φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Θα σχολίαζα σήμερα τις σκέψεις του Ίταλο Καλβίνο,  στις Αόρατες Πόλεις, για τη διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος, του εμμενούς κομμουνισμού όπως εμφανίζεται σε έναν δεδομένο κοινωνικό σχηματισμό, αλλά το σχόλιο του jp στο προηγούμενο σημείωμα με ενθάρρυνε να επανέλθω στο ζήτημα του πρόσφατου επανασχεδιασμού της καπιταλιστικής επίθεσης κατά των Υποτελών Παραγωγών και των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων.

Όταν οι καπιταλιστές Κύριοι και οι Υπηρέτες τους παραδέχονται πως η ελληνική κοινωνία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση εννοούν πως η ανηλεής επίθεση που στοχεύει στην αναδιάρθρωση του καπιταλισμού εν Ελλάδι δεν ολοκληρώνεται με τον ρυθμό που επιθυμούν. Η ελληνική κοινωνία είναι μια καπιταλιστική κοινωνία, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, αλλά όπως κάθε καπιταλιστική κοινωνία, όπως κάθε κοινωνία, είναι και μια κομμουνιστική κοινωνία, συρρικνωμένη ασφαλώς –  δεν υπάρχει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Η (καπιταλιστική) Κυριαρχία είναι μια μορφή διαχείρισης του εμμενούς κομμουνισμού –  δεν μπορεί να υπάρξει η οποιαδήποτε Κυριαρχία χωρίς τον εμμενή κομμουνισμό. Η ελληνική κοινωνία είναι μια κομμουνιστική κοινωνία πολύ λιγότερο συρρικνωμένη από ό,τι η σουηδική ή η αγγλική, λόγου χάριν.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Θα γνωρίζετε ότι τα τελευταία δυο χρόνια πλήθος αγωνιστών της ιστορικής Αριστεράς τρέχει για να ενταχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να γλείψει κάνα κοκαλάκι ισχύος, πλούτου και φήμης. Αγωνιστές προερχόμενοι από ολιγομελείς κλειστές θεωρητικές ομάδες της επαναστατικής Αριστεράς, από ομάδες αναρχιζόντων αντιεξουσιαστών της άμεσης δημοκρατίας, από εξωκοινοβουλευτικές (τροτσκιστικές, μαοϊκές κ.α.) ομάδες, από την ΑΝΤΑΡΣΙΑ, από το ΚΚΕ –  ο γνωστός καιροσκοπικός ωφελιμισμός της ιστορικής Αριστεράς.

Την ίδια ώρα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που βλέπουν πιο μακριά, περιμένοντας με βεβαιότητα τη διάσπαση και στη συνέχεια την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ενισχυθούν εκλογικά. Πρόκειται για το ΚΚΕ, το ΠΟΤΑΜΙ και τον Γιώργο Παπανδρέου. Ας προσθέσω και την ΑΝΤΑΡΣΙΑ, ένα μανίκι θα το πάρει κι αυτή. Είναι όμως βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασπαστεί και ένα μέρος του, στην αρχή, θα διαλυθεί;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     ‘ Ήταν τα καλύτερα χρόνια, ήταν τα χειρότερα χρόνια· ήταν ο αιώνας της σοφίας, ήταν ο αιώνας της τρέλας· ήταν η εποχή της πίστης, ήταν η εποχή της απιστίας· ήταν η εποχή του Φωτός, ήταν η εποχή του Σκότους· ήταν η άνοιξη της ελπίδας, ήταν ο χειμώνας της απελπισίας· είχαμε τα πάντα μπροστά μας, δεν είχαμε τίποτα μπροστά μας· πηγαίναμε όλοι γραμμή στον παράδεισο, όλοι πηγαίναμε γραμμή προς την άλλη κατεύθυνση. Με λίγα λόγια, η εποχή έμοιαζε τόσο πολύ με τι δική μας, ώστε μερικοί από τους πιο θορυβώδεις μελετητές της επέμεναν πως σύγκριση ανάμεσα στις δυο εποχές τόσο για το καλό όσο και για το κακό μπορούσε να γίνει μόνο  χρησιμοποιώντας τον υπερθετικό βαθμό των επιθέτων. ‘

     Με αυτήν την περιγραφή της προεπαναστατικής κατάστασης στη Γαλλία αρχίζει η Ιστορία των δύο πόλεων του Τσαρλς Ντίκενς –  ο Ζοφερός Οίκος του , με αντικείμενο τη δικαιοσύνη,  είναι μυθιστόρημα  που μας χαρίζει μεγάλες δόσεις σοφίας. Δεν μοιάζει και η εποχή μας, φίλες και φίλοι, με αυτήν την εποχή, όπως μας την παρουσιάζει ο Ντίκενς;  Όξυνση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων, όξυνση του κοινωνικού πολέμου –  ας προετοιμαστούμε για το καλύτερο και για το χειρότερο –  ή και για τα δυο μαζί.  Ας απομακρύνουμε όμως το βλέμμα μας από αυτό το πανοραμικό πλάνο κι ας εστιάσουμε στην πολιτική κατάσταση. Γιατί να μας ενδιαφέρει; 

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ

    Ο τίτλος του σημειώματος είναι η τελευταία πρόταση του κειμένου που δημοσιεύτηκε στο The Nation και μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στον Παραλληλόγραφο και μπορείτε να τα βρείτε εδώ:

http://parallhlografos.wordpress.com/2014/07/27/debunkisrael/

     Το έχει γράψει η Noura Erakat, αλλά δεν γνωρίζω τίποτα άλλο πέρα από το όνομα.

    Με αυτή την τελευταία πρόταση θα ασχοληθούμε απόψε, φίλες και φίλοι, την οποία δυσκολεύομαι να κατανοήσω αλλά θα κάνω μια προσπάθεια, την οποία θα εξωτερικεύσω για να κρίνετε εσείς σε ποια σημεία το σκεπτικό μου πάσχει και υποφέρει και χρειάζεται θεραπεία.  Η πρόταση αυτή, τελευταία επαναλαμβάνω, αφενός συμπυκνώνει  το κείμενο (Πέντε επιχειρήματα του Ισραήλ καταρρίπτονται) και αφετέρου αποτελεί μια σαφή έκδήλωση ενός συγκεκριμένου τρόπου σκέψης, αυτόν της Ιστορικής Αριστεράς. 

   Εάν διαβάσουμε την πρόταση ως έχει, και ως έχει μεταφραστεί, είναι πραγματικά ακατανόητη.  Δεν μπορεί το Ισραήλ να βομβαρδἰσει τους Παλαιστίνιους για να τους υποτάξει – μπορεί και παραμπορεί· δεν μπορεί να τους βομβαρδίσει για να φέρει την ειρήνη – μπορεί και παραμπορεί. Το περιεχόμενο της πρότασης είναι τόσο αντίθετο με την πραγματικότητα που κάτι άλλο θέλει να μας πει η συγγραφέας και δεν κατανόησε ίσως ο μεταφραστής: θέλει να πει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να βομβαρδίζει, όχι δεν μπορεί να βομβαρδίσει!  Κι όταν λέει ότι δεν μπορεί να βομβαρδίζει εννοεί ότι δεν έχει το δικαίωμα να βομβαρδίζει!   

    Κι εδώ, φίλες και φίλοι, αρχίζουν τα ωραία. Η συγγραφέας διαμαρτύρεται, όλοι και όλες διαμαρτύρονται, η ιστορική Αριστερά διαμαρτύρεται αλλά εμείς έδώ ΔΕΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ, δεν μας ενδιαφέρει η διαμαρτυρία – θα επαναλάβω για άλλη μια φορά γιατι δεν μας ενδιαφέρει: κάθε διαμαρτυρία απευθύνεται στον Κύριο, ενώ όμως κάποτε η διαμαρτυρία ενίοτε είχε κάποιο νόημα, αποτελεσματικότητα δηλαδή, τώρα δεν έχει. Και στην περίπτωσή μας δεν έχει απολύτως κανένα: δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να διαμαρτύρεσαι όταν ο σκοπός του άλλου είναι η εξόντωση.

     Θα το πω και θα το γράψω άλλη μια φορά κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε – όποιος δεν κατάλαβε, ελπίζω να καταλάβει: ο τελικός σκοπός του ισραηλινού Κράτους, με τη συναίνεση ή και την αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή ενός μεγάλου μέρους των Υποτελών Υπηκόων, είναι

η εκδίωξη/εξόντωση όλων των Παλαιστινίων.  

   Η διαπίστωση αυτή εγείρει πληθώρα ερωτημάτων: γιατί θέλει το ισραηλινό Κράτος να εκδιώξει/εξοντώσει τους Παλαιστίνιους;  Θα τα καταφέρει;  Ποιος μπορεί και πώς να το σταματήσει; Εάν τα καταφέρει, πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να πραγματοποιηθεί αυτός ο στόχος; Το πιο ενδιαφέρον από όλα: τι μπορούν να κάνουν οι Παλαιστίνιοι για να αποφύγουν την εκδίωξη/εξόντωση;

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Ὀταν ο Κύριος λέει ότι ο Θεός είναι αθάνατος, πανταχού παρών, παντογνώστης και παντοδύναμος, παντοκράτωρ,  θέλει να πει ότι ο ίδιος θα ήθελε να είναι αθάνατος, ανίκητος δηλαδή, και η Κυριαρχία, ως κοινωνική σχέση, αιώνια, ακατάλυτη· ότι θέλει να γνωρίζει τι κάνουν, τι λένε, που είναι, τι σκέφτονται και τι αισθάνονται οι Υποτελείς· ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη ισχύς από αυτήν που διαθέτει· ότι η αύξηση της διαθέσιμης ισχύος είναι το πρωταρχικό του μέλημα.

     Πολλές από αυτές τις επιθυμίες Του έχουν εκπληρωθεί, όχι όμως όλες. Δεν θα γίνει ποτέ αθάνατος, άρα δεν θα γίνει ποτέ ανίκητος. Αν όμως ο Κύριος (καπιταλιστής, σήμερα) δεν θα μπορέσει να νικήσει ποτέ τη φύση, τον θάνατο δηλαδή, δεν θα μπορέσει ποτέ να απεξαρτηθεί κι από τους Υποτελείς Του, χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να είναι Κύριος. Η  αύξηση της ισχύος Του έχει όρια, κατά συνέπεια, δεν θα γίνει ποτέ πανίσχυρος. Αυτό είναι το ανθρωπολογικό και ιστορικό αδιέξοδο του Κυρίου: (θα) είναι ισχυρός, (θα) είναι όμως και  ανίσχυρος. Η  συνειδητοποίηση  του αδιεξόδου δεν απελπίζει τον Κύριο, κάθε άλλο· τον κάνει πιο αδίστακτο, πιο αποφασιστικό, πιο ανηλεή και αμείλικτο και ανοικτίρμονα άρπαγα, καταστροφέα και εξοντωτή. Η διαθέσιμη ισχύς, που μπορεί να αυξηθεί περισσότερο αγγίζοντας τα όρια της, αρκεί για να καταγάγει νίκες και κατά της φύσης και κατά των Υποτελών. 

     Το πεδίο της επιτήρησης/παρακολούθησης των Υποτελών είναι ένα πεδίο στο οποίο αποκαλύπτεται όλη η σημασία της έννοιας της προόδου:  πρόοδος  σημαίνει κατασκοπία, επόπτευση, συγκέντρωση πληροφοριών που αφορούν τον αντίπαλο – ο πρόοδος (διαβάζουμε στον Ξενοφώντα)  ήταν ο στρατιώτης που προπορεύονταν στα εχθρικά εδάφη, συγκέντρωνε όσο γινόταν περισσότερες και λεπτομερέστερες πληροφορίες και τις μετέδιδε, όσο πιο γρήγορα γινόταν στον αρχηγό του στρατού. Σήμερα, ο πρόοδος είναι ο κατασκοπευτικός δορυφόρος, η κάμερα στους δρόμους, το διαδίκτυο, οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Η επιβολή της τάξης και της πειθαρχίας, της επιτήρησης και του ελέγχου, της οργάνωσης, καθ΄ υπόδειξη του θείου Πλάτωνος (ανθρωποβοσκητική),  της κοινωνίας με πρότυπο το μαντρί και τον στρατώνα, αποβλέπουν στην κανονικοποίηση, στη αποβολή της έκπληξης, στην επιτηρητική, παρακολουθητική παντογνωσία. Μπορεί ο Κύριος να μην γίνει αθάνατος και παντοδύναμος και παντοκράτωρ, παντογνώστης όμως και πανταχού παρών έχει γίνει και θα γίνει ακόμα περισσότερο. Ο Μισέλ Φουκό (βιοπολιτική), και ο Γκι Ντεμπόρ (θέαμα),  επικαιροποίησε τον Πλάτωνα  και μας υπέδειξε ότι η παντογνωσία του Κυρίου γίνεται αποτελεσματικότερη και αποδοτικότερη με την παραγωγή της υποκειμενικότητας, κάτι που ιστορική Αριστερά, λόγω της  ψυχοπνευματικής της  πλατυποδίας, αντιλήφθηκε μετά απο πολλές δεκαετίες. Εάν ο κόσμος καταστραφεί, η ιστορική  Αριστερά θα καταστραφεί μετά από είκοσι χρόνια, τόσο καθυστερημένη είναι.

 

Continue reading →

     φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Οι δηλώσεις και η πολιτική συμπεριφορά του Ευάγγελου Βενιζέλου, συζύγου κόρης βιομηχάνου, που είχε δηλώσει ‘ δεν θα πεθάνω αν δεν δω τον γαμπρό μου πρωθυπουργό’ , μας επιτρέπουν να  διατυπώσουμε τη βεβαιότητα ότι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ έχει πάρει την απόφαση να θυσιάσει το ΠαΣοΚ στο βωμό της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.  Πρόκειται για μια θυσία μακράς διάρκειας: θα χρησιμοποιεί το ΠαΣοΚ για να ολοκληρωθεί η επίθεση του Κυρίου καπιταλιστή κατά των Υποτελών Παραγωγών, ενεργών, ανενεργών και ανέργων, κατά των αυταπασχολούμενων, κατά των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων παραγωγικών, μεταποιητικών και εμπορικών επιχειρήσεων με σκοπό την επαναφορά και αύξηση της κερδοφορίας των μεγάλων,  ντόπιων και ξένων,  βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων. 

      Το μόνο μέλημα του αδίστακτου συνταγματολόγου, Υπηρέτη του Κυρίου καπιταλιστή, είναι η κοινοβουλευτική επιβίωση,  επιχαίρει και θριαμβολογεί, διότι αυτή του επιτρέπει να συγκροτείται το πολιτικό επιτελείο (κυβέρνηση) συντονισμού της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, οξυνόμενου και γενικευόμενου κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Το αίμα του θύματος χύνεται στάγδην, γι΄ αυτό και παραμένει ζωντανό. Μια μέρα όμως, όταν δεν θα εκπροσωπηθεί κοινοβουλευτικά,  το παλούκι θα μπηχθεί στην καρδιά του βρυκόλακος και η πολιτική εργολαβία του εξουσιομανούς συνταγματολόγου θα λήξει.  Το ΠαΣοΚ είναι μανεκέν για σάβανο. Στην ίδια πασαρέλα με τη ΔΗΜΑΡ.

    Στα μεγαλοπρεπή αρχίδια του Βενιζέλου εάν το ΠαΣοΚ εξαφανιστεί. Πάνω απ΄ όλα ο καπιταλισμός. Εάν θελήσει να συνεχίσει την πολιτική του καριέρα, μπορεί να κάνει τα πάντα –  θα εκπλαγούμε εάν τον δούμε να εντάσσεται στη Νέα Δημοκρατία;  Εγώ όχι. Εάν δεν μπορέσει να χωθεί κάπου, θα πάει σπίτι του –  λεφτά έχει να φάνε και οι τριάντα κότες μου, που θα τις κάνω σαράντα.

     Αυτό είναι το μοντελάκι που έχει στο κρανίο του ο ευάγελλος υπηρέτης. Θυσιάζω όμως το ΠαΣοΚ σημαίνει ρίχνω στον Καιάδα της πολιτικής ανυπαρξίας και απαξίωσης τα εκατοντάδες επαγγελματικά κομματικά στελέχη του ΠαΣοΚ, τα οποία αποκαλούνται, από τους συνεργάτες του ευάγγελου στρατηγού,  ‘ παιδιά του κομματικού σωλήνα’  και ‘ ανεπάγγελτοι’ .  Τα τσιράκια αυτά τα κάνουν πάνω τους  με τη σκέψη και

 

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

   Η έγκυος ηρωίδα κάποιου διηγήματος, δεν θυμάμαι το όνομα του (της;) συγγραφέα, βιώνει το οδυνηρότατο δίλημμα να κάνει ή να μην κάνει έκτρωση· αποφασίζει τελικά, μετά από πολλές παλινωδίες,  να μην κάνει· και το διήγημα τελειώνει με την εξής φράση, όπως τη θυμάμαι,  που λέει η νοσοκόμα στην ηρωίδα:

    –  Είναι αγόρι, κυρία Χίτλερ!

 

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Το τι θα συμβεί στο μέλλον δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε, λόγω της αδήριτης έκπληξης, του ακαταμάχητου απρόβλεπτου και απροσδόκητου. Παρ’  όλα αυτά, ο Κύριος (καπιταλιστής) επιδιώκει να γνωρίζει τι θα συμβεί ελέγχοντας και αποικίζοντας το μέλλον μέσω της επινόησης της πραγματικότητας, μέσω του σχεδίου. Δεν μας επιτρέπεται να μην ομολογήσουμε ότι πολύ συχνά τα καταφέρνει μια χαρά. Όχι πάντα·  πολύ συχνά, ναι. Κι όταν δεν τα καταφέρνει, έχει έτοιμο το μέσο εξάλειψης της έκπληξης:  την ανηλεή και αμείλικτη βία.

    Τί θα θέλαμε όμως να συμβεί;  Μιας και η πολιτική αφορά κυρίως το μέλλον, το στοιχείο της επιθυμίας και της βούλησης δεν μπορούμε ούτε να το εξαλείψουμε ούτε να το εξοβελίσουμε, να το απομακρύνουμε, να το διώξουμε, να το βάλουμε στο περιθώριο, στην άκρη. Ένας θείος της Τασούλας, πίνουμε τσίπουρο συχνά μαζί, συνταξιούχος, μετανάστης, εργάτης στην ΟΡΕL, δήλωσε:  από τη πείνα να πεθάνω, Νέα Δημοκρατία θα ψηφίζω. Θέλει ο θείος μας, όλοι και όλες μας θέλουμε. Κι αυτό που θέλουμε, άλλοτε γίνεται άλλοτε δεν γίνεται. 

     Εγώ θέλω ακυβερνησία, όσο γίνεται πιο παρατεταμένη. Θέλω να γίνονται εκλογές, κάνα δυο φορές το χρόνο, κάθε δύο μήνες, όσο γίνεται πιο συχνά. Υπάρχουν πολλές εκδοχές και διαβαθμίσεις της ακυβερνησίας –  από την υπηρεσιακή κυβέρνηση εν όψει εκλογών μέχρι το κενό εξουσίας, το οποίο συμβαίνει κατά τη μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία ή από τη δημοκρατία στη δικτατορία. Διότι η δημοκρατία και η δικτατορία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν δεν μπορεί ο Κύριος να αποσπάσει την αφοσίωση και την υπακοή των υποτελών με τη δημοκρατία, είτε συμμετέχουν είτε όχι στις εκλογές, καταφεύγει στην κατάλυσή της. Εάν μέσω των εκλογών το Κράτος καταγράφει και ενσωματώνει τις κοινωνικές αντιφάσεις, η ακυβερνησία είναι μια εκδήλωση της όξυνσης του κοινωνικού πολέμου. Η πολιτική αναταραχή συνδαυλίζει την κοινωνική και η κοινωνική την πολιτική.

 

Continue reading →