φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τι λέτε, θα χαρούν οι κάτοικοι της Κερατέας στην περίπτωση που το Κράτος υποχωρήσει και οριοθετήσει  κάπου αλλού τον  ΧΥΤΑ;  Ασφαλώς και θα χαρούν χαρά μεγάλη! Θα είναι μια πολύ μεγάλη νίκη, μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Ας αναλογιστούμε όμως τις προϋποθέσεις και τις συνέπειες αυτής της νίκης.

Από αυτήν την υποθετική νίκη και επιτυχία θα αρχίσω την επιχειρηματολογία μου και θα στηρίξω την άποψή μου ότι το Κράτος θα επιβάλλει τη θέλησή του, με την παρατήρηση ότι η μόνη περίπτωση να μην τα καταφέρει είναι να εισέλθουμε σε μια κατάσταση γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, μια κατάσταση που μάλλον δεν είναι επίκαιρη.

Υποθέτω ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους που σκέφτονται και με αυτή την υπόθεση στο μυαλό έρχομαι στο θέμα μου χωρίς περιστροφές και θέτω τα εξής ερωτήματα:

Εάν οι κάτοικοι της Κερατέας και των  γειτονικών περιοχών καλέσουν τους άλλους δήμους και κατοίκους της Ανατολικής Αττικής να τους συμπαρασταθούν, θα υπάρξει συμπαράσταση;

Εάν ο ΧΥΤΑ μεταφερθεί σε κάποια άλλη τοποθεσία της Αττικής, στο Λαύριο ή στον Μαραθώνα, και ο κοντινός δήμος καλέσει σε συμπαράσταση, οι κάτοικοι της Κερατέας θα τρέξουν να συμπαρασταθούν ώστε να απομακρυνθεί από εκεί ο ΧΥΤΑ;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ένας βιομήχανος, ένας μικροαστός κι ένας εργάτης παρουσιάζονται μπροστά στον Άγιο Πέτρο για να τους οδηγήσει στον Παράδεισο ή την Κόλαση. Ο Πέτρος δυσκολεύεται και τους προτείνει το εξής:

Θα υποστείτε μια δοκιμασία. Θα γυρίσω τη πλάτη σε αυτήν εδώ τη λίμνη και θα πετάξετε κάτι. Εάν το βρω, θα πάτε στην Κόλαση. Εάν δεν το βρω, θα πάτε στον Παράδεισο.

Πρώτος ο βιομήχανος, πετάει ένα μικρό χρυσό κουμπί από το πουκάμισό του, πλιτς. . . Βουτάει ο Άγιος Πέτρος, πάει στο πάτο, ψάχνει, ψάχνει και μετά από τρεις ώρες βγαίνει στην επιφάνεια με το κουμπί στο χέρι και ο βιομήχανος πάει στην Κόλαση.

Ο μικροαστός πετάει μια τρίχα από το κεφάλι του. Ένα ανεπαίσθητο πλιτς φτάνει στα αυτιά του Πέτρου. Βουτάει και μετά από μια βδομάδα, βγαίνει έξω με τη τρίχα στο χέρι και ο μικροαστός πάει στην Κόλαση.

Τέλος, γυρίζει την πλάτη να πετάξει κάτι και ο εργάτης, ακούει ένα πλίτς, βουτάει, ψάχνει, ψάχνει και μετά από τρεις μήνες βγαίνει εξω με άδεια χέρια.

Θα πας στον Παράδεισο, λέει στον εργάτη. Αλλά, πες  μου, σε παρακαλώ, τι πέταξες;

Κι ο εργάτης

Ντεπόν αναβράζον!

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Φρειδερίκος Νίτσε έγραψε, στην ‘Ιστορία και Ζωή’, ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μόνο εάν μπορεί να ξεχνάει ( το παρελθόν, εννοείται), ότι ευτυχία είναι ‘η ικανότητα να αισθάνεται κανείς, όσο διαρκεί η ευτυχία, ανιστορικά‘. Δηλαδή, μόνο εάν είναι δεμένος με ένα σκοινί από το πάσσαλο της στιγμής, από το παλούκι του παρόντος, να κινείται γύρω από αυτό και να βόσκει ξένοιαστος, όπως η δεμένη κατσίκα ή το δεμένο άλογο.

Μιας όμως και οι άνθρωποι δεν ξεχνούν τόσο εύκολα, όπως υποστηρίζουν μερικοί, και επινοούν πάρα πολλούς τρόπους να διατηρούν, να συντηρούν τη συλλογική μνήμη (μύθος, τραγούδια, παροιμίες, θρύλοι, ιστορική επιστήμη, κοινωνικοί θεσμοί, αντιλήψεις, αξίες  και άλλοι πολλοί), θα πρέπει να υποστηρίξουμε ότι η ευτυχία, όπως την εννοεί ο Νίτσε,  είναι ανέφικτη.

Εκτός όμως από το παρόν και το παρελθόν, ο άνθρωπος μπορεί και ατενίζει το μέλλον. Δεν μπορεί να μην το κάνει, από τη στιγμή που γνωρίζει, και μόνο ο άνθρωπος το γνωρίζει, ότι θα πεθάνει. Η γνώση αυτή, βασανιστική, η έκπτωση από τον παράδεισο της ζωικής κατάστασης, εφοδιάζει τον άνθρωπο με την επιθυμία να γνωρίσει το μέλλον, άλλοτε για να γνωρίζει τι θα γίνει κι άλλοτε για να προετοιμαστεί για τα επερχόμενα δεινά.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

με το σημερινό σημείωμά μου θα εκθέσω την εξέλιξη των προβληματισμών και ερευνών μου σχετικά με την Ιλιάδα και το αφιερώνω σε όσους και όσες ενδιαφέρονται, ή θα ενδιαφερθούν, για το σημαντικότερο κείμενο του δυτικού πολιτισμού, για όσους και όσες το μελετούν ή θα το μελετήσουν.

Η Ιλιάδα είναι το σημαντικότερο κείμενο του δυτικού πολιτισμού διότι κανένα άλλο κείμενο δεν μας  λέει τόσα πολλά για το παρελθόν, ειδικά τη γένεση, το παρόν και το μέλλον του πολιτισμού μας. Να σας θυμίσω μόνο ότι η πρώτη του λέξη είναι η λέξη μήνις (οργή, θυμός, τσαντίλα) ενώ τελειώνει με δύο κηδείες (του Πατρόκλου και του Έκτορα)  και έναν προαναγγελθέντα θάνατο (του Αχιλλέα).

Οι προβληματισμοί, οι έρευνες και οι μελέτες αναπόφευκτα μας μεταφέρουν στο πεδίο του περίφημου ομηρικού ζητήματος. Θα εκθέσω λοιπόν με απλότητα και σαφήνεια τις πτυχές αυτού του ζητήματος και θα προχωρήσω κατόπιν στις δικές μου έρευνες. Όταν λέμε ομηρικό ζήτημα εννοούμε τρία βασικά ερωτήματα:

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς οι υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και κοινωνικού πλούτου – η κούραση, η ανασφάλεια, η ανεργία, η φτώχεια, η κατάθλιψη, η μοναξιά, ο καρκίνος, η πρέζα, η στενοχώρια, η αγαμία και άλλα πολλά είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν και να επιλυθούν με δυο τρόπους: με τη σύναψη σχέσεων που θα βασίζονται στη συμβίωση, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, την δημιουργική σύγκρουση, την κοινοχρησία, την κοινοπραξία, την κοινοκτησία, την άσκηση της ελευθερίας και της ισότητας και την αποτελεσματική διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου.

Αυτοί οι δύο τρόποι δεν είναι άσχετοι και ασύνδετοι μεταξύ τους: η  αποτελεσματική διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς τη σύναψη σχέσεων συμβίωσης και συνεργασίας. Αυτές οι σχέσεις είναι ο πλούτος μας και το έσχατο, δηλαδή ισχυρότατο, όπλο μας.

Αλληλεγγύη ή Θάνατος!

Σήμερα, ο μόνος τρόπος να αποκρούσουμε την επίθεση του Κυρίου καπιταλιστή, να επιλύσουμε δηλαδή τα πολλά και οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, είναι η γενική απεργία διαρκείας. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν και δέχονται χιλιάδες άνδρες και γυναίκες αλλά είναι μέχρι τώρα μια πολύ μικρή μειοψηφία. Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι ο αριθμός αυτός θα μεγαλώνει και ότι κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες στη γενική απεργία θα προσχωρήσουν και άλλοι και άλλες που σήμερα τη βλέπουν αρνητικά, με καχυποψία, με έλλειψη πίστης, με επιφύλαξη.

Για να γίνει όμως μια γενική απεργία διαρκείας οφείλουμε να προετοιμαστούμε  πνευματικά, ψυχικά, ιδεολογικά, πολιτικά και πολεμολογικά. Οφείλουμε να διατυπώσουμε και να απαντήσουμε σε κάποια κομβικής σημασίας ερωτήματα. Ποιο θα είναι το κεντρικό αίτημα, ποιος θα είναι ο σκοπός  της απεργίας; Πως θα το αποφασίσουμε; Αυτός ο σκοπός θα είναι αμυντικός ή επιθετικός; Θα ζητήσουμε δηλαδή από τον Κύριο να μας δώσει αυτά που μας πήρε; Ή θα ζητήσουμε κάτι άλλο; Πόσο θα διαρκέσει η γενική απεργία διαρκείας; Τι θα κάνουμε κατά τη διάρκεια της; Πως θα ζούμε; Τι θα στερηθούμε, τι θα απολαύσουμε; Κι αν ηττηθούμε, ποιες θα είναι οι συνέπειες; Υπάρχει τρόπος να μην ηττηθούμε; Κι αν νικήσουμε, θα επανέλθουμε πάλι στην κατάσταση του υποτελούς; Μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η γενική απεργία διαρκείας δεν είναι μόνο ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου αλλά και μια μορφή περάσματος στην πράξη – όταν απεργούμε δεν είμαστε υποτελείς Παραγωγοί. Όταν όμως η απεργία λήξει, όποια κι αν είναι η έκβασή της, επανερχόμαστε στην κατάσταση του υποτελούς. Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την αντίφαση;

Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σήμερα. Θα υποστηρίξω ότι η γενική απεργία διαρκείας με αιτήματα θα συνεχίσει να υπάρχει και να εφαρμόζεται αλλά κοντά σε αυτήν θα εμφανιστεί η γενική απεργία διαρκείας ως πέρασμα στη πράξη: δεν εργαζόμαστε όχι διότι έχουμε κάποια αιτήματα αλλά επειδή δεν έχουμε κανένα. Ή, μάλλον, το μοναδικό αίτημα που έχουμε μπορούμε να το ικανοποιήσουμε μόνο εμείς και κανένας άλλος: να πάψουμε να είμαστε υποτελείς Παραγωγοί, να καταργήσουμε μονομερώς την υποτέλειά μας, να καταργήσουμε δηλαδή τις σχέσεις που υπάρχουν και εμφανίζονται ως εμπόρευμα, μισθωτή εργασία και Κράτος. Με την γενική απεργία διαρκείας ως πέρασμα στη πράξη ο χρόνος εργασίας θα συρρικνώνεται διαρκώς μέχρι που να φτάσουμε στους δυο μήνες το χρόνο και πιθανόν και στην πλήρη κατάργηση της μέτρησης του χρόνου στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου.

Continue reading →