φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΕΑΝ μπορούσαμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν και εκατό (100) γυναίκες, από 15 έως 30 χρονών, εξέφραζαν την επιθυμία να βρεθούν στην αρχαία Ελλάδα, στην Αττική, ας πούμε, στην Αθήνα, να ζήσουν εκεί κάποιες μέρες, να γνωρίσουν την αρχαία ελληνική κοινωνία, τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, θα προσπαθούσα να τις αποθαρρύνω. Εγώ δεν θα ήθελα να πάω μαζί τους, όλο το χρυσάφι του κόσμου να μου φέρνανε στα πόδια. Κι εάν μετά από πολλά χρόνια αυτό το ταξίδι γίνει εφικτό, προειδοποιώ τις γυναίκες αυτές ότι, από τις εκατό, θα επέστρεφαν καμιά εικοσαριά. Οι υπόλοιπες θα είχαν αυτοκτονήσει μέσα σε λίγες μέρες. Κι αυτές οι είκοσι που θα επέστρεφαν, θα τις έκλειναν σε ψυχιατρικές κλινικές για την υπόλοιπη ζωή τους.
ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΑ ότι οι γυναίκες επιστρέφουν στην Αθήνα, στην Αττική, εκεί όπου ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός άγγιξε τα όρια του, και όχι στη Σπάρτη, διότι η θέση της γυναίκας στη δωρική κοινωνία του στρατοπέδου της Σπάρτης ήταν διαφορετική. Το γιατί ήταν διαφορετική θα το εξετάσουμε ένα άλλο πρωινό, όταν θα ασχοληθούμε με την ιστορία της εν λόγω κοινωνίας. Όταν λέμε αρχαίος ελληνικός πολιτισμός δεν συμπεριλαμβάνουμε την σπαρτιάτικη κοινωνία, μιας κι αυτή δεν μας άφησε ούτε έπος ούτε τραγωδία ούτε λυρική ποίηση ούτε ιστοριογραφία ούτε κωμωδία ούτε φιλοσοφία ούτε αρχιτεκτονική ούτε γλυπτική ούτε ζωγραφική. Αυτό που γνωρίζουμε καλά για την σπαρτιατική κοινωνία συμπυκνώνεται στην παρότρυνση της μάνας στο γιο της, τον Λάκωνα πολεμιστή: ή θα επιστρέψεις νικητής ή θα πεθάνεις, θα σε φέρουν νεκρό (ή τάν [ασπίδα]ή επι τας [ασπίδος]).