θεωρία κομμουνισμού
There are 286 posts filed in θεωρία κομμουνισμού (this is page 26 of 29).
μαθητές: οι πιο σκληρά εργαζόμενοι
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Σήμερα θα καταπιαστούμε με δυο προβλήματα που ταλαιπωρούν παιδιά και γονείς. Δεν μ’ αρέσει καθόλου μα καθόλου η ταλαιπωρία – οι Κύριοι την επιβάλλουν γιατί υποφέρουν όταν μας βλέπουν να περνάμε καλά, και περνάνε καλά όταν μας βλέπουν να υποφέρουμε, να ταλαιπωρούμαστε, να βασανιζόμαστε. Η πρώτη ταλαιπωρία αφορά τα παιδιά και τους έφηβους που πάνε στο σχολείο, τους μαθητές: δεν παίζουν, τους έχουμε αρπάξει το παιχνίδι – και τα παιδιά πρέπει να παίζουν. Γιατί, ποιος δεν τ’ αφήνει να παίξουν; Δεν παίζουν γιατί μετά το σχολείο κάνουν εργασίες και πάνε φροντιστήρια. Από το πρωί που θα ξυπνήσουν μέχρι το βράδυ τρέχουν – φορτωμένα με κάτι σάκες τεράστιες, βαρυφορτωμένες, περπατούν και σκύβουν από το άχθος της σάκας, έχουν γίνει αχθοφόροι, κάναμε τα παιδιά μας χαμάληδες. Ποιοι τα κάναμε; Αν αφήσουμε έξω το Κράτος, το οποίο κάνει τη δουλειά του (απαγάγει τα παιδιά μας με τη δική μας συναίνεση), η ευθύνη πέφτει στους γονείς και τους δασκάλους. Εμείς τα βασανίζουμε τα παιδιά μας, εμείς! Και βασανίζοντάς τα, βασανιζόμαστε και εμείς.
Ας πάμε στη δεύτερη ταλαιπωρία, τα φροντιστήρια. Δεν ταλαιπωρούνται μόνο τα παιδιά – ταλαιπωρούμαστε κι εμείς οι γονείς. Πήγαινε το ένα εκεί, πάρε το άλλο από εκεί, λεφτά στα φροντιστήρια, λεφτά στη βενζίνα, λεφτά στο αυτοκίνητο, καθόλου χρόνος και για μας και για τα παιδιά.
Φίλες και φίλοι, είστε δεν είστε γονείς, αυτά τα δυο προβλήματα πρέπει να επιλυθούν το συντομότερο δυνατόν. Πρόκειται για αρπαγή και καταστροφή κοινωνικού πλούτου, πρόκειται για καταστροφή ικανοτήτων και δεξιοτήτων των παιδιών μας, πρόκειται για αρπαγή παιχνιδιού, άρα ζωής. Αυτά τα δύο προβλήματα είναι συνειδητό και οργανωμένο έγκλημα του Κράτους, των υψηλόβαθμων κρατικών υπαλλήλων. Αναρωτιέμαι λοιπόν: πως θα μπορέσουμε να επιλύσουμε αυτά τα δυο μεγάλα προβλήματα; Πως θα δώσουμε χρόνο στα παιδιά μας να παίζουν; Πως θα κλείσουμε τα φροντιστήρια; Υπάρχει τρόπος να επιλυθούν και τα δυο ταυτόχρονα;
jobless recovery: σκέψεις για τη δεκαετία 2011-2020
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Στο σημερινό σημείωμα θα υποστηρίξω την άποψη ότι η προσεχής δεκαετία θα είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες των τελευταίων αιώνων, ενώ ο 21ος αιώνας ένας από τους ενδιαφέροντες της ανθρώπινης ιστορίας. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την δεκαετία και θα αφήσουμε τον αιώνα για άλλη μέρα. Τι σημαίνει ενδιαφέρουσα δεκαετία; Σημαίνει ότι κατά την δεκαετία αυτή θα συμβούν ορισμένες παρεμβάσεις στην Ιστορία εκ μέρους των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Θα εμφανιστούν στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο οι παραγωγοί του πλούτου. Και πως το γνωρίζεις εσύ, Αθανάσιε Δρατζίδη; Είσαι μάντης ή προφήτης; Μήπως περνάς τις επιθυμίες σου για πραγματικότητα; Αυτό δεν είναι βολανταρισμός;
Μέχρι τώρα, πολλοί και πολλές ισχυρίζονταν ότι θα γίνει χαμός, ότι τα μέτρα δεν θα περάσουν, θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες, οι εφημερίδες της Αριστεράς καλούσαν τους εργαζόμενους να εξεγερθούν και άλλα πολλά και καθόλου. . . βολονταριστικά αλλά εγώ επέμενα ότι τα μέτρα θα περάσουν και δεν θα ανοίξει μύτη. Τώρα, η συμπεριφορά και η στάση του ‘λαού’ είναι γι αυτούς ένα μυστήριο. Μα γιατί δεν αντιδρούν; Γιατί δεν ξεσηκώνονται; Πρόσφατα υποστήριξα ότι οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ έχουν ήδη ηττηθεί – θα το διαπιστώσουμε σε λίγες μέρες. Προχωράμε από ήττα σε ήττα, από πανωλεθρία σε πανωλεθρία. Γιατί; Πολλοί ισχυρίζονται ότι υπεύθυνη γι αυτή την κατάσταση είναι η Αριστερά, έστω οι ηγέτες της. Εγώ ερμηνεύω διαφορετικά τα πράγματα. Θεωρώ ότι η πανωλεθρία των εργαζομένων οφείλεται στην κατάστασή τους: είναι απομονωμένοι μεταξύ τους, είναι φοβισμένοι, άρα είναι αποβλακωμένοι. Απομόνωση, φόβος, αποβλάκωση: αυτή είναι η κατάσταση σήμερα των υποτελών Παραγωγών. Από την άλλη, οι Κύριοι (καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος) είναι ενωμένοι, άτρομοι και διορατικοί – επειδή ανησυχούν! Ο Κύριος πολεμάει με πολύ εύκολο αντίπαλο και πάντα νικάει. Οι υποτελείς παραγωγοί είναι απομονωμένοι διότι έχουν προκρίνει τον ανταγωνισμό και τον κτητικό ατομικισμό σε βάρος της συνεργασίας και της κοινοχρησίας. Είναι φοβισμένοι γιατί είναι απομονωμένοι. Και ο φοβισμένος και απομονωμένος είναι πάντα αποβλακωμένος. Τίθεται το ερώτημα: η Αριστερά δεν βλέπει την πραγματική κατάσταση των εργαζομένων; Ένα μέρος την βλέπει αλλά τους θέλει έτσι όπως είναι – για να τους οδηγεί σαν κοπάδι εκεί όπου θέλει αυτή. Ένα άλλο μέρος της Αριστεράς δεν βλέπει την πραγματική κατάσταση διότι έχει θεοποιήσει το λαό, τον κολακεύει, τον καλοπιάνει, η λογική της είναι μη τα χαλάσουμε με το λαό. Γιατί; Μα ψαρεύει μέλη από το λαό, δεν μπορεί να του πει ότι είναι απομονωμένος, φοβισμένος και αποβλακωμένος (τα προπατζίδικα είναι γεμάτα και μια ανάλυση για τον κρατικό τζόγο δεν θα βρείτε- θα βρείτε όμως διαφημίσεις του ΟΠΑΠ σε εφημερίδες της Αριστεράς!)
Και τι θα γίνει κατά την προσεχή δεκαετία; Οι υποτελείς Παραγωγοί θα πάψουν να είναι απομονωμένοι, φοβισμένοι και αποβλακωμένοι; ΝΑΙ, ακριβώς αυτό θα συμβεί. Πως θα συμβεί; Πως θα πάψουν να είναι απομονωμένοι, φοβισμένοι και αποβλακωμένοι; Θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αλλάξουν στάση απέναντι σε ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, θα το δουν με πολύ διαφορετικό μάτι και αυτή η αλλαγή θα σηματοδοτήσει την έναρξη μια διαδικασίας επανεξέτασης πολλών αντιλήψεων, συμπεριφορών, στάσεων, πρακτικών, αξιών και γνώσεων.
Μια πτυχή της σύχγυσης και της αποβλάκωσης είναι η αντίληψη ότι η οικονομική ανάκαμψη δημιουργεί θέσεις εργασίας. Αυτό το υποστηρίζει ο Κύριος και τα τσιράκια του, κυρίως οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι. Λένε: θα παράσχουμε κάθε διευκόλυνση στους Κυρίους για να ενθαρρυνθούν να κάνουν επενδύσεις, να προκληθεί ανάκαμψη και ανάπτυξη κι αυτό θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας κι έτσι θα λυθεί το μείζον πρόβλημα της ανεργίας. Τι βλέπουμε όμως; Βλέπουμε ότι η ανάκαμψη δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας αλλά καταργεί, με την ανάκαμψη διογκώνεται η ανεργία! Αυτή είναι η jobless recovery! Ό,τι και να γίνει από δω και πέρα, είτε έχουμε ανάκαμψη είτε έχουμε ύφεση, είναι βέβαιο ότι θα αυξάνεται καθημερινά ο αριθμός των ανέργων στην Ελλάδα, την Ευρώπη, στiς USA, σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε μερικές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας η ανεργία έχει φτάσει το 50%! Στην Αμερική, το 16,5% (δηλωμένη – 9,5% – και αδήλωτη).
για τον κομμουνισμό του τρένου
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Είμαι 52 χρονών και δεν είχα ποτέ μου αυτοκίνητο – κι ούτε πρόκειται να αποκτήσω. Μόνο που το βλέπω μου έρχεται να ξεράσω. Διανύω τις κοντινές αποστάσεις με τα πόδια και το ποδήλατο. Τις μεγαλύτερες, με λεωφορείο και μηχανάκι. Τις μεγάλες, με τρένο. Αντί να οδηγώ, να εργάζομαι δηλαδή – ο οδηγός εργάζεται, χαζεύω, διαβάζω, τρώω, πίνω καφέ, συζητώ, γνωρίζω κόσμο, κοιμάμαι – και τρελίτσες, διάφορες, μπορείς να κάνεις, μέσα σ’ ένα κλειδωμένο δίκλινο κουπέ. . . Μπαίνεις στη Θεσσαλονίκη, κοιμάσαι, ξυπνάς πρωί στην Αθήνα ή στην Αλεξανδρούπολη. Εκτάκτως, χρησιμοποιώ ταξί – τα λατρεύω.
Μεγάλωσα μέσα στα τρένα, όπως και τα παιδιά μου, και τα βιώνω ως μια κομμουνιστική κατάσταση, ως μια κομμουνιστικότητα, ως μια έκφανση του εμμενούς κομμουνισμού, του υπαρκτού κομμουνισμού. Στο τρένο υπάρχουν όλα σχεδόν τα στοιχεία του κομμουνισμού: η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, η δημιουργική σύγκρουση, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία. Το τρένο είναι μια κοινότητα εν κινήσει – όπως και το πλοίο. Έτσι, όσον αφορά τις χερσαίες μετακινήσεις, το τρένο είναι το μέλλον μας: δεν αρπάζει πολλή γη για να υπάρξει, δεν απαιτούνται πολλές πρώτες ύλες, ενέργεια και εργασία για την υποδομή, ενώ η μετακίνηση πολλών επιβατών απαιτεί πολύ λίγη ενέργεια και εργασία – σε σύγκριση με το έγκλημα που λέγεται αυτοκίνητο.
η αυτογνωσία του πολεμιστή
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
αργεί να ξημερώσει, έφτιαξα καφέ, ακούω ένα τριζόνι, τροχοφόρα βλήματα δεν περνούν, η ανυπόφορη, διηνεκής διείσδυση στο χώρο και το χρόνο έχει καταλαγιάσει, τα παιδιά κοιμούνται, ησυχία.
Βρίσκω στο τραπέζι ανοιχτό το βιβλίο που διάβαζα ψες το βράδυ, τον ‘Αγαμέμνονα’ του Αισχύλου (τι έρωτας κι αυτός!). Διέκοψα την ανάγνωση, και πήγα για ύπνο, σε ένα σχόλιο του ποιητή πάνω στο ζήτημα πως ο Κύριος
[ὁ στιγμάρχης· ὁ τοῦ νῦν ἄρχειν· ὁ τοῦ παρῳχηκότος δεσπότης· ὁ τοῦ ἐνεστῶτος βασιλεύς· ὁ τοῦ μέλλοντος κύριος]
μας επηρεάζει ακόμα κι όταν κοιμόμαστε. Να τι έγραψε ο Αισχύλος, σε ελεύθερη μετάφραση (στ. 176-83): Ο Κύριος (ο Ζεύς) μας δείχνει το δρόμο της συνετής, υπάκουης σκέψης. Αυτός επέβαλε ως κομβική αρχή της ζωής μας το αξίωμα ότι η μάθηση (της υπακοής) επιτυγχάνεται μόνο μέσω των συμφορών και της ταλαιπωρίας. Όταν κοιμόμαστε, στη καρδιά μας στάζει ο πόνος και η ταλαιπωρία και μας θυμίζουν τα καθημερινά μας βάσανα. Μόλις αντιληφθεί ο Κύριος ότι κάποιος δεν θέλει να υπακούσει, τρέχει αμέσως κοντά του να του δείξει το δρόμο της συνετής, υπάκουης σκέψης. Καθισμένοι στο φοβερό θρόνο τους, χάρη γεμάτη βία μας κάνουν οι Κύριοι (δαίμονες). Χάρις βίαιος, αυτά είναι τα λόγια του Αισχύλου. Δηλαδή: μας αφήνουν μεν να ζήσουμε, δεν μας ξεπαστρεύουν (διότι δεν θα είναι Κύριοι μετά) αλλά μας αφήνουν να ζήσουμε μέσα στα βάσανα και τη ταλαιπωρία. Ο πόνος, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, εμείς οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, είναι μια μορφή βίας, κοντά στη φυσική και την οικονομική. Και κοντά σε αυτές, να και η διαχείριση των συναισθημάτων μας.
Υποφέρουμε ακόμα κι όταν κοιμόμαστε, μην τον ξεχνάτε ποτέ, είναι άκρως επικίνδυνο και ανθυγιεινό.
Και ασφαλώς θα γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, ότι η αντιμετώπιση και η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, παγκόσμιων, περιφερειακών, τοπικών, συλλογικών, προσωπικών θα εξαρτηθεί από την έκβαση του κοινωνικού πολέμου, του πολέμου μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή (της παραγωγής και του χρήματος) και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου κοινωνικού πλούτου (αλλά λεφτά δεν υπάρχουν!). Εάν δεν πολεμήσουμε, δεν θα επιλύσουμε κανένα απολύτως πρόβλημα: εάν δεν το γνωρίζετε, έχω την εντύπωση πως αρχίζετε να το υποψιάζεστε. Κι όταν λέω να πολεμήσουμε δεν εννοώ να καταθέσουμε προτάσεις, να απαιτήσουμε, να διεκδικήσουμε, να συγκεντρωθούμε,να διαδηλώσουμε, να κραυγάσουμε συνθήματα – αυτά δεν είναι πόλεμος, δεν είναι μέσα πολέμου οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις -ίσως να αργήσουμε να το κατανοήσουμε αλλά θα το κατανοήσουμε.
Θα πολεμήσουμε, πολεμάμε, θέλουμε δε θέλουμε. Κι αφού πολεμάμε και θα πολεμήσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά πως να νικήσουμε. Η δική μας γνώμη είναι ότι θα νικήσουμε μόνο εάν δεν πολεμήσουμε όπως πολεμάει ο Κύριος, εάν δεν πολεμήσουμε όπως θέλει ο Κύριος να πολεμήσουμε. Πολεμήσαμε όπως πολεμά ο Κύριος και ηττηθήκαμε. Υποφέραμε και μάθαμε, όπως επιβάλλει και ο Ζεύς του Αισχύλου: με στρατούς, με όπλα, με αίμα, με βάσανα, με θυσίες, με ταλαιπωρία, με πόνο στη ψυχή, με βασανιστήρια, με ομολογίες, με προδοσίες, με ενοχές, με χίλια σκατά στα μούτρα μας.
μες τη καλή χαρά!υπάρχει κακή χαρά;
πολύ συχνά, φίλες και φίλοι, λέμε ότι είμαστε μες τη καλή χαρά. Υπάρχει κακή χαρά, φίλες και φίλοι;
Ποια είναι; Με ποιες μορφές εμφανίζεται; Είναι έμφυτη ή επίκτητη; Εάν ισχύει το πρώτο, πως μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε; Εάν ισχύει το δεύτερο, πως μπορούμε να την ξεριζώσουμε;
Στα ερωτήματα αυτά θα απαντήσουμε με την ‘Ηθική’ του Σπινόζα ανοιχτή. (Την έχετε διαβάσει; Εάν όχι, αφιερώστε μερικούς μήνες. . .). Η χαρά, γράφει ο Σπινόζα, είναι η μετάβαση του ανθρώπου από μικρότερη σε μεγαλύτερη τελειότητα. Η χαρά η ίδια δεν είναι τελειότητα, γι αυτό και μεταχειρίζεται τον όρο ‘μετάβαση’, εξηγεί ο ίδιος. Εάν ήταν τελειότητα, δεν θα υπήρχε η λύπη – η λύπη όμως υπάρχει και είναι η μετάβαση από μεγαλύτερη σε μικρότερη τελειότητα. Πως μεταβαίνουμε από την μικρότερη στην μεγαλύτερη (χαρά) ή από την μεγαλύτερη στη μικρότητα τελειότητα (λύπη); Ο Σπινόζα απαντά: με την πράξη. Να το επαναλάβω; Το επαναλαμβάνω: με την πράξη. Με ποια πράξη; Αφήνουμε το ερώτημα μετέωρο – προς το παρόν.
Η αγάπη είναι χαρά, το μίσος είναι λύπη. Η συμπάθεια είναι χαρά, η αντιπάθεια είναι λύπη. Η αφοσίωση είναι αγάπη, άρα χαρά. Η χλεύη;
Η χλεύη είναι χαρά, είναι η χαρά η οποία γεννιέται όταν φανταζόμαστε ότι υπάρχει σε αυτόν που μισούμε κάτι που μας εμπνέει καταφρόνηση. Η χλεύη λοιπόν είναι κακή χαρά, δηλαδή είναι ένα αρνητικό συναίσθημα. Η ελπίδα;
χασίσι και κομμουνισμός (ένα τρίφυλλο μας ενώνει)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Αργεί να ξημερώσει, κάθομαι να γράψω, να διώξω από το μυαλό μου σκέψεις, να μην τις πετάξω όμως αλλά να τις ποιήσω χρήσιμες, να τις χρησιμοποιήσω, να τις χρησιμοποιήσετε, δεν είναι εν τέλει και τόσο κακόγουστο και βίαιο το ρήμα ‘χρησιμοποιώ’ – εάν βέβαια το μεταχειριστούμε με ένα τρόπο που να αναιρεί και να καταργεί τη χρήση που του επιφυλάσσει ο Κύριος ημών. Και οι σκέψεις αυτές αφορούν τη σχέση της κάνναβης, του χασισιού και του κομμουνισμού. Θα συμπυκνώσω τις σκέψεις μου σε μια πρόταση – οπότε κρίνετε οι ίδιοι, οι ίδιες, εάν θα συνεχίσετε την ανάγνωση του κειμένου ή όχι. Έτσι είναι, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. . .Να η άποψη μου, διατυπωμένη απλά και με σαφήνεια: μια διευρυμένη κομμουνιστική κοινωνία (οι σημερινές είναι άκρως συρρικνωμένες ως κατακτημένες από τον καπιταλισμό) θα είναι μια κοινωνία της κάνναβης της κλωστικής και της κάνναβης της ινδικής, του χασισιού. Να ποια είναι η επιχειρηματολογία μου.
