φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΠΡΩΤΗ φορά στην ιστορία του ανθρώπου του σοφού ο παγκόσμιος πληθυσμός ανήκει σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο αντίπαλες στρατιωτικές συμμαχίες κρατών: της Δύσης (ΗΠΑ. ΕΕ. Καναδάς, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Ιαπωνία, Ισραήλ) και του υπόλοιπου κόσμου, με πυρήνα την Κίνα και τη Ρωσία (BRICS). Η διαδικασία της διαμόρφωσης των αντίπαλων στρατοπέδων δεν έχει ολοκληρωθεί, κατά συνέπεια, διανύουμε μια περίοδο μετάβασης: το στρατόπεδο της Δύσης είναι μεν αρραγές, έχει όμως εσωτερικά προβλήματα τα οποία θα ξεπεραστούν ενώ πολλά κράτη εκτός Δύσης δεν έχουν αποφασίσει σε ποιο στρατόπεδο θα ενταχθούν. Δεν θ΄αργήσουν όμως να αποφασίσουν. Θα δούμε γιατί. Η καινοφανής αυτή συγκυρία εγείρει πολλά και κρίσιμα ερωτήματα.
ΠΡΙΝ τα διατυπώσουμε και τα εξετάσουμε, πρέπει να σημειώσουμε τρεις πτυχές της συγκυρίας. Πρώτον, η παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού και του δυτικού πολιτισμού έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή αλληλεξάρτηση μεταξύ των οικονομιών και των κοινωνιών όλου του πλανήτη. Ο καταμερισμός της εργασίας, άρα της συνύπαρξης και της συνεργασίας, είναι διεθνής και κανένα κράτος και καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αναπαραχθεί χωρίς να συνεργαστεί με τα άλλα – όχι με όλα αλλά με πολλά, άλλο με περισσότερα κι άλλο με λιγότερα. Είναι τόσο υψηλός ο βαθμός της αλληλοσύνδεσης ώστε εάν σπάσει ένας κρίκος των αμοιβαίων δεσμών κάπου, διαταράσσεται όλο το πλέγμα της οικονομίας, των κοινωνιών και των κρατών.