η ήττα κουράζει τον Κύριο, η νίκη τον ξεκουράζει

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Έχετε ερωτευτεί ποτέ κάποια λέξη; Κάποια λέξη που η ομορφιά της, η μορφή της και το περιεχόμενό της, να σας έχει συγκλονίσει κι αυτός ο συγκλονισμός να μην λέει να φύγει; Εμένα μου έχει συμβεί πολλές φορές, μου συνέβη και χτες όταν κάποια στιγμή έγραψα τη λέξη ‘ξεθεωμένη’ και αιφνίδια αντιλήφθηκα και συνειδητοποίησα ότι το ρήμα ξεθεώνω, ξεθεώνομαι, το ουσιαστικό ξεθέωμα και το επίθετο ξεθεωτικός έχουν σχέση με τον θεό. Μεταχειριζόμαστε τις παραπάνω λέξεις για να δηλώσουμε την εξαντλητική κούραση και ταλαιπωρία αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όχι μόνο έχουν σχέση με το θεό αλλά καταγράφουν και το πως οι πλάστες και οι χρήστες αυτών των λέξεων αντιλαμβάνονταν τον θεό. Οι λέξεις αυτές εγείρουν ένα κομβικής σημασίας ερώτημα: υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στον θεό και την κούραση; Εάν το ξεθεώνω/ξεθεώνομαι δηλώνει την αντίθετη ενέργεια από αυτήν που δηλώνει το θεώνω/θεώνομαι, τότε το ρήμα αυτό θα σημαίνει δεν κουράζω κάποιον, δεν κουράζομαι καθόλου! Τέτοιο ρήμα όμως δεν υπάρχει! Λέμε: διψώ – ξεδιψώ, βιδώνω – ξεβιδώνω, λέω – ξελέω, αλλά ρήμα θεώνω δεν υπάρχει! Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πότε, που και από ποιους επινοήθηκε αυτή η εξαίσια λέξη! Έψαξα σε πολλά λεξικά αλλά δεν μπόρεσα να βρώ τίποτα. Διατυπώνω τη βάσιμη εικασία ότι οι πλάστες του ρήματος θα γνώριζαν το ρήμα αποθεώνω και θεοποιώ. Θεωρώ ότι η σημασία του ρήματος ξεθεώνω/ξεθεώνομαι είναι ακριβώς αντίθετη με αυτήν του ρήματος αποθεώνω/αποθεώνομαι και ότι αυτό το ρήμα είχε το μυαλό του ο πλάστης του. Αποθεώνω σημαίνει ‘εκφράζω με υπερβολή έπαινο θαυμασμό, εκτίμηση σε κάποιο πρόσωπο’ και η σημασία αυτή προέρχεται από το ελληνιστικής προέλευσης ρήμα αποθεώ, ανακηρύσσω κάποιον θνητό σε θεό, τον εξυψώνω στο επίπεδο των θεών.

Το ρήμα ξεθεώνω μας παροτρύνει να αναρωτηθούμε: κουράζονται οι θεοί, κουράζεται ο Θεός; Όχι, βέβαια! Οι θνητοί; Οι θνητοί, Κύριοι και Υποτελείς, αφεντικά και σκλάβοι, κουράζονται. Αλλά αν οι σκλάβοι κουράζονται διότι δουλεύουν, διότι εκτελούν διαταγές, γιατί να κουράζονται οι Κύριοι, τα αφεντικά; Και όμως, φίλες και φίλοι, και οι Κύριοι κουράζονται, μερικές φορές πιο πολύ από τους Υποτελείς, και πολύ θα ήθελαν να μην κουράζονται καθόλου. Ποια είναι η κούρασή τους; Η κούρασή τους προκαλείται αφενός από το γεγονός ότι είναι άνθρωποι, ότι γεννιούνται με την υπόσχεση του θανάτου, κι αφετέρου από την κοινωνική τους θέση: είναι εξαντλητικό να αρπάζεις, να καταστρέφεις, να δημιουργείς προβλήματα για να μπορείς να δικαιολογήσεις την ύπαρξή σου, να επιτηρείς, ναπροστατεύεις, να εκφοβίζεις, να φοβάσαι την εξέγερση και την επανάσταση, να μην μπορείς να χαλαρώσεις, μια ζωή να είσαι στη τσίτα, μια ζωή σε εγρήγορση. Και ο θάνατος; Τι κούραση κι αυτή! Ένας Αγγλος επενδυτής είχε εφτά δις εβρά, έχασε τα πέντε, του έμειναν δύο και αυτοκτόνησε! Τι κούραση, τι εξάντληση, Θεέ μου! Με δύο δις τη βγάζουν 4.οοο τετραμελείς οικογένειες για 20 χρόνια! Κι αυτός αυτοκτόνησε!

Ο Κύριος θα ήθελε πολύ να μην κουράζεται. Να είναι πιο ισχυρός κι από τη φύση, από τον θάνατο δηλαδή, κι από τον υποτελή Παραγωγό. Του προκαλεί ανυπόφορη κούραση το γεγονός ότι εξαρτάται τόσο από τη φύση όσο κι από τον Υποτελή του. Από τη στιγμή που οι θεοί, ο Θεός, δεν κουράζονται, από τη στιγμή που ο Κύριος θα ήθελε να μην κουράζεται, συνάγεται η βάσιμη εικασία ότι οι θεοί, ο Θεός, δέν είναι παρά αυτό που θα ήθελε να ήταν ο Κύριος: αήττητος, άρα ακούραστος. Η ήττα κουράζει τον Κύριο, η νίκη τον ξεκουράζει. Εάν λοιπόν ο θεός δεν κουράζεται καθόλου, αυτός που δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να γίνει θεός, κουράζεται υπερβολικά. Έτσι, ξεθεώνω/ξεθεώνομαι από τη μια σημαίνει κουράζω/κουράζομαι, από την άλλη όμως καταγράφει και την αποδοχή της αδυναμίας να γίνει θεός, της αδυναμίας να κλείσει τις αστείρευτες πηγές της υπαρξιακής και κοινωνικής κούρασης. Ο υποτελής Παραγωγός του κοινωνικού πλούτου αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί να γίνει θεός. Ο Κύριος, με την επιστήμη στο ένα χέρι και με το όπλα στο άλλο, δεν λέει να το βάλει κάτω. Ή θα εντοπίσει τον Θάνατο με την επιστήμη και θα τον ξεπαστρέψει, ή θα ξεπαστρέψει τη ζωή με τα όπλα, άρα και τον Θάνατο. Ό,τι και να συμβεί, ο αιώνια ξεκούραστος Κύριος θα είναι αθάνατος, δεν θα έχει μέσα του τον θάνατο. Δεν θα μοιάζει με τον νεκρό, θα είναι νεκρός.

Μόνο οι νεκροί είναι αήττητοι, ακούραστοι!

για μια Αριστερά ελευθερίας πνεύματος, ισότητας, γλεντιού και χαράς

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Εάν το παρόν ήταν κάποτε μέλλον, αυτό το μέλλον ήταν βαρύ, για μας, τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, αφού σήμερα το παρόν είναι βαρύ. Εξ ίσου βαρύ είναι και το παροντικό μέλλον, που θα γίνει κάποτε παρόν. Το εάν θα είναι βαρύ το μέλλον και το παρόν είναι ζήτημα έκβασης του κοινωνικού πολέμου. Ο Κύριος, για να αποτρέψει την κατάλυση της Κυριαρχίας, επιδιώκει να ελέγχει το μέλλον, άρα και το παρόν (άρα και το παρελθόν). Έχει πολλούς τρόπους να το κάνει: με τον εκφοβισμό, με την ένδεια, με το χρήμα (δάνεια), με την τάξη και την πειθαρχία, με τον κτητικό ατομικισμό, με την ενθάρρυνση της μίμησης του Κυρίου, με τον ανταγωνισμό. Νοιαζόμαστε για το μέλλον της Αριστεράς γιατί μόνο με την Αριστερά μπορούμε να επέμβουμε όλοι και όλες μαζί στην Ιστορία, δηλαδή στον καθορισμό του μέλλοντος. Όσοι δεν το έχουν κατανοήσει, θα το κατανοήσουν: οι ατομικές επιλογές, όσο πολύτιμες κι αν αποδεικνύονται μερικές φορές, έχουν κάποια σαφή όρια ως προς την αποτελεσματικότητα αντιμετώπισης του μέλλοντος και του βαρέος παρόντος.Η σημερινή Αριστερά, θλιβερό απομεινάρι της ιστορικής Αριστεράς που εμφανίστηκε στον Μεσοπόλεμο, αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο δίνοντας τις τελευταίες αψιμαχίες με τον Θάνατο – τον αήττητο Θάνατο, ήρωα Τσίπρα, ήρωα Αλαβάνο, ήρωα Νταβανέλο, ήρωα Χαγιο, ήρωα Μπανιά, ήρωικά στελέχη, ηρωικοί καθοδηγητές.

Έχουμε διατυπώσει την άποψη ότι σε λίγα χρόνια η ιστορική Αριστερά δεν θα υπάρχει. Κάθε μήνας, κάθε χρόνος που περνάει ολοένα και περισσότεροι, άνδρες και γυναίκες, της γυρίζουν τη πλάτη. Η ιστορική Αριστερά είναι νεκροζώντανη: είναι και ζωντανή και νεκρή, δεν είναι ούτε νεκρή ούτε ζωντανή. Η νεκροζώντανη Αριστερά προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή με νύχια και με δόντια – δεν μπορεί να αποδεχτεί τον Θάνατό της. Οι προσπάθειες αυτές είναι καταδικασμένες να αποτύχουν παραγωδώς. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Τείνουμε χείρα βοηθείας ή της κάνουμε ευθανασία; Η σημερινή Αριστερά για να επιβιώσει πρέπει να αρνηθεί τον εαυτό της. Ποιος είναι ο εαυτός της; Είναι η απέχθεια για την ελευθερία πνεύματος, για την ισότητα, για το γλέντι και τη χαρά. Εάν επιχειρήσει να αρνηθεί τον εαυτό της, θα τείνουμε χείρα βοηθείας. Μπορεί όμως να τον αρνηθεί; ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΤΑΤΑ όχι! Η ιστορική Αριστερά είναι μια ταξική κοινωνία, μια κοινωνία με Κυρίους και υποτελεις, με ήρωες και θνητούς, με πλούτο, ισχύ και δόξα από τη μιά, με ένδεια, αδυναμία και ασημαντότητα από την άλλη.

Αφού δεν μπορεί να αλλάξει, αφού είναι καταδικασμένη να αποχωρήσει από το πολιτικό προσκήνιο, η άποψή μου είναι ότι οφείλουμε να την πετάξουμε με τις κλωτσιές, επαναλαμβάνω για όσους και όσες δεν πιστεύουν στα μάτια τους: να την πετάξουμε με τις κλωτσιές από το πολιτικό προσκήνιο. ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ. Το κάνουμε ήδη! Αποκαλύπτουμε τις προθέσεις των Κυρίων, των νταβατζήδων της Αριστεράς, αποκαλύπτουμε τους σχεδιασμούς τους, ερμηνεύουμε τις συμπεριφορές τους, οργανώνουμε την συνειδητά εχθρική αντιμετώπισή της. Όταν θα γίνουν εκλογές, θα καταλάβετε πολύ καλά τι εννοώ.

Ταυτόχρονα, βάζουμε τα θεμέλια για μια Αριστερά της ελευθερίας πνεύματος, της ισότητας, του γλεντιού και της χαράς. Κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν διαθέτει η νεκροζώντανη Αριστερά. Εάν δεν συμφωνείς μαζί τουςμ εάν δεν είσαι δικός τους, εάν δεν προσβλέπουν να σε κάνουν δικό τους, δεν πρόκειται να να σε αφήσουν να εκθέσεις τις απόψεις σου. Η σημερινή Αριστερά δεν μπορεί να συζητήσει με άνεση, με αυτοπεποίθηση, χωρίς φόβο, χωρίς πάθος και δογματισμό με όλους και με όλες για ένα και μόνο απλούστατο λόγο: για να το κάνεις αυτό πρέπει να είσαι καθαρός (που σημαίνει να θεωρείς την ισότητα κάτι που ασκείται και επιβεβαιώνεται, να μην επιδιώκεις πλούτο, δόξα και ισχύ) και να έχεις τη δική σου άποψη. Η Αριστερά ούτε την ισότητα ασκεί και επιβεβαιώνει, ούτε δικές της απόψεις έχει. Οι απόψεις της είναι κατάλοιπα του μεσοπολέμου, η στρατηγική της έχει αποτύχει παρταγωδώς κι αυτή επιμένει: θα καταλάβουμε το κράτος και με όχημα την κοινωνική δικαιοσύνη θα εξασφαλίσουμε την ανάπτυξη! Τον πούτσο κλαίγανε!’

Οσο για τη χαρά και το γλέντι, αυτό είναι ένα προνόμιο των Κυρίων. Οι υποτελείς (μέλη, ψηφοφόροι, κλπ) θα πρέπει να λατρεύουν τη θυσία, την εργασία, τη στέρηση και τη βλοσυρότητα, την υπακοή και την εκτέλεση των υποδείξεων των καθοδηγητών ηρώων. Οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες έχουν γυρίσει τη πλάτη στην ιστπορική Αριστερά διότι προκρίνουν την ελευθερία πνεύματος, την ισότητα και το γλέντι. Εντός των προσεχών ετών, οι προδιαθέσεις αυτές θα γίνουν πρακτική, θα γίνουν κομμουνιστικοί θεσμοί: μια κομμουνιστική εφημερίδα θα εμφανιστεί, οι πρώτες αυτόνομες συμβιωτικές ομάδες της Αριστεράς θα εμφανιστούν, οι πρώτες λήψεις αποφάσεων αυτών των ομάδων μέσα σε κλίμα γλεντιού και χαράς θα εμφανιστούν.

Σας εύχομαι υγεία και χαρά. Πάω στο λιμάνι για ψάρια. Κεφάλια, θαλασσινά, ολόφρεσκα, τρία εβρά το κιλό. Τα καλά της επαρχίας.

η κρίση των Κυρίων της ιστορικής Αριστεράς και η ελευθερία πνεύματος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Στο σημερινό σημείωμα θα υποστηρίξω την άποψη ότι στα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε αφενός μια μεγάλη κρίση των Κυρίων της Αριστεράς, μια κρίση που θα τους αναγκάσει είτε να παραταχθούν αναφανδόν στο πλευρό του Κυρίου καπιταλιστή είτε να απομακρυνθούν από την πολιτική, και αφετέρου θα ζήσουμε μια ατμόσφαιρα ελευθερίας πνεύματος, μια ελευθερία που θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση και εμφάνιση της Αριστεράς του μέλλοντος.

Continue reading →

κομμουνισμός, εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία

Εδώ και πολλά χρόνια με απασχολούσε το εξής ερώτημα: θα υπάρχουν άραγε σε μια διευρυμένη κομμουνιστική κοινωνία (οι σημερινές είναι άκρως συρρικνωμένες κομμουνιστικές κοινωνίες) εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία; Σήμερα, είμαι έτοιμος να δώσω μια απάντηση και να την υπερασπιστώ δημόσια: ΟΧΙ, κατηγορηματικά όχι, δεν θα υπάρχουν ούτε εκδοτικοί οίκοι ούτε βιβλιοπωλεία. Γιατί είσαι κατηγορηματικός; Πως θα εκδίδουμε βιβλία σε μια κομμουνιστική κοινωνία, πως θα τα προμηθευόμαστε;

Πριν απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει να εξετάσουμε πως προμηθευόμαστε και πως εκδίδουμε σήμερα, στο καπιταλιστικό παρόν, βιβλία. Υπάρχουν τρεις τρόποι να χρησιμοποιήσουμε ένα βιβλίο: να το κλέψουμε, να το αγοράσουμε ή να το δανειστούμε από κάποια κοινοτική (τοπική) βιβλιοθήκη.

Continue reading →

που, από ποιους παίζεται σήμερα το καλύτερο ποδόσφαιρο;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Που, από ποιους παίζεται σήμερα το καλύτερο ποδόσφαιρο; Στο ερώτημα αυτό υπάρχουν δυο απαντήσεις. Η μια απάντηση δίνεται από τη σκοπιά του σημερινού ανδρικού ποδοσφαίρου ως επαγγελματικού αθλήματος και θεάματος. Τι εννοούμε όταν λέμε ‘παίχτηκε καλό ποδόσφαιρο’ ή ‘είδαμε καλό ποδόσφαιρο’; Τι εννοούμε όταν λέμε ‘ωραίο μάτς’ ή ‘ωραίο παιχνίδι’; Είναι το ποδόσφαιρο που μας ενθουσίασε, που μας αναστάτωσε; Τι μας ενθουσιάζει και μας αναστατώνει όταν βλέπουμε 22 άνδρες να παίζουν ποδόσφαιρο; Η μάχη για την διεκδίκηση της μπάλας, η μάχη για την επίτευξη της διείσδυσής της, η ίδια η διείσδυση της μπάλας, την οποία ασφαλώς εκλαμβάνουμε, ασύνειδα φυσικά, ως βλήμα και ως πέος. Ενθουσιαζόμαστε και αναστατωνόμαστε διότι βλέπουμε δυο ομάδες ανδρών να προσπαθούν να σκοτώσει η μια την άλλη και ταυτόχρονα να τη γαμήσει. Ταυτιζόμαστε με την ομάδα μας και παθαίνουμε ότι παθαίνει κι αυτή: εάν νικήσει, σκοτώνει και γαμάει, σκοτώνουμε και γαμάμε κι εμείς. Εάν ηττηθεί, σκοτώνεται και γαμιέται, σκοτωνόμαστε και γαμιόμαστε κι εμείς. Προχτές, η ομάδα της Αργεντινής μας σκότωσε και μας γάμησε. Η Εθνική μας ομάδα επέστρεψε σκοτωμένη και γαμημένη.

Η άλλη απάντηση δίνεται από τη σκοπιά όχι πως παίζεται το ποδόσφαιρο από τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές μέσα στο γήπεδο (με θεατές, κανόνες, διαιτητή, συγκεκριμένη διάρκεια του αγώνα, με καθορισμένο αριθμό παικτών, και άλλα πολλά) αλλά πως παίζεται το ποδόσφαιρο χωρίς διαιτητή, χωρίς καθορισμό του αριθμού των παικτών και της διάρκειας, με ελάχιστους κανόνες. Δίνεται δηλαδή από τη σκοπιά του ποδοσφαίρου ως παιχνίδι.Στην απάντηση του κομβικού ερωτήματος που θέσαμε θα μας βοηθήσει ένας βετεράνος διάσημος ποδοσφαιριστής, ο Φραντς Μπεγκενμπάουερ. Σε μια συνέντευξή του, πριν από πολλά χρόνια, είχε ερωτηθεί για το ποιο ήταν το καλύτερο παιχνίδι που είχε παίξει στη ζωή του, και έδωσε την εξής απάντηση: ένα απόγευμα, στο πάρκο, με τα παιδιά της γειτονιάς.

Continue reading →

ποδόσφαιρο και Αριστερά

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Στο σημερινό μας σημείωμα θα καταπιαστούμε με τις θέσεις της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς για το ποδόσφαιρο. Θα τις παρουσιάσουμε, θα τις εξετάσουμε και μετά θα αναγκαστούμε να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με το μέλλον της Αριστεράς.

Να ποιες είναι οι θέσεις της Αριστεράς, και, όπως θα δούμε κι ενός τμήματος των αντιεξουσιαστών/αναρχικών:

α) το ποδόσφαιρο είναι ένα λαϊκό παιχνίδι

β) το ποδόσφαιρο δεν είναι βίαιο παιχνίδι, η βία που παρατηρείται μεταξύ οπαδών προέρχεται από έξω και εκφράζεται στο γήπεδο.

γ) είναι καλύτερα να βλέπεις ποδόσφαιρο παρά να παίζεις

δ) είναι καλύτερα να βλέπεις ποδόσφαιρο ως οπαδός – το να είσαι οπαδός είναι κάτι το εξαίσιο!

ε) το ποδόσφαιρο καταστρέφεται από τους καπιταλιστές, η εκδίωξή τους από τους οπαδούς θα το σώσει!Αυτό που θα κάνουμε στο εργοστάσιο, θα το κάνουμε και στο ποδόσφαιρο. Στο σοσιαλισμό θα έχουμε ένα σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο, με ομάδες, θεατές, πρωταθλήματα, βαθμολογία! Στον κομμουνισμό;

Continue reading →

το κοπάδι των λογικών προβάτων και ο παγκόσμιος ποδοσφαιρικός πόλεμος

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Οι πλατείες όλων των μεγαλουπόλεων του πλανητικού χωριού είναι γεμάτες κάθε βράδυ, μα πιο πολύ των χωρών που η εθνική ποδοσφαιρική τους ομάδα παίζει στο μουντιάλ. Τι κάνει ο κόσμος εκεί; Πίνει, συζητάει, φλερτάρει, τρώει, παίζει, μαθαίνει, τραγουδάει; Όχι, όχι, τίποτα από όλα αυτά! Ταλαιπωρείται, ξεροσταλιάζει όρθιο (και του αρέσει) μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη τηλέορασης και παρακουθεί την ομάδα τους να παίζει μπάλα. Βλέπω στη τηλεόραση ένα ζευγάρι, από πλατεία του Αμβούργου: ο άνδρας φωνάζει ενθουσιασμένος μπροστά στη τηλεόραση: Ντόιτσλαντ ίμπερ άλλες και η γυναίκα του να επαναλαμβάνει με πάθος: ίμπερ άλλες! Ανατριχιάζω. Εάν κάποτε ο Χίτλερ σχημάτισε το γερμανικό κοπάδι, εάν το βασικό καθήκον κάθε ήρωα, καλιτέχνη, αθλητή και ηγέτη είναι να διαλύει τις διάσπαρτες κοινωνικές ομάδες και να τις μετασχηματίζει σε κοπάδι λογικών προβάτων, μια εργασία που πληρώνεται αδρότατα, τότε ο σημερινός διαμορφωτής του κοπαδιού είναι ο ποδοσφαιρικός αγώνας, το ποδοσφαιρικό θέαμα, είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα. Ο ποδοσφαιριστής σήμερα είναι ένας ανθρωποβοσκός.

Ο ποδοσφαιριστής είναι ήρωας και δούλος ταυτόχρονα. Είναι ήρωας διότι σχηματίζει κοπάδι. Είναι δούλος γιατί είναι υπηρέτης, τσιράκι, τον αγοράζουνε και τον πουλάνε, είναι μια πόρνη πολυτελείας. Ο Μέσι και ο Ρονάλντο είναι ήρωες, δούλοι, πόρνες πολυτελείας. Τι αξιολύπητοι φουκαράδες! Το ρόλο του Χίτλερ αρχίζουν να τον παίζουν οι ποδοσφαιριστές ήρωες. Εάν είναι έτσι, το αίμα που έχει χυθεί μέχρι σήμερα μεταξύ των οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα χυθεί στο μέλλον. Ο Κύριος θα παροτρύνει με κάθε τρόπο τα κοπάδια των οπαδών να αλληλοσφαχτούν κι αυτά θα αλληλοσφαχτούν.

Continue reading →

τι αγαπά ο Κύριος;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Έχω διατυπώσει την άποψη ότι τόσο η μορφολογία και η σημασία μιας λέξης όσο και ο τρόπος σύνταξης του λόγου μιας συγκεκριμένης ιστορικής εποχής καταγράφουν κοινωνικές σχέσεις, άρα κωδικοποιούν την Ιστορία. Γιατί η λέξη ουρανός, για παράδειγμα, να είναι αρσενικού γένους και η γη θηλυκού; Μήπως επειδή ο ουρανός είναι επάνω (άνδρας) και η γη κάτω (γυναίκα); Το επάνω και το κάτω δεν παραπέμπουν στη θέση των σωμάτων κατά την ερωτική συνεύρεση αλλά εκφράζουν μέτρα αξιολόγησης: όποιος είναι επάνω, ψηλά είναι Κύριος (Θεός), όποιος είναι κάτω, είναι υποτελής. Το γεγονός ότι λέμε ο,η διεθνής, το διεθνές, αποτελεί μια ένδειξη περί της μη διάκρισης μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Πρόκειται για ένα γλωσσικό απολίθωμα που μας λέει ότι κάποτε υπήρχε μόνο η διάκριση μεταξύ εμψύχου και αψύχου και έμμεσα δηλώνει ότι οι σχέσεις μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας ήταν ισότιμες. Άλλο ένα παράδειγμα: το ρήμα ειμί ήταν ενεργητικής φωνής αλλά έγινε μέσης, είμαι. Πότε έγινε αυτό και γιατί; Η αλλαγή έγινε με την ολοκληρωτική γενίκευση του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής, κατά τον οποίο οι πλειονότητα των ανθρώπων, οι υποτελείς Παραγωγοί, ζούσαν εκτελώντας διαταγές, παθητικά. Στο σημερινό μας σημείωμα θα καταπιαστούμε με τη λέξη αγαπάω. Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτήν; Έχει κάποια σχέση με τον Κύριο και την επιθυμία της αύξησης της ισχύος του;

Continue reading →

πανευρωπαϊκή γενική απεργία διαρκείας

εκ κοινού πλείστη τε χάρις δαπάνη τ' ολιγίστη, Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 723

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να διαλύσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, να καταργήσουμε το Ευρό, να ακυρώσουμε τα μέτρα λιτότητας, να αυξήσουμε τη φορολογία του κεφαλαίου, να καταργήσουμε τις φοροαπαλλαγές του, να καθιερώσουμε την τριαντάωρη εβδομαδιαία εργασία και να εξασφαλίσουμε ένα εγγυημένο εισόδημα για όλους και όλες:

η πανευρωπαϊκή γενική απεργία διαρκείας με την ταυτόχρονη γενικευμένη στάση πληρωμών δόσεων, λογαριασμών, εισιτηρίων, διοδίων, προστίμων,

που δεν θα συνοδεύεται από συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια – ας μείνουν χωρίς αντικείμενο απασχόλησης οι δυνάμεις καταστολής,

αλλά από την άμεση κάλυψη του ελλείμματος της ζωής με την ατομική και ομαδική δημιουργία, με τον έρωτα, το χορό και το τραγούδι,

και από την άμεση διεύρυνση της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της δημιουργικής σύγκρουσης, της ελευθερίας και της ισότητας μέσω της κοινοχρησίας και της κοινοκτησίας,

χωρίς να λησμονάμε ότι η πανευρωπαϊκή κοινωνική επανάσταση θα σηματοδοτήσει την έναρξη της παγκόσμιας!

όλα είναι κοινά! οmnia sunt communia!

θα τη γαμήσουμε τη Νότια Κορέα το Σάββατο ή θα μας γαμήσει αυτή;

φίλες και φίλοι,

γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα συμβεί αλλά δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί. Ενδέχεται λοιπόν,

να τη γαμήσουμε,

να μας γαμήσει,

να τη γαμήσουμε και να μας γαμήσει,

ούτε να τη γαμήσουμε, ούτε να μας γαμήσει.

Η τελευταία περίπτωση λέγεται λευκή ισοπαλία, δηλαδή κάθε ομάδα πάλεψε να γαμήσει την άλλη αλλά δεν τα κατάφερε: 0-0.

Η περίπτωση και να τη γαμήσουμε και να μας γαμήσει ενδέχεται να έχει της εξής κατάληξη: α) να τη γαμήσουμε όσες φορές μας γαμήσει κι αυτή: 1-1, 2-2, κλπ. β) να τη γαμήσουμε περιοσσότερες φορές από ό,τι αυτή: 2-1, 3-1, 5-3, κλπ. γ) να μας γαμήσει περισσότερες φορές από ό,τι εμείς (1-2, 2-4, 3-5, κλπ).

Υπάρχει το ενδεχόμενο να τη γαμήσουμε χωρίς να μας γαμήσει (1-0, 2-0, 6-0, κλπ) ή να μας γαμήσει χωρις να τη γαμήσουμε (0-1, 0-2, 0-6, κλπ).

Ποιο από όλα αυτά τα πιθανά αποτελέσματα προτιμάμε;Να τη γαμήσουμε χωρίς να μας γαμήσει ή να τη γαμήσουμε περισσότερες φορές από ότι αυτή; Αν πρόκειται να τη γαμήσουμε πολλές φορές, προτιμάμε το πρώτο (5-0, 7-0, κλπ). Εάν όμως πρόκειται να τη γαμήσουμε μια ή δυο φορές, θα προτιμήσουμε να τη γαμήσουμε πολλές φορές, κι ας μας γαμήσει κι αυτή κάνα δυο φορές (5-1, 7-3, κλπ), έτσι δεν είναι; Ποιος δεν προτιμάει το 6-2 από το 1-0;Γιατί;

Προτιμάμε τη λευκή ισοπαλία (0-0) ή την ισοπαλία με γκολ (1-1, 2-2, 3-3, κλπ); Είναι βέβαιο ότι προτιμάμε την ισοπαλία με γκολ. Γιατί;

Γιατί προτιμάμε να γαμήσουμε περισσότερες φορές κι ας γαμηθούμε κάνα δυο από το να γαμήσουμε μια δυο φορές χωρίς να γαμηθούμε;

Εάν νικήσουμε τη Νότια Κορέα με 1-0 θα πούμε ένα και να τσούζει;

Κι αν χάσουμε με 1-0;