κρυμμένο τον έχουν τον πλούτο οι Κύριοι ./ ειδάλλως και μια μέρα το χρόνο να εργαζόμασταν,/ θα έφτανε και πλούτο και ελεύθερο χρόνο να έχουμε (Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 42-44)
η κατάρα του επαγγέλματος και η Αριστερά
καρκίνος και δημοσιογραφία
φίλες και φίλοι!
Το 1987-8 δημοσίευα κείμενά μου σε ένα περιοδικό της Αριστεράς, τον Σχολιαστή, κάποιοι, κάποιες θα το θυμούνται αυτό το πολύ καλό περιοδικό, και φιλοδοξούσα να γίνω μεγάλος και τρανός δημοσιογράφος. Αντί για δημοσιογράφος έγινα οικοδόμος, καλουπατζής! Το περιοδικό έκλεισε αρχές του 1988, αν δεν κάνω λάθος. Είχα ετοιμάσει μια έρευνα, η οποία δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και στο σημερινό σημείωμα θα καταπιαστώ με αυτήν. Το θέμα της έρευνας ήταν τα αίτια θανάτου των δημοσιογράφων. Τι με ώθησε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα; Διάβαζα στις εφημερίδες για θανάτους δημοσιογράφων και παρατήρησα ότι όλοι και όλες, δεν ήταν γέροι ή γριές, πέθαιναν από καρκίνο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Πήγα λοιπόν στο Ταμείο των Δημοσιογράφων, βρήκα τον αρχίατρο και μετά από λίγες μέρες μου έδωσε ένα κατάλογο με την αιτία θανάτου των δημοσιογράφων της δεκαετίας 1978-1988. Δυστυχώς, με τις αλλεπαλληλες μετακομίσεις, την έρευνα αυτή την έχω χάσει. Θυμάμαι όμως πολύ καλά τα αποτελέσματα, θα ήθελα δε να σημειώσω ότι αξίζει το κόπο να ασχοληθεί κάποιος ή κάποια με αυτό το θέμα για να δούμε πως έχουν τα πράγματα από το 1988 μέχρι σήμερα.
Continue reading
άγχος, κάπνισμα και Αριστερά
omnia sunt communia
omnia sunt communia
φίλες και φίλοι,
καλή σας μέρα – όποια στιγμή κι αν διαβάζετε αυτό το κείμενο. Θα γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος πάνω στη Γη που να μην έχει άγχος, μικρό ή μεγάλο, ασύνειδο ή συνειδητό. Το γεγονός ότι θα πεθάνουμε μας αγχώνει, οι περισσότεροι όμως δεν έχουν συνείδηση αυτού του άγχους. Αγχωνόμαστε για πολλά πράγματα, μιας και το παρόν είναι βαρύ για τους υπηκόους, όπως έγραψε και ο Θουκυδίδης. Αγχωνόμαστε στη δουλειά μας, για τη δουλειά μας, για τα παιδιά μας, για τους γονείς μας, για τις σχέσεις μας και άλλα πολλά, πολλά. Θα γνωρίζετε επίσης ότι όταν αγχωνόμαστε, το άγχος μας ξεσπάει στο σώμα, σωματοποιείται. Άλλον τον πιάνει το στομάχι, άλλη δεν μπορεί να φάει ή τη πιάνει βουλιμία, άλλος έχει πονοκέφαλο, κλπ. Εγώ όταν έχω άγχος δεν μπορώ να φάω, δεν μπορώ να κοιμηθώ, να διαβάσω. Μερικές φορές, όταν το άγχος είναι πιο μεγάλο και με βρίσκει ψυχολογικά απροετοίμαστο, βγάζω επιχείλιο έρπητα. Άλλες φορές με πιάνει βήχας που μερικές φορές δεν μπορώ να αποφύγω τον παροξυσμό του. Για να τον αντιμετωπίσω, κουβαλάω πάντα μαζί μου ένα μπουκαλάκι νερό, μήπως με πιάσει σε κλειστό χώρο, π.χ., σε λεωφορείο ή σε τρένο. Όταν δεν είμαι σε κλειστό χώρο, δεν καταφεύγω στο νερό, που απλά με ανακουφίζει αλλά σε ένα πολύ δραστικό, εξαίσιο, χρήσιμο φάρμακο:
ανάβω ένα τσιγάρο (νικοτίνης) και ο βήχας κόβεται μαχαίρι!
νεκροζώντανη Αριστερά
ο κακός που περνάει για καλός, μπορεί να κάνει το κακό δίχως να βρει το μπελά του - Βοκάκιος
ο κακός που περνάει για καλός, μπορεί να κάνει το κακό δίχως να βρει το μπελά του - Βοκάκιος
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Τα τελευταία χρόνια γράφω δυο βιβλία για την Αριστερά: ένα για την Αριστερά που αργοπεθαίνει και ένα για την Αριστερά που κυοφορεί η ελληνική κοινωνία. Το πρώτο φέρει τον τίτλο νεκροζώντανη Αριστερά και του χρόνου τέτοια εποχή, να ‘μαστε καλά, πιθανόν να κυκλοφορήσει με κάποια μορφή. Το δεύτερο φέρει τον τίτλο Πανταχου Απουσία και είναι ένα σχόλιο πάνω στη στρατηγική του υποτελούς Παραγωγού, δηλαδή πάνω στη στρατηγική, τα μέσα υλοποίησής της και στην οργανωτική πολιτική της Αριστεράς που συγκροτείται στα υπόγεια της κοινωνίας και δεν θα αργήσει να σκάσει μύτη. (Έχω συντάξει μια συνοπτική εκδοχή του κειμένου και όποιος, όποια ενδιαφέρεται μπορώ να το στείλω, αρκεί να μου στείλει ένα e-mail). Σήμερα, θα επιχειρήσω να συνοψίσω το περιεχόμενο του πρώτου βιβλίου, σκεπτόμενος ότι πιθανόν να συμβάλλει στην επιτάχυνση της αλλαγής του υπάρχοντος κατεστημένου τρόπου σκέψης της Αριστεράς.
Τα κεφάλαια του βιβλίου είναι οι απαντήσεις που δίνονται σε ορισμένα κομβικής σημασίας ερωτήματα που αφορούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Τα ερωτήματα αυτά είναι: Γιατί έχει βαλτώσει η Αριστερά; Γιατί ο κόσμος της εργασίας γυρίζει τη πλάτη στην Αριστερά; Στο ερώτημα αυτό δίνονται δυο απαντήσεις: μία από την ίδια την ιστορική Αριστερά και μία από τους ίδιους τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου. Να η απάντηση της Αριστεράς: ο κόσμος της εργασίας μας γυρίζει την πλάτη διότι είμαστε διασπασμένοι και διότι δεν έχουμε αλλάξει. Εάν ενωθούμε, εάν επανεξοπλιστούμε (ανασυγκροτηθούμε, επανιδρυθούμε), ο κόσμος της εργασίας θα μας ακολουθήσει. Η απάντηση αυτή μας ωθεί να αναρωτηθούμε: μπορεί η Αριστερά να ενωθεί; Τι θα συμβεί εάν ενωθεί; Μπορεί να αλλάξει; Στα ερωτήματα αυτά απαντώ με ένα κατηγορηματικότατο ΟΧΙ. Δεν μπορεί ούτε να ενωθεί ούτε να επανεξοπλιστεί, όπως αρέσκεται και συνηθίζει να λέει. Κι αν ενωθεί, είναι βέβαιο ότι το μόνο που θα γίνει θα είναι η άθροιση και η μεγέθυνση των ελαττωμάτων της. Γιατί όμως δεν μπορεί να ενωθεί και να αλλάξει;
κάνονμπολ, βολίδα, σφαίρα
φίλες και φίλοι,
Στο προηγούμενο σημείωμά μας (το αυτοκίνητο δεν είναι όχημα) αναρωτηθήκαμε εάν το αυτοκίνητο είναι όχημα και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι δεν είναι, μιας και 
όχημα είναι η άμαξα που κινείται συρόμενη από ζώα. Τα δίτροχα αμαξίδια (ταξί) που σύρουν στην Ινδία και σε άλλες χώρες οι άνθρωποι είναι οχήματα, όχι τα αυτοκίνητα. Για τον Πλάτωνα, στον Τίμαιο μας το λέει (44e), ο άνθρωπος είναι όχημα μεταφοράς του κεφαλιού του: “Για να μην κατρακυλάει λοιπόν το κεφάλι σε όλα τα βάθη και τα ύψη της Γης και για να μην συναντά δυσκολίες στην υπερπήδηση και την αποφυγή τους, του έδωσαν το σώμα ως ευέλικτο όχημα μεταφοράς (οχημα αυτω τουτο και ευπορίαν έδοσαν).” Ο χαρακτηρισμός όχημα δεν είναι κυριολεξία αλλά μεταφορά. Αλλά, εάν δεν είναι όχημα, τι είναι;
το αυτοκίνητο δεν είναι όχημα
φίλες και φίλοι,
το όχημα ήταν, και είναι, μια δίτροχη (άρμα) ή τετράτροχη (άμαξα, κάρο) κατασκευή που σύρεται από ζώα, τα γνωστά ζώα έλξης (άλογα, μουλάρια, αγελάδες). Το αυτοκίνητο δεν σύρεται από ζώα έλξης, είμαστε βέβαιοι γι αυτό, έτσι δεν είναι; Η διαπίστωση αυτή μας παροτρύνει να διατυπώσουμε τα παρακάτω κομβικής σημασίας ερωτήματα: Εάν το αυτοκίνητο δεν έλκεται, πως κινείται; Εάν δεν έλκεται, γιατί το λέμε όχημα; Εάν δεν είναι όχημα, τι είναι;
Γραμματική και Ιστορία
Γραμματική και Ιστορία
Γραμματική και Ιστορία
Κάποτε, θα το γνωρίζετε, οι ομιλητές της (αρχαίας) ελληνικής γλώσσας έλεγαν οι άνδρες και αι γυναίκες. Σήμερα, λέμε οι άνδρες και οι γυναίκες: το θηλυκού γένους άρθρο αι της ονομαστικής πληθυντικού παραχώρησε τη θέση του στο αντίστοιχο αρσενικού γένους οι. Το ζήτημα θεωρείται τόσο αυτονόητο που οι ευγενικές αναγνώστριες και οι ευγενικοί αναγνώστες θα παραξενευτούν όταν θα διαβάσουν τα ερωτήματα που θα διατυπώσουμε: γιατί η αλλαγή του άρθρου έγινε προς αυτή την κατεύθυνση και όχι προς την άλλη; Θα μπορούσαμε να λέμε αι [ε] άνδρες και όχι οι [ι]; Γιατί εξοβελίστηκε το θηλυκού γένους αι και όχι το αρσενικού γένους οι; Πότε έγινε αυτή η αλλαγή; Κάτω από ποιες συνθήκες; Μήπως η αλλαγή αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταγραφή της επιδείνωσης της κοινωνικής θέσης της γυναίκας μετά τους πρώτους τρεις χριστιανικούς αιώνες; (Στην Καινή Διαθήκη το αι υπάρχει ακόμα). Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι η Γραμματική, με την ευρεία σημασία του όρου (μορφολογία, σύνταξη, σημασιολογία), ενσωματώνει ιστορικές αλλαγές; Μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτό το φαινόμενο Γραμματικοποίηση της Ιστορίας;
