‘ Αν σε κάποια δραστηριότητα συναντήσει κανείς δυσκολίες, απλώς τα παρατά· διότι βρίσκει κάτι άλλο να κάνει ή κατά καιρούς έναν καλύτερο δρόμο, ή κάποιος άλλος βρίσκει το δρόμο που έχασε ο πρώτος. Μα δεν πειράζει καθόλου αυτό· αντίθετα, τίποτε δεν προκαλεί τόσο μεγάλη σπατάλη κοινής ενέργειας όσο η αλαζονική θέση ότι είναι κανείς προορισμένος να εμμείνει στην πραγματοποίηση ενός συγκεκριμένου προσωπικού στόχου. Σε μια κοινότητα, που

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Κάθε καπιταλιστική κοινωνία είναι μια μεγαμηχανή που παράγει ήρωες· κάθε καπιταλιστική κοινωνία είναι μια ηρωική κοινωνία, μια κοινωνία στην οποία επικρατεί ένας συγκεκριμένος τύπος, χαρακτήρας ανθρώπου τον οποίο ονομάζουμε ήρωα. Ο ήρωας προκρίνει τον ανταγωνισμό σε βάρος της συνεργασίας με σκοπό τον πλούτο, την ισχύ και τη δόξα, τη φήμη. Στην ιεραρχία των ηρώων, ισχυρότερος ήρωας είναι ο καπιταλιστής, ο πιο αδύναμος ο καταναλωτής, ο πολίτης. Η καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να αναπαραχθεί εάν οι Υποτελείς δεν διαμορφωθούν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του καπιταλιστή ήρωα, εάν δεν κυριαρχεί ο ήρωας ως τύπος και χαρακτήρας ανθρώπου.

Continue reading →

φίλε Νίκο,

όλες και όλοι, στα σπίτια και τα καφενεία, στους χώρους δουλειάς και τα λεωφορεία, μιλάμε για σένα, αγωνιούμε, σκεφτόμαστε, συζητάμε. Τι να το κάνω όμως εάν εγώ πεθαίνω κι όλοι μιλάνε για μένα; Είναι ζωή αυτή; Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θέλουν να πεθάνεις, το ομολογούν ανοιχτά και ξεδιάντροπα· δεν είναι λίγοι, πολύ λιγότεροι από τους προηγούμενους, που θέλουν να συνεχίσεις, σε ενθαρρύνουν, σου συμπαραστέκονται· κι αν πεθάνεις;  Ούτε είναι λίγοι κι εκείνοι που θέλουν να ζήσεις, να ζήσεις με κάθε τίμημα, και να νικήσεις: θα νικήσεις μόνο εάν ζήσεις με κάθε τίμημα. Κι αν ζήσεις και νικήσεις, θα ζήσουμε και θα νικήσουμε κι εμείς.

Continue reading →

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Οι πιθανές εκβάσεις της επιλογής όλα ή τίποτα του απεργού πείνας Νίκου Ρωμανού  είναι:

υποχώρηση του Κράτους, αποδοχή του αιτήματος του απεργού·

θάνατος·

υποχώρηση του απεργού.

Στην πρώτη περίπτωση θα έχουμε μια μεγαλειώδη, ηρωική νίκη. Εάν υποχωρήσει το κράτος θα επιβεβαιωθούν οι υποστηρικτές της επιλογής όλα ή τίποτα και θα διαψευσθούν, θα γίνουν ρόμπες, θα εξευτελιστούν οι διαφωνούντες και οι εκφράζοντες επιφυλάξεις και ενδοιασμούς. Ας ζήσει ο Νίκος, ας ικανοποιηθεί το αίτημά του κι εγώ ας διαψευστώ, ας γίνω ρόμπα, ας εξευτελιστώ –  αν θέλετε, κατεβαίνω στην πλατεία Συντάγματος να με φτύσετε. Θα κάνω υπομονή.

Continue reading →

Μπαμπά, γιατί ζούμε, με ρώτησε τις προάλλες ο Παύλος, δώδεκα χρονών, δεν είναι έφηβος ακόμα.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Παύλος ζει για να παίζει, εγώ ζω για να φροντίζω. Το παιχνίδι δίνει χαρά και νόημα  στον Παύλο, η φροντίδα δίνει χαρά και νόημα σε μένα.  Πριν, η φροντίδα ήταν ένα επώδυνο άχθος, τώρα όμως όχι. Κάθε τόσο, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αυτό που μας δίνει χαρά και νόημα αλλάζει. Κάποτε μου έδινε χαρά και νόημα η περιπλάνηση, η αλητεία, τα ταξίδια, το γαμήσι, το διάβασμα, η ξενοιασιά, το αμπέλι. Μερικές φορές έχουμε επίγνωση γιατί ζούμε, τις περισσότερες φορές όμως όχι. Η ζωή δεν έχει νόημα, έχει νοήματα.

Continue reading →

 

 

Δεν γράφω λέξη. Μεταφέρω μόνο τη σύντομη συνομιλία που είχαμε με τον George, τα σχόλια στο σημείωμα για τον Νίκο

 

George:

Το πραγματικό αίτημά του όπως καταλαβαίνεις δεν είναι μόνο και μόνο να σπουδάσει, μην το ρομαντικοποιούμε. Αυτό που θέλει είναι να ζήσει πιο ελεύθερα. Ερώτημα τώρα: δεν θεωρείς ότι αν αποκήρυσσε λεκτικώς και δημοσίως την ανατρεπτική δράση, θα ικανοποιούταν το αίτημά του? Σιγά το κόστος! Κι αν δεν, τότε, ναι, θα μπορούσε να παίξει και το τελευταίο χαρτί του. Με αυτή την έννοια η πράξη του είναι ανορθολογική. Ας ελπίσουμε όχι και μοιραία.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Αυτό το σύνθημα κυκλοφορεί στην πιάτσα, στην αγορά, στα καφενεία, στα ψιλικατζίδικα, στις λαϊκές και στα παζάρια (-Αυτά τα χόρτα είναι άγρια; –  Δεν τα βλέπεις, δεμένα τα έχω), στο δρόμο, στα λεωφορεία· όπως όλα τα συνθήματα των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων καταγράφει και συνοψίζει ανάγκες, επιθυμίες, στρατηγικές. Καταγράφει την αποφασιστικότητα για ανυπακοή, για γενικευμένη, από αδυναμία ή απροθυμία, στάση πληρωμών, για τη διεξαγωγή της μάχης όχι στο γήπεδο του Κυρίου, στο γήπεδο της ένοπλης βίας, αλλά στο δικό μας γήπεδο, στο γήπεδο του χρήματος, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά αντεστραμμένος κομμουνισμός.

Continue reading →