φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     Η αγωνία του ανθρώπου να ανακαλύψει την καταγωγή του είναι μια έκφραση της αγωνίας του για το μέλλον του: θέλουμε να εντοπίσουμε το σημείο εκκίνησης και να μάθουμε πως φτάσαμε εδώ γιατί θέλουμε να μάθουμε προς τα που πάμε. Εάν δεν θα μας ενδιέφερε το μέλλον, δεν θα μας ενδιέφερε ούτε το παρελθόν – θα ζούσαμε σε ένα αιώνιο παρόν, όπως τα ζώα, όπως τα μικρά παιδιά, όπως ζούσαμε κάποτε, πριν αποκτήσουμε την επίγνωση του θανάτου, κατά συνέπεια και της διάκρισης του χρόνου σε παρελθόν, παρόν και μέλλον.

     Το  ερώτημα ‘ποιό είναι το μέλλον του ανθρώπου πάνω στη Γη’  τίθεται για πρώτη φορά τώρα, προς τα τέλη του 20ού αιώνα, από μεμονωμένους διανοητές και επιστήμονες, κάποιοι από τους οποίους ήταν . . .  παλαιοντολόγοι (λ.χ. Τεγιάρ ντε Σαρντέν, Αντρέ Λερουά-Γκουράν), ειδικοί δηλαδή της προέλευσης του ανθρώπου, όλα  όμως δείχνουν ότι κατά τον 21ο θα είναι ένα ερώτημα που όλοι οι ένοικοι της Γης  θα θέσουν και θα σκεφτούν. Δεν θα αποφύγουμε λοιπόν τον πειρασμό και την ανάγκη να σκεφτούμε επί αυτού του ερωτήματος. Κι αυτό διότι μέχρι τώρα δεν υπήρξε κοινωνία που να ανησυχούσε και να αναρωτιόταν για το μέλλον του ανθρώπου. Ποιες συνθήκες λοιπόν ανακινούν αυτό το ερώτημα; Και τί σημαίνει ότι όλη η ανθρωπότητα θέτει αυτό το ερώτημα και αγωνιά; Όλη η ανθρωπότητα γίνεται φιλόσοφος; Ή μήπως ποιητής;

    Το ερώτημα για το μέλλον του hominis sapientis είναι ένα ερώτημα που δεν είναι δικαιοδοσία καμιάς επιστήμης ή τέχνης. Εφόσον με τη φιλοσοφία και την ποίηση εκφράζουμε όσα δεν μπορούμε να εκφράσουμε με άλλον τρόπο, τότε πιθανόν το ερώτημα αυτό να μας κάνει φιλοσόφους ή/και ποιητές. Εάν όλοι οι άνθρωποι ανησυχούν, τότε η ανησυχία αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μια πτυχή της παγκόσμιας πνευματικής επανάστασης. Το περιεχόμενο του ερωτήματος και το συναίσθημα που αναδίδει ως άρωμα παραπέμπει στις  πραγματικές υλικές συνθήκες που το φέρουν στο προσκήνιο: η προϊούσα καταστροφή της φύσης και της κοινωνίας εν μέσω τεράστιου κοινωνικού πλούτου και υπαρκτών δυνατοτήτων αντιμετώπισης όλων των κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο πλανήτης  ως φύση και η ανθρωπότητα, νοουμένη ως κοινότητα κοινωνιών, ως παγκόσμια κοινότητα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Θα ήταν ασέβεια αισχίστου είδους προς τη σκέψη να αποφύγουμε να εικάσουμε το ενδεχόμενο να δούμε μια μέρα,  δεν θ΄ αργήσει και τόσο πολύ, έξω από τα σούπερ μάρκετ  [κοινοτικές αποθήκες τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης] στρατό – ελληνικό, γερμανικό, αγγλικό, κλπ., που θα τα φρουρεί και θα τα προστατεύει από τις κάθε είδους εισβολές των Υποτελών ή να τα δούμε  κλειστά.  Θα αποφύγω να μεταχειριστώ τον όρο βεβαιότητα και θα περιοριστώ σε αυτόν του ενδεχόμενου για να απαλύνω κάπως την οξεία και δριμεία εντύπωση που θα προκληθεί· και θα συνταχθώ με όσους και όσες τείνουν προς τη βεβαιότητα.

    Εγείρονται λοιπόν τρία κομβικά ζητήματα. Γιατί θα τα δούμε κλειστά ή φρουρούμενα από τον στρατό, εγχώριο και ξένο; Όταν θα συμβεί αυτό, θα έχουμε δημοκρατία; Πως θα εξασφαλίσουμε την τροφή μας κάτω από αυτές τις συνθήκες;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στους Θεόδωρο Μπασιάκο και Γιάννη Λειβαδά

    Ας φανταστούμε, φίλες και φίλοι, ότι κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο και βρισκόμαστε στην αγορά της αρχαίας  Αθήνας, στην ψαραγορά, τη χρονιά που αρχίζει ο Πλάτων να παίζει το πουλάκι του, το 416 προ Χριστού, σε ηλικία 12 χρονών,  και ο Σωκράτης να είναι 53 χρονών, και λέγαμε σε έναν ψαρά,

ρε φιλάρα, βάλε μου δυο κιλά σαρδέλες

θα μας κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια· όχι μόνο δεν θα καταλάβαινε ούτε μία λέξη αλλά θα περιέπιπτε σε μεγάλη σύγχυση και αμηχανία. Αν

Continue reading →

http://www.anarxeio.gr/contents/view/kalesma-ths-aoraths-epiitrophs

ευχαριστούμε τον φίλο Γ. για την υπόδειξη

ο φίλος Θ. μας παραπέμπει και εδώ:

 http://www.scribd.com/doc/24281226/%CE%91%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7-%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1 (pdf)

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

   Προσεγγίζουμε και αποκρυπτογραφούμε την κοινωνική πραγματικότητα από τη σκοπιά της θεωρίας της καπιταλιστικής Κυριαρχίας. Μιας και η Κυριαρχία προηγείται του καπιταλισμού, μιας και ο καπιταλισμός είναι μορφή της Κυριαρχίας, δηλαδή έννοια υποκείμενη σε αυτήν της Κυριαρχίας, η προτεραιότητα της κυριαρχικής προσέγγισης και αποκρυπτογράφησης καθίσταται σαφής, νομίζω. Όλοι οι καπιταλιστές είναι Κύριοι, όλοι οι Κύριοι όμως δεν ήταν, και δεν είναι ασφαλώς,  καπιταλιστές. Να βλέπουμε μόνο το ένα από τα δύο, δεν το επιτρέπουμε, ως άκρως ανθυγιεινό, στον εαυτό μας.

   Εδώ στην Κακιά Σχολή προκρίνουμε να βλέπουμε και να διαβάζουμε και να μυρίζουμε και να γευόμαστε και να ακούμε και να αγγίζουμε  πρώτα την Κυριαρχία και μετά τον καπιταλισμό. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούμε ότι βλέπουμε και πιο μακριά και πιο σφαιρικά. Το βλέμμα μας δεν είναι μόνο ακτινωτό, δεν αντικρίζουμε την πραγματικότητα μόνο από ένα ακίνητο σημείο  θεώρησης με τη σκέψη να διευρύνεται σε επάλληλους κύκλους· ο τρόπος αυτός θεώρησης εξασφαλίζει μέθοδο και οργάνωση,  σκοπούς μέσα, απαραίτητα στη σκέψη και στη θεωρία· το μειονέκτημα αυτής της θεώρησης: όσο πιο μακριά βλέπεις, τόσο πιο θολά βλέπεις. Για να δεις κοντά, πρέπει να περπατήσεις, να διασχύσεις τους επάλληλους κύκλους· είναι το βλέμμα μας λοιπόν και σουλατσαδόρικο, περιπατητικό, πορευτικό, χαοτικό, αποδιοργανωτικό, σπουδαιοογελοίο, κι αν μερικές φορές ασχολούμαστε περισσότερο με το πριονίδι και τα γρέζια, τα ρινίσματα της σκέψης κι όχι με το πριόνισμα και τα αντικείμενα της εργασίας μας, ζητούμε την κατανόησή σας, από τη στιγμή μάλιστα που εσείς έχετε εξασφαλίσει τη δική μας, όταν σας βιαβεβαιώσουμε ότι θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε και με τα χρήσιμα απορρίματα της σκέψης· αμετανόητα και χάνοντας ενίοτε την ψυχραιμία μας, κάθε φορά που χρειάζεται. 

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Προ δύο ή τριών ημερών, οι πολυάριθμοι διαδηλωτές τραπεζικοί υπάλληλοι στη Λευκωσία της Κύπρου διαμαρτύρονταν και φώναζαν το εξής σύνθημα: ή όλοι ή κανένας. Ως συλλέκτης  και μελετητής των κεντρικών συνθημάτων εξεγέρσεων και κοινωνικοπολιτικών επαναστάσεων, το σύνθημα μου θύμισε το ubutu, στη γλώσσα των Ζουλού, που σημαίνει ‘όλοι μαζί’ και ήταν το κεντρικό σύνθημα της πολλές δεκαετίες διαρκείσας νοτιοαφρικάνικης επανάστασης. Θα ήθελα σήμερα να συγκρίνω το ubutu με το ή όλοι ή κανένας, μιας και το κυπριακό σύνθημα προέρχεται από μια συγκυρία γενίκευσης, όξυνσης και κλιμάκωσης του κοινωνικού πολέμου, της κοινωνικής επανάστασης δηλαδή.

    Το ubutu είναι νομίζω σαφές, αν και ελλιπές. Δεν είναι όμως ελλιπές, από τη στιγμή που το ευκόλως εννοούμενο είναι πολύ ευκόλως εννοούμενο: ubutu κατά του αντιπάλου. Αλλά το ή όλοι ή κανένας φαίνεται ότι δεν είναι σαφές διότι είναι ελλιπές με ένα τρόπο που δεν μας βοηθά να εννοήσουμε το ευκόλως εννοούμενο. Μιας όμως και η απάντηση στα δύσκολα ερωτήματα αναζητείται μέσω της απλότητας, θα πρέπει να εννοήσουμε το σύνθημα ή όλοι ή κανένας ως  προεξαγγελία γενικής και διαρκούς απεργίας των τραπεζοϋπαλλήλων της Κύπρου. Ας αποκωδικοποιήσουμε λοιπόν το σύνθημα:

ή (θα εργαζόμαστε) όλοι ή κανένας

 

Continue reading →

Παύλος: Η ανακατοσούρα