φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Χτες φυτέψαμε φασόλια, για πράσινα και ξερά, φυτέψαμε όψιμο καρπούζι, σαντορινιό, μου έστειλε σπόρους από Σαντορίνη φίλος φιλίας τριάντα ετών, και βάλε, και πήγα  μετά για τσιπουράκι. Συνάντησα εκεί έναν, του ΚΚΕ,  από τους πέντε εργάτες που ζουν εδώ στο χωριό και  δουλεύουν σε μια κοντινή εξαγωγική βιομηχανία,  και πιάσαμε τη κουβέντα. Κάποια στιγμή μου λέει: Απεργία ίσον απόλυση.

     Ασφαλώς δεν πρόκειται για κάνα εντυπωσιακό νέο.  Η απειλή  όμως  ότι  όποιος απεργήσει, θα απολυθεί την άλλη μέρα χωρίς δεύτερη κουβέντα, είναι ένα κλειδί που μας βοηθάει να κατανοήσουμε την κοινωνική πραγματικότητα, τη συγκυρία, τον συσχετισμό δύναμης δήλα δή, μεταξύ των αντιπάλων του κοινωνικού πολέμου. Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε την απειλή, τον εκφοβισμό, τον φόβο και την υπακοή με έναν διαφορετικό τρόπο: πλήρης αφοπλισμός των Υποτελών Παραγωγὠν. Εάν η απεργία, το οδόφραγμα στον καπιταλιστικά οργανωμένο χωροχρόνο (ή χρονοχώρο), είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, τότε  η αδυναμία και η απροθυμία να απεργήσει το βιομηχανικό προλεταριάτο επιτρέπει στον Κύριο καπιταλιστή και τους υπηρέτες Του να εξαπολύει εναντίον όλων των Υποτελών εν γένει σφοδρότατες επιθέσεις και να καταγάγει αλλεπάλληλες περιφανείς νίκες και περίλαμπρους θριάμβους.

    Οι μόνοι που μπορούν να απεργήσουν είναι οι κρατικοί υπάλληλοι. Ο  Κὐριος όμως έχει φροντίσει να τους εξουδετερώσει: οι απολυμένοι, της ΕΡΤ λόγου χάριν, δεν μπορούν να απεργήσουν. Οι μη απολυμένοι, καθηγητές λόγου χάριν, δεν τόλμησαν να απεργήσουν, και δεν θα τολμήσουν ούτε στο μέλλον,  διότι γνωρίζουν ότι νικητής θα αναδειχθεί το Κράτος, μιας και δεν μπορούν να αντἐξουν μια μακροχρόνια απεργία. Εν τω μεταξύ, από ό,τι μαθαίνω, από τους 2.650 απολυμένους στην ΕΡΤ, προσέρχονται στη  συνέλευση μόνο 300, οι οποίοι μετά από λίγη ώρα γίνονται 50! Κι όταν θα κάνει ντου το Κράτος, εντός των ημερών,  για να εκκενώσει το κρατικό ραδιομέγαρο, ούτε πενήντα θα είναι!    Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Το πολιτικό και κοινωνικό εκκρεμές δεν μπορεί να παλινδρομεί αενάως μεταξύ ικεσίας και απειλών· αναγκαστικά,  θα έρθει μια στιγμή που θα ακινητοποιηθεί· σε αυτήν την περίπτωση,δεν θα υπάρχει Κυριαρχία, διότι, όπως το τονίζει εμφατικά και η γνωστή διαφήμιση Τράπεζας, (η Κυριαρχία)  είναι σταθερή, γιατί κινείται.

   Ο Κύριος το γνωρίζει πολύ καλά αυτό ήδη εδώ και πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια, κληρονομιά του ποιμένα προγόνου του μιας περιόδου που καλύπτει άλλα τρεις χιλιάδες χρόνια: 3+3=6.000 χρόνια! Επί 6.000 χρόνια η Κυριαρχία και οι πρόδρομες μορφές της είναι σταθερή, γιατί κινείται. Όποιος κινείται ή μπορεί να κινηθεί ή ελέγχει την κίνηση των άλλων (μέσα στα αχανή βοσκοτόπια) μαζί με τα ποίμνιά του, επιβιώνει, είναι δήλα δή νικητής, είναι Κύριος. Εάν δεν έχετε διαβάσει τον Επιτάφιο του Περικλέους/Θουκυδίδου, διαβάστε τον και αν θεωρήσετε ότι η πρόταση η Κυριαρχία είναι σταθερή γιατί κινείται δεν συνοψίζει το προαναφερθέν εξέχον κείμενο του Κυρίου ημών, τι να πω, δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω τι να πω εάν θεωρήσετε ότι τη σκυτάλη δεν την παίρνει ο Νικολό Μακιαβέλι, στον Ηγεμόνα του και ότι θα ήταν απρέπεια να συνοψίσουμε και αυτό το έξοχο κείμενο του Κυρίου ημών με την πρόταση η Κυριαρχία είναι σταθερή γιατί κινείται.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σήμερα θα θέσω το ερώτημα εάν μπορούν οι κρατικοί υπάλληλοι να νικήσουν το Κράτος. Και θα απαντήσω πως δεν μπορούν, κατά κανένα τρόπο. Κατά συνέπεια, η ήττα των εργαζομένων στην ΕΡΤ είναι προδιαγεγραμμένη, κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά οι συντονιστές και οργανωτές της επίθεσης κατά των εργαζομένων, όχι όμως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Θα το μάθουν όμως πολύ σύντομα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Έβρεξε χτες και σήμερα θα αργήσω να μπω στον λαχανόκηπο. Πολύ ωραία, θα γράψω!

    Εάν η πολιτική, κατά τον Φουκό, είναι η συνέχιση του πολέμου (και ο πόλεμος συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, κατά τον Κλάουζεβιτς), τότε μας επιτρέπεται να ονομάσουμε την πολιτική κοινωνικό πόλεμο (ο Πλάτων την αποκάλεσε ανθρωποβοσκητική) και να επισημάνουμε ότι μεταξύ του κοινωνικού πολέμου και του πολέμου θα υπάρχουν και ομοιότητες και διαφορές, τουλάχιστον όσον αφορά την διεξαγωγή τους. Δεν θα ασχοληθούμε με τις διαφορές αλλά με κάποιες από τις ομοιότητες.

  Μία από αυτές, κατά την καπιταλιστική Κυριαρχία,  είναι η αρπαγή του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι Υποτελείς Παραγωγή με τη μορφή εμπορευμάτων. Η αρπαγή αυτή εντείνεται σε εποχές μείωσης της κερδοφορίας, όπως είναι η εποχή μας και τα χρόνια, οι δεκαετίες που έρχονται. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος. Υπάρχει κι ένας άλλος, πιο βασικός: πρόκειται για την αναπαραγωγή και την ενίσχυση της καπιταλιστικής Κυριαρχίας.  Όσο πιο πολύς πλούτος παράγεται, τόσο πιο πολύς πρέπει να αρπάζεται, ώστε οι Υποτελείς να είναι εξαντλημένοι, να επικρατεί ο ανταγωνισμός μεταξύ τους και όχι η συνεργασία, ο φόβος, η απομόνωση και η αποβλάκωση, η αδυναμία δηλαδή να διεξαγάγουν τον κοινωνικό πόλεμο. Η οργανωμένη και συστηματική αποδυνάμωση του αντιπάλου είναι η βασική μεθοδος ενίσχυσης, συνέχισης και αναπαραγωγής της (καπιταλιστικής) Κυριαρχίας.

     Η αρπαγή λοιπόν εμφανίζεται όχι απλά ως κατάκτηση, διότι αυτή υπάρχει ήδη, αλλά ως μια ανανέωση της διαρκώς και αενάως επιβεβλημένης κατἀκτησης. Η όλη αυτή διαδικασία ακολουθεί τους κανόνες του πολέμου: κατάκτηση, μεταβολή της κατανομής ισχύης (του συσχετισμού δύναμης), σταθεροποίηση και ενίσχυση των θέσεων, προετοιμασία νέας επίθεσης (και πραγματοποίησή της). Το μεταίχμιο μεταξύ της σταθεροποίησης και της προετοιμασίας είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση, η οποία παρουσιάζει κάποια κοινά χαρακτηριστικά, όπου κι αν διεξάγεται ο (κοινωνικός) πόλεμος, τα οποία και θα εξετάσουμε.  Εκείνο όμως που δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας είναι αυτό που δεν χάνει ποτέ από τα μάτια του ο αντίπαλος – ο πολιτικός και ο σύμβουλός Του, μιλάω αφηρημένα και ιδεοτυπικά. νομίζω όμως πως είμαι σαφής. Εάν δεν είμαι, θα πιω ένα καφεδάκι,  θα καπνίσω ένα τσιγαράκι και αμέσως μετά θα γίνω σαφέστατος.

Continue reading →

https://www.badarts.gr/2013/04/%ce%ae-%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%bf%ce%bc%ce%bf%cf%88%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1-%ce%ae-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1/

φίλες κε φίλοι, καλή σας μέρα

” Ο χωρικός έχει δύο στηρίγματα: Το χωράφι που τον τρέφει και το δάσος που τον κρύβει.” Αυτά τα γράφει ο Βικτόρ Χιγκό (Ουγκό) στο αριστούργημα της γεροντικής του ηλικίας  “1793”. Και λίγο πιο κάτω μας περιγράφει τα δάση της Βανδέας στη Βρετάνη: “Το υπέδαφος μερικών δασών ήταν σαν ένα τεράστιο σφουγγάρι που το διέσχιζαν προς όλες τις κατευθύνσεις κρυφοί υπόνομοι, κελλιά και γαλαρίες. . . Στο Μπαρμπιάν, στο δάσος του Μελάκ, δεν έβλεπες κανέναν κι όμως υπήρχαν εκεί μέσα  οχτώ χιλιάδες άντρες.”

   Ο ακήρυκτος κοινωνικός πόλεμος μεταξύ του Κυρίου και του Υποτελούς Παραγωγού, όποια μορφή και να παίρνουν αυτοί οι (ιδεατοί) φορείς της κυριαρχικής σχέσης μέσα στην Ιστορία, διεξάγεται με δύο (ιδεατούς) διαφορετικούς τρόπους. Είναι δύο, και όχι παραπάνω ή παρακάτω, διότι δύο είναι οι φορείς της σχέσης. Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε εάν θα έπρεπε να υποθέσουμε μήπως ένας και μόνο ένας είναι ο τρόπος της διεξαγωγής. Αναρωτιόμαστε και απαντούμε πως δεν είναι ένας διότι και λογικά και ιστορικά δεν μπορεί να είναι ένας. Μιας και είναι πόλεμος, θα υπάρχει κάτι κοινό. Ναι, υπάρχει: πρόκειται για την εμμενή  στρατηγική της αποδυνάμωσης του αντιπάλου: εάν ο καπιταλιστής επιχειρεί διαρκώς να περιορίσει την ισχύη του εργάτη, του προλετάριου, το ίδιο κάνει ή οφείλει να κάνει κι αυτός. Φαίνεται, είναι βέβαιο, ότι μέχρι στιγμής τα καταφέρνει καλύτερα ο Κύριος καπιταλιστής. Και θα δούμε γιατί.

Continue reading →