Σχετικά με τη Σχολή

There are 80 posts filed in Σχετικά με τη Σχολή (this is page 4 of 8).

η ΤΡΥΠΑ περιοδικό περι-οπής (the fabulous underground magazine)

 

νέες αναρτήσεις:

*     Kurt Weill – September Songs 

*     Αντώνης Αντωνάκος – Ερωτική Επιστολή

*     Βασίλης Κυριάκης – Γενιά μου

*     Αθανάσιος Δρατζίδης – Τσαντιλιάδα

*     Νίκος Θεοδοσίου – Ευρήματα στο δρόμο

*     Ευάγγελος Ρούσσος – Ποιήματα 2014

*     Μανώλης Τσάφος – Φωτογραφίες

*     Κώστας Δεσποινιάδης – Σκοτεινά Ποιήματα

*     Γιάννης Γιαννουλέας – Λήξη ωραρίου

*     Κώστας Καταγάς – Θόρυβος σταγόνας

https://periodikotrypa.wordpress.com/

 

η elitsa, ο kleovis, o Ολλανδός· (το αυτονόητο και ο ανταγωνισμός)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΓΝΩΡΙΣΑ κάποτε, γύρω στο 1990, δύο ανθρώπους που πίστευαν πως δεν θα πεθάνουν. Στην παρατήρησή μου ότι μέχρι τώρα όλοι μας πεθαίνουμε, απάντησαν πως το ότι συνέβη αυτό στους άλλους δεν σημαίνει ότι θα συμβεί και σε μας. Πώς θα κριθεί ποιος κάνει λάθος; Το επιχείρημά τους έχει μια αξία: κοίταξε, δεν έχω πεθάνει ακόμα, είμαι ζωντανός και πιστεύω πως θα παραμείνω ζωντανός, πως δεν θα πεθάνω.

ΥΠΑΡΧΕΙ ένας κριτής, φίλες και φίλοι, αλάνθαστος, κι αυτός είναι ο χρόνος. Διότι ο μεν ένας πέθανε, κάηκε μέσα στην Πόρσε του, ο δε άλλος, εάν ζει, θα είναι τώρα πάνω από τα ογδόντα – εάν δεν τον έφαγαν ακόμα τα σκλίκια, όπως λένε στο χωριό μου,  θα τον φάνε, να  ‘ναι καλά να ζήσει όσα χρόνια θέλει, αν και ζούμε πάντα λιγότερο από ό,τι θέλουμε ή πιστεύουμε.

Η ακράδαντη πίστη αυτών των δύο ανθρώπων ότι δεν θα πεθάνουν με είχε συγκλονίσει, οι συνέπειες δε του κλονισμού μου ακόμα κατακλύζουν την ύπαρξή μου. Τί με είχε συγκλονίσει; Το πλήγμα που υπέστη το αυτονόητο. Για το αυτονόητο θα μιλήσω σήμερα, θα φέρω στο προσκήνιο κάποιες πλευρές του που πιθανόν να μην τις έχουμε σκεφτεί. Ποιος γυρίζει την πλάτη στο αυτονόητο, ποιος αδιαφορεί γι΄ αυτό, ποιος, πώς και γιατί το αρνείται; Πόσο αυτονόητο είναι το αυτονόητο; Μήπως το αυτονόητο είναι μια κοινωνική κατασκευή, μια κοινωνική σύμβαση που μας δεσμεύει; Η δέσμευση όμως δεν είναι ενοχλητική; 

ΟΙ δύο άνθρωποι που πίστευαν ότι δεν θα πεθάνουν ήταν άνδρες και πλούσιοι. Η μη αποδοχή του αυτονόητου της θνησιμότητας θα έχει κάποια σχέση με το ότι ήταν πλούσιοι άνδρες, έτσι δεν είναι; Ναι, αλλά όλοι σχεδόν οι πλούσιοι άνδρες αποδέχονται αυτό το αυτονόητο – γιατί όμως αυτοί οι δύο να μην το αποδέχονται;

Continue reading →

συμπτωματολογία αιμοδιψών σχολίων

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τα όπλα εσίγησαν, οι δρόμοι ερήμωσαν, οι εκλογές αχρηστεύτηκαν, όπως θα διαπιστώσουμε για άλλη μια φορά σε λίγες μέρες –  ζούμε το αργόσυρτο δράμα του θανάτου της ιστορικής Αριστεράς. Αυτοί κι αυτές που το πήραν απόφαση δεν είναι και τόσο λίγοι και λίγες· αυτοί κι αυτές που το υποψιάζονται αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα είναι η πλειονότητα, αργά ή γρήγορα θα το συνειδητοποιήσουν· αυτοί κι αυτές που δεν θέλουν να το παραδεχτούν αντιδρούν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Άλλοι αδιαφορούν, άλλοι περιγελούν και χλευάζουν, άλλοι θυμώνουν. Το δράμα του θανάτου της ιστορικής, νεκροζώντανης αριστεράς παρουσιάζει βαριά συμπτωματολογία, σε λίγους μήνες θα είναι βαρύτατη· ένα από τα συμπτώματα, μία από τις εκδηλώσεις είναι τα αιμοδιψή, τα αιμοβόρα σχόλια –  χαρακτηριστική περίπτωση αυτό του Κώστα Παππά που έχετε διαβάσει αυτές τις μέρες.

Κλείνουν έξι χρόνια, φίλες και φίλοι, από τότε (Φεβρουάριος 2009) που άρχισα να δημοσιεύω τις απόψεις μου σχετικά με τον θάνατο της ιστορικής Αριστεράς κι όλα αυτά τα χρόνια διάβασα πολλά αιμοδιψή σχόλια. Αιμοδιψές σχόλιο είναι ένα σχόλιο που οι λέξεις του είναι βλήματα, είναι λέξεις που βάλλει κατά ριπάς ο εγκέφαλος του σχολιαστή με σκοπό να με πονέσει, επιβεβαιώνοντας και τον Αισχύλο και τον Σέξπυρ ότι οι λέξεις είναι βλήματα που προκαλούν από πόνο έως και θάνατο. Πριν από κάποια χρόνια, μια μάνα απεκάλεσε πάνω σε τσακωμό το γιο της πουστάρα κι αυτός έπεσε από τον πέμπτο όροφο και αυτοσκοτώθηκε –  στην Αθήνα συνέβη.

Continue reading →