μόρτες και μόρτισσες, γκουντμόρνιγκ
Θα απαντήσω απλά, σαφηνώς και συνοπτικά στο ερώτημα του τίτλου του σημερινού σημειώματος και θα περάσω στην εξέταση ενός άλλου ερωτήματος άμεσα συνδεδεμένου με αυτό του τίτλου. Στους απανταχού της Γης καπιταλιστικούς λειμώνες φύονται τρία είδη χόρτου: ο πλούτος, η ισχύη και η φήμη, η δόξα, το κλέος. Ανθρωποβοσκητικά μιλώντας, θα μπορούσαμε τα τρία αυτά είδη χόρτου να τα αποκαλέσουμε με τον περιληπτικό όρο κουτόχορτο. Και θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Κύριος ταΐζει τους εκτρεφόμενους Υποτελείς του κουτόχορτο κι αυτοί το τρώνε· όσοι και όσες το έχουν φάει, μεταξύ των οποίων και εγώ, μπορούν να διαβεβαιώσουν ότι είναι πολύ νόστιμο, θρεπτικό και δυναμωτικό. Και είναι τόσο νόστιμο που δε θες να σταματήσεις. Υπάρχουν όμως δύο (2) ψιλοπροβληματάκια. Σε μεγάλες ποσότητες το κουτόχορτο είναι δύσπεπτο· εάν φας πολύ, βαρυστομαχιάζεις, διατρέχεις μάλιστα τον κίνδυνο και να ψοφήσεις.
Αυτό δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα: θα ψοφήσεις από το πολύ φαΐ – τι ωραία! Το δεύτερο πρόβλημα είναι χειρότερο: επειδή το κουτόχορτο είναι νόστιμο, βοσκάς ασταμάτητα, έχεις συνεχώς σκυμμένο το κεφάλι στο λιβάδι και δεν βλέπεις τι γίνεται τριγύρω. Είσαι βέβαιος ότι, από τη στιγμή που είσαι εξημερωμένο εκτρεφόμενο ζώο, δεν κινδυνεύεις από λύκους και αρκούδες – υπάρχουν και τα ηλεκτροφόρα σύρματα γύρω από το λιβάδι και τσομπανόσκυλα που σε προστατεύουν. Βόσκεις λοιπόν αμέριμνος και ευτυχισμένος μέχρι να έρθει η ώρα να σε οδηγήσουν στο
σφαγείο








