φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ, αυτό μας λένε οι παλαιοντολόγοι, τους πιστεύουμε, ότι ο άνθρωπος ο σοφός ζει και υπάρχει πάνω στον πλανήτη εδώ και 300.000 χρόνια, πάνω κάτω. Δεχόμαστε επίσης ότι τα 290.000 χρόνια τα ζήσαμε ως τροφοσυλλέκτες – κυνηγοί, σε ολιγομελείς συμβιωτικές ομάδες, ότι οι κοινωνίες μας σε αυτό το χρονικό διάστημα ήταν κοινωνίες άυλου κοινωνικού πλούτου, αναπαράγονταν δηλαδή χάριν των σχέσεων με τη φύση και με τους άλλους και με τις εμπειρίες και τις γνώσεις που προέκυπταν από αυτές τις σχέσεις, ότι δεν υπήρχαν τάξεις και κράτος, και ότι, όταν πολεμούσαμε, δεν πολεμούσαμε συχνά, δεν πολεμούσαμε για να αρπάξουμε υλικό πλούτο, γη ή ανθρώπους αλλά ήταν κυρίως μια ανδρική ομαδική δραστηριότητα εκτόνωσης του άγχους και της επιθετικότητας, ότι οι μάχες διαρκούσαν λίγο και δεν ήταν πολύνεκρες. Γνωρίζοντας όλα αυτά, δεν γίνεται να μην αναρωτηθούμε: μα πώς φτάσαμε στην ατομική βόμβα, πώς με ένα και μόνο βλήμα μπορέσαμε να καταστρέψαμε μια μεγάλη πόλη και εξοντώσαμε τους περισσότερους κατοίκους της και μετά από τρεις μέρες το ξανακάναμε, πώς πήγαμε στο Φεγγάρι, πώς φτιάξαμε ρομπότ που σκέφτονται, κινούνται και μιλούν σαν εμάς – αν και όχι ακριβώς σαν εμάς; Τι συνέβη στο παρελθόν, πότε ακριβώς, πού, απο ποιους και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση της λεηλασίας και της καταστροφής της φύσης και στο σημείο να μην αποκλείουμε το ενδεχόμενο της εξαφάνισής μας μετά από ένα ή δύο αιώνες – ή και νωριτερα; Πώς φτάσαμε στο σημείο σήμερα να αντιμετωπίζουμε τόσο πολλά και οξυμένα παγκόσμια προβλήματα, όσο ποτέ άλλοτε, που παραμένουν άλυτα, γίνονται περισσότερα και συνεχώς επιδεινώνονται; Αυτό είναι το κομβικό σύνθετο ερώτημα που εγείρει η ιστορία του ανθρώπου του σοφού.