φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο φίλος αναγνώστης Νάσος Κοντονάτσιος διάβασε το χθεσινό σημείωμα για τον Βαρουφάκη και έγραψε στο fb ότι συμφωνεί απόλυτα και διαφωνεί απόλυτα με όσα υποστηρίζω και αναρωτήθηκε εάν  έχει συμβεί και σε μας αυτό. Η γνώμη του ακούγεται παράδοξη, με άρεσε πολύ όπως την εξέφρασε, και με το σημερινό σημείωμα, το οποίο και του το αφιερώνω, θα εκθέσω  κάποιες σκέψεις με αντικείμενο τον μεταβατικό χαρακτήρα της εποχής μας, τη διαδικασία μετάβασης από ένα υφιστάμενο τρόπο σκέψης προς ένα νέο σκέπτεσθαι. Και θα δείξω, με τον δικό μου τρόπο,  ότι είναι παντελώς αδύνατον να μην υπάρχει, με οποιονδήποτε τρόπο,  το παλιό μέσα στο νέο, όποιο κι αν είναι αυτό. 

ΣΠΕΥΔΩ  να σχολιάσω τη γνώμη, τη σκέψη του Νάσου γιατί αυτές τις μέρες, αυτές τις βδομάδες, κι αυτό θα συμβαίνει και τις επόμενες εβδομάδες, διακατέχομαι από αυτό το συναίσθημα. Διαβάζω την Παρακμή της Δύσης του Όσβαλντ Σπένγκλερ και ενώ συμφωνώ απόλυτα με τις καταπληκτικές σκέψεις και παρατηρήσεις του συγγραφέα πάνω σε κοινωνικά και πολιτισμικά φαινόμενα, διαφωνώ απόλυτα με την ερμηνεία που δίνει. Ας σημειώσω ότι ο Σπένγκλερ συνάντησε μία φορά τον Χίτλερ, από το 1933 όμως το βιβλίο απαγορεύτηκε από τους Ναζί! Ντρέπομαι, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα μπορούσαμε να αντιπαραβάλλουμε την Παρακμή της Δύσης με τον Αγώνα μου, ένα από τα πλέον πανάθλια βιβλία που έχουν γραφεί.

ΤΟ ερώτημα του τίτλου θα σας φανεί παράξενο διότι αγγίζει και προβληματικοποεί ένα αυτονόητο. Τα αυτονόητα είναι παγιώσεις ενός ισχύοντος τρόπου σκέψης και θέασης και, όταν εμφανίζεται, αδρά έστω, ένα νέο σκέπτεσθαι, πλήττονται και αναθεωρούνται. Η Κακιά Σχολή ρέπει προς την πλήξη των αυτονόητων· η προσβολή τους συμβάλλει στον εμπλουτισμό του νέου σκέπτεσθαι και είναι πολύ φυσικό να αναστατώνει. Η αναστάτωση, η πνευματικοψυχικοσυναισθηματική   περιπέτεια, είναι μια σαφής και άκρως συνειδητή επιδίωξη της Σχολής αφού επιλογή της είναι η έκθεση της έκπληξης που χαρακτηρίζει την αέναη και πανταχού παρούσα και διαρκώς καταχωνιασμένη κοινωνική επανάσταση. Κοινωνικός πόλεμος είναι αυτός, δεν μπορεί να μην υπάρχουν εκπλήξεις.

ΘΑ θέσω το εξής ερωτήματα:  το μη τυπωμένο μέρος μιας σελίδας, τα περιθώρια, τα marginalia, που περιβάλλει το τυπωμένο κείμενο,  είναι άχρηστο ή χρήσιμο; Εάν είναι άχρηστο, γιατί δεν καταργείται ώστε να έχουμε όλη τη σελίδα τυπωμένη, γιατί να σπαταλιέται χαρτί χωρίς να χρησιμοποιείται; Δεν είναι παράλογο; Εάν είναι χρήσιμο, ποια είναι η χρησιμότητά του; Χρησιμοποιείται από τον αναγνώστη και πώς; Ποια είναι η προέλευσή του; Είναι δυνατόν τα περιθώρια να είναι και άχρηστα και χρήσιμα –  και πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Continue reading →

 

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΑΝ  έγραφα μια Κυριολογία, θα αποτελούνταν από δύο μέρη. Στο πρώτο θα εξέταζα τους όρους με τους οποίους είναι γνωστός ο Κύριος από γλωσσολογικής και ιστορικής έποψης: άρχων, ταγός, παχύς, γνώριμος, αγός, αγάς, βοεβόδας, τσάρος, lord, δούκας, φαραώ, φίρερ, μεσιέ, leader και άλλα πολλά πολλά. Στο δεύτερο θα σχολίαζα την προσωπικότητα και την πρακτική μερικών Κυρίων αλλά και συμβούλων του Κυρίου (λ.χ., Μακιαβέλι) που και αυτοί Κύριοι είναι, αν και ψιλικατζήδες, υποτελείς δηλαδή. Ένα κεφάλαιο θα το αφιέρωνα ασφαλώς στον Κύριο Βαρουφάκη. Και να τι θα έγραφα περίπου.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΠΡΙΝ από καμιά δεκαριά χρόνια, άνοιξη, όταν τα φίδια λιάζονται και ζεσταίνονται πάνω στην καυτή άσφαλτο των δρόμων, σε κάποιο χωριό του Διδυμοτείχου, παπάς και γιος σκοτώθηκαν με το αυτοκίνητό τους κυνηγώντας να σκοτώσουν ένα φίδι, βγήκαν από το δρόμο και έπεσαν μέσα σε ρέμα –  ο τρίτος επιβάτης, ο μικρότερος γιος,  τη σκαπούλαρε με επιπόλαια τραύματα. Τα φίδια που πατάνε και σκοτώνουν κάθε χρόνο συνειδητά οι οδηγοί θα πρέπει να είναι πολλές χιλιάδες –  πατημένα φίδια βλέπω πολύ συχνά στους δρόμους. Τα φίδια δεν γνωρίζουν ότι εκεί όπου ζεσταίνονται πάνω στην καυτή άσφαλτο περνάνε αυτοκίνητα, (και) τροχοφόρα μέσα εξόντωσης άγριων ζώων,  τα οποία οδηγούν άνδρες και γυναίκες που μισούν τα φίδια, τα φοβούνται και τα σκοτώνουν σαν να είναι ο πιο φοβερός και ο πιο επικίνδυνος εχθρός.

ΕΙΜΑΣΤΕ κληρονόμοι μιας φιδοφοβικής και φιδοεξοντωτικής παράδοσης. Η κάποτε ευρύτατα διαδεδομένη φιδολατρεία έχει εξαφανιστεί, όπως άλλωστε και η δενδρολατρεία, ειδικές μορφές της λατρείας της φύσης, της φύσης Μητέρας. Γιατί κάποτε οι άνθρωποι αγαπούσαν και λάτρευαν τα φίδια, γιατί άρχισαν να τα φοβούνται, να τα μισούν και να τα εξοντώνουν ανηλεώς; Τα φίδια, φίλες και φίλοι, είναι ένα φοβισμένο ζώο το οποίο μόλις μας δει φεύγει. Λατρεύω τη φυγή των φιδιών. Το φίδι θα σε δαγκώσει μόνο εάν το πατήσεις και μάλιστα όταν ζευγαρώνει. Θυμάμαι ότι όταν περπατούσαμε Μάιο μήνα με τον παππού μου στα χωράφια, κρατούσαμε μεγάλα ραβδιά με τα οποία κουνούσαμε τα ψηλό χορτάρι μπροστά μας για να προειδοποιήσουμε τα φίδια ότι θα περάσουμε, για να μην τα πατήσουμε, για να προλάβουν να φύγουν.

ΤΑ φίδια είναι χρησιμότατα για τον γεωργό και για τους κατοίκους των χωριών. Σε πολλές κοινωνίες, πολλά είδη φιδιών ήταν άγρια κατοικίδια ζώα, κανένα από αυτά δηλητηριώδες. Δεν τα σκότωναν γιατί έτρωγαν ποντίκια –  πολλά φίδια, λίγα ποντίκια. Γιατί όμως ενώ είναι και ακίνδυνο και χρήσιμο άγριο ζώο, το φοβόμαστε, το μισούμε και το εξοντώνουμε χωρίς τον παραμικρό οίκτο;

ΓΙΑΤΙ το φίδι είναι το σύμβολο των γιατρών, της ιατρικής;

ΓΙΑ  να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα, φίλες και φίλοι, θα πρέπει να εξετάσουμε τη σχέση του φιδιού με τον θάνατο και την αθανασία. Πριν απαντήσουμε όμως ας διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις για το σφυροδρέπανο, το σύμβολο του κομμουνισμού του παρελθόντος, το οποίο επιβιώνει ως θλιβερό και γραφικό κατάλοιπο μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Continue reading →