φίλες και φίλοι,

    γείτονας-φίλος μου παραχώρησε χωράφι έξι στρεμμάτων, ακαλλιέργητο πάνω από δέκα χρόνια,  στο οποίο μισό φυτέψαμε πατάτα, του χρόνου στο άλλο μισό. Δεν ρίξαμε λιπάσματα και φυτοφάρμακα· εδώ στο χωριό μας κοροϊδεύουν για τα αγριόχορτα που έχουν καλύψει τις πατάτες· μας κοροϊδεύουν γιατί δεν ξέρουμε να καλλιεργούμε πατάτα· μας χλευάζουν γιατί νομίζουν δεν θα πάρουμε τίποτα, ότι δουλεύουμε τζάμπα. Όταν τους εξηγούμε και δεν καταλαβαίνουν, κλείνουμε τη συζήτηση με ένα χαμόγελο κι επειδή μπορούμε να τους συγχωρέσουμε τους τιμωρούμε με αδιαφορία.

    Η ποσότητα που θα πάρουμε θα είναι το ένα δέκατο της αντίστοιχης με λιπάσματα και φυτομάρμακα αλλά  είναι πατάτα, δεν  είναι  τροφή-συσσωρευτής δηλητηρίων!  Τη τρώμε με τη φλούδα,  όπως και να τη μαγειρέψουμε. Κλίνω το γόνυ και σας ικετεύω: μην τις ξεφλουδίσετε, πετάτε χρήσιμα ιχνοστοιχεία και βιταμίνες, είναι παράλογη σπατάλη! Θα πουλήσουμε κάποια ποσότητα για να εξασφαλίσουμε ένα μικρό ποσό για λογαριασμούς (ηλεκτρικό, τηλέφωνο, νερό) κι αν περισσέψουν για άλλα έξοδα, κυρίως για τα παιδιά. Όποιος και όποια, ως πρόσωπο ή ως ομάδα θέλει να αγοράσει, απευθύνομαι σε φίλους,  και φίλους των φίλων, και φίλους των φίλων των φίλων  της Θεσσαλονίκης,  ας τηλεφωνήσει στο σταθερό, που θα βρει στην Επικοινωνία, το βράδυ, μεταξύ 9 και 11, ή ας στείλει μέιλ για να δούμε πως θα το ρυθμίσουμε. Μπορεί να έρθει εδώ στην Καστανούσα, να τη βγάλουμε, αν θέλετε, μαζί από το χώμα, να πιούμε και κάνα τσιπουράκι, κι αν δεν γνωριζόμαστε, να γνωριστούμε, ή να τη φέρουμε εμείς στη Θεσσαλονίκη. 

   Η τιμή της είναι 1,50 εβρό το κιλό (τόσο πουλιέται η πατάτα βιολογικής καλλιέργειας), σε πεντόκιλα τσουβαλάκια. Είναι ακριβή σε σύγκριση με την πατάτα της χημικής γεωργίας αλλά μεταξύ ενός κιλού χρυσού κι ενός κιλού αυτής της πατάτας, προτιμώ την πατάτα.

    Από τα τέλη Ιουλίου, κάθε Τετάρτη απόγευμα, θα είμαι στο παζάρι του κοινωνικού χώρου Σχολείο (Βασιλέως Γεωργίου 27 και Μπιζανίου γωνία, περιοχή Μακεδονία Παλλάς, Φάληρο) με προϊόντα δικά μας (λαχανικά, ψωμί, σιτάρι βιολογικής καλλιέργειας, αλεύρι ολικής, μαρμελάδες από δέντρα αδέσποτα, κεραλοιφές, κτλ) κι αργότερα, από φθινόπωρο-χειμώνα και με άλλα προϊόντα (μπίρα, τραχανά, μεταποιημένα λαχανικά [πιπεριές φλωρίνης!], σαπούνια, και άλλα). 

   Καλή συνάντηση, καλά τσίπουρα, καλές συζητήσεις, καλές συγκρούσεις!

Αθανάσιος Τριανταφυλλιά Δρατζίδης

http://eyploia.gr/

    φίλες και φίλοι,

     ας πούμε ότι ο Φιλίστωρ κι εγώ διαφωνούμε για το τι θα κάνουμε (απόφαση) ή για το τι θα γἰνει (πρόβλεψη).

     επειδή θέλω να μάθω κι όχι να γίνει το δικό μου, κι επειδή είμαι ανυπόμονος και βιάζομαι, δεν θα τσακωθώ, θα αποφύγω την χρον0τριβή, την απώλεια του χρόνου, θα υποχωρήσω – βιάζομαι να μάθω.

    δεν υποχωρώ όχι γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στην άποψή μου, έχω, αλλά όση εμπιστοσύνη κι αυτοπεποίθηση κι αν έχω, δεν ξεχνώ ποτέ ότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να κάνω λάθος. 

    βιάζομαι λοιπόν πολύ να μάθω αν κάνω λάθος.

    αν κάνω λάθος, θα μάθω και μάλιστα πολύ γρήγορα (αν υποχωρήσω και δεν τσακωθώ)·  εάν δεν κάνω λάθος, θα μάθει ο άλλος, γρήγορα και χωρίς τσακωμό. βέβαια, χάθηκε χρόνος, αλλά γιατί να μην χαθεί – ποιος τον     γαμάει τον χρόνο, έτσι κι αλλιώς τις γυναίκες, τα παιδιά και τον χρόνο δεν μπορείς να τους νικήσεις, τον Θεό μπάρμπα νάχεις. να μην ξεχνάμε όμως ότι στην διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου η χρονοτριβή μπορεί να αποβεί μοιραία.

   ζούμε ή θέλοντας να μάθουμε  ή θέλοντας να γίνει το δικό μας.  η πρόταση αντιστοιχεί στη θέληση για μάθηση· η διαταγή στη θέληση να γίνει το δικό μας.

  αυτός που θέλει να μάθει, άρα και να διδάξει, προτείνει· αυτός που θέλει να γίνει το δικό του, ν΄ αρπάξει δηλαδή, διατάζει.

Continue reading →

    φίλες και φίλοι,

    Τον  χειμώνα του 2004-5 τελείωσα το γράψιμο ενός βιβλίου για το ποδόσφαιρο στο οποίο διατυπώνω μια απάντηση στο μέχρι τώρα  αναπάντητο ερώτημα γιατί το (ανδρικό) ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές ομαδικό παιχνίδι, άθλημα, θέαμα  (διείσδυσης).  Μερικά κεφάλαια αναρτήθηκαν στη Σχολή από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής της και διαβάζονται σχεδόν καθημερινά εδώ και πέντε χρόνια. Το έστειλα σε πολλούς εκδοτικούς οίκους αλλά όλοι το απέρριψαν. Πολύ θα ήθελα να φτιάξουμε μια παρέα και να το εκδώσουμε όλοι, όλες μαζί.

      Δηλώνω ότι παραιτούμαι από οποιοδήποτε  συγγραφικό δικαίωμα και προνόμιο  – κοπιράιτ, ποσοστά και ο,τιδήποτα άλλο υπάρχει και το αγνοώ. Θα συμβάλλουμε όλοι με ένα μικρό ποσό (λόγου χάριν, αν είμαστε πέντε από εκατό εβρά) και εάν περισσέψει κάτι θα αποφασίσουμε τι θα το κάνουμε – να το μοιραστούμε, να εκδώσουμε κάτι άλλο, να βοηθήσουμε κάποιον,  κάποια. . .

    Αν κάποιος, κάποια ενδιαφέρεται, ας μου τηλεφωνήσει, μετά τις εννιά το βράδυ μέχρι τις δώδεκα. Έχω πρόβλημα με το μέιλ – δεν μπορώ να στείλω και δεν ξέρω αν φτάνουν όλα. Αν γίνει κάτι, καλώς· εάν όχι, καλώς  – τα τσίπουρα, τις μπύρες και τα γάρα εμείς πάλι θα τα πιούμε.

Αθανάσιος Τριανταφυλλιά Δρατζίδης

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Απευθύνομαι σε ζευγάρια και οικογένειες που σκέφτονται να εγκαταλείψουν την πόλη που ζουν και να ζήσουν σε χωριό αλλά δεν ξέρουν, δεν έχουν που να πάνε, και τους προτείνω να έρθουν στην Καστανούσα, να ζήσουμε και να εργαστούμε μαζί. Θα με ρωτήσετε ποια είναι το κίνητρά μου. Θα σας απαντήσω ευθέως και πολύ απλά:  είναι δύο, δεν θα ήθελα να τα χαρακτηρίσω εγώ, χαρακτηρίστε τα εσείς.

     Το πρώτο: απεχθανόμουν, απεχθάνομαι και θα απεχθάνομαι το επάγγελμα, τη δωδεκάμηνη οχτάωρη εργασία, τη μισθωτή δουλεία –  δεν θέλω να ξανακάνω μεροκάματο στη ζωή μου, δεν θέλω. Μου αρέσει τόσο πολύ η ελεύθερη εργασία που κάθε πρωί περιμένω στο παράθυρο πότε να ξημερώσει, να βγω έξω, στα χωράφια, στο δάσος, τα ποταμάκια:  εάν δεν εργαστώ τουλάχιστον τέσσερις ώρες χειρωνακτικά τη μέρα, δεν μπορώ, παθαίνω κατάθλιψη, δεν νοιώθω καλά. Είμαι πεπεισμένος ότι το ξεπέρασμα του επαγγέλματος, της οχτάωρης εργασίας, της μισθωτής δουλείας , της ανεργίας, της πόλης δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τη συμβίωση και την συνεργασία με άλλους.  Μπορείτε να φανταστείτε τρεις οικογένειες να έχουν ένα αυτοκίνητο και να μοιράζονται τα έξοδα;  Εάν η εκτροφή ζώων είναι εγκλεισμός, η εκ περιτροπής φροντίδα τους εξασφαλίζει και τροφή και ελευθερία. 

    Το δεύτερο:  εάν είμαι ζωντανός σήμερα, αυτό το οφείλω στους φίλους και στις φίλες. Εκτός από τους φίλους, συνάντησα ανθρώπους που με βοήθησαν με τον τρόπο τους αλλά δεν τους ξαναείδα στη ζωή μου, ποτέ, ποτέ, θα τους θυμάμαι όμως μέχρι να πεθάνω –  το κακό το ξεχνάω σε δύο δευτερόλεπτα (το δείχνουμε όταν κάνουμε το σήμα της νίκης. . .) αλλά το καλό, την βοήθεια, την αλληλεγγύη θα το ξεχάσω μόνο όταν θα πεθάνω –  η αχαριστία και η αγνωμοσύνη είναι μεγάλες αμαρτίες –  τη λέξη αμαρτία δεν την εννοώ με την χριστιανική σημασία, για όνομα της Ζωής!  Μια μέρα, ξέμεινα από βενζίνα (μπροστά στο βενζινάδικο!) σε κωμόπολη της Κρήτης, ήταν Κυριακή, άφραγκος, πήγαινα για δουλειά στην Ιεράπετρα κι ο βενζινάς δεν μου έβαζε βενζίνα ό,τι και να του έλεγα. Κάθισα στην άκρη καθισμένος κι απελπισμένος· βλέπω από μακριά ένα φρικιό, σαν και μένα, με μαλλιά και μούσια, με πλησιάζει και με ρωτάει τι μου συμβαίνει. Του εξηγώ και βγάζει ένα χιλιάρικο, το 1986 γέμιζες το ρεζερβουάρ,  και μου το δίνει. Τον ρωτάω, που θα σε βρώ να σου τα επιστρέψω, και μου λέει: όταν δίνουμε,  από αλλού τα παίρνουμε. Κι εφυγε. Πώς να τον ξεχάσω. Πολύ πιο σύντομα:  δεν είμαι αγνώμων και αχάριστος, με βοήθησαν, θα βοηθήσω –  θα βοηθήσω κι αυτούς που με βοήθησαν αλλά  κι αυτούς που δεν με βοήθησαν και δεν τους γνωρίζω.

    Ας δούμε όμως κάποια πρακτικά ζητήματα για να σχηματίσετε μια ευκρινή εικόνα για το πως ζούμε και τι κάνουμε στη Καστανούσα, στην οποία μεταναστεύσαμε στις 11 Μαΐου 2013.

  Continue reading →

http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/2013/11/15/%CE%B7-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AD%CE%B6%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84/

http://www.youtube.com/watch?v=rYvHaf4BHb4&feature=player_embedded

https://www.badarts.gr/2010/12/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%AC%CF%89%CF%81%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B8%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82/