φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΑΝ ψήφιζαν μόνο οι γυναίκες, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξασφάλιζε πολύ άνετα αυτοδυναμία. Πρόκειται περί βεβαιότητας. Η βεβαιότητα αυτή μας ωθεί να κάνουμε κάποιες σκέψεις πάνω σε ένα υπό διερεύνηση ζήτημα – το ζήτημα του θελγήτρου του Κυρίου, του θελκτικού, ελκυστικού, τραβηχτικού Κυρίου·  του θελγήτρου της Κυριαρχίας, της Κυριαρχίας ως θέλγητρο. Δεν είναι οι μόνες που θα κάνουμε. Τα αποτελέσματα των εκλογών εγείρουν πολλά ζητήματα, κάποια καινοφανή – θα τα εξετάσουμε όλα, όσα τουλάχιστον έχω αντιληφθεί,  τις επόμενες μέρες. Σήμερα θα τα αναφέρω μόνο και θα περιοριστώ να εξετάσω μια πτυχή του ενός από αυτά – τη σχέση του Κυρίου με τη γυναίκα και κυρίως με την υποτελή γυναίκα. Να τα άλλα ζητήματα: της αυτοακύρωσης του λόγου του Κυρίου ως η υψίστη έκφανση του λόγου της απάτης, της αποχής, της αυτοεξαπάτησης, της μίμησης, της ανθρωποβοσκητικής, του μικροαστικού ηρωισμού, της προδοσίας της ομάδας.

ΠΡΟΤΙΜΩ τη λέξη θέλγητρο από τη λέξη γοητεία. Η πρώτη δηλώνει μεν ό,τι και η γοητεία, την ελκτική δύναμη που διαθέτει κάποιος, την οποία και ασκεί – θα δούμε πως και με ποιους σκοπούς – δηλώνει όμως και κάτι άλλο: το μέσον που διαθέτει η ελκτική Ισχύς και με το οποίο επιτυγχάνεται η έλξη. Η κατάληξη -τρον δηλώνει το μέσον (άροτρον – το μέσον με το οποίο οργώνουμε, αρόω – πρβλ. κάτοπτρο, ανάκλιντρο, σκήπτρο, σκιάχτρο  και άλλα πολλά). Το θέλγητρο είναι το μέσον με το οποίο θέλγουμε, ελκύουμε, τραβάμε, μαγεύουμε, καταπραΰνουμε, μαγνητίζουμε, έως και υπνωτίζουμε). Στα αρχαία ελληνικά το θέλγητρον είναι κάθε τι που θέλγει, το μαγικό μέσο, το μαγικό φίλτρο, ενώ το θελκτήριον είναι και το μέσον και η ελκτική δύναμη, η γοητεία.

ΔΕΝ έχουμε εξετάσει το ζήτημα του θελγήτρου του Κυρίου, της ελκτικής, ελκυστικής, τραβηχτικής δύναμης που διαθέτει. Δεν μας επιτρέπεται να το αρνηθούμε. Ο Κύριος διαθέτει θέλγητρο, γοητεία, ελκτική δύναμη, επειδή διαθέτει θέλγητρα, πολλά μάλιστα. Όσα πιο πολλά διαθέτει, τόσο πιο μεγάλη και πολύπλευρη η θελκτική Ισχύς Του: νεαρή ηλικία, νιάτα δηλαδή, άρα σωματική δύναμη, άρα υγεία, άρα μακριά από τον θάνατο, άρα σεξουαλική δύναμη· ήπιος λόγος, άρα αποφυγή της βίας, απάτη, φήμη, πλούτος, ισχύς· ικανότητα και  δυνατότητα σχεδιασμού, δημιουργίας, επινόησης του μέλλοντος, εκπλήρωσης επιθυμιών, επιβολής ελέγχου. Αυτά είναι τα θέλγητρά του και τα χρησιμοποιεί συστηματικά, συνειδητά, προγραμματισμένα, μελετημένα – με μεγάλη αποτελεσματικότητα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η ρήση, το γνωμικό θα έλεγα, μια γενιά μαζεύει, μια γενιά τα τρώει (ξοδεύει), δεν ξέρω αν την έχετε ακούσει,  είναι μικροαστικής προέλευσης, των μικροαστών της πόλης, όχι των αγροτών. Κάθε τάξη έχει τα δικά της γνωμικά.  Σε λίγα χρόνια δεν θα λέγεται πια, θα χαθεί ως γνωμικό – η πλειονότητα των μικρομεσαίων δεν θα υπάρχει πια, μαζί με αυτούς θα χαθούν και τα γνωμικά τους και η ιδεολογία τους, οι αυταπάτες τους, ο τρόπος ζωής τους, οι αξίες τους, οι πρακτικές τους. Είναι σαφές ότι έχει προκριθεί ο αργός θάνατος ως τρόπος εξαφάνισής τους από τον καπιταλιστή Κύριο και το Κράτος. Το δε μέσον της εξαφάνισης είναι η λιτότητα, η μείωση των μισθών και των συντάξεων των εργαζομένων στον ιδιωτικό και τον κρατικό/δημόσιο τομέα. Υπάρχει το ενδεχόμενο ο αργός θάνατος να αντικατασταθεί από τον αιφνίδιο, δηλαδή την απόλυτη λιτότητα, τη χρεοκοπία και την αρπαγή των καταθέσεων; Με αυτό το ζήτημα θα καταπιαστούμε σήμερα, φίλες και φίλοι.

ΔΕΝ έχουμε σκεφτεί ποιες θα είναι οι συνέπειες της εξαφάνισης των μικρομεσαίων. Θα εξαφανιστεί ένας κρίκος της κοινωνικής ιεραρχίας, θα υπάρξει ένα κοινωνικό κενό, ίσως και ένα πολιτικό κενό. Μπορούμε να φανταστούμε μια κοινωνία χωρίς αυτούς, από τη στιγμή που στην ελληνική κοινωνία τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα ήταν πολυπληθή και έβαζαν πολύ συχνά τη σφραγίδα τους στην πολιτική κυρίως ζωή; Θα εκθέσω σήμερα κάποιες πρώτες σκέψεις, οι οποίες θα εμπλουτίζονται με το πέρασμα του χρόνου, μέχρι να έρθει η Κόλαση της δεκαετίας 2020-2030 που θα είναι κόλαση και για τους μισθωτούς της εκτέλεσης, τους Υποτελείς Παραγωγούς.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΜΕ το σημερινό σημείωμα συνεχίζω, μετά το τι θα κάνω αν πεθάνει η μάνα μου; μια σειρά σημειωμάτων διατύπωσης σκέψεων και σχολίων σε προτάσεις που έχω ακούσει, που ακούω, από φίλους και φίλες, συγγενείς, γνωστούς και αγνώστους. Την πολύ σοφή πρόταση του σημερινού τίτλου την άκουσα από την κόρη μου Χριστίνα Αμαρυλλίς, 35 Μαρτίων. Και λέω πολύ σοφή διότι τη λένε, κι ας μην την ακούμε, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων, μικρών και μεγάλων, επαρχιακών και κοσμοπόλεων, όλου του πλανήτη, όλων των κοινωνιών, όλων των εποχών. Ο Χέρμαν Μπροχ, στο Βιργιλίου θάνατος, μας έχει χαρίσει απίστευτης ομορφιάς σελίδες επί αυτού του ζητήματος, όταν περιγράφει μια πολυπληθή και άθλια και βρόμικη ρωμαϊκή πόλη.

Η ρήση μας παρακινεί να εικάσουμε ότι αυτός που την εκστομίζει δεν θέλει (να πάει) να ζήσει σε χωριό – όταν λέω χωριό θα εννοώ την ύπαιθρο, τη φύση.  Θα δείξω σήμερα ότι αυτό το δεν θέλει είναι προσχηματικό – δεν μπορεί να ζήσει σε χωριό. Το αντικείμενο λοιπόν του σημερινού σημειώματος θα είναι αυτή η ανικανότητα, η οποία εμφανίζεται ως απροθυμία. Η δε επιθυμία που διατυπώνεται από πολλούς και πολλές, για φυγή από την πόλη είναι κάλπικη – ουδέποτε πραγματοποιείται. Μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι των πόλεων έχουν μια κλίση προς την αυτοεξαπάτηση, όπως οι οδηγοί των αυτοκινήτων προς την αυτοεκμετάλλευση, που ενώ εργάζονται χωρίς να πληρώνονται (οδηγούν), πληρώνουν κιόλας!

ΚΑΙ ενώ οι οδηγοί των αυτοκινήτων κινούνται, με τις ώρες, με μεγάλες ταχύτητες ακινητοποιημένοι, οι χρήστες των υπολογιστών ακινητοποιούνται κινούμενοι,με τις ώρες, πάνω σε ολόκληρη την επιφάνεια του πλανήτη με ασύλληπτες ταχύτητες. Λέω ασύλληπτες διότι ξεπερνούν τα τέσσερα με πέντε χιλιόμετρα την ώρα, που είναι η ταχύτητα του περπατήματος. Ο χρήστης του υπολογιστή δεν περπατά – εάν περπατήσει, θα περπατήσει πάνω στον διάδρομο του γυμναστηρίου. Το οποίο γυμναστήριο υποκαθιστά πλήρως την χειρωνακτική εργασία της υπαίθρου. Πόσες πιπεριές θα είχε σκαλίσει μια γυναίκα που αθλείται μέσα στο υποκατάστατο της φύσης!  Προτιμά όμως το γυμναστήριο παρά τον κήπο. Προτιμά να στάζουν ξένες σταγόνες από την οροφή του γυμναστηρίου πάνω στο κορμί της παρά οι δικές της πάνω στη μητέρα Γη. Δεν την παρεξηγώ ούτε την κατηγορώ, όχι, κατά κανένα τρόπο, σας ορκίζομαι στην κλειτορίδα της Παναγίας της Ελεούσας.

ΘΑ αντιληφθήκατε ήδη, φίλες και φίλοι, ότι θα εστιάσω την προσοχή μου σε δύο ζητήματα – δεν θα είναι ασφαλώς τα μόνα. Η πόλη δεν είναι φύση – άρα είναι ένταση, διαρκής εγρήγορση. Αυτά είναι τα δύο ζητήματα που θα με απασχολήσουν. Αφού πιω όμως πρώτα ένα καφεδάκι. Μην την πάθω σαν εκείνη την κοπέλα που έβαλε το ταμπόν στο φλιτζάνι του τσαγιού και το φακελάκι του τσαγιού στο μουνί της!

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΣΕ τριάντα με σαράντα χρόνια η μεταμόσχευση κεφαλιού θα είναι δυνατή, διάβασα κάπου αλλά δεν θυμάμαι που· το μόνο που θυμάμαι είναι ότι την εν λόγω επιστημονική προφητεία τη διατύπωσε κάποιος ειδικός στις μεταμοσχεύσεις. Κάποιοι φίλοι και κάποιες φίλες, με τους οποίους έχουμε  συζητήσει πάνω από το τραπέζι του γλεντιού, θα υποθέσουν ότι κάνω πλάκα, ότι την ιστορία αυτή την έπλασε, ως συνηθίζει,  ο πολυευφάνταστος εγκέφαλός μου. Σας ορκίζομαι στη Παναγιά την Παρθένα, δεν την επινόησα. Όταν τη διάβασα, αναστατώθηκα. Να ένα άλλο κεφάλαιο για τη Φιλοσοφία της Αθανασίας,  που θα εκδώσουν οι φίλοι και οι φίλες την εποχή που θα πραγματοποιούνται μεταμοσχεύσεις κεφαλιού.

ΔΕΝ θα ασχοληθώ σήμερα με το ζήτημα εάν είναι δυνατή μια τέτοια μεταμόσχευση. Το γεγονός ότι, παρ΄ όλη την πρόοδο στη γενετική και τη μοριακή βιολογία και στην αγγειοχειρουργική, θα είναι δυνατή σε τριάντα με σαράντα χρόνια δηλώνει το δύσκολο του εγχειρήματος. Ώστε προς το παρόν δεν είναι παρά μια επιθυμία, η τελευταία επιθυμία στην τεράστια σειρά που η αρχή της ανάγεται στην Ιλιάδα. Αφού η πηγή κάθε επιθυμίας είναι η αδυναμία, όσο θα υπάρχει αδυναμία πάντα θα αναφύονται και θα διατυπώνονται επιθυμίες. Ποια όμως αστείρευτη αδυναμία γεννά  αενάως αναρίθμητες επιθυμίες;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η δεκαετία 2010-2020 είναι η δεκαετία της επίθεσης του καπιταλιστή Κυρίου της παραγωγής και του χρήματος κατά των μισθωτών της εκτέλεσης, ενεργών και συνταξιούχων (κρατικού, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) και κατά των αυτοαπασχολούμενων και μικρομεσαίων παραγωγικών, μεταποιητικών και εμπορικών επιχειρήσεων. Οι επιδιώξεις του είναι τρεις και σαφείς: να μειώσει  μεροκάματα, μισθούς, επιδόματα και συντάξεις  για να αυξήσει τα κέρδη Του,  τα οποία τείνουν, λόγω της παγκόσμιας επιβράδυνσης και στασιμότητας, άρα παροξυσμού του ανταγωνισμού, να μειώνονται· να αρπάξει τον πλούτο που καρπούνται αυτοαπασχολούμενοι και μικρομεσαίοι – για να αυξήσει, και πάλι,  τα κέρδη Του και τον πλούτο Του· τέλος, να συρρικνώσει το Κράτος, καταργώντας οργανισμούς, πουλώντας κρατική ιδιοκτησία, μειώνοντας τον αριθμό των υπαλλήλων, περικόπτοντας τον μισθό τους, περιορίζοντας τις δαπάνες ώστε να μειωθούν οι δαπάνες και άρα να περιοριστεί κι άλλο η φορολογία των μεγάλων καπιταλιστικών, εξαγωγικών και μη, επιχειρήσεων – για να αυξήσει, και πάλι, τα κέρδη Του και τον πλούτο Του.

ΤΑ πρώτα αποτελέσματα αυτής της επίθεσης είναι σαφή και τα ζούμε ήδη κατά τη διάρκεια της πενταετούς επίθεσης – πολύ θετικά μεν για τον Κύριο καπιταλιστή, αρνητικά δε για τους παντοίους Υποτελείς Του. Οι Υποτελείς δεν μπόρεσαν να αποκρούσουν την επίθεση   – ο Κύριος το γνώριζε πολύ καλά αυτό πριν εξαπολύσει τη δριμεία και αδίστακτη και ανηλεή επίθεσή Του – και ούτε στο μέλλον θα μπορέσουν.  Τα μεροκάματα, οι μισθοί, τα επιδόματα και οι συντάξεις μειώθηκαν – αλλά θα μειωθούν κι άλλο. Όχι μόνο για να αυξηθούν τα κέρδη αλλά, με την λιτότητα και την καταναλωτική υποχώρηση,  και για να εξαφανιστούν από προσώπου κοινωνίας οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικρομεσαίοι. Τέλος, ο αριθμός των κρατικών και δημόσιων υπαλλήλων μειώθηκε, όπως και ο μισθός τους αλλά θα μειωθεί κι άλλο, και ο αριθμός των υπαλλήλων και ο μισθός τους.

ΩΣΤΕ η επίθεση δεν έχει λήξει, συνεχίζεται. Θα συνεχιστεί τα επόμενα πέντε χρόνια (2016-2020), έως ότου πραγματοποιηθούν οι τρεις στόχοι της επίθεσης. Η επίθεση του τρίτου τριετούς μνημονίου θα λήξει το 2018 και αμέσως θα υπάρξει και τέταρτο, το θεωρώ τόσο βέβαιο όσο ότι σε δύο ώρες ο ήλιος θα ανατείλει – για λόγους που θα τους εκθέσω ευθύς αμέσως. Υπάρχει στα χέρια των Υποτελών ακόμα ένας πλούτος που μας επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες της επίθεσης: η μείωση μισθών και συντάξεων έχει επιφέρει μια αξιοσημείωτη μείωση της κατανάλωσης, έναν εξορθολογισμό της φτώχειας αλλά η ζωή συνεχίζεται, η ανεργία αντιμετωπίζεται από την οικογένεια, πολλοί μικρομεσαίοι έχουν ακόμα λίπος και το καταναλώνουν, οι πελάτες τους συνεχίζουν να τους επισκέπτονται, αν και πολύ λιγότεροι. Στην καλύτερη περίπτωση, βγάζουν τα έξοδά τους και επιβιώνουν, μόλις θα δουν τις πρώτες ζημιές, αν μπορούν, θα το κλείσουν το μαγαζάκι.

Continue reading →