φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Ο Αντώνης Μπαλασόπουλος, θα έχετε ακούσει το όνομά του, μπορεί να έχετε διαβάσει και κάποιο βιβλίο του, διαχειριστής της ιστοσελίδας Lenin Reloaded (πρώην Radical Desire),  είναι αναπληρωτής καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Έχει γράψει και εκδώσει βιβλία, έχει δώσει συνεντεύξεις, διδάσκει, δίνει διαλέξεις – είναι ακαδημαϊκός. Εάν δεν κάνω λάθος, δεν είναι πάνω από 56 ετών, είναι λοιπόν νεώτερος από μένα. Εγώ είμαι άνεργος οικοδόμος, καλουπατζής, και για να επιβιώσουμε ως τετραμελής οικογένεια μετακομίσαμε σε χωριό όπου και ζούμε. Ο πατέρας μου ήταν εργάτης, σε λατομεία μαρμάρων, στην Παλαιά Πεντέλη και τον Διόνυσο, η γυναίκα μου  άνεργη εργάτρια, ο πεθερός μου και η πεθερά μου, δεν ζούνε, πέρασαν τη ζωή τους σε εργοστάσια παραγωγής πλαστικών υδραυλικών εξαρτημάτων και πέθαναν από καρκίνο (του πνεύμονα ο πεθερός μου).  Ο Αντώνης Μπαλασόπουλος, ως υψηλόβαθμος κρατικός υπάλληλος,  είναι μικροαστός – δεν γνωρίζω την κοινωνική του καταγωγή, δεν γνωρίζω εάν οι γονείς του είναι εργάτες, αγρότες, κρατικοί υπάλληλοι, μικροβιοτέχνες, μικροί καπιταλιστές, αυταπασχολούμενοι – ιδέα δεν έχω. Θα ήθελα να το μάθω, και θα το μάθω, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία.

   Ο ιστότοπος Lenin Reloaded, ο Αντώνης Μπαλασόπουλος,   είναι διαπρύσιος κήρυκας των θέσεων του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ και της ΚΝΕ, ένθερμος σε βαθμό φανατισμού υποστηρικτής της πολιτικής και των πρακτικών των παραπάνω οργανώσεων.     Χτες, Σάββατο, 5 Απριλίου 2014, ο Αντώνης Μπαλασόπουλος με αποκάλεσε (τα εισαγωγικά δικά του)

 ‘θεωρητικό’ και ‘φιλόσοφο’ του απροκάλυπτου κωλοπαιδισμού.

Με άλλα λόγια, με αποκάλεσε κωλόπαιδο.

  Πριν δούμε τις λεπτομέρειες του τί έγινε, πριν δούμε για ποιό λόγο, επιφανειακό και βαθύ, με αποκάλεσε κωλόπαιδο, ας σημειώσω ότι καιρό περίμενα να τη κάνει τη γκάφα του ο καθηγητής Πανεπιστημίου και να αναφερθεί στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και μπορείτε να φανταστείτε, φίλες και φίλοι, τη χαρά μου όταν αυτό που περίμενα εδώ και χρόνια εκπληρώθηκε. Άλλοι, κάποιους γνωρίζω κάποιους όχι,  δεν τολμούν και δεν την κάνουν τη γκάφα – απλά δυσανασχετούν, δυσφορούν, ενοχλούνται με αυτά που γράφω αλλά τη γκάφα δεν την κάνουν και με αγνοούν, αποφεύγουν δηλαδή τη συζήτηση· φοβούνται;  Δεν ξέρω. Περιμένω να σκάσουν μύτη!  Ο Αντώνης Μπαλασόπουλος δεν άντεξε και τόλμησε.

    Και τώρα, Αντώνη Μπαλασὀπουλε, αρχίζει ο πόλεμος με επίδικο αντικείμενο την ελευθερία και ευρύτητα πνεύματος.  Θα πολεμήσουμε, Αντώνη Μπαλασόπουλε, θα πολεμήσουμε, θα κονταροχτυπηθούμε, δεν θα σε αφήσω σε χλωρό κλαρί, όπου και να κρυφτείς θα σε βρω και θα σε βγάλω στο προσκήνιο :

όταν θα ρωτάω, θα απαντάς· όταν θα με ρωτάς, θα απαντάω.

Εγώ θα απαντάω – εάν εσύ δεν απαντάς, εγώ θα συνάγω κάποια συμπεράσματα. Εάν δεν απαντάς και καταφεύγεις σε άλλες πρακτικές εγώ και πάλι θα συνάγω τα συμπεράσματά μου. Εάν κάνεις πίσω και δεν απαντήσεις στα ερωτήματά μου, θα θεωρήσω ότι αποφεύγεις τη συζήτηση ελλείψει επιχειρημάτων και ελευθερίας και ευρύτητας πνεύματος. Θα θεωρήσω ότι αποφεύγεις την κλιμάκωση του πολέμου, ότι δείλιασες, ότι έβαλες τη ουρά στα σκέλια σου και την έκανες. Όπου και να πας όμως, θα σε βρω.

 

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα    

    Αυτή δεν ήταν γρἰπη, φίλες και φίλοι, δεκαπενθήμερες διακοπές στον Κάτω Κόσμο ήταν, μα  την Παναγία!  Ξεκουράστηκα όμως, ξανασκέφτηκα πολλά, αναθεώρησα πολλά (όσον αφορά τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, κυρίως)  κι είμαι και πάλι γερός και χαρούμενος.

   Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι σύνθημα πανού σε συγκέντρωση εργαζομένωνκαι ανέργων – το εντόπισα σε φωτογραφία στο RedNoteBook. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση γιατί καταγράφει με λίγες λέξεις, με αφέλεια και κυνισμό, όλο το κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό αδιέξοδο της ιστορικής Αριστεράς, από τη σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι όσο πιο Αριστερά γίνεται – μέχρι αυτούς που θεωρούν ότι η εργασία  μια μέρα (κομμουνισμός) θα καταργηθεί και θα γίνει ελεύθερη ανθρώπινη δραστηριότητα και οι άνθρωποι θα περιμένουν πότε να ξημερώσει να πάνε να καθαρίσουν κοπριές στους στάβλους. Το αδιέξοδο αυτό συμπυκώνεται στο γεμάτο αγανάκτηση, απόγνωση και απελπισία ερώτημα που διατυπώνεται από τα στελέχη και τα μέλη της νεκροζώντανης Αριστεράς:

μα γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;

   Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν έχει διατυπωθεί και δεν πρόκειται να διατυπωθεί, εάν βεβαίως εξαιρέσουμε την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών, η οποία απαντά:

 ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται γιατί είναι σοφός 

 Ποιά είναι η σοφία του: Να ποια είναι: ξέρει πολύ καλά ότι εάν ξεσηκωθεί, εάν βγει δηλαδή στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί, να απειλήσει, να εκλιπαρήσει, να διαδηλώσει, να διεκδικήσει,  δεν θα καταφέρει απολύτως  τἰποτα, θα φάει το ξύλο της αρκούδας και θα γυρίσει στο σπιτάκι του δαρμένος, ταπεινωμένος, ηττημένος, γαμημένος  και ξεφτιλισμένος!    

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Έφτασε στα χέρια μου το πρώτο τεύχος του περιοδικού Πλατύπους (Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2013) που εξέδωσε η ομώνυμη πολιτική ομάδα, η βασική επιδίωξη της οποίας είναι η πρακτική ανασυγκρότηση μιας μαρξιστικής Αριστεράς. Στο οπισθόφυλλο του περιοδικού διαβάζουμε τα εξής: Η Αριστερά είναι νεκρή!  Ζήτω η Αριστερά!

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα  

   Είτε έχετε διαβάσει (τα δύο μεταφρασμένα βιβλία, ή περισσότερα,  της ) Σαντάλ Μουφ είτε όχι, θα ήθελα να συνοψίσω άκρως αδρομερώς τον πυρήνα, την κεντρική ιδέα της πολιτικής της θεωρίας ώστε να νιώσουμε άνετα και εσείς και εγώ, να περάσουμε καλά δηλαδή, γιατί άμα γράφεις ή διαβάζεις και δεν περνάς καλά, μάμησέ τα, φίλες και φίλοι, μάμησέ τα!

    Πριν το κάνω θα ήθελα να παρουσιάσω την Σαντάλ Μουφ και να υπενθυμίσω ότι,  όταν γράφουμε, απευθυνόμαστε σε κάποιον, σε κάποιους. Έμμεσα, ενδέχεται να διαβάσουν κι άλλοι αυτά που γράφει ένας, μία συγγραφέας αλλά υπάρχει πάντα, κι ας μην το ομολογεί – το τονίζει το περιεχόμενο των γραπτών του-  κάποιος βασικός αποδέκτης. Και, ως μαρξιστής αναρχοκομμουνιστής, οφείλω να αναρωτηθώ γιατί γράφει αυτά που γράφει, ποιο είναι το ίδιο όφελος, ποιο είναι το συμφέρον του/της. Σε

 

Continue reading →

     φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα    

    Η πιο μεγάλη επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν να μη μπορέσει ποτέ να σχηματίσει κυβέρνηση. Η αποτυχία αυτή τον έκανε μια μεγάλη μικρομεσοαστική πολιτική επιχείρηση από μια πολύ μικρή που ήταν.  Τί πουλάει; Πουλάει έκφραση αγανάκτησης και οργής, πουλάει ελπίδα και αυταπάτες, που τόσο πολύ τα έχουν ανάγκη οι Υποτελείς του Κυρίου. Ναι, αλλά σαν επιχείρηση θα πρέπει να έχει κάποιο κεφάλαιο και κάτι πρέπει να αγοράζει. Το κεφάλαιο της είναι το χρηματικό, κοινωνικό, μορφωτικό, πολιτιστικό και πολιτικό και κερδαλεόφρον (απατεωνίστικο) κεφάλαιο που έχουν συσσωρεύσει τα στελέχη της σε πολλούς κοινωνικούς χώρους·  κι ενώ ο καπιταλιστής αγοράζει φτηνά και πουλάει ακριβά, ο πειρατής- έμπορος δεν αγοράζει (αρπάζει, η αρπαγή όμως αυτή κάτι του κοστίζει) και πουλάει ακριβά, μια πετυχημένη πολιτική επιχείρηση της καπιταλιστικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (μία  από τις μεγαλύτερες απάτες που έχουν εμφανιστεί στη παγκόσμια ιστορία), δεν αγοράζει τίποτα!      

     Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στο γεγονός ότι βρίσκεται στον σωστό χρόνο τη σωστή στιγμή: ο Κύριος και τα τσιράκια του γνωρίζουν πολύ καλά, το γνωρίζουν άλλωστε και τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι εάν δεν υπήρχε η επίθεση του Κυρίου κατά των μισθωτὠν εργαζομένων, των αυταπασχολούμενων και των μικροαστικών στρωμάτων, με το ζόρι θα εξασφάλιζε τη συμμετοχή του στην Κοινή Επιθυμία ( Κοινο-βούλιο) του Κυρίου ημών. Κι αυτό διότι έρχεται από το παρελθόν, όχι από το παρόν και από το μέλλον. Ο ΖΥΡΙΖΑ ήταν, είναι και θα είναι ένα θλιβερό εξάμβλωμα του παρελθόντος, ένα αξιολύπητο κατάλοιπο, απομεινάρι της Ιστορικής Αριστεράς. Δεν αναγνωρίζει τις δυνατότητες της εποχής μας να ζούμε όλοι και όλες με μια εργασία ολίγων ωρών τη βδομάδα ώστε και οι εργαζόμενοι να ξεκουραστούν αλλά και οι άνεργοι να εργαστούν· δεν αντιλαμβάνεται το επάγγελμα ως κατάρα, ως αρχαϊσμό και αναχρονισμό·  δεν αντιλαμβάνεται την επιθυμία και τη  δυνατότητα να ζούμε και στην πόλη και στην ύπαιθρο, όπου θα μπορούμε να παράγουμε μεγάλο μέρος της τροφής μας· δεν αντιλαμβάνεται την επιθυμία και τη δυνατότητα να ταξιδεύουμε, να ζούμε  και να εργαζόμαστε σε ολόκληρο τον πλανήτη·  δεν αντιλαμβάνεται την καταστροφή που υφίστανται τα παιδιά και οι έφηβοι με την υποχρεωτική εκπαίδευση.

    Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     Έχω υποστηρίξει, το επαναλαμβάνω και σήμερα, ότι μέχρι το 2021 η  ανεργία θα πλησιάσει και θα ξεπεράσει το 40% – σήμερα ξεπερνάει το 30%.  Θα φτάσουμε σε αυτό ποσοστό ακόμα κι αν υπάρξει ανάπτυξη –  υποστηρίζω μάλιστα ότι όσο πιο μεγάλη θα είναι η ανάπτυξη τόσο πιο πολύ θα αυξάνεται ο αριθμός των ανέργων. Οι απόψεις αυτές είναι παντελώς διαφορετικές με αυτές που υποστηρίζει τόσο ο Κύριος καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος όσο και οι μικροαστικής και μεσοαστικής καταγωγής μικροί  Κύριοι της ιστορικής Αριστεράς που θέλουν να γίνουν μεγάλοι. Τί υποστηρίζουν όλοι αυτοί;  Υποστηρίζουν ότι η θα υπάρξει ανάπτυξη και ότι η ανάπτυξη αυτή θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και έτσι θα μειωθεί η ανεργία. Εγώ όμως ως τρισμέγιστη πουτάνα οφείλω να αναρωτηθώ: τα πιστεύουν αυτά που υποστηρίζουν. Και απαντώ πως όχι, δεν τα πιστεύουν. Και γιατί τα λένε;  Μα για να εξαπατήσουν τους Υποτελείς. Κάτι άλλο λοιπόν έχουν στο μυαλό τους! Ακριβώς, κάτι άλλο έχουν στο μυαλό τους. Τί έχουν; Έχουν αυτό που υποστηρίζω εγώ εδώ πέρα αλλά και πολλοί άλλοι και πολλές άλλες:  όσο πιο μεγάλη ανάπτυξη, τόσο πιο μεγάλη ανεργία.

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Κάποτε, εάν είχα πάνω μου όπλο, θα σκότωνα άνθρωπο·  κάθε άνθρωπος, εάν υπάρξουν κάποιες συνθήκες και προϋποθέσεις – παιδί, γέρος, άνδρας, γυναίκα –  είναι δυνάμει φονιάς. Πριν σας αφηγηθώ τι συνέβη, θα ήθελα να σημειώσω ότι,  όταν ο πολεμιστής πολεμάει υπό το βάρος έντονων αρνητικών συναισθημάτων (οργή, λύπη, στενοχώρια, αγανάκτηση και άλλα πολλά),  αυτό που θα καταφέρει θα είναι να ενταθούν ακόμα περισσότερο τα ήδη υπάρχοντα αρνητικά συναισθήματα και να προσθέσει κι άλλα· με άλλα λόγια, κάτω από αυτές τις συνθήκες η ήττα είναι αναπόφευκτη. Θα ήθελα να σημειώσω ακόμα ότι  η ήττα στον όποιο πόλεμο παίρνει πολλές και διάφορες μορφές, ο θάνατος όμως είναι η απόλυτη ήττα· και μιας κι ο Θάνατος (με καφαλαίο) είναι αθάνατος, είναι ο μόνος Θεός, είναι ο μόνος Θεός του Κυρίου ημών.  Όποιος πεθαίνει στον πόλεμο, λατρεύει τον Θεό του Κυρίου, τον Θάνατο –  μερικοί το γνωρίζουν, οι περισσότεροι όμως όχι. Ο θάνατος όμως μπορεί να είναι η τελική κατάληξη όχι μόνο του πολέμου αλλά και της αυτοκαταστροφής –  το πως όμως,  και το γιατί μας σπρώχνει  ο Κύριος προς την αυτοκαταστροφή θα το εξετάσουμε σε ένα από τα προσεχή σημειώματα που αφιερώνουμε στην ένοπλη βία. 

   Πρέπει να ήταν το 1987· μάζευα ροδάκινα στη Σκύδρα Ημαθίας, στο Βέρτεκοπ, όπως την έλεγαν κάποτε, και μετά τη δουλειά πήγα να φάω και μετά το φαΐ πήρα τη BMW, μοντέλο 1952,  με καλάθι, όπου είχα τα υπάρχοντά μου (βιβλία, ρούχα, κουζινικά) και πήγα να παίξω μπιλιάρδο.  Ακολουθούσα  το ίδιο δρομολόγιο κάθε μέρα, εκείνη όμως τη μέρα λοξοδρόμησα και πέφτω σε ένα τύπο που έπλενε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου. Σβήνω τη μηχανή και περιμένω να κάνει στην άκρη. Ο τύπος όμως δεν χαμπάριαζε, λες και δεν υπήρχα. Του λέω να κάνει στην άκρη και μου λέει,  ‘βιάζεσαι, αγοράκι μου;’ Κι αρχίζω να του λέω ότι δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει το δρόμο, ότι ο δρόμος ανήκει σε όλους και άλλα παρόμοια. Μου λέει,  η Αστυνομία είναι εδώ πιο κάτω! Ξέρετε τί έκανα;  Πήγα στο Τμήμα, τους εξήγησα τι συνέβη, ήρθε μαζί μου ένας αστυνομικός και του λέει χαμογελώντας, άντε, ρε Τάκη, τελείωνε να περάσει ο άνθρωπος! Κι απαντάει κι ο Τάκης χαμογελώντας, ‘ τελειώνω σε πέντε λεπτά’.  Κάθισα στη μηχανή και περίμενα. Μάταια. Άρχισα να βράζω μέσα μου. Αν είχα πάνω μου εκείνη τη στιγμή μια καραμπίνα,  θα του έκανα το κεφάλι νιανιά, θα του το μάζευαν με το κουταλάκι. Όπλο όμως δεν είχα, να παίξω ξύλο είδα ότι δεν με έπαιρνε κι εκεί που σκέφτομαι να δω τι θα κάνω, ρίχνω ένα βλέφαρο γύρω μου, να εξερευνήσω το περιβάλλον,  να βρω κάποια διέξοδο, και παρατηρώ ότι στα δεξιά μου είναι ένα ξενοδοχείο-μπουρδέλο. Τρεις πουτάνες κάθονται στα μαρμάρινα βρόμικα σκαλοπάτια και πίνουν φραπέ και χασκογελάνε. Τα είδα αμέσως  όλα. Ο νταβατζής συνέχισε να πλένει προκλητικά το αυτοκίνητο ψάχνοντας για θύμα, ψάχνοντας να πλακώσει κάποιον στο ξύλο.  Έκανα μερικές μανούβρες, γύρισα τη μηχανή προς την άλλη κατεύθυνση, έβαλα μπρος κι έφυγα. Αυτό το περιστατικό με απασχόλησε και με απασχολεί ακόμα. Πρώτη μου φορά  ένιωσα τόση μεγάλη επιθυμία να σκοτώσω άνθρωπο. Εκείνο που με απασχόλησε πιο πολύ ήταν η απύθμενη αφέλειά μου, η απερίγραπτη βλακεία μου, η ασυνείδητη ανωριμότητά μου. Λίγα λεπτά της ώρας σκέφτηκα ότι αυτό που έκανα τελικά ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω από την αρχή, είτε είχα όπλο πάνω μου είτε όχι. Να είχα όπλο πάνω μου δεν υπήρχε περίπτωση – έπρεπε να κόψω κίνηση, να εκτιμήσω όσο πιο γρήγορα ήταν δυνατόν την κατάσταση, να γυρίσω και να εξαφανιστώ μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Έτσι, ούτε εγώ θα συγχυζόμουν, ούτε θα διασκέδαζα νταβατζή, μπάτσο και πουτάνες. Δεν είχα κατανοήσει ότι εάν πολεμούσα θα έχανα –  κι αν σκότωνα, άν νικούσα δηλαδή, τότε θα καταλάβαινα ότι κάθε νίκη με τη χρήση όπλων είναι αποτρόπαια ήττα. Ο μόνος τρόπος να νικήσω πραγματικά ήταν να μην πολεμήσω, να έφευγα –  κι αυτό έκανα αλλά πολύ αργά. Πότε όμως δεν είναι αργά, μιας και αργά σημαίνει ‘μαθαίνω’.

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω, το γράφω δηλαδή για να το διαβάσουν όχι μόνο οι φυλακισμένοι που κατηγορούνται για ένοπλη βία  αλλά για να το διαβάσουν αυτοί κι αυτές που θα συλληφθούν και θα φυλακιστούν, αυτοί κι αυτές που θα πεθάνουν κατά τη διάρκεια συμπλοκής με τις κατασταλτικές δυνάμεις του Κράτους.  Και μιας και τους το αφιερώνω ανοιχτά και δημόσια, θα το διαβάσετε κι εσείς, φίλες και φίλοι.

    Ίσως να δίνω την εντύπωση  ότι είμαι κατηγορηματικά βέβαιος ότι κάποιοι θα συλληφθούν και θα φυλακιστούν και θα πεθάνουν·  εάν απλά σας δίνω την εντύπωση, σας ζητώ συγγνώμη· άλλη είναι η πρόθεσή μου: είμαι τόσο βέβαιος ότι θα συλληφθούν, θα φυλακιστούν και θα πεθάνουν όσο είμαι βέβαιος ότι σε δυο ώρες θα ανατείλει ο ήλιος.  Δεν είναι λίγοι οι Υποτελείς  που πιστεύουν πως οι της ένοπλης βίας είναι δυνατόν να αποφύγουν τη σύλληψη, τη φύλάκιση και τον θάνατο·  δεν είναι λίγοι, παρ’  όλα αυτά είναι λίγοι. Οι περισσότεροι, είμαι ένας από αυτούς, θεωρούν ότι είναι ζήτημα χρόνου αφενός και ζήτημα διαχείρισης το πότε θα συλληφθούν, θα φυλακιστούν και,  εάν κριθεί αναγκαίο, θα φονευθούν, θα εκτελεστούν δηλαδή.

      Κι ενώ ο Χριστόφορος Ξηρός είναι βέβαιος ότι σχετικά σύντομα θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί, και, εάν αμυνθεί με τη χρήση όπλων και  κριθεί χρήσιμο κι αναγκαίο από τον Κύριο ημών, θα εκτελεστεί, ο πιτσιρικάς που πετάει μολοτώφ, μετά βάζει γκαζάκια και μετά σκέφτεται να κάνει ληστεία για να επιβιώσει και να χρηματοδοτήσει τον επαναστατικό αγώνα, δεν είναι βέβαιος ότι θα συλληφθεί, ότι θα φάει το ξύλο της αρκούδας, ότι  θα

Continue reading →