φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΤΟ ερώτημα “τι πήγε στραβά” στην ιστορία του ανθρώπου του σοφού με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε σήμερα, μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια, το ενδεχόμενο της εξαφάνισής μας δεν απασχολεί μόνο τους ιστορικούς αλλά ολοένα και περισσότερους ανθρώπους του πλανητικού χωριού. Το ερώτημα είναι απλοϊκό και ηθικολογικό και υποβάλλει μια αντίστοιχη απάντηση: ο άνθρωπος ήταν καλός και κάποια στιγμή έγινε κακός αλλά δεν ξέρουμε γιατί. Αυτή η στιγμή υπήρξε και είναι η κομβική στιγμή της ιστορίας του ανθρώπου του σοφού. Για να κατανοήσουμε το παρόν και να διαγνώσουμε το μέλλον πρέπει να κατανοήσουμε αυτή τη κομβική στιγμή. Στο χτεσινό κείμενο υποστήριξα ότι η κομβική στιγμή ήταν η εμφάνιση των πρώτων πολεμικών κοινωνιών, ήταν ο μετασχηματισμός των ειρηνικών ποιμενικών κοινωνιών της Ευρασίας σε πολεμικές κοινωνίες, σε κοινωνίες που δεν μπορούσαν να αναπαραχθούν παρά μόνο με τον πόλεμο, με την εκδίωξη ή εξόντωση των γειτόνων τους και με την αρπαγή των βοσκοτόπων των γειτόνων τους, των ζώων τους ( της τροφής τους) και των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας. Οι αραβικές, τουρκικές, μογγολικές, εβραϊκές και ινδοευρωπαϊκές κοινωνίες, οι πρωταγωνιστές της παγκόσμιας ιστορίας, όπως την αφηγούνται οι νικητές, ήταν ποιμενικές-πολεμικές κοινωνίες. Η αρπαγή της γης και της τροφής των γειτόνων τους υποδηλώνει ότι οι κοινωνίες αυτές σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή της εξέλιξής τους δεν μπορούσαν να παραγάγουν την τροφή που ήταν αναγκαία και απαραίτητη και αντιμετώπιζαν καθημερινά το φάσμα του λιμού και της εξαθλίωσης. Η αρπαγή της ξένης τροφής ήταν ο μόνος τρόπος επιβίωσης – δεν υπήρχε, δεν μπορούσε να υπάρχει άλλος. Σε ποιο αδιέξοδο έφταναν οι ειρηνικές ποιμενικές κοινωνίες και μετασχηματίζονταν σε πολεμικές; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό τη γνωρίζουμε.