τί είμαστε όταν απεργούμε;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Εάν δεν κάνω λάθος, το ερώτημα του τίτλου διατυπώνεται για πρώτη φορά. Τί, ποιοί είμαστε, τί, ποιοί γινόμαστε όταν απεργούμε; Φέρνω στο προσκήνιο αυτό το ερώτημα για να εγείρω άλλα δύο: τί κάνουμε όταν απεργούμε, και, τί πρέπει να κάνουμε;

    Διατυπώνω την εξής υπόθεση εργασίας: Ας φανταστούμε ότι οι απεργοί στο μετρό, ας πούμε, δεν απεργούν αλλά κάνουν κάτι άλλο, δεν ξέρω αν είναι πιο επαναστατικό ή όχι: υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους και αποχωρούν. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ξαναδουλέψουν εκεί. Μη βαράτε, υπόθεση εργασίας είναι. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, ας το έχουμε όμως στο μυαλό μας – για μελλοντική χρήση, κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί με τις μέρες που έρχονται. Εάν, Κύριε, εσύ έχεις το δικαίωμα να μας απολύεις, εμείς έχουμε το δικαίωμα να παραιτούμαστε, δηλαδή, να πάψουμε να πουλάμε την εργασιακή μας δύναμη και να ανέβουμε στα βουνά να καλλιεργούμε  τις τόσο συκοφαντημένες πατατούλες,  να εκτρέφουμε κοτούλες και κατσικούλες και να ζούμε. Έχεις κανένα πρόβλημα, Κύριε;

Αν έχω, λέει!  Θα έρθω και θα σας φέρω πίσω με το περίστροφο στον κρόταφο.

Continue reading

Friday, March 1, 2013: Pan-European OmniAbsentia: 20-hours work and basic income for everybody

Is Internet a means of expression, reproduction and reinforcement of individualism and narcissism or a means of coordinating collective action?

Everyone will participate to solve the problem of fatigue, poverty, unemployment, insecurity. We, the producers of the huge and collectively produced social wealth, want (need) to work less, so there is work for everybody. It is also necessary to work less, to get less tired; So we have time to deal with others and the public affairs.

Continue reading

‘ζητήσαμε διάλογο, εμείς δε θα φύγουμε από δω, ας έρθουν να μας πάρουν νεκρούς’

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Αφού αναφωνήσω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και του μυαλού μου

ζήτω η απεργία 

[ η στάση (εργασίας, κλπ), η αποχή, η απουσία, η διασπορά, η εξαφάνιση, το κοινωνικό αντάρτικο]

κι αφού εξαντλήσω όλη μου την κατανόηση και προς  στους απεργούς που γύρισαν στη δουλείά τους (καλύτερα στη δουλειά και 1100 εβρά παρά φυλακή και ανεργία)  και προς τους συκοφάντες και επιτιμητές (άνεργοι, αγρότες, εργάτες, νοικοκυρές οι περισσότεροι) της όποιας απεργίας γίνεται από τους κρατικούς και δημόσιους υπαλλήλους, τους αυταπασχολούμενους, τους εργάτες, και οι οποίοι από τη μια ξεχνάνε ότι το οχτάωρο, οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας, λοχείας, κλπ, οι συλλογικές συμβάσεις, οι πληρωμένες άδειες, η περίθαλψη και άλλα πολλά είναι αποτέλεσμα νικηφόρων απεργιών και από την άλλη δεν καταλαβαίνουν όχι μόνο ότι για την ανεργία δεν φταίνε όσοι εργάζονται αλλά και ότι κάθε ήττα είναι ήττα όλων μας,

θα επιχειρήσω μια κριτική της απεργίας των εργαζομένων στο μετρό που έληξε με μεγαλειώδη ήττα, θα επιχειρἠσω δηλαδή να διατυπώσω κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα: γιατί ηττήθηκαν οι απεργοί; μπορούν να δουν τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους; θα δούμε στο μέλλον νικηφόρες απεργίες;

Continue reading

Στην ‘Πανδαισία του Λαβυρίνθου’, 24 Ιανουαρίου 2239 μ. Χ.

Στην ‘Πανδαισία του Λαβυρίνθου’, 24 Ιανουαρίου 2239 μ. Χ.    

 

      Ακόμα δεν μπορώ να το  πιστέψω, είπε η προς στιγμήν μονόφθαλμη Α ξαναφέρνοντας την τούφα του μαλλιού στη θέση της. Και συνέχισε. Δεν έδειχνε τριάντα χρόνια νεότερη, ήταν τριάντα χρόνια νεότερη, δεν είμαι καθόλου υπερβολική. Απίστευτο! Φαντάζεστε να είμαι τριάντα ενώ είμαι εξήντα; Η Β την άκουγε με προσοχή. Και ρώτησε. Έχεις τη διεύθυνση της εργαστηρίου; Η Α κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Θέλεις να πάμε μαζί; Η Β συμφώνησε κι εγώ γύρισα να δω αν είχε σβήσει το κόκκινο φωτάκι. 

      Το κόκκινο φωτάκι ήταν κόκκινο. Άντεχα, για πέντε δέκα λεπτά ακόμα άντεχα. Καθίσαμε στο ένα και μοναδικό άδειο τραπέζι, δίπλα στη τζαμαρία του κήπου της ζούγκλας. Αυτό είναι το αγαπημένο μου τραπέζι, είπε η Α μόλις καθίσαμε. Πόσο χαίρομαι που γιορτάζουμε τα γενέθλιά  μου εδώ. Σιώπησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά είπε. Κρίμα που δεν επιτρέπεται να περπατήσουμε στον κήπο. Μα γιατί δεν επιτρέπεται; 

Continue reading

η ανταπεργία (lockout) ως τρόπος καταστολής της απεργίας

    Στις τέσσερις το πρωί, Παρασκευή, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στο αμαξοστάσιο στα Σεπόλια, εκκένωσαν το χώρο και απέκλεισαν την πρόσβαση σε αυτόν. Ποιός είναι ο απώτερος σκοπός αυτής της κίνησης;

    Μέχρι στιγμής, το Κράτος επιχείρησε να καταστείλει την απεργία των εργαζομένων στο μετρό με την κήρυξη της απεργίας ως παράνομης και με την επιστράτευση των εργαζομένων , την υπαγωγή τους σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου-και την επίταξη των συρμών και των αντίστοιχων δημόσιων υπηρεσιών. Τι θα κάνει όμως το Κράτος εάν αυτοί οι δύο τρόποι αποδειχτούν αναποτελεσματικοί;

    Θα καταφύγει στην ανταπεργία (λοκάουτ). Ανταπεργία είναι το κλείδωμα των

Continue reading

συντομότατη ιστορία των τρόπων σκέψης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Θα ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο που να παρουσιάζει και να αναλύει τους τρόπους σκέψης που έχουν εμφανιστεί και υπάρξει πάνω στη Γη. Δεν  γνωρίζω αν υπάρχει κάτι παρόμοιο· κι αν υπάρχει, θα ήθελα πολύ να το διαβάσω.

    Εάν μπορούσα να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο, θα είχα από την αρχή πλήρη έπίγνωση των δυσχερειών και των περιορισμών. Δεν νομίζω ότι απαιτείται μια πλήρης, που είναι αδύνατη εξ ορισμού, πρόσβαση στην παγκόσμια γραμματεία και όχι μόνο λογοτεχνία. Θα το έγραφα βασιζόμενος σε αυτά που γνωρίζω τώρα, μέχρι στιγμής, μη λησμονώντας ποτέ ότι το τέλειο είναι εχθρός του καλού.

    Θα βασιζόμουνα λοιπόν σε αυτά που γνωρίζω τώρα και στη σκέψη. Θα ξεκινούσα με τη διαπίστωση ότι πολλοί τροφοσυλλεκτικοί λαοί δεν έχουν κάποια λέξη που να σημαίνει ότι και το έχω το δικό μας  (have, haben, κλπ) αλλά στη θέση της μεταχειρίζονται μια λέξη που σημαίνει ζω: δεν έχω τόξο, ζω με το τόξο· δεν έχω παιδιά, ζω με τα παιδιά. Μια ινδιάνα δεν θα έπαιρνε ποτέ ένα παιδί να πάει κάτω από ένα δέντρο: θα πήγαινε μαζί με το παιδί.

Continue reading

φύση: άνθρωπε, νά, στο μουνί μου κι αν εξαφανιστείς

φίλες και φίλοι, καλημέρα

Γιατί ο εγκέφαλος βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του σώματος των ζώων, στο κεφάλι, και όχι κάπου αλλού, στη πλάτη ή στη κοιλιά, ας πούμε;

Γιατί βρίσκεται κοντά στο στόμα και στα μάτια;

Continue reading

Εγώ θα πολεμάω, όχι εσείς: η πολιτική επιστράτευση ως απαγόρευση διεξαγωγής του κοινωνικού πόλέμου

ο Κύριος θέλει να παίζει γκολφ μόνος του

επίταξη: διοικητική πράξη συνταγματικά κατοχυρωμένη με την οποία το Κράτος αφενός παίρνει προσωρινά ορισμένα ιδιωτικά αγαθά και τα χρησιμοποιεί με σκοπό την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών και αφετέρου επιβάλλει την αναγκαστική τέλεση δημοσίων υπηρεσιών.

πολιτική επιστράτευση: αναγκαστική επιστροφή στην εργασία ύστερα από απόφαση της κυβέρνησης και υπαγωγή των εργαζομένων σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου.

για να μην επαναστατούν ή για να μην επαναστατήσουν.

Από τη στιγμή όμως που ό πόλεμος θέλει τουλάχιστον δύο, πως  είναι δυνατόν να πολεμάει μόνο ο Κύριος,  όταν έχει καταφέρει και επέβαλε στους Υποτελείς να μην πολεμούν;

Η αντίφαση αίρεται μόνο εάν θεωρήσουμε ότι ο πολεμιστής Κύριος είναι βέβαιος ότι οι (υπάκουοι και  επιστρατευμένοι) Υποτελείς θα επαναστατήσουν και περιμένει και φροντίζει να είναι ετοιμοπόλεμος, μπαίνοντας στο πεδίο της μάχης με τη βεβαιότητα  και τη πίστη ότι είναι αδίστακτος και δεν έχει κανένα πρόβλημα γι΄ αυτό.

Οπότε, το ερώτημα εάν θα επιτεθούν τα ΜΑΤ στα Σεπόλια πρέπει να απαντηθεί και, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης,  να συζητηθεί ο τρόπος άμυνας και στη συνέχεια επίθεσης.

Continue reading

απεργία στο μετρό: αρχίζει η αντἰστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Σαμαρά

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

‘Κι έτσι συνεχίζουμε, βάρκες ενάντια στο ρεύμα, που ακατάπαυστα μας ρίχνει πίσω στο παρελθόν.-‘

Αυτή είναι η τελευταία πρόταση του αρρωστουργηματικού Υπέροχου Γκάτσμπι του Φράνσις  Σκοτ Φιτζέραλντ· αυτή η πρόταση,  θα μας καθοδηγήσει σήμερα σε μια απόπειρα προσέγγισης του κοινωνικού και πολιτικού παρόντος.

Υπάρχουν τρεις τρόποι να κολυμπήσουμε στο ποτάμι. Να κολυμπήσουμε επιχειρώντας να φτάσουμε στις πηγές του ποταμού, ενάντια στο ρεύμα, που λέμε, να κολυμπήσουμε προσπαθώντας να περάσουμε στην απέναντι όχθη, και να κολυμπήσουμε χωρίς να χρειαστεί να κολυμπήσουμε, αρκεί να αφεθούμε στο ρεύμα και, ξεκινώντας από Πετράδες, λόγου χάριν, να φτάσουμε στη θάλασσα, στο Θρακικό Πέλαγος, πάνω από εκατό χιλιόμετρα,  κι όχι μόνο δεν θα κουραστούμε καθόλου μα καθόλου, αλλά θα απολαύσουμε και θα θαυμάσουμε την ομορφιά της φύσης, τις αμμουδιές των νησίδων και τις ιτιές στις ὀχθες. 

Πιθανόν να σχηματίσετε την εντύπωση ότι θα έξυμνήσω και θα προτείνω να προτιμήσουμε τον πρώτο τρόπο, να κολυμπήσουμε ενάντια στο ρεύμα. Όχι, φίλες και φίλοι, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, όχι. Θα προτείνω να προτιμήσουμε να αφεθούμε στο ρεύμα, να μην κουραστούμε, να μην ταλαιπωρηθούμε αλλά να χαρούμε και να απολαύσουμε. Και το προτείνω όχι γιατί το προτείνει ο Φιτζέραλντ, όχι γιατί έχω κολυμπήσει σε ποτάμι και ξέρω ότι είναι αδύνατο να κολυμπήσεις προς τις πηγές αλλά διότι ο ποταμός , για μένα τουλάχιστον, είναι ο εμμενής κομμουνισμός και η εν εξελίξει παγκόσμια πνευματική και κοινωνική επανάσταση.

Continue reading