φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν συσχετίζουμε την οδήγηση με τις εκλογές, ο λόγος δεν είναι μόνο η εμμονή μας να συγκρίνουμε και να εξετάζουμε φαινόμενα που φαινομενικά δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους. Από τη στιγμή που οι λέξεις που δηλώνουν τον αρχηγό σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες αρχικά δήλωναν τον οδηγό, νομίζω πως μας επιτρέπεται να διερευνήσουμε τα υπό εξέταση ζητήματα του τίτλου. O Führer (ο leader, o duce, o αγός) είναι ο οδηγός που έγινε αρχηγός, με εκλογές ή χωρίς. Ως οδηγός οδηγούσε τα ποίμνια στη βοσκή και τους πολεμιστές στη μάχη, ως οδηγός-αρχηγός οδηγεί τους υποτελείς στο μέλλον (την ευημερία, την ανάπτυξη, την έξοδο από την κρίση, κλπ).
Εάν δούμε την οδήγηση από τη σκοπιά του πεζοπορούντος ανθρώπου που μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια με τα πόδια έφτασε σε όλες τα κατοικήσιμα σημεία του πλανήτη, εάν δούμε την καθιστική ζωή ως μία απανθρωπία, ανθρωπολογικά μιλώντας, τότε η οδήγηση δεν είναι παρά μια διαστροφή και μια αναπηρία πρώτου μεγέθους. Είναι διαστροφή, διότι ταυτίζουμε την εργασία με την απόλαυση. Όταν οδηγάμε, εργαζόμαστε: χειριζόμαστε με τα δύο πόδια, με τα δυο χέρια, με τα μάτια και τ΄αφτιά μια κινητήρια μηχανή και ένα σύστημα κατεύθυνσης του οχήματος που επινοήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Όταν οδηγάμε, γινόμαστε βιομηχανικοί προλετάριοι του 19ου αιώνα, τόσο χαμηλά πέφτουμε!
