δρόμος, αυτοκίνητο, διαδηλώσεις, δεν πληρώνω, Κερατέα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ξημερώνει Σάββατο, είναι τρεις και μισή, δεν νυστάζω, αύριο δεν δουλεύω, μπορώ να κάνω αυτό που μ’ αρέσει – αφού εξέτισα για πέντε μέρες την κοινωνική μου θητεία ως ταχυδρόμος, δηλαδή ως χαμάλης του Κράτους και των επιχειρήσεων (μοιράζω  λογαριασμούς, κρατικά έγγραφα προς τους υπηκόους, διαφημιστικά και ελαχιστότατα γράμματα) – μπορώ να κάνω αυτό μου αρέσει, να γράφω. Το αυριανό πρωινό είναι αφιερωμένο στη χριστίνα κ. και θα εκθέσω ό,τι γνωρίζω για τη λέξη *αμφίβοτος, όπως της έχω υποσχεθεί.

Αυτά που θα διαβάσετε, θα ήθελα να ήταν εκτενέστερα εκτεθειμένα, αλλά το μεροκάματο δεν μου το επιτρέπει. Δεν μπορώ πια να γράφω το πρωί. Δε λυπάμαι. Δυο μέρες, καλά είναι. Θα ήθελα λοιπόν να πω κάτι σχετικά με τις διαδηλώσεις και την Κερατέα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι απόψεις μου ενοχλούν κάποιους και κάποιες αλλά η ενόχληση μόνο δεν μου φτάνει. Θεωρώ ότι οι διαδηλώσεις δεν είναι μέσο πάλης (είναι μέσο έκφρασης, καμιά απολύτως αντίρρηση), δεν είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Έχω ακούσει από πολλούς οικοδόμους (δασκάλους μου και μαθητές μου) να λένε ότι  ‘άμα παρακαλάς, το χάνεις το παιχνίδι’. Η διαδήλωση είναι λιτανεία, είναι ικεσία, και η πολιτική του αιτήματος και της διεκδίκησης είναι μια μίμηση της πολιτικής του Κυρίου: η ικεσία ισχυροποιεί τον Κύριο –  και αποδυναμώνει τον υποτελή Παραγωγό.

Continue reading →

νεολιθική γλωσσολογία: σχετικά με την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Γραφής Α΄

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα. Δημ. Χαρ. Κουγιουμτζόγλου, καλημέρα.

Το εάν θα μπορέσουμε ή όχι να αποκρυπτογραφήσουμε τη Γραμμική Γραφή Α΄και να διαβάσουμε τα λιγοστά κείμενα που έχουν διασωθεί, τα περισσότερα θλιβερά αποσπασματικά, είναι ένα ερώτημα που οφείλουμε να το διατυπώνουμε μετά από ένα άλλο, το οποίο προηγείται λογικά και χρονικά: γιατί φτάσαμε σε αδιέξοδο; Είναι λίγα τα κείμενα; Αναπαριστούν μια γλώσσα αμετάκλητα χαμένη οπότε η αποκρυπτογράφηση είναι αδύνατη;

Δεν ξέρω εάν θα μπορέσουμε να αποκρυπρογραφήσουμε τη Γραμμική Γραφή Α΄, είμαι όμως κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι και να μην τα καταφέρουμε τελικά, θα μάθουμε πάρα πολλά κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας. Μιας και φτάσαμε σε αδιέξοδο, οφείλουμε να αρχίσουμε από την αρχή. Γιατί όμως φτάσαμε σε αδιέξοδο; Σε αυτό το ερώτημα θα απαντήσω σήμερα και επιφυλάσσομαι να επανέλθω πάνω σε άλλα ζητήματα όσον αφορά την αποκρυπτογράφηση μόλις μου δοθεί η ευκαιρία.

Continue reading →

*αμφίβοτος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα. χριστίνα, καλημέρα

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον αστερίσκο που πρόσθεσα – έπρεπε να τον προσθέσω, όπως θα δούμε – στη λέξη *αμφίβοτος. Ο αστερίσκος αυτός είναι ένα σύμβολο της συγκριτικής, ιστορικής (ινδοευρωπαϊκής) γλωσσολογίας και μας λέει ότι η λέξη που ακολουθεί πιθανόν να υπήρξε αλλά πιθανόν και να μην υπήρξε. Υποθέτουμε ότι μπορεί να υπήρχε κάποτε αλλά δεν έχουμε σαφείς μαρτυρίες. Οι υπό αστερίσκο λέξεις διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Στην πρώτη υπάγονται λέξεις που είναι αποτέλεσμα της ανασύνθεσης, της ανασυγκρότησης, της αναγωγής σε μια λέξητου μακρινού παρελθόντος. Θα παραθέσω ένα παράδειγμα. Οι παρακάτω λέξεις, ιστορικά και αδιαμφισβήτητα μαρτυρημένες, ναυς (ναFς), navis (λατινική), nauh (αρχ. ινδική), nau (αρχ. ιρλανδική), nor (αρχ. σκανδιναυική), nav- (αρχ. περσική), nav- (αρμενική) και κάποιες άλλες μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε την υπόθεση ότι προέρχονται από τη λέξη*nāus, για την οποία όμως δεν έχουμε καμιά μαρτυρία. Το ότι από μια γλώσσα μπορεί να προκύψουν άλλες γλώσσες μας το επιβεβαιώνουν οι ρωμανικές (ιταλική, ισπανική, πορτογαλική, γαλλική και ρουμανική) που προέρχονται από τη λατινική.

Στη δεύτερη κατηγορία, υπάγονται λέξεις που έχουμε μεν γραπτά μνημεία, η ανάγνωσή τους όμως δεν είναι βέβαιη και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει μια γενικά αποδεκτή γνώση. Σε αυτή την κατηγορία υπάγεται και η υπό εξέταση λέξη *αμφίβοτος. Τη λέξη αυτή τη διαβάζουμε επτά φορές σε τέσσερις πινακίδες των αρχείων της Πύλου, του διοικητικού κέντρου του μυκηναϊκού βασιλείου της περιοχής.

Continue reading →

το Κράτος θα νικήσει, οι κάτοικοι της Κερατέας θα ηττηθούν

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τι λέτε, θα χαρούν οι κάτοικοι της Κερατέας στην περίπτωση που το Κράτος υποχωρήσει και οριοθετήσει  κάπου αλλού τον  ΧΥΤΑ;  Ασφαλώς και θα χαρούν χαρά μεγάλη! Θα είναι μια πολύ μεγάλη νίκη, μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Ας αναλογιστούμε όμως τις προϋποθέσεις και τις συνέπειες αυτής της νίκης.

Από αυτήν την υποθετική νίκη και επιτυχία θα αρχίσω την επιχειρηματολογία μου και θα στηρίξω την άποψή μου ότι το Κράτος θα επιβάλλει τη θέλησή του, με την παρατήρηση ότι η μόνη περίπτωση να μην τα καταφέρει είναι να εισέλθουμε σε μια κατάσταση γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, μια κατάσταση που μάλλον δεν είναι επίκαιρη.

Υποθέτω ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους που σκέφτονται και με αυτή την υπόθεση στο μυαλό έρχομαι στο θέμα μου χωρίς περιστροφές και θέτω τα εξής ερωτήματα:

Εάν οι κάτοικοι της Κερατέας και των  γειτονικών περιοχών καλέσουν τους άλλους δήμους και κατοίκους της Ανατολικής Αττικής να τους συμπαρασταθούν, θα υπάρξει συμπαράσταση;

Εάν ο ΧΥΤΑ μεταφερθεί σε κάποια άλλη τοποθεσία της Αττικής, στο Λαύριο ή στον Μαραθώνα, και ο κοντινός δήμος καλέσει σε συμπαράσταση, οι κάτοικοι της Κερατέας θα τρέξουν να συμπαρασταθούν ώστε να απομακρυνθεί από εκεί ο ΧΥΤΑ;

Continue reading →

ο λόφος του Διαβόλου και ο Γολγοθάς: τα μπάζα της επιτυχίας

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Μιας και σήμερα δε θα πάω στη δουλείά, μετά από ένα πενθήμερο που θα το χαρακτήριζα Γολγοθά, εννοώ τον Γολγοθά της μισθωτής εργασίας, της μισθωτής απαγωγής και αιχμαλωσίας, τα μπάζα της οποίας κείτονται σωρηδόν όπου κι αν αφήσετε το βλέμμα σας να περιπλανηθεί, μιας και σήμερα δεν θα πάω στη δουλείά, θα καταπιαστώ με ένα θέμα, το οποίο είναι τόσο ενδιαφέρον και τόσο σοβαρό που αξίζει το κόπο πραγματικά να το παραβλέψουμε. Αλλά εδώ είναι Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών, δεν είναι παίξε γέλασε, δεν είναι παίξε γέλασε, μια μέρα θα ασχοληθούμε και με αυτήν τη μεγαλείωδη φράση, και δεν θα το παραβλέψουμε – πρόκειται για το θέμα των μπάζων.

Η Κυριαρχία είναι μια κοινωνική σχέση που παράγει μπάζα, η καπιταλιστική όμως Κυριαρχία είναι άπαικτη, unpaiktable. Θα αποφύγω να μιλήσω για τα

Continue reading →

φάγαμε πακέτο: ημερολόγιο ολίγων ημερών (1)

Πετράδες, αργεί να ξημερώσει, 25 Μαρτίου 2007

Σηκώθηκα πιασμένος, στις τρεις και τέταρτο. Άναψα τη σόμπα κι έφτιαξα καφεδάκι. Ήρθε η ώρα για το δεύτερο. Ανοίγω το ράδιο. Η βελόνα κολλημένη στην Ισταμπούλ, κλασική αυτή τη ώρα. Μετέφρασα λίγους στίχους Παρμενίδη, τελειώνει όπου νάναι· διάβασα ένα κεφάλαιο από τη Λευκή μυθολογία. Ο Παρμενίδης πέταξε τη μπανανόφλουδα και ο πρώτος που τη πάτησε ήταν ο Πλάτων. (Ως αριστοκράτης, πλούσιος δουλοκτήτης γαιοκτήμονας, δε θα μπορούσε να μη τη πατήσει). Τώρα είμαι  βέβαιος ότι το Περί φύσιος θα πρέπει να το δούμε κυρίως (κυρίως) ως κείμενο πολιτικής φιλοσοφίας: το εἶναι, το εόν, τα εόντα είναι η Κυριαρχία, υπάρχει, το μή-εἶναι, η μη-Κυριαρχία, δεν υπάρχει. Διατηρώ τις μεταφορές στη μετάφραση αλλά στην ερμηνεία παρουσιάζω τις (ασυνείδητες;) επιθυμίες του αριστοκράτη, θα το ξεμασκαρέψω το κείμενο, από τη κορφή μέχρι τα νύχια. Χτες άνοιξα πάνω

Continue reading →

η ζωή μας χαμογελάει με ένα ντεπόν αναβράζον

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ένας βιομήχανος, ένας μικροαστός κι ένας εργάτης παρουσιάζονται μπροστά στον Άγιο Πέτρο για να τους οδηγήσει στον Παράδεισο ή την Κόλαση. Ο Πέτρος δυσκολεύεται και τους προτείνει το εξής:

Θα υποστείτε μια δοκιμασία. Θα γυρίσω τη πλάτη σε αυτήν εδώ τη λίμνη και θα πετάξετε κάτι. Εάν το βρω, θα πάτε στην Κόλαση. Εάν δεν το βρω, θα πάτε στον Παράδεισο.

Πρώτος ο βιομήχανος, πετάει ένα μικρό χρυσό κουμπί από το πουκάμισό του, πλιτς. . . Βουτάει ο Άγιος Πέτρος, πάει στο πάτο, ψάχνει, ψάχνει και μετά από τρεις ώρες βγαίνει στην επιφάνεια με το κουμπί στο χέρι και ο βιομήχανος πάει στην Κόλαση.

Ο μικροαστός πετάει μια τρίχα από το κεφάλι του. Ένα ανεπαίσθητο πλιτς φτάνει στα αυτιά του Πέτρου. Βουτάει και μετά από μια βδομάδα, βγαίνει έξω με τη τρίχα στο χέρι και ο μικροαστός πάει στην Κόλαση.

Τέλος, γυρίζει την πλάτη να πετάξει κάτι και ο εργάτης, ακούει ένα πλίτς, βουτάει, ψάχνει, ψάχνει και μετά από τρεις μήνες βγαίνει εξω με άδεια χέρια.

Θα πας στον Παράδεισο, λέει στον εργάτη. Αλλά, πες  μου, σε παρακαλώ, τι πέταξες;

Κι ο εργάτης

Ντεπόν αναβράζον!

Continue reading →

citius, altius, fortius – πρόλογος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

μετά από 15 μήνες ανεργίας και αλληλεγγύης από φίλες και φίλους προς την τετραμελή μας οικογένεια, θα εργαστώ, εργάζομαι ήδη εδώ και λίγες μέρες,  στα ΕΛΤΑ ως συμβασιούχος, οχταμηνίτης, ταχυδρόμος. Στις έξι πρέπει να είμαι εκεί, αν όχι νωρίτερα κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποχαιρετήσω το πρωινό γράψιμο και την πρωινή μελέτη. Δεν λυπούμαι, χαίρομαι που θα ξανασμίξω με τον κόσμο (της εργασίας ή μη). Ως εκ τούτου, θα σταματήσω να γράφω με αφορμή την επικαιρότητα, θα το κάνω μόνο όταν δεν θα πηγαίνω στη δουλειά (σαββατοκύριακα και αργίες), θα δημοσιεύω όμως κείμενα που έχω γράψει τα τελευταία 20 χρόνια.

Θα αρχίσω με την (αποσπασματική) δημοσίευση του βιβλίου citius, altius fortius.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του δυτικού πολιτισμού ήταν η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, στις 6 Αυγούστου του 1945: για πρώτη φορά, η πολεμική πράξη, η στρατιωτική άσκηση και το αθλητικό γεγονός ταυτίζονται πλήρως· ποιος αμφιβάλλει σήμερα ότι δεν επρόκειτο περί

Continue reading →

χρεοκοπία εσείς, έλεγχο της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κοινωνικού πλούτου εμείς. . .

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

κοιμάμαι και ξυπνάω με τον ίδιο καημό, με την ίδια λαχτάρα, να χρεοκοπήσουμε, να μείνουμε ρέστοι, να μείνουμε ταπί και ψύχραιμοι, να πτωχεύσουμε, να μην έχουμε μία, να μην έχουμε σάλιο, να μην έχουμε ψωμί να φάμε το τυρί μας, να σταματήσω να πληρώνω ενοίκιο, λογαριασμό της ΔΕΗ, του νερού και του τηλεφώνου, εισιτήρια στα τρένα – αυτό δεν θα γίνει εάν χρεοκοπήσουμε;

Continue reading →

ο πάσσαλος της στιγμής, ο Γ΄Παγκόσμιος Πόλεμος και η ‘Αυγή της Οδύσσειας’

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Φρειδερίκος Νίτσε έγραψε, στην ‘Ιστορία και Ζωή’, ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνο εάν μπορεί να ξεχνάει ( το παρελθόν, εννοείται), ότι ευτυχία είναι ‘η ικανότητα να αισθάνεται κανείς, όσο διαρκεί η ευτυχία, ανιστορικά‘. Δηλαδή, μόνο εάν είναι δεμένος με ένα σκοινί από το πάσσαλο της στιγμής, από το παλούκι του παρόντος, να κινείται γύρω από αυτό και να βόσκει ξένοιαστος, όπως η δεμένη κατσίκα ή το δεμένο άλογο.

Μιας όμως και οι άνθρωποι δεν ξεχνούν τόσο εύκολα, όπως υποστηρίζουν μερικοί, και επινοούν πάρα πολλούς τρόπους να διατηρούν, να συντηρούν τη συλλογική μνήμη (μύθος, τραγούδια, παροιμίες, θρύλοι, ιστορική επιστήμη, κοινωνικοί θεσμοί, αντιλήψεις, αξίες  και άλλοι πολλοί), θα πρέπει να υποστηρίξουμε ότι η ευτυχία, όπως την εννοεί ο Νίτσε,  είναι ανέφικτη.

Εκτός όμως από το παρόν και το παρελθόν, ο άνθρωπος μπορεί και ατενίζει το μέλλον. Δεν μπορεί να μην το κάνει, από τη στιγμή που γνωρίζει, και μόνο ο άνθρωπος το γνωρίζει, ότι θα πεθάνει. Η γνώση αυτή, βασανιστική, η έκπτωση από τον παράδεισο της ζωικής κατάστασης, εφοδιάζει τον άνθρωπο με την επιθυμία να γνωρίσει το μέλλον, άλλοτε για να γνωρίζει τι θα γίνει κι άλλοτε για να προετοιμαστεί για τα επερχόμενα δεινά.

Continue reading →