει ελεύθερη ανθρώπινη δραστηριότητα και οι άνθρωποι θα περιμένουν πότε να ξημερώσει να πάνε να καθαρίσουν κοπριές στους στάβλους. Το αδιέξοδο αυτό συμπυκώνεται στο γεμάτο αγανάκτηση, απόγνωση και απελπισία ερώτημα που διατυπώνεται από τα στελέχη και τα μέλη της νεκροζώντανης Αριστεράς:

μα γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;

   Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν έχει διατυπωθεί και δεν πρόκειται να διατυπωθεί, εάν βεβαίως εξαιρέσουμε την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών, η οποία απαντά:

 ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται γιατί είναι σοφός 

 Ποιά είναι η σοφία του: Να ποια είναι: ξέρει πολύ καλά ότι εάν ξεσηκωθεί, εάν βγει δηλαδή στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί, να απειλήσει, να εκλιπαρήσει, να διαδηλώσει, να διεκδικήσει,  δεν θα καταφέρει απολύτως  τἰποτα, θα φάει το ξύλο της αρκούδας και θα γυρίσει στο σπιτάκι του δαρμένος, ταπεινωμένος, ηττημένος, γαμημένος  και ξεφτιλισμένος!    

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας  μέρα

     Τις επιθυμίες  και τις πρακτικές των εργαζομένων της εκτέλεσης να εργάζονται όσο γίνεται λιγότερο, να εργάζονται σε όλο τον πλανήτη και να μην ασκούν κάποιο επάγγελμα, πολλοί φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι, (σχεδόν) όλοι ακαδημαϊκοί, μεταξύ των οποίων οι Φουκό, Ντελέζ, Γκουαταρί, Βίρνο, Νέγκρι, Χάρντ, Γαβριηλίδης  είναι οι πιο γνωστοί, ονομάζουν νομαδισμό, όρος που παραπέμπει στον ποιμενικό νομαδισμό, στον νομαδικό ποιμενικό  τρόπο παραγωγής, στον νομαδικό ποιμενικό πολιτισμό –  ο οποίος είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να επινοήσει και να πράξει το ανθρώπινο είδος – τα ναζιστικά κρεματόρια ήταν καπιταλιστική αναβίωση του νομαδικού ποιμενισμού. Η επιλογή αυτή δείχνει ότι οι παραπάνω στοχαστές βλέπουν με συμπάθεια τον ποιμενικό νομαδισμό – βλέπουν με συμπάθεια κάποια χαρακτηριστικά του ( τη βία, το ανυπότακτο των νομάδων, τη λατρεία των αχανών εκτάσεων και την ταχεία κίνηση σε αυτές, μέχρι και κάποιες ελάχιστες επιβιώσεις μητριαρχίας), ενώ αποσιωπούν τη φύση του, εάν την έχουν κατανοήσει –  εάν δεν την έχουν κατανοήσει, τί να πούμε;  

      Αφορμή του σημερινού σημειώματος η ανάρτηση στο nonadic universality δύο μεταφρασμένων από τον Άκη Γαβριηλίδη αποσπασμάτων (θα μας απασχολήσουν διεξοδικά προσεχώς) από το βιβλίο του Μισέλ Ρους (Michel Rouche) La violence nomade (Fayard, Raris, 2009), βιβλίο που επιχειρεί να βγάλει λάδι και τον νομαδικό ποιμενισμό και τους Ούννους και τον Αττίλα: δεν θα κόψω τις φλέβες μου γιατί και τις αγαπώ και τις χρειάζομαι. Σήμερα θα υποστηρίξω ότι η επιλογή του όρου νομαδισμός για να χαρακτηριστεί η ανυπότακτη κινητικότητα ( πραγματική, φαντασιακή και συμβολική) των Υποτελών Παραγωγών στον καπιταλισμό είναι ατυχέστατος, λίαν επιεικώς,  και θα αναρωτηθώ για ποιους λόγους υιοθετήθηκε.  Άγνοια του νομαδικού ποιμενισμού;  Λατρεία της βίας των νομάδων από τους πρώην υποστηρικτές της ένοπλης βίας;  Πώς να εξηγήσουμε τη γοητεία που ασκεί πάνω τους ο νομαδικός ποιμενισμός;  Μήπως, η πιο σοβαρή ένσταση και κριτική, ο τρόπος σκέψης τους σε αυτή την περίπτωση είναι ποιμενικός;  

    Το βασικό ερώτημα που με απασχολεί είναι το εξής:  Θα μπορούσε να έχει υιοθετηθεί κάποιος άλλος όρος –  και ποιός;  Για να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα, φίλες και φίλοι, θα πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στην κινητικότητα του ανθρώπινου είδους. Θα το κάνουμε.

    Εν τω μεταξύ, για τον νομαδικό ποιμενικό τρόπο παραγωγής:  

 https://www.badarts.gr/2010/05/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae%cf%82/

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Αναρωτιέμαι τώρα τελευταία ποια κοινωνική ομάδα και κάτω από ποιες συνθήκες θα μπορούσε να πάρει τις καραμπίνες.  Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί εάν καταργούνταν οι συντάξεις ή ακόμα κι αν μειώνονταν 50%. Δεν ξέρω που θα πήγαιναν οι συνταξιούχοι με τις καραμπίνες στα χέρια και τι θα  έκαναν –  στα σπίτια βουλευτών;  στις Εφορίες;  στη Βουλή;  στο Υπουργείο που θα έπαιρνε την απόφαση δραστικής μείωσης ή κατάργησης των συντάξεων;  Να σκοτώσουν, να εκφοβίσουν, να απειλήσουν;  Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι πολύ σύντομα θα επέστρεφαν σπίτια τους ταπεινωμένοι, ξεφτιλισμένοι και απογοητευμένοι.  Οι συντάξεις όμως απλά θα μειωθούν ή θα μειώνονται συνεχώς τόσο όσο θα επιτρέπεται στους συνταξιούχους να σέρνουν  τα κουρασμένα βήματά τους  πάνω στη Γή, έως ότου θλιμμένοι,  που δεν θα μπορούν να βοηθήσουν τέκνα κι εγγόνια, μετακομίσουν στον ανύπαρκτο άλλο Κόσμο και τους φάνε τα υπαρκτά σκλήκια.  

     Η έντονη μετακίνηση των τεκτονικών κοινωνικών πλακών θα καταλαγιάσει όταν οι επιδιώξεις του Κυρίου εκπληρωθούν, σε καμιά δεκαριά χρόνια, όταν πολύ μικρές, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κλείσουν (αλλά και μεγάλες), όταν ένα μεγάλο μέρος των αυταπασχολούμενων εξαφανιστούν, όταν οι συντάξεις μειωθούν στο μισό του σημερινού μισθού, όταν η ανεργία φτάσει το 40%,  όταν οι μισθοί θα γίνουν μισθοί απλής ζωικής επιβίωσης και αναπαραγωγής, όταν το Κράτος συρρικνωθεί και περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες για να μειωθούν οι φόροι των μεγάλων επιχειρήσεων και τονωθεί η ανταγωνιστικότητα, η επιβίωσή τους δηλαδή μέσα στα πλαίσια του διεθνούς καπιταλισμού. Όταν όλα αυτά θα συμβούν, συμβαίνουν ήδη, το κοινωνικό τοπίο θα είναι κάπως έτσι: το ένα τρίτο των Υποτελών θα εργάζεται, θα γαμιέται στη δουλείά με σκυμμένο το κεφάλι και τουρλωμένο τον κώλο (με το βιομηχανικό προλεταριάτο των εξαγωγικών βιομηχανιών να είναι το πιο καλοπληρωμένο τμήμα αυτού του στρώματος και το πιο υπάκουο και πειθήνιο), το ένα τρίτο μια ζωή θα ψάχνει για δουλειά και όλο και κάτι θα ψιλοβρίσκει, θα το χοντρογαμάνε και θα το ψιλοπληρώνουνε, όταν το πληρώνουνε, το ένα τρίτο θα χάσει κάθε ελπίδα ότι θα μπορέσει μια μέρα να βρει δουλείά. Αυτό θα είναι το κοινωνικό τοπίο σε δέκα το πολύ χρόνια, φίλες και φίλοι. Έχει αρχίσει να διαμορφώνεται εδώ και τέσσερα χρόνια, σε δέκα το πολύ η κατάσταση θα έχει ξεκαθαρίσει.

   Μέχρι τότε όμως θα ζήσουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα δεκαετία πολιτικών εξελίξεων, όχι ότι οι

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα   

    το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον γιούργκο    

    Εάν κάποια στιγμή θελήσετε να διαβάσετε κάποιο ενδιαφέρον βιβλίο της κοινωνικής ανθρωπολογίας, εάν δεν το έχετε διαβάσει, θα σας πρότεινα ένα βιβλίο που περιγράφει πως μια εξισωτική, κομμουνιστική κοινωνία κυνηγών – τροφοσυλλεκτών μπορεί να μετεξελιχθεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, από μέρα σε μέρα,  σε μια κοινωνία άκρως ανταγωνιστική και εγωιστική, σε μια κοινωνία που έχει εξαλειφθεί σχεδόν κάθε στοιχείο κοινωνικότητας. Πρόκειται για το βιβλίο του ανθρωπολόγου Κόλιν Τερνμπουλ (Colin M. Turnbull) The Mountain People (Λονδίνο, 1974, β΄ εκδοση –  15 εβρά κοστίζει). Ο συγγραφέας αφηγείται την  ιστορία μιας κυνηγητικής-τροφοσυλλεκτικής φυλής της βόρειας Ουγκάντας, τη φυλή Ικ, την οποία έδιωξαν από τις περιοχές που ζούσαν με αποτέλεσμα να βρεθεί η φυλή αντιμέτωπη με το φάσμα της πείνας και των αναπόφευκτων ασθενειών. Οι πεινασμένοι , ασθενείς και εξουθενουμένοι κυνηγοί-τροφοσυλέκτες ξέχασαν εν μια νυκτί κάθε πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης και πρόκριναν την ικανοποίηση του ατομικού και μόνο συμφέροντος, προσπαθώντας να αποκομίσουν σε βάρος των άλλων, κυρίως κρυφά, όσο περισσότερα μπορούσαν. Θα έλεγα ότι περιήλθαν σε μια προανθρώπινη κατάσταση, στην κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει και εμείς στις καπιταλιστικές κοινωνίες.    

    Έγραψα πιο πάνω ότι στις νέες συνθήκες που εξαναγκάστηκαν να ζουν οι Ικ εξαλείφθηκε σχεδόν κάθε στοιχείο κοινωνικότητας και τόνισα το σχεδόν. Εάν εξαφανίζονταν κάθε στοιχείο κοινωνικότητας, δεν θα υπήρχε  πια κοινωνία. Η διαπίστωση αυτή ισχύει για κάθε κοινωνία που προκρίνει το ατομικό σύμφέρον και τον εγωισμό/ανταγωνισμό έναντι της συνεργασίας και αλληλεγγύης, ισχύεει και για τις καπιταλιστικές κοινωνίες. Τί είναι λοιπόν αυτό το σχεδόν;  Αυτό το σχεδόν είναι η ελάχιστη κοινωνικότητα που αποτρέπει τη διάλυση μιας κοινωνίας. Αυτή την ελάχιστη κοινωνικότητα την αποκαλώ εμμενή κομμουνισμό. Σήμερα θα ήθελα να εκθέσω συνοπτικά τις απόψεις που κυκλοφορούν σχετικά με τον κομμουνισμό με κριτήριο τα εξής ερωτήματα: υπήρξε κομμουνισμός;  Υπάρχει;  Θα υπάρξει; Κυκλοφορούν τρία μοντελάκια.

 

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Έφτασε στα χέρια μου το πρώτο τεύχος του περιοδικού Πλατύπους (Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2013) που εξέδωσε η ομώνυμη πολιτική ομάδα, η βασική επιδίωξη της οποίας είναι η πρακτική ανασυγκρότηση μιας μαρξιστικής Αριστεράς. Στο οπισθόφυλλο του περιοδικού διαβάζουμε τα εξής: Η Αριστερά είναι νεκρή!  Ζήτω η Αριστερά!

Continue reading →

     Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως: 

λαμπυριζούσης και  σελαγιζούσης της σελήνης  παρά λίμνης της  Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε,  σταθήτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας και απαντησάντων κλάστε μας τ`αρχίδια, απέδρασαν.

     φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα    

   Το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Φιλίστορα και στον Βασίλη Κομήτη

     Η κατάληξη -ω του πρώτου προσώπου ενικού του Ενεστώτα (τρέχ-ω, λέγ-ω) ήταν και είναι ένα αίνιγμα, ένα μυστήριο· ταΐζω τη μεγαλομανία μου και σας λέω: παγκόσμια αποκειστικότητα!  με το σημερινό σημείωμα, φίλες και φίλοι, θα πάψει να είναι!  Αν το διαβάσει φέρελπις και φιλόδοξος φοιτητής/φοιτήτρια της Φιλολογίας ή της Ιστορικής Γωσσολογίας ας το κάνει διδακτορική διατριβή –  θα χαρώ πολύ γιατί θα μάθω κι άλλα πολλά. Γιατί όμως η κατάληξη -ω να χαρακτηρίζεται αίνιγμα, μυστήριο;   

Continue reading →