https://www.facebook.com/groups/709643762468362/815056018593802/?comment_id=815670518532352¬if_t=group_comment_reply
https://www.facebook.com/groups/709643762468362/814920775273993/?notif_t=group_comment_reply
φίλες και φίλοι,
εάν θέλετε να δείτε μια άλλη πτυχή του ακανθώδους ζητήματος των πηγών της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και φιλοσοφίας, αν έχετε χρόνο και διάθεση, κάνετε, σας παρακαλώ, τον κόπο να διαβάσετε αυτή τη συζήτηση, αυτό το βασανιστήριο που υπέστην από έναν νεαρό φιλόσοφο.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΦΙΛΟΙ μου υπέδειξαν άρθρο του Paul Mason, δεν τον γνωρίζω, δημοσιευμένο στον Φύλακα του (εγγλέζικου) καπιταλισμού (The Guardian), μεταφρασμένο στο Νόστιμον Ήμαρ από κάποιον ή κάποιαν που τον έπαιζε, την έπαιζε την ώρα που μετέφραζε, και αναδημοσιευμένο στο tvxs. Ο πρωτότυπος τίτλος συμπυκνώνει το περιεχόμενό του: the end of capitalism has begun – το τέλος του καπιταλισμού έχει αρχίσει. Μαζί με το τέλος όμως του καπιταλισμού αρχίζει και η εποχή της αποβλάκωσης πολλών διανοουμένων και αρθρογράφων. Αυτά που υποστηρίζονται με ωθούν να χαρακτηρίσω το περιεχόμενό του ως παραμύθι – παραμύθι είναι μια σύντομη ιστορία για παιδιά με την οποία θέλουμε να τα πούμε κάτι απευθυνόμενοι στο υποσυνείδητο ταΐζοντας το ασυνείδητο. Με το παραμύθι θέλουμε να πούμε κάτι επιπλέον από αυτό που λέμε – αυτό το κάτι επιπλέον το λέμε παραδήλωση ή παρασήμανση. Το παραμύθι προετοιμάζει το νεαρό κορίτσι για τον πόνο (σιγά τον πόνο!) και το αίμα (σιγά τα αίματα!) του σπασίματος της παρθενιάς, όταν ακούει ότι η νεαρή ηρωίδα πληγώνεται με τη βελόνα και τρέχει λίγο αίμα.
Η παραδήλωση του άρθρου, φίλες και φίλοι, είναι αισχρή – επομένως δεν μπορεί παρά και το άρθρο να είναι αισχρό. Σε αυτό το συμπέρασμα θα καταλήξω – θα διαβάσετε την επιχειρηματολογία μου. Αν την συνόψιζα σε μια φράση αυτή θα ήταν: άντε, αναγνώστη, πήγαινε για ύπνο, όνειρα γλυκά κι αύριο μια όμορφη μέρα μας περιμένει, μια όμορφη μετακαπιταλιστική μέρα.
ΟΙ φίλοι μου υπέδειξαν το άρθρο και γιατί σε αυτό ο συντάκτης γράφει κάποια πράγματα που γράφω κι εγώ εδώ και πολλά χρόνια αλλά σήμερα μου δίνεται η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω κάποια ζητήματα για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις – τις οποίες απεχθάνομαι. Πριν πιω ένα καφεδάκι και πω κάποια πράγματα για τον Φύλακα του (εγγλέζικου) καπιταλισμού και για την έννοια του τέλους, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν έχει καμιά απολύτως σχέση ο μετακαπιταλιστικός παράδεισος που ευαγγελίζεται ο συντάκτης με την τάση της διεύρυνσης του κομμουνισμού που διακρίνω κατά την μακραίωνη περίοδο της στασιμότητας και της συρρίκνωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Εκεί όπου ο συντάκτης βλέπει την επί γης ουτοπία εγώ βλέπω την επί γης Αποκάλυψη και Φρίκη. Θα πούμε πολλά, αν δεν προλάβουμε σήμερα κι αύριο μέρα είναι. Μην αφήσουμε τα καρπούζια και τα πεπόνια απότιστα – τόσο κόπο κάναμε και τα φυτέψαμε με τον Pablo. Κι αν δεν έρθει, με παρέα, είναι πολλά, να τα φάμε τον Σεπτέμβρη, θα νοικιάσω ένα ελικόπτερο και θα του βομβαρδίσω το σπίτι με καρπούζια και με πεπόνια. Τρελός είμαι, ό,τι θέλω κάνω.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΑΠΟ τις πρώτες μέρες που έσκασε μύτη η Σχολή, Φεβρουάριο του 2009, είχα ήδη ξεκαθαρίσει τις επιδιώξεις μου, μία εκ των οποίων ήταν και είναι η με κάθε τρόπο συμβολή στη διάλυση της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Είχα γράψει ότι ή η οριστική αποχώρησή της θα είναι αναγκαία, αν και όχι και επαρκής, προϋπόθεση για την εμφάνιση μιας Αριστεράς που θα αποκηρύττει καθαρά και σθεναρά τον εκλογικισμό, τον κυβερνητισμό και τον μεταρρυθμισμό ή μια νέα Αριστερά θα διαλύσει την ιστορική ή θα είναι ταυτόχρονες οι διαδικασίες της αποχώρησης της μιας και της εμφάνισης της άλλης. Έχω την αίσθηση ότι συμβαίνει το τρίτο.
ΩΣ πρώτος στόχος είχε επιλεγεί η διάσπαση και η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Έκρινα ότι πρέπει να είναι ο πρώτος γιατί είναι και ο εύκολος. Ο δεύτερος στόχος είναι η διάσπαση και η διάλυση του ΚΚΕ – γι΄ αυτόν θα γράψω σε ένα από τα προσεχή σημειώματα και θα δούμε γιατί είναι πιο δύσκολος. (Υποστηρίζω ότι θα διαλυθεί κατά την φοβερή και τρομερή πενταετία 2020 – 2025). Γιατί όμως ο στόχος της διάσπασης και της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εύκολος; Ακριβώς λόγω του εκλογικισμού, του κυβερνητισμού και του μεταρρυθμισμού του. Κάθε αριστερό κόμμα που θέλει να κυβερνήσει, να διαχειριστεί δηλαδή το καπιταλιστικό Κράτος, θεσμός που αναπαράγει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, είναι καταδικασμένο να εξαφανιστεί. Εάν τα ηγετικά στελέχη του νομίζουν ότι θα υλοποιήσουν το πρόγραμμά τους, ότι θα διαχειριστούν το καπιταλιστικό Κράτος προς όφελος των εργαζομένων, ότι μέσω της κοινωνικής δικαιοσύνης θα τονώσουν την παραγωγή και θα εξασφαλίσουν την ανάπτυξη, μοντελάκι παντελώς φιλελεύθερο, τότε πολύ γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι αυτό είναι αδύνατο – και θα αποδειχθεί ότι οι αυταπάτες ήταν οι σύμβουλοί τους. Και είναι θέμα χρόνου, στις μέρες μας, η συγκόλληση του επιθέτου νέο – στον όρο φιλελεύθερος! Εγκληματική αφέλεια, αφοπλιστική ανικανότητα! Και ή θα μεταλλαχτούν σε κέντρο ή δεξιά που θα αυτοαποκαλείται Αριστερά ή θα διασπαστούν. Εάν τα ηγετικά στελέχη γνωρίζουν ότι άλλα λένε σήμερα κι άλλα θα κάνουν αύριο, τότε είναι απατεώνες. Απάτη και διαχείριση του Κράτους από τη μια, αναπαραγωγή και διαιώνιση της αφέλειας από την άλλη. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ισχύουν και τα δύο. Φαίνεται με την σημερινή διάσπαση.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τη Ζωή που μου χαρίζει αυτές τις ωραίες μέρες, τις μέρες της διάσπασης και της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Χρόνια τις περιμένω αυτές τις έξοχες μέρες!
φίλες και φίλοι, καλημέρες
ΚΑΠΟΙΕΣ βεβαιότητες που διαθέτουμε και κάποιες τάσεις που εντοπίζουμε και παρατηρούμε σε πολλά κοινωνικά πεδία, διαδικασίες και σχέσεις μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε ένα αδρομερές σκιαγράφημα της πενταετίας 2020 – 2025. Αν και αδρομερές, δεν παύει να είναι αρκούντως ευκρινές, όπως θα διαπιστώσετε, τόσο ώστε η εν λόγω πενταετία να μας βρει χωρίς αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, να μας βρει δηλαδή προετοιμασμένους να υποδεχθούμε και να χειριστούμε την όποια έκπληξη εκδηλωθεί· έκπληξη που θα είναι η ορατή, η αισθητή έκφραση του παγκόσμιου κοινωνικού πολέμου όπως αυτός συγκεκριμενοποιείται και διεξάγεται σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό.
Η πενταετία 2020 – 2025 θα είναι μια κομβική πενταετία για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Ο κομβικός κοινωνικός χρόνος είναι ένας χρόνος στον οποίο συγκλίνουν τάσεις, εκτυλίσσονται (και όχι αυτό το φρικτό λαμβάνουν χώρα) γεγονότα και αποκλίνουν επίσης τάσεις. Γνωρίζουμε έναν κομβικό χρόνο – την επανάσταση. Ένας άλλος είναι πολύ λιγότερο γνωστός: είναι ο χρόνος κατά τον οποίο εκβάλλουν και εδραιώνονται αλλαγές της κοινωνικής δομής μιας κοινωνίας – ιδίως εάν αυτές είναι ταχείες και δραστικές. Εάν συγκρίνουμε την ελληνική κοινωνία της εικοσαετίας 1980 – 2000 με την πενταετία 2020 – 2025 θα διαπιστώσουμε ότι οι διαφορές είναι σαφείς και έντονες και δεν χρειάζεται να είναι κανείς κοινωνιολόγος για να τις παρατηρήσει γιατί απλούστατα θα τις βιώσει, εάν βέβαια το 1980 είχε ήδη βγάλει τρίχες στ΄ αρχίδια και στο μουνί.
του λαμπε ρατ
«Η σκέψη δεν είναι η νοητική αναπαραγωγή αυτού που ούτως ή άλλως υπάρχει. Στο βαθμό που δεν διακόπτεται, η σκέψη συντηρεί τη δυνατότητα. Η ακόρεστη πλευρά της, η αποστροφή της απέναντι στη βιαστική ικανοποίηση, αρνείται την ανόητη σοφία της παραίτησης. Η ουτοπική στιγμή στη σκέψη είναι τόσο ισχυρότερη όσο λιγότερο αυτή –επίσης μια μορφή υποτροπής– εξαντικειμενικεύεται σε ουτοπία, υπονομεύοντας συνακόλουθα την πραγμάτωσή της. Η ανοικτή σκέψη παραπέμπει πέρα από τον εαυτό της. Από την πλευρά της, αποτελεί μια συμπεριφορά, μια μορφή πράξης, που συγγενεύει περισσότερο με τη μετασχηματιστική πράξη παρά με μια συμπεριφορά που είναι συγκαταβατική για χάρη της πράξης».
Τέοντορ Αντόρνο
«Η ελπίδα είναι το αντίθετο της ασφάλειας, της αφελούς αισιοδοξίας. Η κατηγορία του κινδύνου ενυπάρχει πάντα μέσα της. Η ελπίδα δένει μια σημαία στο κατάρτι, ακόμη και μέσα στην παρακμή, με την έννοια ότι δεν δέχεται την παρακμή, ακόμη και όταν αυτή η παρακμή είναι ισχυρή».
Έρνστ Μπλοχ
Η Αριστερά ως ιδέα, σκέψη, ήθος και πρακτική πέθανε και επισήμως χθες το βράδυ στο Σύνταγμα (εντός και εκτός κοινοβουλίου). Εντός υπουργοί και βολευτές που διαφωνούν κάθετα με τα μέτρα -και αρκετοί/ές τα καταψηφίζουν χωρίς να παραιτούνται- αλλά στηρίζουν την πρώτη φορά κυβερνώσα Αριστερά, και εκτός ελάχιστοι διαδηλωτές και ακτιβιστές που αντιπολιτεύονται αμήχανα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με ντουντούκες και τραγούδια ή με μολότωφ. (Δεν αναφέρουμε καν το στρατό του ΚΚΕ που παρέλασε. Αυτοί δεν πρόκειται να πεθάνουν ποτέ. Θα παραμείνουν ανάμεσά μας νεκροζώντανοι για πάντα. Σαν το Μίκη Θεοδωράκη ένα πράγμα.)
