Κύκλοι Διαλέξεων

There are 1.090 posts filed in Κύκλοι Διαλέξεων (this is page 80 of 109).

Κερατέα, από τό όρυγμα στο ρήγμα: εικοσάωρο και μισθός για όλους και όλες

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πληθώρα ενδείξεων μας ωθεί να υποστηρίξουμε την άποψη ότι ο Κύριος αρχίζει να φοβάται, να ανησυχεί. Πότε φοβάται και ανησυχεί ο Κύριος; Όταν δεν μπορεί να αποικίσει το (κοινωνικό) μέλλον  με το σχέδιό Του, όταν η πραγματικότητα δεν είναι η υλοποίηση, η εφαρμογή του σχεδίου Του, η εκπλήρωση των επιθυμιών Του, όταν δηλαδή εμφανίζεται μπροστά Του, όταν προκύπτει (τουλάχιστον) μια εκδήλωση της έκπληξης, του  αναπάντεχου, του απροσδόκητου, του μη αναμενόμενου, δηλαδή του ανεξέλεγκτου που αναπότρεπτα γεννά ο (κοινωνικός) πόλεμος.  Ως εκ τούτου, ο Κύριος απεχθάνεται τον πόλεμο και όταν πολεμά, επιθυμεί να πολεμά εκ του ασφαλούς. Εμείς όμως δεν απεχθανόμαστε τον κοινωνικό πόλεμο διότι προτιμάμε τη δικαιοσύνη από την ειρήνη (πόση ειρήνη στα νεκροταφεία!), άρα προκρίνουμε την έκπληξη και το όρυγμα ήταν μια έκπληξη. Είδα και άκουσα τις αντιδράσεις των υπηρετών Του, πολιτικών και δημοσιογράφων, στα δελτία της τηλεόρασης: κλονισμός, σαστιμάρα, αμηχανία, ταραχή, σύγχυση, άμεση αντίδραση, απειλές. Δεν το περίμενε, δεν το φαντάστηκε ότι μπορεί να γίνει και σάστισε, τρομοκρατήθηκε, ανησύχησε, φοβήθηκε. Και ασφαλώς αναρωτήθηκε: θα προκύψουν κι άλλες εκπλήξεις;

Οι κινήσεις, οι πρακτικές, οι τακτικές, τα αποτελέσματα των μαχών πέρα από την καθαρά πολεμική τους διάσταση έχουν και μια άλλη, ψυχικοπνευματική.  Από τη στιγμή που προκαλούν αντιδράσεις, σκέψεις  και κυρίως συναισθήματα, αποκαλύπτουν τη ψυχοπνευματική κατάσταση των εμπλεκομένων μερών. Η διάσταση αυτή είναι άκρως σημαντική διότι ανακαλούν ένα βασικό αξίωμα της διεξαγωγής του (κοινωνικού) πολέμου, το οποίο διατύπωσε στα τέλη του 6ου με αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα στη Κίνα ο Σουν Τσου: Εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα (ακόμη και) εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι και τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μία ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη.

Continue reading →

ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στο γήπεδο και στο μαντρί

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πριν αρχίσω να παρατηρώ τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στο γήπεδο και στο μαντρί, θα ήθελα να στρέψω την προσοχή μου στη χρησιμοποίηση των γηπέδων ως χώρων  προσωρινού εγκλεισμού από τα δικτατορικά καθεστώστα. Τα γήπεδα δεν παύουν και δεν πάψουν να είναι ιδανικοί χώροι εγκλεισμού και επιτήρησης μεγάλων αριθμό αντιφρονούντων από το Κράτος, το οποίο πηδάει με χαρακτηριστική ευκολία από τη Δημοκρατία στο Φασισμό κι από τον Φασισμό στη Δημοκρατία. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Εάν αυτό το νόμισμα το στρίψουμε, θα δούμε ή Δημοκρατία ή Φασισμό. Αλλά το νόμισμα έχει και Δημοκρατία και Φασισμό. Ο Κύριος σε αυτή την περίπτωση είναι πάντα τυχερός διότι είναι πάντα νικητής.

Το γήπεδο είναι ιδανικός χώρος για τον εγκλεισμό μεγάλου αριθμού αντιπάλων του Κυρίου και του Κράτους για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή είναι η πρωταρχική λειτουργία του, που αποτυπώνει την επιθυμία του καπιταλιστή Κυρίου.  Το γήπεδο φτιάχτηκε για να εγκλείσει, να περιορίσει, να επιτηρήσει το πλήθος των θεατών. Όταν πληρώνουμε εισιτήριο για να δούμε έναν αγώνα, πληρώνουμε εισιτήριο για να εγκλειστούμε! Έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο της υπακοής και της αυτοεκμετάλλευσης. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες δραστηριότητες. Όταν οδηγάμε, εργαζόμαστε αλλά αντί να μας πληρώνουν, πληρώνουμε! Πάμε στα γυμναστήρια για να ιδρώσουμε και να κινηθούμε και πληρώνουμε! Βλέπουμε τηλεόραση και πληρώνουμε!

Continue reading →

mein Auto ist mein Burg

Η παροιμιώδης έκφραση των γερμανών Το αυτοκίνητό μου είναι το φρούριο μου μας βάζει σε πολλές σκέψεις· (η σκέψη) είναι κάτι σαν το μπουζί, τον σπινθηριστή: προκαλεί τη καύση του συσσωρευμένου και συμπιεσμένου ιστορικού εκρηκτικού υλικού που τα παραγόμενα αέρια κινεί νοητικά έμβολα που με τη σειρά τους μπορούν να κινήσουν τον στροφαλοφόρο πολιτικό άξονα.

Τι να υπονοεί άραγε η έκφραση; Ο όρος φρούριο χρησιμοποιείται κυριολεκτικά ή μεταφορικά; Εάν ισχύει το πρώτο, τότε το αυτοκίνητο δεν είναι, πρώτιστα, όχημα, δεν είναι μεταφορικό μέσο, δεν είναι αυτοκίνητο. Είναι ένα κινούμενο φρούριο που χρησιμοποιείται και ως μεταφορικό μέσο. Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε το αυτοκίνητο διαθέτει πολλά χαρακτηριστικά του φρουρίου και χρησιμοποιείται σαν φρούριο. Ποιο από τα δύο ισχύει; Μήπως και τα δυο; Τις απαντήσεις θα μας τις δώσει η διεξοδική και λεπτομερειακή εξέταση της γερμανικής έκφρασης.

Continue reading →

σταματάμε να αγοράζουμε και να πίνουμε αναψυκτικά: η συλλογική καταναλωτική αποχή ως μέσον διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Μια νέα επίθεση αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου ετοιμάζουν οι Κύριοι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος και τα τσιράκια τους (πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άλλοι). Με την επίθεση αυτή σκοπεύουν (‘Στρατηγικό Πλαίσιο’) η λεία τους να ανέλθει σε 23,5 δισ. εβρά μέχρι το 2015. Πλούτος δικός μας, πλούτος που εμείς παραγάγαμε, πλούτος που τον χρειαζόμαστε όχι μόνο για να καλύψουμε τις ανάγκες μας αλλά για να χαρούμε τη ζωή, να δημιουργήσουμε, να ταξιδέψουμε, να ζήσουμε ξένοιαστα και χωρίς σκοτούρες γιατί μπορούμε να το κάνουμε – ο πλούτος που παράγουμε είναι τεράστιος! Αντί όμως να ζούμε, προσπαθούμε εναγωνίως να επιβιώσουμε! Η κατάσταση αυτή δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιου νόμου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής αλλά το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Κυρίου, αυτού του ανηλεούς, αδίστακτου ενδεούς ένοπλου ζητιάνου.

Δυο από τις πηγές απόσπασης της λείας είναι πρώτον, η μετάταξη βασικών αγαθών και υπηρεσιών από τον χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ 13% στον υψηλότερο 23%,  και δεύτερον, η επιβολή ειδικού φόρου κατανάλωσης στα αναψυκτικά, στα μη αλκοολούχα ποτά. Δεν γνωρίζω, προσώρας,  ποια αγαθά και υπηρεσίες θα μεταταχτούν στον υψηλότερο συντελεστή και πόσα εβρά θα αρπαχτούν, οι συντονιστές όμως της επίθεσης ευελπιστούν ότι από την υψηλότερη φορολόγηση των αναψυκτικών ότι θα αρπάξουν 300 εκ. εβρά.

Οι Κύριοι ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν κι εγώ θα υποστηρίζω σήμερα ότι αυτοί οι δυο φόροι θα αναδειχτούν σε πεδία μαχών του κοινωνικού πολέμου, στα οποία μπορούμε να τρέψουμε τον εχθρό, τον Κύριο, τον ένοπλο ενδεή ζητιάνο, σε άτακτη φυγή. Έχουμε μπροστά μας τέσσερα χρόνια. Αρκετός χρόνος για να προετοιμαστούμε και να καταφέρουμε ένα συντριπτικό πλήγμα κατά του Κυρίου.

Σήμερα θα αναφερθώ στη φορολόγηση των αναψυκτικών και στη μάχη που θα δοθεί σε αυτό το πεδίο. Η βασική μας αρχή είναι να νικάμε χωρίς να πολεμάμε – και πρώτα να νικάμε και μετά να πολεμάμε. Και στο πεδίο της φορολόγησης των αναψυκτικών μπορούμε πρώτα να νικήσουμε και μετά να πολεμήσουμε: διαθέτουμε μια πρακτική, ένα μέσο πάλης, ένα μέσο διεξαξαγωγής του κοινωνικού πολέμου που εάν εφαρμοστεί συλλογικά και με συνέπεια έχει δυο μεγάλα πλεονεκτήματα:  είναι ανίκητη και άρα ο Κύριος δεν μπορεί να την καταστείλει: τη συλλογική, γενικευμένη καταναλωτική αποχή από την αγορά και τη χρήση των αναψυκτικών.

Μπορούμε να σταματήσουμε να αγοράζουμε και να πίνουμε αναψυκτικά; Τι θα γίνει εάν το κάνουμε; Θα ζημιωθούμε ή θα ωφεληθούμε; Ποιες θα είναι οι συνέπειες;  Κι αν το κάνουμε, τι θα απογίνουν οι άνεργοι εργάτες αυτών των βιομηχανιών; Continue reading →

δρόμος, αυτοκίνητο, διαδηλώσεις, δεν πληρώνω, Κερατέα

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ξημερώνει Σάββατο, είναι τρεις και μισή, δεν νυστάζω, αύριο δεν δουλεύω, μπορώ να κάνω αυτό που μ’ αρέσει – αφού εξέτισα για πέντε μέρες την κοινωνική μου θητεία ως ταχυδρόμος, δηλαδή ως χαμάλης του Κράτους και των επιχειρήσεων (μοιράζω  λογαριασμούς, κρατικά έγγραφα προς τους υπηκόους, διαφημιστικά και ελαχιστότατα γράμματα) – μπορώ να κάνω αυτό μου αρέσει, να γράφω. Το αυριανό πρωινό είναι αφιερωμένο στη χριστίνα κ. και θα εκθέσω ό,τι γνωρίζω για τη λέξη *αμφίβοτος, όπως της έχω υποσχεθεί.

Αυτά που θα διαβάσετε, θα ήθελα να ήταν εκτενέστερα εκτεθειμένα, αλλά το μεροκάματο δεν μου το επιτρέπει. Δεν μπορώ πια να γράφω το πρωί. Δε λυπάμαι. Δυο μέρες, καλά είναι. Θα ήθελα λοιπόν να πω κάτι σχετικά με τις διαδηλώσεις και την Κερατέα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι απόψεις μου ενοχλούν κάποιους και κάποιες αλλά η ενόχληση μόνο δεν μου φτάνει. Θεωρώ ότι οι διαδηλώσεις δεν είναι μέσο πάλης (είναι μέσο έκφρασης, καμιά απολύτως αντίρρηση), δεν είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Έχω ακούσει από πολλούς οικοδόμους (δασκάλους μου και μαθητές μου) να λένε ότι  ‘άμα παρακαλάς, το χάνεις το παιχνίδι’. Η διαδήλωση είναι λιτανεία, είναι ικεσία, και η πολιτική του αιτήματος και της διεκδίκησης είναι μια μίμηση της πολιτικής του Κυρίου: η ικεσία ισχυροποιεί τον Κύριο –  και αποδυναμώνει τον υποτελή Παραγωγό.

Continue reading →

νεολιθική γλωσσολογία: σχετικά με την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Γραφής Α΄

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα. Δημ. Χαρ. Κουγιουμτζόγλου, καλημέρα.

Το εάν θα μπορέσουμε ή όχι να αποκρυπτογραφήσουμε τη Γραμμική Γραφή Α΄και να διαβάσουμε τα λιγοστά κείμενα που έχουν διασωθεί, τα περισσότερα θλιβερά αποσπασματικά, είναι ένα ερώτημα που οφείλουμε να το διατυπώνουμε μετά από ένα άλλο, το οποίο προηγείται λογικά και χρονικά: γιατί φτάσαμε σε αδιέξοδο; Είναι λίγα τα κείμενα; Αναπαριστούν μια γλώσσα αμετάκλητα χαμένη οπότε η αποκρυπτογράφηση είναι αδύνατη;

Δεν ξέρω εάν θα μπορέσουμε να αποκρυπρογραφήσουμε τη Γραμμική Γραφή Α΄, είμαι όμως κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι και να μην τα καταφέρουμε τελικά, θα μάθουμε πάρα πολλά κατά τη διάρκεια αυτής της προσπάθειας. Μιας και φτάσαμε σε αδιέξοδο, οφείλουμε να αρχίσουμε από την αρχή. Γιατί όμως φτάσαμε σε αδιέξοδο; Σε αυτό το ερώτημα θα απαντήσω σήμερα και επιφυλάσσομαι να επανέλθω πάνω σε άλλα ζητήματα όσον αφορά την αποκρυπτογράφηση μόλις μου δοθεί η ευκαιρία.

Continue reading →

*αμφίβοτος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα. χριστίνα, καλημέρα

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον αστερίσκο που πρόσθεσα – έπρεπε να τον προσθέσω, όπως θα δούμε – στη λέξη *αμφίβοτος. Ο αστερίσκος αυτός είναι ένα σύμβολο της συγκριτικής, ιστορικής (ινδοευρωπαϊκής) γλωσσολογίας και μας λέει ότι η λέξη που ακολουθεί πιθανόν να υπήρξε αλλά πιθανόν και να μην υπήρξε. Υποθέτουμε ότι μπορεί να υπήρχε κάποτε αλλά δεν έχουμε σαφείς μαρτυρίες. Οι υπό αστερίσκο λέξεις διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Στην πρώτη υπάγονται λέξεις που είναι αποτέλεσμα της ανασύνθεσης, της ανασυγκρότησης, της αναγωγής σε μια λέξητου μακρινού παρελθόντος. Θα παραθέσω ένα παράδειγμα. Οι παρακάτω λέξεις, ιστορικά και αδιαμφισβήτητα μαρτυρημένες, ναυς (ναFς), navis (λατινική), nauh (αρχ. ινδική), nau (αρχ. ιρλανδική), nor (αρχ. σκανδιναυική), nav- (αρχ. περσική), nav- (αρμενική) και κάποιες άλλες μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε την υπόθεση ότι προέρχονται από τη λέξη*nāus, για την οποία όμως δεν έχουμε καμιά μαρτυρία. Το ότι από μια γλώσσα μπορεί να προκύψουν άλλες γλώσσες μας το επιβεβαιώνουν οι ρωμανικές (ιταλική, ισπανική, πορτογαλική, γαλλική και ρουμανική) που προέρχονται από τη λατινική.

Στη δεύτερη κατηγορία, υπάγονται λέξεις που έχουμε μεν γραπτά μνημεία, η ανάγνωσή τους όμως δεν είναι βέβαιη και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει μια γενικά αποδεκτή γνώση. Σε αυτή την κατηγορία υπάγεται και η υπό εξέταση λέξη *αμφίβοτος. Τη λέξη αυτή τη διαβάζουμε επτά φορές σε τέσσερις πινακίδες των αρχείων της Πύλου, του διοικητικού κέντρου του μυκηναϊκού βασιλείου της περιοχής.

Continue reading →

το Κράτος θα νικήσει, οι κάτοικοι της Κερατέας θα ηττηθούν

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τι λέτε, θα χαρούν οι κάτοικοι της Κερατέας στην περίπτωση που το Κράτος υποχωρήσει και οριοθετήσει  κάπου αλλού τον  ΧΥΤΑ;  Ασφαλώς και θα χαρούν χαρά μεγάλη! Θα είναι μια πολύ μεγάλη νίκη, μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Ας αναλογιστούμε όμως τις προϋποθέσεις και τις συνέπειες αυτής της νίκης.

Από αυτήν την υποθετική νίκη και επιτυχία θα αρχίσω την επιχειρηματολογία μου και θα στηρίξω την άποψή μου ότι το Κράτος θα επιβάλλει τη θέλησή του, με την παρατήρηση ότι η μόνη περίπτωση να μην τα καταφέρει είναι να εισέλθουμε σε μια κατάσταση γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, μια κατάσταση που μάλλον δεν είναι επίκαιρη.

Υποθέτω ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους που σκέφτονται και με αυτή την υπόθεση στο μυαλό έρχομαι στο θέμα μου χωρίς περιστροφές και θέτω τα εξής ερωτήματα:

Εάν οι κάτοικοι της Κερατέας και των  γειτονικών περιοχών καλέσουν τους άλλους δήμους και κατοίκους της Ανατολικής Αττικής να τους συμπαρασταθούν, θα υπάρξει συμπαράσταση;

Εάν ο ΧΥΤΑ μεταφερθεί σε κάποια άλλη τοποθεσία της Αττικής, στο Λαύριο ή στον Μαραθώνα, και ο κοντινός δήμος καλέσει σε συμπαράσταση, οι κάτοικοι της Κερατέας θα τρέξουν να συμπαρασταθούν ώστε να απομακρυνθεί από εκεί ο ΧΥΤΑ;

Continue reading →

η ζωή μας χαμογελάει με ένα ντεπόν αναβράζον

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ένας βιομήχανος, ένας μικροαστός κι ένας εργάτης παρουσιάζονται μπροστά στον Άγιο Πέτρο για να τους οδηγήσει στον Παράδεισο ή την Κόλαση. Ο Πέτρος δυσκολεύεται και τους προτείνει το εξής:

Θα υποστείτε μια δοκιμασία. Θα γυρίσω τη πλάτη σε αυτήν εδώ τη λίμνη και θα πετάξετε κάτι. Εάν το βρω, θα πάτε στην Κόλαση. Εάν δεν το βρω, θα πάτε στον Παράδεισο.

Πρώτος ο βιομήχανος, πετάει ένα μικρό χρυσό κουμπί από το πουκάμισό του, πλιτς. . . Βουτάει ο Άγιος Πέτρος, πάει στο πάτο, ψάχνει, ψάχνει και μετά από τρεις ώρες βγαίνει στην επιφάνεια με το κουμπί στο χέρι και ο βιομήχανος πάει στην Κόλαση.

Ο μικροαστός πετάει μια τρίχα από το κεφάλι του. Ένα ανεπαίσθητο πλιτς φτάνει στα αυτιά του Πέτρου. Βουτάει και μετά από μια βδομάδα, βγαίνει έξω με τη τρίχα στο χέρι και ο μικροαστός πάει στην Κόλαση.

Τέλος, γυρίζει την πλάτη να πετάξει κάτι και ο εργάτης, ακούει ένα πλίτς, βουτάει, ψάχνει, ψάχνει και μετά από τρεις μήνες βγαίνει εξω με άδεια χέρια.

Θα πας στον Παράδεισο, λέει στον εργάτη. Αλλά, πες  μου, σε παρακαλώ, τι πέταξες;

Κι ο εργάτης

Ντεπόν αναβράζον!

Continue reading →

ο πάσσαλος της στιγμής, ο Γ΄Παγκόσμιος Πόλεμος και η ‘Αυγή της Οδύσσειας’

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Φρειδερίκος Νίτσε έγραψε, στην ‘Ιστορία και Ζωή’, ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνο εάν μπορεί να ξεχνάει ( το παρελθόν, εννοείται), ότι ευτυχία είναι ‘η ικανότητα να αισθάνεται κανείς, όσο διαρκεί η ευτυχία, ανιστορικά‘. Δηλαδή, μόνο εάν είναι δεμένος με ένα σκοινί από το πάσσαλο της στιγμής, από το παλούκι του παρόντος, να κινείται γύρω από αυτό και να βόσκει ξένοιαστος, όπως η δεμένη κατσίκα ή το δεμένο άλογο.

Μιας όμως και οι άνθρωποι δεν ξεχνούν τόσο εύκολα, όπως υποστηρίζουν μερικοί, και επινοούν πάρα πολλούς τρόπους να διατηρούν, να συντηρούν τη συλλογική μνήμη (μύθος, τραγούδια, παροιμίες, θρύλοι, ιστορική επιστήμη, κοινωνικοί θεσμοί, αντιλήψεις, αξίες  και άλλοι πολλοί), θα πρέπει να υποστηρίξουμε ότι η ευτυχία, όπως την εννοεί ο Νίτσε,  είναι ανέφικτη.

Εκτός όμως από το παρόν και το παρελθόν, ο άνθρωπος μπορεί και ατενίζει το μέλλον. Δεν μπορεί να μην το κάνει, από τη στιγμή που γνωρίζει, και μόνο ο άνθρωπος το γνωρίζει, ότι θα πεθάνει. Η γνώση αυτή, βασανιστική, η έκπτωση από τον παράδεισο της ζωικής κατάστασης, εφοδιάζει τον άνθρωπο με την επιθυμία να γνωρίσει το μέλλον, άλλοτε για να γνωρίζει τι θα γίνει κι άλλοτε για να προετοιμαστεί για τα επερχόμενα δεινά.

Continue reading →