πέρα και από τον ριζοσπαστικό ανθρωπισμό και από τον καθαρό ταξικό πόλεμο

πέρα και από το ριζοσπαστικό ανθρωπισμό και από τον καθαρό ταξικό πόλεμο
σκέψεις για το κίνημα αλληλεγγύης σε πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες

του λαμπε ρατ

Μεταξύ όντων που είναι πάντοτε εν ενεργεία, που είναι πάντοτε αυτό ή το άλλο πράγμα, αυτή ή άλλη ταυτότητα, και έτσι έχουν, σ’ αυτές, εξαντλήσει καθ’ ολοκληρίαν τη δύναμή τους, δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάποια κοινότητα, αλλά μόνο συμπτώσεις και εν τοις πράγμασι διαιρέσεις. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους μόνο μέσω αυτού που σε μας, όπως στους άλλους, παραμένει εν δυνάμει, και κάθε επικοινωνία είναι προπάντων επικοινωνία όχι ενός κοινού, αλλά μιας επικοινωνιακότητας.

Giorgio Agamben

Ο ελάχιστος ή ναρκισσιστικός εαυτός είναι, πάνω απ’ όλα, ένας εαυτός αβέβαιος για τα περιγράμματά του, που λαχταρά είτε να ξαναφτιάξει τον κόσμο κατ’ εικόνα του είτε να σμίξει ευτυχισμένα με το περιβάλλον του και να διαλυθεί μέσα σ’ αυτό.

Κρίστοφερ Λας

ΥΠΑΡΧΕΙ άλλη στάση για το κίνημα αλληλεγγύης σε πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες πέρα και από το ριζοσπαστικό ανθρωπισμό και από τον καθαρό ταξικό πόλεμο; Χωρίς να θέλουμε να απαξιώσουμε ούτε τις αλληλέγγυες πρακτικές τύπου καταλήψεις στέγης προσφύγων και συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης ούτε τον αλληλέγγυο λόγο περί ανοίγματος των συνόρων ή περί χαρτιών στα ταξικά μας αδέρφια τους μετανάστες, έχουμε την αίσθηση ότι μπορούμε να συναρμόσουμε πρακτικές και λόγους σε ένα άλλο πεδίο – επίπεδο. Ποιο είναι αυτό; Είναι το πεδίο – επίπεδο του διάχυτου κοινωνικού πολέμου, όπου συντονίζονται ανταγωνιστικές πρακτικές και λόγοι που ενίοτε αντιφάσκουν μεταξύ τους, όπου αποφεύγεται μια σκληρή, δογματική, ταυτότητα, όπου δεν χαράσσονται στρατηγικές και τακτικές. Ο διάχυτος κοινωνικός πόλεμος παραμένει στο πεδίο της διαλεκτικής γιατί έχει απέναντί του επιστήμονες της διαλεκτικής τρίπλας αλλά την αναβαθμίζει σε τριλεκτική. Αναζητά διαρκώς τους τρίτους τρόπους, αυτούς που δεν θα εγκλωβίζουν το κίνημα, που θα το αφήνουν να ανασάνει, που θα αναπτύσσουν τις πολύμορφες δυνάμεις του σε μια πολλαπλότητα μέσα στην ενότητα (ή μια ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα), χωρίς όμως να ξεπερνώνται τα όρια που διακρίνουν ένα κίνημα από μια ριζοσπαστική ΜΚΟ, τα όρια εκείνα που από την παραβίασή τους και πέρα σημαίνουν αθέλητη και de facto σύμπλευση με την κυβέρνηση, την αγορά και το κράτος. Απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι το πνεύμα που συνέχει το διάχυτο κοινωνικό πόλεμο. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι μια πνευματική ενότητα.

Continue reading

δύο οι δασκαλομαθητές, κακοτεχνίτες και οι δυο

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΜΕΤΑ από εφτά χρόνια πίστης και αναμονής, οι δάσκαλοι-μαθητές της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών έγιναν δύο! Θα γίνουμε τρεις, και τέσσερις και πέντε και είκοσι και μετά ας πεθάνω.

ΤΟ όνομα του νέου κακοτεχνίτη δασκαλομαθητή είναι λαμπε ρατ. Γεννήθηκε το 1980. Εάν κάποτε ο ίδιος θελήσει να προσθέσει κάτι, θα προσθέσει.

Continue reading

για το άγχος της εγκυμοσύνης, για την συνεργασία του εγκεφάλου με το ωάριο

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΙΧΑ διατυπώσει κάποτε την υπόθεση, στο σημείωμα γιατί γεννιόμαστε θηλυκά ή αρσενικά, ότι, εάν σε μια ομάδα αποτελούμενη από είκοσι θηλυκά και ένα αρσενικό γκαστρωθούν τα θηλυκά, τα περισσότερα παιδιά που θα γεννηθούν θα είναι αρσενικά, κάτι που δεν είναι φυσιολογικό, αφού τα θηλυκά που γεννιούνται είναι περισσότερα από τα αρσενικά, όπως γνωρίζουμε με βεβαιότητα. Την υπόθεση την βασίζω σε πραγματικά δεδομένα: μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, παρατηρήθηκε ότι τα περισσότερα νεογνά ήταν αρσενικά! Πώς συνέβη αυτή η έκτακτη κατάσταση;

ΜΙΑ μόνο εξήγηση υπάρχει: η έλλειψη των αρσενικών και ανδρών, λόγω του πολέμου, ήταν η αιτία της γέννησης περισσότερων αρσενικών νεογνών. Εάν είναι έτσι, τότε το φύλο του εμβρύου το καθορίζει το ωάριο, επιτρέποντας να μπουν μέσα άλλοτε τα σπερματοζωάρια ΧΧ και άλλοτε τα ΧΥ.Το φύλο του εμβρύου δεν καθορίζεται από την ισχύ του σπερματοζωαρίου, που ρίχνει κουτουλιές και διαρρηγνύει, δίκην πολιορκητού πόλεως με ισχυρά τείχη, την μεμβράνη του ωαρίου –  εάν το έκανε αυτό, το κεφάλι του θα είχε γίνει αλοιφή! Ναι, αλλά πώς ξέρει το ωάριο ότι δεν υπάρχουν στην κοινωνία αρσενικά;  

Continue reading

αυτό δεν είναι ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ, αυτό είναι ΒΟΘΡΟΣ

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΦΙΛΟΜΑΘΕΣΤΑΤΟΣ φίλος, όχι εικονικός, φίλος με σάρκα και οστά, που τον έχω αγκαλιάσει και με έχει αγκαλιάσει, που έχουμε πιει και συζητήσει για πολλές ώρες, ανοιχτό μυαλό και πνεύμα ατίθασο, με παιδική περιέργεια, πάνω από σαράντα ετών, που τα λέμε που και που τηλεφωνικά και συνομιλούμε στο φέισμπουκ, μου υπέδειξε, μετά από κάποια συζήτηση, μια δημόσια ομάδα στο φέισμπουκ, το ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ, και έγινα μέλος για να δω τι καπνό φουμάρει, φυσώντας το γιαούρτι αφού έχω ήδη καεί από χυλό.

Continue reading

οδύνη, ρίζωμα και εξέγερση

 

του λαμπε ρατ

αφιερωμένο στην Αιμιλία Καμβύση και το Στρατή Βαλιαμό

 

Κι έτσι, παραδέρνοντας κάπου ανάμεσα σε κορυφή και σε άβυσσο, επέπλεαν μάλλον παρά ζούσαν, εγκαταλειμμένοι σε ακυβέρνητες μέρες και σε στείρες αναμνήσεις, περιπλανώμενα φαντάσματα που θα μπορούσαν ν’ αποκτήσουν δύναμη μόνο αν το ‘παιρναν απόφαση να ριζώσουν στη γη της οδύνης τους.

Η νύχτα για κείνον άρχιζε με αγώνα κι ο Ριέ ήξερε ότι η σκληρή τούτη μάχη με τον άγγελο της πανούκλας θα διαρκούσε μέχρι το χάραμα. Τα καλύτερα όπλα του Ταρού δεν ήταν οι γεροί ώμοι και το φαρδύ στέρνο του, αλλά μάλλον τούτο το αίμα που ο Ριέ έκανε ν’ αναβλύσει πριν από λίγο με τη βελόνα του και, μέσα σ’ συτό το αίμα, κάτι που ήταν ακόμα πιο εσώτερο κι από την ψυχή και που καμιά επιστήμη δεν μπορούσε να φανερώσει.

Αγαπάμε ή πεθαίνουμε μαζί, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κι εκείνοι είναι πολύ μακριά.

 

Αλμπέρ Καμύ (Η Πανούκλα)

 

 

Ηττοπαθής απώθηση, διαχωρισμός, απόσταση και φυγή προς τα μπρος· φαντασιοπληξία, χίμαιρες και ουτοπισμός ή/και ρομαντική, νοσταλγική εξιδανίκευση του παρελθόντος· εμμονική, σολιψιστική ομφαλοσκόπηση και ζωή εσωτερικού χώρου· υπερβατική ενατένιση του μοιραίου και αδράνεια· ρητορεία και ιδεολογία· λαθολογία και αποδόμηση· ρεαλισμός και πραγματισμός· ηρωισμός, ναρκισσισμός και θέαμα. Οτιδήποτε άλλο εκτός από γείωση και ρίζωμα στο οδυνηρό παρόν που φέρει εντός του τόσο το παρελθόν όσο και το μέλλον, οτιδήποτε άλλο εκτός από εγκάρδια και απροϋπόθετη ενσάρκωση της κοινότητας της μοίρας, οτιδήποτε άλλο εκτός από εκκένωση και άνοιγμα χώρου για να εισέλθει ο καθαρός, φρέσκος αέρας του ενδόμυχου και του αίματος που κυλά στις φλέβες μας.

Ζούμε την εποχή της επιφάνειας· μιας επιφάνειας απέραντης, που καλύπτει και σαρώνει τα πάντα. Σχεδόν κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να διαρρήξει αυτή την αποκρυσταλλωμένη, συμπαγή επιφάνεια και να καταδυθεί. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επιπλέει στο περισσότερο ή λιγότερο ασφαλές κι ανώδυνο λειτουργικό περιβάλλον που χτίζει, τούβλο τούβλο, για τον εαυτό του. Ζούμε την εποχή της δειλίας. Είμαστε δειλοί, λιπόψυχοι. Όποιος δειλιάζει αντέχει, ανθίσταται· και όποιος αντέχει και ανθίσταται δειλιάζει. Η επιφάνεια και η δειλία-λιποψυχία είναι τα θεμελιακά στοιχεία της ψυχικής δομής της κοινωνίας μας.

Ο εξεγερμένος παίρνει απόφαση να ριζώσει στη γη της οδύνης του. Οι ρίζες του είναι βαθιά μπηγμένες στο έδαφος, ο κορμός του είναι σταθερός. Στην καταιγίδα, μόνο τα κλαδιά του λυγίζουν από τον αγέρα και τη βροχή. Δεν βροντοφωνάζει μήτε ψιθυρίζει. Δεν φλυαρεί μήτε βουβαίνεται. Μιλά μια γλώσσα πρωταρχική, εντός-ενάντια-και πέρα από το πρωτογενές βίωμα. Η φωνή του είναι από μέταλλο, οι χορδές της πάλλονται από τεκτονικές εσωτερικές δονήσεις που δεν μετουσιώνονται ποτέ στον απόλυτο θόρυβο του ηρωισμού και του επαίνου ή την απόλυτη σιωπή της απάθειας και της αταραξίας, αλλά σε μια ενεργητικά σιωπηλή προέκταση του εαυτού σε ανθρώπους με σάρκα και οστά, στο εδώ-και-το τώρα. Η ακατέργαστη περιφρόνηση των στρατηγικών της πολιτικής και της επικοινωνίας είναι η δύναμή του. Η σκιερή πλευρά των οραμάτων και η φωτεινή πλευρά του ήθους είναι οι οδηγοί του μέσα στο χάος και την οδύνη του κόσμου. Η αυτοσυνείδηση είναι γι’ αυτόν το μέσο χωρίς σκοπό. Η ακεραιότητα είναι η καθημερινή ηθική του. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα που παραδίδει το πνεύμα μόνο όταν εξαντληθεί και εξαντλήσει τα πάντα, μόνο όταν κάψει τη φωτιά που τον καίει.

 

λαμπε ρατ/φεβρουάριος 2016

θα τα λέμε κάθε Σάββατο

φίλες και φίλοι,

μέχρι τώρα, εδώ και κοντά εφτά χρόνια, έγραφα σχεδόν καθημερινά, κάθε πρωί χαράματα, τότε που μου το επέτρεπε η οικογενειακή ζωή. Τώρα θα γράφω κάθε Σάββατο, σας το λέω για να ξέρετε. Διαβάζω, μελετώ και γράφω αυτή τη περίοδο, θα κρατήσει κάποιους μήνες, και θέλω να αφοσιωθώ σε αυτό, καθ΄ ό,τι άνθρωπος της αφοσίωσης είμαι – και το ξέρω και το ξέρετε. Θα γράφω είτε για κάποιο πρόσωπο, όπως σήμερα, είτε για κάποιο βιβλίο. Μπορεί και να σχολιάζω την πραγματικότητα, αφού όμως πρώτα έχω πιει το ενισχυμένο διφυλλάκι μου.

aristerosaurus trikeratops historicus : κοινωνική αδράνεια, ειδωλοποίηση, απολίθωση

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΔΕΚΑ μόλις χρόνια πριν, το 25% των ψηφοφόρων δεν πήγαν να ψηφίσουν· στις πρόσφατες εκλογές, το 46%. Εάν η πλειονότητα του 25% ήταν γέροι και γριές, ασθενείς στα νοσοκομεία, ιδιώτες (με την αρχαία ελληνική σημασία), ετεροδημότες, η πλειονότητα του 46% ήταν ψηφοφόροι που γνωρίζουν ότι με τις εκλογές δεν μπορούμε να διεξαγάγουμε αποτελεσματικά τον κοινωνικό πόλεμο, δεν μπορούμε να αποτρέψουμε την επίθεση του Κυρίου (που στοχεύει στη μείωση του μεροκάματου και του μισθού, στην εξαφάνιση των μικρομεσαίων, στη δραστική συρρίκνωση του Κράτους), δεν μπορούμε να καταλύσουμε την καπιταλιστική Κυριαρχία, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Θεωρώ βέβαιο ότι το ποσοστό αυτό θα ξεπεράσει το 55%, όποτε κι να γίνουν οι επόμενες εκλογές και θα βαίνει αυξανόμενο κατά τις προσεχείς δεκαετίες. Είναι ένα πλήγμα κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και κατά του εκλογικισμού και κυβερνητισμού της ιστορικής Αριστεράς. Όσοι και όσες δεν πάνε να ψηφίσουν γνωρίζουν ότι και το 10% των ψηφοφόρων να πάνε να ψηφίσουν, κυβέρνηση θα σχηματιστεί. Κυβέρνηση θα σχηματιστεί κι αν ακόμα δεν πάει κανένας απολύτως να ψηφίσει – διότι κυβέρνηση θα υπάρχει ήδη και θα είναι η υπηρεσιακή.

Η κυβέρνηση αυτή θα είναι πάρα πολύ ισχυρή και πάρα πολύ αδύναμη. Κατά συνέπεια, όσο θα αυξάνεται το ποσοστό της αποχής, τόσο οι κυβερνήσεις θα είναι ολοένα και περισσότερο ισχυρές, ολοένα και περισσότερο αδύναμες. Θα είναι ισχυρές, δηλαδή θα μπορούν να υπερψηφίζουν στη Βουλή (σημαίνει επιθυμία, σκέψη και σχέδιο) όποιο νόμο θέλουν, σε βαθμό που να αποκαλύπτεται ότι τελικά ο νόμος δεν είναι μια προσωρινή συμφωνία μεταξύ του Κυρίου και των Υποτελών αλλά η βούληση του Κυρίου. Θα είναι ανίσχυρες: με την εκλογική απομάκρυνση των Υποτελών, την αποχή, θα διαρραγεί η κυριαρχική σχέση μεταξύ Κυρίου και Υποτελών. Η απομάκρυνση των Υποτελών από τον Κύριο είναι ένα ιστορικό φαινόμενο πολύ συχνό, που όμως δεν έχει επισημανθεί και μελετηθεί, ούτε από τον πρώιμο μαρξισμό ούτε από τον πρώιμο αναρχισμό ούτε από τους επιγόνους τους.

Continue reading

για την ακαμψία της Κυριαρχίας

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΝΩ γνωρίζουμε την ευκαμψία, την προσαρμοστικότητα της Κυριαρχίας (της μειοψηφίας των κυριάρχων, του Κυρἰου), μιας και την υφιστάμεθα με τις μορφές της απάτης, της πειθούς και της μίμησης, ελάχιστα σκεπτόμαστε και συνειδητοποιούμε την ακαμψία της. Πρόκειται για το θανάσιμο μειονέκτημά της. Η ευκαμψία είναι η επιφανειακή μορφή της Κυριαρχίας – η δυσκαμψία είναι η δομική.

ΠΟΙΑ είναι η ακαμψία της Κυριαρχίας; Γιατί δεν την βλέπουμε, γιατί δεν την παρατηρούμε σε όλη της την έκταση και την ένταση παρά μόνο περιστασιακά και προσωρινά; Μπορεί, και πώς, να την κρύβει; Τι επιδεικνύει και τι αποκρύπτει η Κυριαρχία; Τι θέλει, τι πρέπει να βλέπουν οι Υποτελείς, τι να μην βλέπουν, τι να μην παρατηρούν και να μην συνειδητοποιούν;

ΤΙ επιδεικνύει, παραδείγματος χάριν,  η φιλανθρωπία του Κυρίου, η παραχώρηση ενός μέρους της λείας Του στους Υποτελείς; Η επίδειξη είναι απόκρυψη, κάθε επίδειξη είναι και μία απόκρυψη – η επίδειξη της Ισχύος είναι απόκρυψη της εγγενούς αδυναμίας της. Αυτό που επιδεικνύει είναι η ευκαμψία της, αυτό που αποκρύπτει είναι η ακαμψία της.

Continue reading

επιθυμία προσέγγισης του Κυρίου (εξέγερση), επιθυμία απομάκρυνσης από τον Κύριο (επανάσταση)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΟΤΑΝ θα πεθάνουμε, δεν θα λείπει τίποτα. Τώρα που είμαστε ζωντανοί, όλο και κάτι μας λείπει. Η ζωή είναι έλλειψη, τουτέστιν (και) αδυναμία – ο θάνατος είναι πλήρης απουσία έλλειψης και αδυναμίας· ο νεκρός είναι πανίσχυρος, είναι α-θάνατος. Η επιθυμία είναι κόρη της έλλειψης και της αδυναμίας. Η επιθυμία δεν μπορεί να νοηθεί μακράν των σχέσεων – δεν μπορεί να νοηθεί άνθρωπος μακράν των σχέσεων.

ΟΠΟΥ υπάρχει σχέση, προϊόν της έλλειψης και της αδυναμίας, εκεί υπάρχει και επιθυμία. Οι φορείς της κυριαρχικής σχέσης, ο προστάζων Κύριος και ο εκτελών Υποτελής, επιθυμούν· και ενώ γνωρίζουμε τις επιθυμίες τους, υπάρχουν επιθυμίες που όχι μόνο δεν τις γνωρίζουμε αλλά δεν τις γνωρίζουν και αυτοί οι ίδιοι οι φορείς.  Μιας και η κυριαρχική σχέση θεμελιώνεται πάνω στην απόσταση, οι φορείς επιθυμούν και να κινηθούν προς τον άλλον αλλά και να απομακρυνθούν από τον άλλον.

ΜΕ γνώμονα την επιθυμία, τον σκοπό της επιθυμίας, διακρίνουμε δύο κινήσεις  των Υποτελών προς τον Κύριο – θα έλεγα και δύο κινήματα αφού το κίνημα είναι το αποτέλεσμα της κίνησης : την εθελοδουλεία και την εξέγερση. Θεωρούμε ότι η απόσταση της μιας από την άλλη είναι πολύ μεγάλη, αβυσσαλέα, αγεφύρωτη. Θα εξαγριωθείτε αν γράψω ότι είναι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος – της επιθυμίας προσέγγισης του Κυρίου – αλλά ευτυχώς είσαστε μακριά και δεν μπορείτε να με χτυπήσετε. Η απόσταση αυτή μου παρέχει ασφάλεια.

Continue reading