φίλες και φίλοι,

     ας πούμε ότι ο Φιλίστωρ κι εγώ διαφωνούμε για το τι θα κάνουμε (απόφαση) ή για το τι θα γἰνει (πρόβλεψη).

     επειδή θέλω να μάθω κι όχι να γίνει το δικό μου, κι επειδή είμαι ανυπόμονος και βιάζομαι, δεν θα τσακωθώ, θα αποφύγω την χρον0τριβή, την απώλεια του χρόνου, θα υποχωρήσω – βιάζομαι να μάθω.

    δεν υποχωρώ όχι γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στην άποψή μου, έχω, αλλά όση εμπιστοσύνη κι αυτοπεποίθηση κι αν έχω, δεν ξεχνώ ποτέ ότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να κάνω λάθος. 

    βιάζομαι λοιπόν πολύ να μάθω αν κάνω λάθος.

    αν κάνω λάθος, θα μάθω και μάλιστα πολύ γρήγορα (αν υποχωρήσω και δεν τσακωθώ)·  εάν δεν κάνω λάθος, θα μάθει ο άλλος, γρήγορα και χωρίς τσακωμό. βέβαια, χάθηκε χρόνος, αλλά γιατί να μην χαθεί – ποιος τον     γαμάει τον χρόνο, έτσι κι αλλιώς τις γυναίκες, τα παιδιά και τον χρόνο δεν μπορείς να τους νικήσεις, τον Θεό μπάρμπα νάχεις. να μην ξεχνάμε όμως ότι στην διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου η χρονοτριβή μπορεί να αποβεί μοιραία.

   ζούμε ή θέλοντας να μάθουμε  ή θέλοντας να γίνει το δικό μας.  η πρόταση αντιστοιχεί στη θέληση για μάθηση· η διαταγή στη θέληση να γίνει το δικό μας.

  αυτός που θέλει να μάθει, άρα και να διδάξει, προτείνει· αυτός που θέλει να γίνει το δικό του, ν΄ αρπάξει δηλαδή, διατάζει.

Continue reading →

    φίλες και φίλοι,

    Τον  χειμώνα του 2004-5 τελείωσα το γράψιμο ενός βιβλίου για το ποδόσφαιρο στο οποίο διατυπώνω μια απάντηση στο μέχρι τώρα  αναπάντητο ερώτημα γιατί το (ανδρικό) ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές ομαδικό παιχνίδι, άθλημα, θέαμα  (διείσδυσης).  Μερικά κεφάλαια αναρτήθηκαν στη Σχολή από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής της και διαβάζονται σχεδόν καθημερινά εδώ και πέντε χρόνια. Το έστειλα σε πολλούς εκδοτικούς οίκους αλλά όλοι το απέρριψαν. Πολύ θα ήθελα να φτιάξουμε μια παρέα και να το εκδώσουμε όλοι, όλες μαζί.

      Δηλώνω ότι παραιτούμαι από οποιοδήποτε  συγγραφικό δικαίωμα και προνόμιο  – κοπιράιτ, ποσοστά και ο,τιδήποτα άλλο υπάρχει και το αγνοώ. Θα συμβάλλουμε όλοι με ένα μικρό ποσό (λόγου χάριν, αν είμαστε πέντε από εκατό εβρά) και εάν περισσέψει κάτι θα αποφασίσουμε τι θα το κάνουμε – να το μοιραστούμε, να εκδώσουμε κάτι άλλο, να βοηθήσουμε κάποιον,  κάποια. . .

    Αν κάποιος, κάποια ενδιαφέρεται, ας μου τηλεφωνήσει, μετά τις εννιά το βράδυ μέχρι τις δώδεκα. Έχω πρόβλημα με το μέιλ – δεν μπορώ να στείλω και δεν ξέρω αν φτάνουν όλα. Αν γίνει κάτι, καλώς· εάν όχι, καλώς  – τα τσίπουρα, τις μπύρες και τα γάρα εμείς πάλι θα τα πιούμε.

Αθανάσιος Τριανταφυλλιά Δρατζίδης