θεωρία επανάστασης

There are 264 posts filed in θεωρία επανάστασης (this is page 6 of 27).

για μια Αριστερά που δεν θα γίνει ποτέ κυβέρνηση, δεν θα γίνει ποτέ αντιπολίτευση

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

‘Ποτέ προφήτης δεν είχε τόση τυφλή υπακοή όσο ο Ριγκού στο σπίτι του, ακόμη και στα παραμικρά καπρίτσια του. Μια κίνηση των χοντρών φρυδιών του βύθιζε τη γυναίκα του, την Αννέτ και τον Ζαν στην πιο θανάσιμη ανησυχία. Κρατούσε τους τρεις σκλάβους του δεμένους με μια αλυσίδα από καθήκοντα. Κάθε στιγμή, τα δυστυχισμένα πλάσματα είχαν μια εργασία να κάνουν, κάθε στιγμή τον είχαν πάνω τους να τους επιβλέπει. Στο τέλος έβρισκαν ένα είδος ευχαρίστησης στο να κάνουν καλά τη δουλειά τους και δεν έπλητταν ποτέ. Και οι τρεις είχαν μοναδικό σκοπό τους την καλοπέραση αυτού του ανθρώπου.’ 

 Χωριάτες του Ονορέ ντε Μπαλζάκ

ΓΝΩΡΙΖΩ πολύ καλά ότι έχετε πολλές αντιρρήσεις, επιφυλάξεις, ενδοιασμούς, ριζικές διαφωνίες  με τον όρο Αριστερά. Το καταλαβαίνω, το κατανοώ. Βρίσκομαι όμως σε πλήρη αδυναμία να επινοήσω, να μεταχειριστώ έναν άλλον όρο που να εκφράζει αυτό που θέλω να πω. Αποφεύγω συνειδητά να χρησιμοποιήσω κάποιον όρο που να περιέχει την πρόθεση αντί ή τη λέξη κίνημα ή κάποιο παράγωγό της. Βάλτε εσείς όποιον άλλον όρο θέλετε στη θέση αυτού που εγώ χρησιμοποιώ.  Θα ήμουν πολύ χαρούμενος εάν αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα. Όταν λέω Αριστερά εννοώ το σύνολο των ομάδων και των ατόμων που αφενός φέρνουν στο προσκήνιο τόσο τη συρρίκνωση του καπιταλισμού, το τέλος της καπιταλιστικής εργασίας και όλων των κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών θεσμών που συνδέονται άρρηκτα με αυτήν, την τρομακτική αύξηση του αριθμού των ανέργων όσο και τις δυνατότητες της εποχής μας και αφετέρου βιώνουν και συντονίζουν τη διεύρυνση του κομμουνισμού ως του μόνου τρόπου αντιμετώπισης των ποικίλων και πολλών και οξυμένων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε όλοι και όλες. Αυτή είναι η Αριστερά του παρόντος και του μέλλοντος που φαντάζομαι εγώ και ίσως κάποιοι άλλοι και άλλες και προφανώς όχι εσείς –  εσείς θεωρείτε ότι η Αριστερά ή όπως την λέτε αλλιώς είναι κάτι  άλλο.

ΔΕΧΟΜΑΙ ότι η Αριστερά του μέλλοντος δεν πρέπει να γυρίσει την πλάτη στην πολιτική, στο πεδίο μάχης όπου ο καπιταλιστής Κύριος παίζει στην έδρα του και είναι πανίσχυρος. Η πολιτική είναι ένα πεδίο μάχης του κοινωνικού πολέμου και πολλές φορές έχουμε νικήσει εκτός έδρας. Θα πρέπει όμως να λάβει υπόψη της τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου: νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Το πρώτο αξίωμα το εφαρμόζουμε σε αυτό που ονομάζω πανταχού απουσία, πέρασμα στην πράξη, διεύρυνση του κομμουνισμού. Μόνο το δεύτερο  μπορεί να εφαρμοστεί στο πεδίο της πολιτικής: εδώ πρώτα πρέπει να νικήσεις και μετά να πολεμήσεις. Δήλα δή, πρέπει να διαγράψεις το ενδεχόμενο της ήττας, της συντριβής, της αποτυχίας, της αφομοίωσης.

ΕΑΝ το κομβικό επίδικο αντικείμενο της πολιτικής είναι η διαχείριση του Κράτους (κοινοβουλευτική δημοκρατία)  και εάν το Κράτος είναι πολύ πιο ισχυρό από την οποιαδήποτε διαχείριση, ακόμα και από την πρόθεση καταστροφής του, ο εξοβελισμός της ήττας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την αποφυγή τόσο της διαχείρισης του Κράτους όσο και της μετωπικής σύγκρουσης με αυτό. Ο κομβικός σκοπός της Αριστεράς θα πρέπει να είναι η πρόκληση, η επινόηση, η δημιουργία όσο γίνεται περισσότερων και καινοφανών προβλημάτων και δυσχερειών –  αυτό είναι το πολιτικό αντάρτικο, που σε συνδυασμό με το κοινωνικό αντάρτικο (πανταχού απουσία, πέρασμα στην πράξη) φορτώνει το σύστημα με επιπλέον προβλήματα.

Continue reading →

πως μπορούμε να νικήσουμε (2): η απεργία ως συλλογικό έργο τέχνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΔΕΝ νομίζω να υπάρχει άνθρωπος πάνω στη Γη που να θεωρεί ότι μια παγκόσμια απεργία, μιας μέρας ή διαρκείας, είναι είτε αναμενόμενη είτε εφικτή. Εάν σκεφτούμε ότι αυτή, η παγκόσμια απεργία, όχι ως δυνατότητα αλλά απλά ως έννοια, δεν περνάει καν από το μυαλό της συντριπτικής πλειονότητας του παγκόσμιου προλεταριάτου, των Υποτελών όλου του πλανήτη, μας επιτρέπεται να υποστηρίξουμε ότι σε έναν πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων είναι επιθυμητή. Θα ήθελα να ζήσω μια παγκόσμια απεργία αλλά δεν την βλέπω για τα είκοσι, τριάντα επόμενα χρόνια, που, πρώτα η Ζωή, μέλλει να ζήσω – εάν δεν ψοφήσω αύριο. Οπότε, το προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε  παραμένει ως αυτό που ήταν πάντα: επιθυμία, βολονταρισμός.

ΕΑΝ, λέω εάν, ζούμε την υπέρβαση πολλών παραδοσιακών διλημμάτων (καταστροφή Κράτους ή διαχείριση, επανάσταση ή μεταρρύθμιση, αυθορμητισμός ή βολονταρισμός), εγώ θεωρώ ότι τη ζούμε, θα πρέπει να εξετάσουμε τις τελευταίες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες που προκύπτουν από αυτά τα διλήμματα. Η ενότητα των προλετάριων όλων των χωρών είναι επιθυμία, από τη στιγμή όμως που παραμένει επιθυμία εδώ και 160 χρόνια αναπόφευκτα υποβιβάζεται στην κατηγορία της αυταπάτης. Ενθουσιάστηκα όταν διάβασα ότι η GRUPPE KRISIS (Κείμενα για την εργασία και την κρίση, εκδόσεις των ξένων) παράλλαξε το προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε σε προλετάριοι όλων των χωρών, τέρμα η δουλειά. Η δουλείά, συμπληρώνω εγώ.

Continue reading →

θέλω να πάω στο Λονδίνο

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΓΡΑΦΩ το σημερινό σημείωμα βράζοντας μπίρα, καπνιστή.

[Σε κατσαρόλα μεγάλη, σε 13 λίτρα νερού, θερμοκρασίας 40 βαθμών,  βάζω 1700 γρ. αλεσμένη βύνη κριθαριού, καπνιστή, και προσθέτω και 300 γρ. αβύνωτο χονδροαλεσμένο δίκοκκο και μονόκοκκο σιτάρι. Το νερό το έφερα ψηλά από το Μπέλες, από ρυάκι –  έχει ελάχιστα άλατα, για να κάνεις μπίρα το νερό δεν πρέπει να έχει άλατα, να είναι μαλακό. Η βύνη είναι κριθάρι το οποίο έχει φυτρώσει, με το φύτρο να μην ξεπερνάει το μήκος του σπόρου και κατόπιν αργοψήνεται για είκοσι ώρες στους 60 βαθμούς –  για ξανθιά μπύρα· για μαύρη, στους 80 βαθμούς. Μετά βάζω την κατσαρόλα στη ξυλόσομπα και ανεβάζω τη θερμοκρασία στους 52 β.,  με ρυθμό 1-2 βαθμούς το λεπτό, ανακατεύοντας συνεχώς. Μόλις φτάσει σε αυτή τη θερμοκρασία, παίρνω την κατσαρόλα από τη φωτιά και την αφήνω στην άκρη για μισή ώρα, ανακατεύοντας κάθε πέντε λεπτά. Μετά τη βάζω πάλι στη σόμπα και ανεβάζω τη θερμοκρασία στους 65 β. ανακατεύοντας συνεχώς.  Την αποσύρω για μισή ώρα, ανακατεύοντας με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτή τη φάση βρίσκομαι αυτή τη στιγμή.]

ΘΕΛΩ να πάω στο Λονδίνο. Όχι τώρα, όταν, πρώτα η Ζωή, μεγαλώσουν τα παιδιά και φύγουν από το σπίτι –  σε οχτώ με δέκα χρόνια. Όταν η οικογένεια, αυτή η προσωρινή κομμουνιστικότητα, διαλυθεί – κάθε οικογένεια είναι καταδικασμένη να διαλυθεί. Θα γράψω σήμερα πως σκέφτομαι να πάω, πως θα ήθελα να πάω.

Continue reading →

τι είπαμε χτες με τον Κάρολο στο τηλέφωνο

το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στο αυτόνομο στέκι, στους φίλους και τις φίλες της ομάδας αυτομόρφωσης πάνω στο Κεφάλαιο και της αυτοδιαχειριζόμενης δανειστικής βιβλιοθήκης

ΤΗN πρώτη φορά που πήρα, μιλούσε· τη δεύτερη το άφησα να χτυπάει – θα χτυπάει μέχρι να το σηκώσεις,  καριόλη. Το σήκωσε, παρών, μου λέει, έλα ρε Κάρολε, του λέω, σε παίρνω εδώ και δυο μήνες και δεν το σηκώνεις, που είσαι, τι κάνεις, ανησύχησα. Τι να πάθω, ρε μαλάκα, μου λέει, εδώ που είμαι, τι να πάθω; Ξέρω κι εγώ, μοναξιές; Όχι, όχι, έχω καλή παρέα, έχω κι αυτόν τον μαλάκα τον ρώσο μού τα χώνει συνέχεια, σου τα ΄λεγα εγώ, δε σου τα ΄λεγα, μου τη λέει, όλο ειρωνεία, το μαλακιστήρι, τέλος πάντων, καλά είμαστε όλοι, εσείς τι κάνετε. Τι να κάνουμε, Κάρολε, μαλακιζόμαστε. Πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, μου λέει, με αυτό το ψιλοσαρκαστικό, ψιλοειρωνικό υφάκι του. Εμείς και να θέλουμε, δεν μπορούμε, συνέχισε γελώντας. Εκτός από το να μαλακιζόσαστε;  Να, γι΄αυτό σε πήρα, Κάρολε, θα ήθελα να μου πεις τη γνώμη σου  για κάτι που με απασχολεί.

Continue reading →

η πολιτική επανάσταση ως ΑΝΑΧΩΜΑ της κοινωνικής

Θα το γράψω την Τρίτη το πρωί. Φεύγω με το πρωινό τρένο για Άλεξπόλ, να δω τον πατέρα μου, τον αδερφό μου, φίλες και φίλους.

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου, στο Αυτόνομο Στέκι, στις οχτώ και μισή, θα ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ για τον εμμενή κομμουνισμό, την Πανταχού Απουσία και την Νεκροζώντανη Αριστερά.

πως μπορούμε να νικήσουμε: ανεργία, απεργία και εμμενής κομμουνισμός (1)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΙΜΑΙ άνεργος (οικοδόμος) πάνω από τέσσερα χρόνια, πάνω από τρία η γυναίκα μου η Τασούλα. Η ανεργία και η βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να ξαναβρούμε δουλείά στην Αλεξανδρούπολη, όπου ζούσαμε, μας ανάγκασε να μετακομίσουμε σε χωριό, στην Καστανούσα, μεταξύ των λιμνών Δοϊράνης και Κερκίνης, στους πρόποδες του Μπέλες. Εδώ δεν έχουμε ενοίκιο, κόβουμε ξύλα από το δάσος για να ζεσταθούμε και να μαγειρέψουμε, ψήνουμε και μαγειρεύουμε στον ξυλόφουρνο, παράγουμε ένα πολύ μεγάλο μέρος της τροφής μας, φίλοι και φίλες έρχονται φορτωμένoι τσάντες με τρόφιμα που δεν μπορούμε να παράγουμε και φεύγουν με τις ίδιες τσάντες γεμάτες τρόφιμα που παράγουμε, κάποιες ψιλουδουλείτσες προκύπτουν,  κάποιες μικρές οικονομικές βοήθειες μας έρχονται από φίλους, φίλες και συγγενείς, επιβιώνουμε και ζούμε όπως μπορούμε, με ό,τι έχουμε.  Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο και μάλλον θα συνεχίσουμε. Αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

ΔΕΝ σκέφτομαι μόνο εμάς, σκέφτομαι τα παιδιά μας, τα δικά μας και τα ξένα (αν μπορούμε να θεωρήσουμε τα άλλα παιδιά ξένα!), σκέφτομαι όλους τους ανέργους και καταλαβαίνω το δράμα τους γιατί το ζω, το ζούμε εδώ πέρα στην Καστανούσα. Δεν σκέφτομαι μόνο τους ανέργους στην Ελλάδα αλλά τους ανέργους σε όλο τον κόσμο. Στην Ολλανδία αντιμετώπισαν την ανεργία με την εφαρμογή της μερικής εργασίας (τετράωρης –  51% αυτή τη στιγμή!), στη Γερμανία την αντιμετωπίζουν με μεγάλα επιδόματα, 1000 εβρά το μήνα, αν δεν κάνω λάθος, για τρία χρόνια, και μετά βλέπουμε, αλλά αυτές τις λύσεις τις προκρίνουν ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες με μεγάλη κερδοφορία. Τί θα κάνουν αν αύριο, μεθαύριο αυτή η κερδοφορία πάρει την κατηφόρα;

ΠΟΛΛΟΙ άνεργοι και άνεργες στις πόλεις και στα χωριά αντιμετωπίζουν την ανεργία με την οικονομική στήριξη φίλων και συγγενών αλλά αυτή δεν είναι λύση –  οι δυνατότητες των συγγενών, και των γειτόνων συχνά,  δεν είναι μεγάλες και οι γέροι συνταξιούχοι πεθαίνουν ή θα πεθάνουν μέσα στα επόμενα 10-15 χρόνια. Κάποιοι μεταναστεύουν μόνιμα ή προσωρινά σε χώρες της Ευρώπης ή αλλού. Το ότι με αυτούς τους τρόπους αντιμετωπίζεται σήμερα η ανεργία στην ελληνική κοινωνία δεν σημαίνει ότι θα μπορούμε να την αντιμετωπίζουμε και στο απώτερο μέλλον.

Continue reading →