το σύνδρομο του Χριστού και ανάσταση μετά τα τριάνταπέντε

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΜΕΤΑ από πολυετή έρευνα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μόνο μία στις διακόσιες χριστιανές, νοικοκυρές και μη, έχουν κρεμασμένο τον σταυρωμένο Χριστό δίπλα στο καντήλι. Οι άλλες, την Παναγία με τον Χριστούλη μας μωρό, νήπιο θέλω να πω. Δεν θέλουν να βλέπουν έναν άνδρα να υποφέρει ή μήπως θέλουν να κρύψουν ό, τι ακριβώς αισθάνονται, θέλουν και κάνουν; Ό,τι και να ισχύει, κατά την γνώμη μου και τα δύο ισχύουν, ταυτόχρονα και παράλληλα, ο άνδρας αυτός θα είναι ο πατέρας, ο σύζυγος ή ο γιος –  διότι αυτοί είναι που σε βασανίζουν, σε ταλαιπωρούν –  πολύ περισσότερο από έναν ξένο, γείτονα ή εραστή.

ΔΕΝ θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση ο Χριστός να ήταν γυναίκα, σε καμία. Ποτέ των ποτών. Διαθέτω αυτή τη στιγμή δύο τρανταχτά επιχειρήματα κι όποιος, όποια θέλει να κονταροχτυπηθεί, εδώ είμαι. Το πρώτο. Όταν επινοήθηκε ο μεταγενέστερα ονομασθείς χριστιανισμός  ο άνδρας ήταν ο προστάτης της οικογένειας, κατά συνέπεια μόνο αυτός θα μπορούσε να ήταν σωτήρας. Η κοινωνική θέση της γυναίκας στην πατριαρχική τσομπαναραίικη εβραϊκή κοινωνία ήταν ακριβώς ίδια με αυτή της πατριαρχικής τσομπαναραίικης ελληνικής και ρωμαϊκής κοινωνίας:  κατοικίδιο ζώο, ομιλούν εργαλείο (instrumentum vocale). Θα μπορούσε ποτέ ένα τέτοιο υποκείμενο να σώσει την ανθρωπότητα από την αμαρτία; Αν είναι δυνατόνννν! Το δεύτερο:  Ακόμα κι αν οι άνδρες επινοούσαν μια γυναίκα να σταυρώνεται, κάτι τέτοιο δεν θα το επέτρεπαν ποτέ οι πανίσχυρες γυναίκες. Διότι μπορεί να θεωρούνταν κατοικίδια ζώα και ομιλούντα εργαλεία και σκεύη ηδονής και μηχανές παραγωγής στρατιωτών, διεξήγαγαν όμως, και διεξάγουν,   τον καθημερινό κοινωνικό πόλεμο με τους άνδρες με  τέτοιο τρόπο που κάποτε μια πουτάνα φίλη μου  τον συμπύκνωσε στο προφίλ που έκανε για τη γυναίκα με την εξής πρόταση:  πουτανιά και μυαλό ξυράφι –  ήθελε να πει ότι ο πόλεμος με τον χρόνο, τα παιδιά και τη γυναίκα ο άνδρας συνήθως πάντα τον χάνει.

 ΔΙΟΤΙ, φίλες και φίλοι, δεν μπορείς να εμφανίζεις πάνω στον σταυρό τη γυναίκα που γεννάει –  όσο πατριαρχική κοινωνία κι αν είναι μια κοινωνία. Να λοιπόν άλλο ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα που ο θρίαμβος αναδεικνύει τις αδυναμίες. Θα ήθελα κάποτε να γράψω ένα βιβλίο με θέμα ακριβώς αυτό που μόλις τόνισα αλλά δεν προλαβαίνω, ας το γράψει κάποιος, κάποια στο μέλλον. Ο χριστιανισμός είναι ένας θρίαμβος με πολλές εκφάνσεις και αρκετά κεφάλαια θα έπρεπε να καταπιαστούν με αυτόν, δήλα δή με τις αδυναμίες του, αδυναμίες που τον οδηγούν προς την εξαφάνισή του –  επιτέλους! Σήμερα θα ασχοληθούμε με μία από αυτές: το σύνδρομο του Χριστού, από το οποίο υπέφεραν, υποφέρουν και θα υποφέρουν πολλοί άνδρες, ολοένα και λιγότεροι, είναι αλήθεια.

Continue reading

ο Κύριος είναι γενναίος· Εκφοβιστική Τέχνη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέσα

ΟΤΑΝ φοβόμαστε, όταν φοβόμαστε γιατί μας εκφοβίζουν άλλοι όχι η φύση, και είμαστε και  δεν είμαστε άνθρωποι· ο Θεός και υπάρχει και δεν υπάρχει· ο Κένταυρος και υπάρχει και δεν υπάρχει. Πιθανόν αυτός ο τρόπος σκέψης να μας ξενίζει, να μας εκπλήσσει, να προκαλεί απορίες. Βρίσκεται στον αντίποδα ενός άλλου τρόπου σκέψης, ο πυρήνας του οποίου είναι η αναπαραγωγή, η διαιώνιση, η ενίσχυση της ταυτότητας, της μονοδιάστατης μονομέρειας, ο περιορισμός, η συρρίκνωση της πραγματικότητας, η επιβολή της ένδειας και της σπάνης, ο εξοβελισμός της έκπληξης – δεν είναι ο εμπλουτισμός, η επισήμανση εναλλακτικών εκδοχών,  δεν είναι η διεύρυνση του ψυχικού, διανοητικού, συναισθηματικού και κοινωνικού ορίζοντα, η διεύρυνση της συνείδησης, η ενίσχυση της επινόησης και της δημιουργίας.

ΕΧΟΥΜΕ μάθει να σκεφτόμαστε ως εξής: το Α είναι Α και δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο (Αριστοτέλης). Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το Α είναι Α αλλά μπορεί και να είναι και κάτι άλλο από το Α – να είναι Α+ή Β· δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το Α μπορεί να υπάρχει αλλά μπορεί και να μην υπάρχει. Και είμαστε βέβαιοι ότι αυτός ο τρόπος σκέψης (Α=Α) είναι  ανθρώπινος, καθαρά ανθρώπινος, ότι είναι ο μοναδικός επειδή είναι φυσικός. Αυτός ο ίδιος ο τρόπος σκέψης δεν μας επιτρέπει να εικάσουμε, δεν μας επιτρέπει να τολμήσουμε να σκεφτούμε ότι είναι ένας τρόπος σκέψης που εμφανίστηκε κάποια στιγμή στην ιστορία, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις, ότι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν αυτοί που τον επινόησαν, τον επέβαλαν. Το ότι υπάρχει μέχρι σήμερα και θα υπάρχει για πολύ ακόμα, αν και οι ρωγμές του τον καθιστούν ετοιμόρροπο, είναι γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ένα πολύ αποδοτικό εργαλείο, ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο, ένα πολύ τρομακτικό όπλο αναπαραγωγής, διαιώνισης και ενίσχυσης της Κυριαρχίας. Διότι αυτοί που πρώτοι τον επινόησαν, τον επέβαλαν και τον διέδωσαν ήταν Κύριοι, ήταν οι γαιοκτήμονες δουλοκτήτες στην αρχαία Ελλάδα, πολλοί εκ των οποίων ήταν φιλόσοφοι, ποιητές, ιστορικοί, δραματουργοί.

ΑΣ εξετάσουμε, πολύ σύντομα, πριν καταπιαστούμε με το σημερινό μας θέμα,  τη λέξη γενναίος. Ποιος είναι γενναίος; Για ποια γέννα πρόκειται; Ποια ήταν η αρχική σημασία του επιθέτου, ποια η σημασιολογική του εξέλιξη;

Continue reading

ποιοι ενθαρρύνουν τον τσαμπουκά των μικροαστών του ΣΥΡΙΖΑ ; (2)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η Ιλιάδα, το σημαντικότερο κείμενο της δυτικής Κυριαρχίας, μας λέει ότι δύο είναι τα επιχειρήματα του δυτικού Κυρίου (καπιταλιστή, σήμερα), τα μέσα διεξαγωγής του πολέμου: η βία – τα όπλα δηλαδή, και η απάτη. Ο δε συνδυασμός βίας (όπλων) και απάτης επινόησε το εμπόρευμα, το χρήμα. Η λέξη επιχείρημα (επιχειρώ, επιχείρηση!) είναι μια λέξη του Κυρίου, πολεμικής προέλευσης: επιχείρημα είναι αυτό το οποίο βρίσκεται στα χέρια μου, αυτό το οποίο έχω αρπάξει, είναι η λεία. Επιχείρηση είναι μια πολεμική ενέργεια με σκοπό την αρπαγή πλούτου. Θλίβομαι κάθε φορά που μεταχειρίζομαι τη λέξη επιχείρημα, αλλά τι να κάνω;  Οι περιορισμοί της γλώσσας είναι πολλοί και αναγκαζόμαστε να μεταχειριζόμαστε λέξεις που δεν μας αρέσουν, τις υφιστάμεθα, αρκεί να έχουμε επίγνωση της προέλευσής τους και της λειτουργίας τους. Λέξη του Κυρίου, πολεμικής προέλευσης και αυτή, είναι και η λέξη διάλογος. Ο διάλογος κινείται μεταξύ της βίας και της απάτης, των όπλων και του χρήματος. Αυτός είναι ο λόγος που την απεχθάνομαι και επιλέγω τη λέξη συζήτηση. Ο διάλογος γίνεται μεταξύ άνισων, η συζήτηση μεταξύ ίσων. Επίσης, εντός του πλαισίου της βίας και της απάτης κινείται και η λέξη διαπραγμάτευση (και διαβούλευση), κι αυτές λέξεις του Κυρίου, πολεμικής προέλευσης επίσης.

ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ επιθυμεί να συγκρουστεί με τον Κύριο καπιταλιστή οφείλει να γνωρίζει αφενός τα επιχειρήματά του (τη βία, την απάτη, το εμπόρευμα/χρήμα)  και αφετέρου την διαδικασία αναπόφευκτης κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Κάποια στιγμή, καθώς κλιμακώνεται η σύγκρουση, μεταξύ Κυρίων ή μεταξύ Κυρίου και Υποτελών, ο Κύριος θα καταφύγει στα προσφιλή του επιχειρήματα. Όταν το επίδικο αντικείμενο του διαλόγου και της σύγκρουσης είναι το χρήμα, το χρέος καλή ώρα, τότε ο διάλογος και η σύγκρουση εκτυλίσσεται εντός των πλαισίων του συνδυασμού της βίας και της απάτης. Είναι πολύ γνωστή η σχέση της θεωρίας των παιγνίων με την απειλή και την απάτη –  η μπλόφα, λόγω χάριν, είναι συνδυασμός απειλής και απάτης. Είναι όμως ικανή και επαρκής συνθήκη η ειδίκευση στην θεωρία των παιγνίων για να νικήσεις τον αντίπαλο;

Continue reading

τα μεταμοντέρνα κοτέτσια, το face book και ο κομμουνισμός της στάνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Θα έχετε δει κοπάδι κατσικιών ή προβάτων μέσα σε μαντρί ή σε κάποια πλαγιά να βόσκει· δεν θα έχετε όμως αναρωτηθεί πώς κοιμούνται τα βράδια. Το κοπάδι δεν είναι ένα σύνολο μοναχικών ζώων, όπως νομίζουμε, δεν είναι ένα μοναχικό πλήθος, δεν υπάρχουν εργένισσες κατσίκες ή εργένικα πρόβατα, αλλά ένα σύνολο από πολλές οικογένειες ή συγγενικές ομάδες. Το βράδυ κοιμούνται ανά ομάδα, ενώ οι κότες όλες μαζί.Ο παρείσακτος είναι ενοχλητικός, ανεπιθύμητος και θα εκδιωχθεί. Εάν πάρουμε τέσσερα γουρούνια, ένα από κάθε ομάδα, και τα βάλουμε σε ένα τετράγωνο χώρο, το κάθε ένα θα πάει να πιάσει μια γωνία, μακριά από τα άλλα.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος εκτροφής, ειδικά των γουρουνιών και των κοτόπουλων: ο εγκλεισμός, η εκτροφή του ζώου σε κλουβί, ο απόλυτος περιορισμός της κίνησης  στον χώρο με σκοπό την πάχυνση. Το κλουβί του γουρουνιού λεγόταν στα χωριά κουμάσι, ένας βρόμικος χώρος, εξ ου και η παροιμιώδης έκφραση είναι αυτός ένα κουμάσι!

Αυτοί οι δύο τρόποι εκτροφής είναι το πρότυπο της οργάνωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ο πρώτος σχηματίζει τις κοινωνίες γνωστές ως κοινωνίες του μαζικού εγκλεισμού και της πειθαρχίας, της μαζικής επιτήρησης· ο δεύτερος τις κοινωνίες του ελέγχου. Εάν το δούμε από μαρξιστική έποψη, οι πρώτες είναι οι κοινωνίες της τυπικής υπαγωγής της εργασίας στο Κεφάλαιο, ενώ οι δεύτερες της πραγματικής υπαγωγής. Αποκαλώ τις πρώτες κομμουνισμό της στάνης. Τις δεύτερες, κατοικίδιες κοινωνίες.

Continue reading

οι ουρές των Υποτελών ως πραγμάτωση της πλατωνικής δικαιοσύνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Δεν μπορώ να περιμένω στην ουρά, δεν μπορώ· νιώθω ότι είμαι ή στρατιώτης ή πρόβατο. Προσπαθώ να την αποφύγω, όσο μπορώ – όταν δεν τα καταφέρνω, κάνω υπομονή, φροντίζω να έχω μαζί μου πάντα το βιβλίο που διαβάζω σε αυτήν την περίσταση –  κάποιο τόμο της Πολιτείας του Πλάτωνος. Κάθε βιβλίο πρέπει να διαβάζετε στον χρόνο του και στο χώρο του! Εάν δεν το πάρω μαζί μου, λόγω αφηρημάδας ή λανθασμένης  εκτίμησης της συγκυρίας, σκέφτομαι για την ουρά, για την προέλευσή της, την αναπαραγωγή του φαινομένου. Δεν γίνεται να μην ακούω τι λένε οι μπροστινοί και οι πισινοί μου –  πόσο υποφέρουν τα ώτα μου και ο εγκέφαλός μου!

Η ουρά είναι μια γραμμή, μια ανθρώπινη γραμμή. Είναι μια τάξη, μια πειθαρχία. Δεν νοείται εγκλεισμός, κοινωνική αιχμαλωσία χωρίς ουρά –  στις φυλακές, στα εργοστάσια, στους στρατώνες, στα σχολεία. Ως εξοβελισμός της ανοιχτής έκθεσης  και της ελεύθερης πρόσβασης δεν είναι παρά άλλη μια μορφή της εξατομικευμένης διανομής. Η ουρά είναι οντοποίηση της συρρίκνωσης του κομμουνισμού. Δεν νομίζω να έχετε δει ποτέ κάποιον Κύριο να περιμένει στην ουρά! Ο Κύριος βρίσκεται υπεράνω της ουράς, βρίσκεται στον ουρανό. Οι υπηρέτες Του οργανώνουν την ουρά, είναι οι Υπηρέτες Διανομείς: τροφής, εργαλείων, χρημάτων, ποινών, αμοιβών, πρέζας, φαρμάκων.

Η ουρά είναι μια φαινομενική μορφή εξάλειψης του ανταγωνισμού έως ότου αρχίσουν τα γαμοσταυρίδια και οι χριστοπαναγίες, τα μπινελίκια εν γένει. Η ουρά είναι προσευχή προς τον Κύριο, είναι ικεσία, είναι ακίνητη λιτανεία. Είναι ένα μαζικό πάτερ ημών. Ένα μαζικό πατερημό στο οποίο ο προηγούμενος είναι νικητής και ο επόμενος ηττημένος –  ενώ αυτός και νικητής και ηττημένος. Φθόνος για τον προηγούμενο, χαιρεκακία για τον επόμενο. Πολύ θα ήθελε να γαμήσει τον προηγούμενο, φοβάται όμως μήπως κατεβάζοντας τα βρακιά τον φάει από πίσω, στεγνά –  θα καταλαβαίνετε τι εννοώ με το επίρρημα στεγνά.

Continue reading

ποιμενική – νομαδική οικουμενικότητα του αποκεφαλισμού

η νεκροκεφαλη και τα σχεδιαφίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     Εάν ο Αδάμ και η Έυα ήταν οι πρώτοι άνθρωποι, ήταν γιατί ήταν οι τελευταίοι προάνθρωποι, οι τελευταίοι επιζήσαντες μιας μακράς διάρκειας περιόδου αλληλοκτονίας και αλληλοβοράς. Γίναμε άνθρωποι και επειδή καταφέραμε, με τη βοήθεια και της σκέψης και του ενστίκτου επιβίωσης και αναπαραγωγής, να σταματήσουμε την αλληλοκτονία και την αλληλοβορά προκρίνοντας τη συνύπαρξη και τη συμβίωση –  μια επανάσταση, μια κομμουνιστική επανάσταση μάς έκανε ανθρώπους (ανθρωπογένεση) και ανθρώπινη κοινωνία (κοινωνιογένεση) . Οι  ισχυρότατες όμως αρχέγονες δυνάμεις της ψυχής όχι μόνο δεν εξέλιπαν αλλά αποδείχτηκαν και δυσδάμαστες: ο ένας αδερφός θανάτωσε τον άλλον.

Ο homo necans, ο άνθρωπος που θανατώνει, δεν θανατώνει με την ίδια συχνότητα και τον ίδιο τρόπο τα θύματά του. Κατά την μεγαλύτερη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, την τροφοσυλλεκτική-κυνηγητική και τη νεολιθική, η πολεμική και η τελετουργική θανάτωση ήταν πολύ περιορισμένη και οι τρόποι θανάτωσης ποικίλοι. Αν και ποικίλοι όμως, πολλοί τρόποι θανάτωσης ήταν άγνωστοι –  ένας από αυτούς και ο αποκεφαλισμός.

Ο αποκεφαλισμός εμφανίζεται στις ποιμενικές – νομαδικές κοινωνίες. Προσθέτω τον όρο νομαδικός για να διευκρινίσω ότι υπήρξαν, και υπάρχουν, κοινωνίες ποιμενικές, οι Μασάι στην Κένυα για παράδειγμα,  που δεν ήταν νομαδικές. Ο αποκεφαλισμός του εχθρού ή του θύματος της τελετουργίας (της θυσίας) επιχωριάζει στις ινδοευρωπαϊκές, εβραϊκές, αραβικές, τουρκικές και μογγολικές κοινωνίες και επιβιώνει σε όλες τις κοινωνίες που προέρχονται από αυτές. Δεν γνωρίζω εάν υπάρχει μια ιστορία του αποκεφαλισμού, της καρατόμησης, αλλά δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός για να θυμηθεί ή να συνειδητοποιήσει τη συχνότητα του αποκεφαλισμού στις κοινωνίες του δυτικού πολιτισμού, της δυτικής, ποιμενικονομαδικής προέλευσης, Κυριαρχίας, Πόσοι βασιλιάδες δεν ήπιαν κρασί από τα κρανία των αντιπάλων τους! Πόσα κομμένα κεφάλια εχθρών, εσωτερικών και εξωτερικών, δεν επιδείχθηκαν δημοσίως!  Πόσοι βασιλείς και αυτοκράτορες δεν έχασαν το κεφάλι τους από το τσεκούρι, το σπαθί και το μαχαίρι του δήμιου! Κι αυτή η καρμανιόλα, τι μεγαλοφυής μηχανική επινόηση του εν τω γεννάσθαι επεκτεινόμενου βιομηχανικού καπιταλισμού! Η οποία ήταν και το ερέθισμα για την επινόηση του διαφράγματος  της φωτογραφικής μηχανής! Το διάφραγμα είναι μηχανισμός αποκεφαλισμού του φωτός!

Θα αντιληφθήκατε ότι δεν θα αργήσω να θέσω τα ερωτήματα της ημέρας:  γιατί ο αποκεφαλισμός επινοήθηκε στις ποιμενικές-νομαδικές κοινωνίες; Γιατί επιβίωσε στις κοινωνίες που προήλθαν από αυτές; Γιατί εξαφανίστηκε, αν εξαφανίστηκε,  στις καπιταλιστικές κοινωνίες, συνεχίζει όμως να υπάρχει σε περιοχές του μουσουλμανικού, αραβικού κόσμου;  Γιατί η ρωμαϊκή Κυριαρχία προτιμούσε τη σταύρωση από τον αποκεφαλισμό;

Continue reading

γιατί κατακερματίζονται οι πολιτικές δυνάμεις του Κυρίου καπιταλιστή και πότε θα ενωθούν

      φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Σήμερα θα δείξω ότι ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων του Κυρίου είναι ένδειξη και συνέπεια συνάμα της περιφανούς νίκης που έχει καταγάγει ο Κύριος σε βάρος των Υποτελών Παραγωγών και μικρομεσαίων Κυρίων. Σε περιόδους νικηφόρας έκβασης του κοινωνικού πολέμου  έρχονται στην επιφάνεια, προβάλλονται  οι καταπιεσμένες επιθυμίες  και αξιώσεις Κυριαρχίας των Υποτελών Κυρίων της πολιτικής, αφού κάθε υποτελής Κύριος όχι απλά επιθυμεί σφόδρα να ανέβει τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας αλλά να γίνει ο ίδιος αρχηγός.

     Και θα υποστηρίξω ότι όσο δεν εμφανίζεται στον ορίζοντα ένας ορατός μεγάλος  πολιτικός ή  κοινωνικός κίνδυνος η τάση αυτή θα συνεχιστεί και η πολιτική Κυριαρχία θα ασκείται μέσω πολιτικών συμμαχιών. Οι κατακερματισμένες πολιτικές δυνάμεις του Κυρίου θα ενωθούν μόνο εάν η Κυριαρχία αντιμετωπίσει το φάσμα μιας σοβαρής απειλής –  ποια θα είναι αυτή μόνο να εικάσουμε μάς επιτρέπεται αλλά μάς επιτρέπεται:  αυτόνομη εμφάνιση των Υποτελών Παραγωγών στο πεδίο του Πολιτικού και της πολιτικής· ή:  διεθνής κρίση (οικονομική, πολεμική, πολιτική, οικολογική) που θα επιτρέψει την εμφάνιση της προηγούμενης απειλής.

   Η διαδικασία της πολιτικής ενοποίησης/ διάλυσης  είναι σαφέστατα ποιμενικής πολεμικής προέλευσης:  επαναλαμβάνεται εδώ και πάνω από 6.000 χρόνια. 

    Αυτά θα μας απασχολήσουν σήμερα.

Continue reading

η παρενόχληση του θανάτου από τον οδηγό στη Φόρμουλα 1 Μίκαελ Σουμάχερ

το ματι

     φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα    

    Ο γερμανός Μίκαελ Σουμἀχερ, απόγονος κάποιου παπουτσή του μεσαιωνικού παρελθόντος, είναι κλινικά νεκρός εδώ και πάνω από 70 μέρες. Και είναι και δεν είναι νεκρός·  και είναι και δεν είναι ζωντανός –  δεν είναι όμως νεκροζώντανος. Νεκροζώντανος είναι ο ζωντανός που θα πεθάνει – ο ετοιμοθάνατος γέρος, ο καταδικασμένος σε θάνατο, ο μελλοθάνατος (αυτός που οι γιατροί του δίνουν κάποιους μήνες ή κάνα δυο χρόνια ζωή), η ιστορική Αριστερά. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός. Όχι, θα έλεγα κάτι άλλο – ο Μίκαελ Σουμάχερ είναι νεκρός.  Η τεχνοεπιστήμη μπορεί και τον κρατάει τόσο ζωντανό ώστε να μην είναι απολύτως νεκρός. Η τεχνοεπιστήμη, οι γιατροί και οι συγγενείς παρεμβάλλονται μεταξύ της ζωής και του θανάτου, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.     

     Νομίζω ότι μετά από 70 μέρες είναι πια ζήτημα χρόνου να σηκώσουν τα χέρια τους οι εμπλεκόμενοι της παρεμπόδισης του θανάτου του Μίκαελ Σουμάχερ και να παραδεχτούν ότι ηττήθηκαν, ότι  έχασαν τη μάχη με τον θάνατο – ο Σουμάχερ την έχει χάσει ήδη προ πολλού. Την έχασε όταν έκανε το μοιραίο λάθος να παραβεί τους κανόνες οριοθέτησης της χιονοδρομικού μονοπατιού, να παραβεί τους περιορισμούς που έθεσαν οι συντονιστές του χιονοδρομικού κέντρου για να προστατεύσουν τους επισκέπτες από τα αιχμηρά και αθέατα βράχια σε εκείνο το σημείο.   Αναρωτιέμαι και ερωτώ: γιατί παρέβη τους περιορισμούς και τους κανόνες ο Μίκαελ Σουμάχερ;  

     Το ερώτημα αυτό, απ΄ όσο γνωρίζω, δεν έχει διατυπωθεί και δεν έχει απαντηθεί. Θα το κάνουμε εμείς σήμερα.

  Continue reading