Κύκλοι Διαλέξεων
There are 1.094 posts filed in Κύκλοι Διαλέξεων (this is page 26 of 110).
ο κομμουνισμός του καφενείου (του χωριού)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΤΗΝ τριετία 1985-7 ήμουν περιπλανώμενος εργάτης γης. Δεν μπορείτε να φανταστείτε που έχω κοιμηθεί αυτά τα τρία χρόνια. Είχα όμως μια μεγάλη αγάπη: τα εγκαταλελειμμένα χωριά! Τρεχούμενο νερό, στην πλατεία ή πολύ κοντά στο χωριό, φρούτα, χόρτα, μια φορά βρήκα κρασί, τρία βαρελάκια, μισά, άσπρο, ροζέ, κόκκινο (έφυγα όταν τελείωσε, εννοείται), μια άλλη φορά ένα πιθάρι πήλινο με λάδι, ταγγισμένο μεν, τρωγότανε δε, εκεί άραζα και ξεκουραζόμουν, διάβαζα, περπατούσα, ονειρευόμουν. Τα εγκαταλελειμμένα χωριά ήταν το καταφύγιό μου, τα εξοχικά μου.
το κωλοδάχτυλο του Γιάνη Βαρουφάκη
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΤΟ 2013, δεν θυμάμαι ακριβώς πότε και που, ο Κύριος Γιάνης Βαρουφάκης κατά τη διάρκεια ομιλίας του επέδειξε στο κοινό το μεσαίο δάχτυλο του αριστερού χεριού, χειρονομία γνωστή ως κωλοδάχτυλο. Όχι την ελληνική εκδοχή, κίνηση πλαγία, παλινδρομική, από τα δεξιά προς τα αριστερά, αλλά τη δυτική, με το δάχτυλο στραμμένο προς τον Θεό, προς τον ουρανό και το χέρι ακίνητο. Ο Βαρουφάκης είναι οικονομολόγος και ειδικός της θεωρίας των παιγνίων· δεν έχει σπουδάσει γαμησιολογία. Ως αριστερός εκλαμβάνει τη χειρονομία του κωλοδάχτυλου ως συμβολική έκφραση αντίστασης, ανυπακοής και εξέγερσης, χειρονομία ιδιαιτέρως προσφιλής στους ανά τον κόσμο αμφισβητίες όλων των ιδεολογικών και πολιτικών αποχρώσεων της Αριστεράς, ιδιαιτέρως προσφιλής μάλιστα και στους κύκλους των αναρχικών και αναρχιζόντων. Οι δέκτες της χειρονομίας του Βαρουφάκη ήταν οι δανειστές μας, κερδοσκόποι κακοί καπιταλιστές. Το μήνυμα, το σημαινόμενο, που στάλθηκε δεν ήταν η διαπίστωση ότι οι δανειστές γαμιούνται αλλά η απειλή θα σας γαμήσουμε.
ΤΟ μήνυμα θα ήταν γαμιούνται εάν η χειρονομία συμπληρώνονταν με τη φράση γαμιέστε αλλά ο Βαρουφάκης δεν την εκστόμισε. Και δεν το έκανε διότι ήθελε να εκφράσει απειλή, την οποία τώρα πραγματοποιεί λείχοντας τους όρχεις της ισχύος του Κυρίου Σόιμπλε όπως αι κορασίδες λείχουσιν δια της απαλής, ερυθράς, θερμοβούλου γλώσσης των την παγεράν, πλην γλυκυτάτης, σοκολατόχρουν βάλανον του παγωτοπυραύλου της ΔΕΛΤΑ.
τι είπαμε χτες με τον Κάρολο στο τηλέφωνο
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στο αυτόνομο στέκι, στους φίλους και τις φίλες της ομάδας αυτομόρφωσης πάνω στο Κεφάλαιο και της αυτοδιαχειριζόμενης δανειστικής βιβλιοθήκης
ΤΗN πρώτη φορά που πήρα, μιλούσε· τη δεύτερη το άφησα να χτυπάει – θα χτυπάει μέχρι να το σηκώσεις, καριόλη. Το σήκωσε, παρών, μου λέει, έλα ρε Κάρολε, του λέω, σε παίρνω εδώ και δυο μήνες και δεν το σηκώνεις, που είσαι, τι κάνεις, ανησύχησα. Τι να πάθω, ρε μαλάκα, μου λέει, εδώ που είμαι, τι να πάθω; Ξέρω κι εγώ, μοναξιές; Όχι, όχι, έχω καλή παρέα, έχω κι αυτόν τον μαλάκα τον ρώσο μού τα χώνει συνέχεια, σου τα ΄λεγα εγώ, δε σου τα ΄λεγα, μου τη λέει, όλο ειρωνεία, το μαλακιστήρι, τέλος πάντων, καλά είμαστε όλοι, εσείς τι κάνετε. Τι να κάνουμε, Κάρολε, μαλακιζόμαστε. Πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, μου λέει, με αυτό το ψιλοσαρκαστικό, ψιλοειρωνικό υφάκι του. Εμείς και να θέλουμε, δεν μπορούμε, συνέχισε γελώντας. Εκτός από το να μαλακιζόσαστε; Να, γι΄αυτό σε πήρα, Κάρολε, θα ήθελα να μου πεις τη γνώμη σου για κάτι που με απασχολεί.
σκέψεις στα έγκατα της γης (1)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΟΤΑΝ επισκέπτομαι την Αθήνα, περνάω από το Δίπορτο, μια υπόγα με καλό φαγητό και καλή ρετσίνα, πίσω από τη Βαρβάκειο, στην οδό Θεάτρου· από ένα μπιστρό, απέναντι από τη πύλη του Αδριανού, χωμένο σε ένα στενάκι· και κατεβαίνω στα έγκατα της γης, στο Μοναστηράκι. Κατεβαίνω μια μεγάλη κυλιόμενη σκάλα, μετά άλλη μία, εξίσου μεγάλη, και μετά μια τρίτη, μικρότερη. Θα πρέπει να βρίσκομαι πάνω από 50 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της πόλης.
ΦΟΒΑΜΑΙ κάθε φορά που κατεβαίνω. Έχω την εντύπωση ότι μπαίνω σε τάφο, ότι κατεβαίνω στον Άδη. Είναι μια εμπειρία θανάτου – το μετρό είναι μια αναβίωση, κατά κάποιο τρόπο, των Ελευσίνιων μυστηρίων. Θα βγω ζωντανός; Αν κοπεί το ρεύμα, αν γίνει σεισμός κι εγκλωβιστώ εκεί μέσα, στα έγκατα της γης; Αν ήμουν ποντικός ή σκουλήκι, θα τη έβγαζα καθαρή – αλλά δεν είμαι, είμαι άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος όμως εκεί κάτω στα έγκατα της γης; Αυτό το ερώτημα διατυπώνω εκεί στα έγκατα της γης, αυτή τη σκέψη κάνω – κι άλλες πολλές.
γιατί μας αρέσει να βλέπουμε πορνό; αυτός που βλέπει πορνό είναι άνθρωπος ή cyborg;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΜΑΣ αρέσει να βλέπουμε τους άλλους να . . ., πώς να το πω κομψά, αφού αποκλείσω την απαίσια έκφραση ‘κάνω έρωτα’; Να συνευρίσκονται ερωτικά, να γαμιούνται; Αισθάνομαι ότι και οι δύο αυτές επιλογές μου είναι ανεπαρκείς – θα διατηρήσω το γαμιούνται. Όταν λέω να βλέπουμε εννοώ να βλέπουμε όχι αληθινούς, όχι πραγματικούς αλλά, για να σκεφτούμε και να μιλήσουμε νιτσεϊκώς, ζωντανούς ανθρώπους, ζωντανά, ζεστά κορμιά – όχι εικόνες. Θα έρθουμε και στις εικόνες- οι οποίες είναι και αληθινές και πραγματικές.
ΕΑΝ μας αρέσει, γιατί; Μας αρέσει, φίλες και φίλοι, μας αρέσει πολύ. Ο Λέβι Στρος στους Θλιβερούς Τροπικούς διηγείται ότι σε μια φυλή τροφοσυλλεκτών της Βραζιλίας τα ζευγάρια που ήθελαν να γαμηθούν απομακρύνονταν λίγα μέτρα από τον καταυλισμό κι εκεί έβγαζαν τα μάτια τους – αυτή αν είναι απαίσια, τσομπαναραίικης καταγωγής έκφραση – η σεμνοτυφία της Ιλιάδας και της Οδύσσειας μας το επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο. Αμέσως τα παιδιά έτρεχαν πίσω από τους θάμνους για να δουν – μιμούμενα κινήσεις, γελώντας και σχολιάζοντας. Το περιστατικό αυτό συμπυκνώνει, συνοψίζει μια πρακτική που ήταν κοινή σε όλους τους πολιτισμούς για πολλές δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Τα παιδιά εξοικειώνονταν με το γαμήσι και επιπλέον μάθαιναν.
το μουνί το λένε Γιώτα και τον πούτσο Παναγιώτα: καρναβάλι και κομμουνισμός
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΕΑΝ το καρναβάλι είναι ημέρα ελευθερίας, κι αν αυτή τη μέρα εκείνο που ακούγεται πιο καθαρά είναι το λαϊκό γέλιο, το γέλιο του πλήθους, το καρναβάλι είναι μια επικίνδυνη και γόνιμη μέρα, είναι μια μέρα κομμουνισμού, είναι μια κομμουνιστικότητα. Όποιος, όποια ψάχνει να βρει κομμουνιστικότητες, να τις ζήσει και να τις μελετήσει, όχι μόνο δεν θα προσπεράσει το καρναβάλι σφυρίζοντας αδιάφορα αλλά θα κοντοσταθεί, κι αν έχει μάτια, αφτιά, χέρια, στόμα και μύτη ανοιχτά κι ελεύθερα, σκέψη ανοιχτή και ελεύθερη, θα πάρει πολλή δουλειά για το σπίτι.
ΤΟ καρναβάλι είναι η μόνη διαδήλωση που δέχομαι – είναι διαδήλωση, με όλη τη σημασία της λέξης. Εάν επρόκειτο να δεχτώ άλλη διαδήλωση, θα τη δεχόμουν μόνο εάν ήταν καρναβαλική. Εάν κάποτε δεν θα υπάρχει καρναβάλι πάνω στη Γη, αυτό θα είναι ένδειξη απύθμενης κατάπτωσης του ανθρωπίνου γένους – το καρναβάλι είναι μία από τις κορωνίδες του ανθρώπινου πολιτισμού. Θα δούμε σήμερα τι διαδηλώνεται, τι εκφράζεται συλλογικά τη μέρα του καρναβαλιού.
η ηδονή του Κυρίου: η κάμψη της βούλησης του αντιπάλου (> Υποτελής)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η δυτική γραμματεία, λογοτεχνία και φιλοσοφία κυρίως, καταγράφει μια διπλή αμφιθυμία του Κυρίου προς τους Υποτελείς. Η πρώτη: θα ήθελε και να υπάρχουν και να μην υπάρχουν. Θα ήθελε να υπάρχουν διότι χωρίς αυτούς θα φάει τ’ αρχίδια του και θα ψοφήσει μέσα στη βρόμα· θα ήθελε να μην υπάρχουν διότι η εξάρτησή του από αυτούς τον ενοχλεί, τον εξοργίζει. Η δεύτερη: θα ήθελε να υπάρχουν όπως είναι αλλά θα ήθελε και να υπάρχουν αλλιώς, να είναι άλλοι. Θα ήθελε να είναι άλλοι, θα ήθελε να είναι υπάκουοι, αφοσιωμένοι, πιστοί· εάν ήταν όμως όπως τους θέλει, θα υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα. Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σήμερα.
ο Κύριος είναι γενναίος· Εκφοβιστική Τέχνη
φίλες και φίλοι, καλή σας μέσα
ΟΤΑΝ φοβόμαστε, όταν φοβόμαστε γιατί μας εκφοβίζουν άλλοι όχι η φύση, και είμαστε και δεν είμαστε άνθρωποι· ο Θεός και υπάρχει και δεν υπάρχει· ο Κένταυρος και υπάρχει και δεν υπάρχει. Πιθανόν αυτός ο τρόπος σκέψης να μας ξενίζει, να μας εκπλήσσει, να προκαλεί απορίες. Βρίσκεται στον αντίποδα ενός άλλου τρόπου σκέψης, ο πυρήνας του οποίου είναι η αναπαραγωγή, η διαιώνιση, η ενίσχυση της ταυτότητας, της μονοδιάστατης μονομέρειας, ο περιορισμός, η συρρίκνωση της πραγματικότητας, η επιβολή της ένδειας και της σπάνης, ο εξοβελισμός της έκπληξης – δεν είναι ο εμπλουτισμός, η επισήμανση εναλλακτικών εκδοχών, δεν είναι η διεύρυνση του ψυχικού, διανοητικού, συναισθηματικού και κοινωνικού ορίζοντα, η διεύρυνση της συνείδησης, η ενίσχυση της επινόησης και της δημιουργίας.
ΕΧΟΥΜΕ μάθει να σκεφτόμαστε ως εξής: το Α είναι Α και δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο (Αριστοτέλης). Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το Α είναι Α αλλά μπορεί και να είναι και κάτι άλλο από το Α – να είναι Α+ή Β· δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το Α μπορεί να υπάρχει αλλά μπορεί και να μην υπάρχει. Και είμαστε βέβαιοι ότι αυτός ο τρόπος σκέψης (Α=Α) είναι ανθρώπινος, καθαρά ανθρώπινος, ότι είναι ο μοναδικός επειδή είναι φυσικός. Αυτός ο ίδιος ο τρόπος σκέψης δεν μας επιτρέπει να εικάσουμε, δεν μας επιτρέπει να τολμήσουμε να σκεφτούμε ότι είναι ένας τρόπος σκέψης που εμφανίστηκε κάποια στιγμή στην ιστορία, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις, ότι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν αυτοί που τον επινόησαν, τον επέβαλαν. Το ότι υπάρχει μέχρι σήμερα και θα υπάρχει για πολύ ακόμα, αν και οι ρωγμές του τον καθιστούν ετοιμόρροπο, είναι γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ένα πολύ αποδοτικό εργαλείο, ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο, ένα πολύ τρομακτικό όπλο αναπαραγωγής, διαιώνισης και ενίσχυσης της Κυριαρχίας. Διότι αυτοί που πρώτοι τον επινόησαν, τον επέβαλαν και τον διέδωσαν ήταν Κύριοι, ήταν οι γαιοκτήμονες δουλοκτήτες στην αρχαία Ελλάδα, πολλοί εκ των οποίων ήταν φιλόσοφοι, ποιητές, ιστορικοί, δραματουργοί.
ΑΣ εξετάσουμε, πολύ σύντομα, πριν καταπιαστούμε με το σημερινό μας θέμα, τη λέξη γενναίος. Ποιος είναι γενναίος; Για ποια γέννα πρόκειται; Ποια ήταν η αρχική σημασία του επιθέτου, ποια η σημασιολογική του εξέλιξη;
λαϊκατζής (τα εβρά) ή Μπαμπινιώτης (τα ευρώ); euro: το ευρώ, το ευρό, το γιούρο, το έουρο, η ευρώ ή το εβρό; ( αυγό ή αβγό;)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΔΕΝ είναι λίγοι και λίγες αυτοί και αυτές που απορούν ή ενοχλούνται που γράφω το εβρό και το κλίνω ως ουδέτερο (του εβρού – τα εβρά, των εβρών) και δεν ακολουθώ την ορθογραφία το ευρώ και δεν το εκλαμβάνω ως άκλιτο (του ευρώ, τα ευρώ, των ευρώ). Σε πρόσφατο σχόλιο ο φίλος Ιωάννης Τζανάκος (δεν έχουμε φάει και πιει μαζί – ακόμα) με υπενθύμισε ότι κάποιοι από κάποιο λακανικοκαταστασιακό μπλογκ, δεν θυμάμαι ποιο ακριβώς είναι (αθέμιτα;) θεωρούν ότι γράφω εβρό για να υπαινιχθώ ότι είναι κατασκεύασμα των Εβραίων, άρα είμαι αντισημίτης. Δεν είναι οι μόνοι που πασχίζουν να βρουν κάποιο παραπάτημα, όπως νομίζουν, για να μου τη πέσουν. Και πάντα βρίσκουν! Κι όταν βρίσκουν, είμαι αναγκασμένος να αντιμετωπίσω την ανθρώπινη βλακεία, η οποία όχι μόνο είναι ακαταμάχητη αλλά και επικίνδυνη – ο βλάκας είναι μια ζωντανή βόμβα, αλίμονο σε όποιους και όποιες είναι εκεί κοντά.
ΘΑ νομίζετε ότι η γραφή το εβρό είναι μια υπερβολή, προς την οποία έχω μια κλίση, καθώς με γοητεύει, ή μια πρόκληση, η οποία επίσης με γοητεύει. Ναι, η γραφή είναι υπερβολική και προκλητική, το παραδέχομαι και θα εξηγήσω γιατί την δέχομαι- θεωρώ ότι η σωστή γραφή είναι το ευρό, του ευρού – τα ευρά, των ευρών. Αλλά, φίλες και φίλοι, η γραφή το εβρό είναι αποτέλεσμα και σκέψης και επιχειρημάτων και ήρθε η ώρα να τα παραθέσω.
ΟΙ αμφιβολίες μου και οι σκέψεις μου γύρω από την ορθογραφία και την κλίση του ονόματος του νομίσματος άρχισαν όταν μια μέρα, λίγους μήνες μετά την υιοθέτηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, ένας λαϊκατζής μου είπε: δόσμου 2 εβρά και φύγε. Άκουσα εβρά όχι ευρά.