νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε

Πρόγραμμα Αποσταθεροποίησης του Προγράμματος Σταθερότητας

αγοράζουμε όσο γίνεται λιγότερα,

δουλεύουμε όσο γίνεται λιγότερο,

πληρώνουμε όσο γίνεται λιγότερα,

επεκτείνουμε την αλληλεγγύη όσο γίνεται περισσότερο


τίποτα από αυτά ο Κύριος και το Κράτος δεν μπορεί να καταστείλει!

φίλες και φίλοι,

οι Κύριοι, τα αφεντικά μας, οι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος, οι ένοπλοι ζητιάνοι, οι άρπαγες και καταστροφείς του συλλογικά παραγόμενου τεράστιου κοινωνικού πλούτου,

θέλουν να μας τα πάρουν όλα: τον πλούτο που παράγουμε, τον χρόνο, τον χώρο, τη φύση, τη συντροφικότητα, τη φιλία, τη συμβίωση, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, τη δημιουργική σύγκρουση, την κοινοχρησία, την κοινοκτησία, τη χαρά, τη ξενοιασιά, τη δημιουργικότητα, την ελευθερία, την ισότητα, τον κομμουνισμό, τον έρωτα, το παιχνίδι,

χαίρονται όταν μας βλέπουν να υποφέρουμε, υποφέρουν όταν μας βλέπουν να χαιρόμαστε,

φοβούνται, θέλουν να ελέγξουν το μέλλον, θέλουν να εξαλείψουν τις αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις που έρχονται στο προσκήνιο και επιτρέπουν την κατάλυση της Κυριαρχίας, της διαταγής, της αρπαγής, της καταστροφής,

θέλουν να μας δουν γονατιστούς να τους παρακαλάμε:  τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον,

το Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι μέρος ενός Προγράμματος Αποτροπής της Επίλυσης των Παγκόσμιων, τοπικών, κοινωνικών, προσωπικών προβλημάτων, ενός Προγράμματος ενίσχυσης, αναπαραγωγής και διαιώνισης της Κυριαρχίας, της καταστροφής του πλούτου και του υποτελών Παραγωγών,

μόνο ένα Πρόγραμμα Αποσταθεροποίησης του Προγράμματος Σταθερότητας είναι δυνατόν να τους σταματήσει και να θέσει τα θεμέλια της επίλυσης των Παγκόσμιων Κοινωνικών και Προσωπικών Προβλημάτων,

η απάντησή μας δεν πρέπει να είναι μόνο προσωρινή (απεργία, διαδηλώσεις, απελευθερώσεις χώρων – κακώς τις λέμε, μιμούμενοι τον Κύριο, καταλήψεις)  αλλά

διαρκής, μόνιμη, αδιάλλακτη,

ώστε να είναι ο προπομπός ένος νέου τρόπου ζωής και σκέψης, ενός νέου πολιτισμού, το πρόπλασμα μιας κοινωνικής οργάνωσης που θα βασίζεται στην ισότητα, την ελευθερία, την γενικευμένη κοινοχρησία και κοινοκτησία,

εμείς χρειαζόμαστε χρόνο για να χαρούμε τη ζωή μας, για να επιλύσουμε να κοινωνικά προβλήματα, για να αποτρέψουμε την καταστροφή της ζωής και της κοινωνίας κι εσείς αυξάνετε το όριο συνταξιοδότησης, αυξάνετε τον χρόνο εργασίας, καταδικάζετε στην ανεργία εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, γι αυτό

όλες και όλοι, αποχή από την εργασία και από το σχολείο τη πρώτη βδομάδα κάθε μήνα,

εμείς χρειαζόμαστε περισσότερο πλούτο, που εμείς παράγουμε, για να χαρούμε τη ζωή και να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των κοινωνικών προβλημάτων κι εσείς μειώνετε τους μισθούς και τα μεροκάματα, θέλετε να μας κάνετε όλους φτωχούς, ενδεείς, δούλους, ζητιάνους,  γι αυτό θα τον κρατήσουμε, θα τον πάρουμε μόνοι μας,

από όλες και όλους στάση πληρωμών: δεν πληρώνουμε φόρους, δόσεις, εισιτήρια, τέλη κυκλοφορίας, ασφάλεια αυτοκινήτων, διόδια, πρόστιμα, και εάν χρειαστεί και λογαριασμούς κοινωφελών υπηρεσιών, που έχουν αρπαχτεί από το Κράτος και τους καπιταλιστές (ηλεκτρικό, τηλέφωνο, ύδρευση, αέριο, )

εσείς θέλετε να αυξήσετε τα κέρδη σας, αγνοείτε όμως ότι εμείς έχουμε κατανοήσει ότι κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι, πέφτουμε θύματα κλοπής, ότι χρησιμοποιείτε το χρήμα ως μέσον αρπαγής και καταστροφής, γι αυτό

από όλες και όλους, διαρκής στάση κατανάλωσης: δεν αγοράζουμε κρέας (ή το περιορίζουμε), αλλαντικά, κονσέρβες, αναψυκτικά, φρούτα και λαχανικά που δεν είναι εποχής, που δεν είναι τοπικά ( ο κατάλογος θα συμπληρωθεί από όλους μας) σταματάμε να αγοράζουμε σκουπίδια, προσανατολιζόμαστε προς την δραστική μείωση της παραγωγής, προς τον μερικό έλεγχοι της παραγωγής μέσω του μερικού ελέγχου της κατανάλωσης,

από όλες και όλους στάση αγοράς (μποϊκοτάζ): σταματάμε να αγοράζουμε ευρωπαϊκά προϊόντα, από ευρωπαϊκά καταστήματα,

(πάνω σε αυτό το ζήτημα οι ψοφοδεείς μαρξιστές και τα ψοφίμια της ιστορικής Αριστεράς ας ρίξουν μια ματιά στις σελίδες 58-61 της Εισαγωγής των Grundrisse (der Kritik der politischen oekonomie) του Κ. Μαρξ και θα διαβάσουν, μεταξύ των άλλων,  τα παρακάτω: . . . η κατανάλωση δημιουργεί την ανάγκη για νέα (υπογρ. του Μαρξ) παραγωγή, δημιουργεί λοιπόν το ιδεατό, εσωτερικά κινητήριο λόγο της παραγωγής, που είναι προϋπόθεση της τελευταίας. Η κατανάλωση δημιουργεί το κίνητρο της παραγωγής, δημιουργεί επίσης το αντικείμενο που δρα στην παραγωγή σαν καθοριστικό του σκοπού της. Αν είναι ξεκάθαρο πως η παραγωγή προσφέρει εξωτερικά το αντικείμενο της κατανάλωσης, τότε είναι άρα εξίσου ξεκάθαρο πως η κατανάλωση τοποθετεί ιδεατά το αντικείμενο της παραγωγής, σαν εσωτερικό όραμα, σαν ανάγκη, σαν κίνητρο, και σαν σκοπό. Δημιουργεί τα αντικείμενα της παραγωγής με υποκειμενική ακόμα μορφή. Χωρίς ανάγκη δεν υπάρχει παραγωγή. Αλλά η κατανάλωση αναπαράγει την ανάγκη.)

εμείς χρειαζόμαστε χώρους  για να ζήσουμε κι εσείς τους έχετε μετατρέψει σε μαντριά, στρατώνες, φυλακές, γι αυτό,

απελευθερώνουμε τους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους (τις πλατείες, τους δρόμους, τα σχολεία, τους σταθμούς, τα λιμάνια, κλπ)  και τους  κάνουμε χώρους ζωής, χορού, παιχνιδιού, ανταλλαγής απόψεων, μάθησης,γνωριμίας, συζήτησης, έρωτα, δημιουργίας,

καταργούμε την κρατική υποχρεωτική εκπαίδευση, τους βαθμούς, τις εξετάσεις, και κάνουμε το σχολείο χώρο ζωής και ελεύθερης μάθησης,

νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε

όλες και όλοι για

τριαντάωρο και μισθός για όλους

για μια ευρωπαϊκή Αριστερά

πρόταση

για μια συλλογική επεξεργασία της ιδρυτικής διακήρυξης της ευρωπαϊκής Αριστεράς

τριαντάωρο και μισθός για όλους

έχοντας υπόψη,

ότι ουδέποτε άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία ο συλλογικά παγκοσμίως παραγόμενος πλούτος ήταν τόσο μεγάλος όσο στις μέρες μας, τόσο που αρκεί και περισσεύει για να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια, ικανοποιώντας δηλαδή τις ελάχιστες βασικές ανάγκες (τροφή, ρουχισμός, ιατρική περίθαλψη, κατοικία, μετακίνηση),  ενώ ταυτόχρονα ουδέποτε άλλοτε υπήρχαν τόσοι ενδεείς άνθρωποι πάνω στη Γη, στο παγκόσμιο χωριό (πεινασμένοι, διψασμένοι, άρρωστοι, άστεγοι, άνεργοι, μετανάστες, φτωχοί, κλπ),

ότι ουδέποτε άλλοτε η ανθρωπότητα ως κοινωνία και ο πλανήτης ως φύση  αντιμετώπιζαν  τόσα πολλά και συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα, τόσο οξυμένα  και παγκόσμια (άρα και τοπικά, και προσωπικά)  προβλήματα όσο στις μέρες μας, ενώ ουδέποτε άλλοτε ήμασταν τόσο κοντά στη δυνατότητα επίλυσής τους,

ότι ουδέποτε άλλοτε φτάσαμε τόσο κοντά στα πρόθυρα της Αποκάλυψης (στη Κόλαση ζούμε ήδη) όσο στις μέρες μας  ενώ ουδέποτε άλλοτε οι Κύριοι του κόσμου τούτου, οι άρπαγες και καταστροφείς του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, ήταν τόσο αποφασισμένοι να αποτρέψουν την επίλυση των παγκοσμίων και τοπικών κοινωνικών και προσωπικών προβλημάτων,

ότι ουδέποτε άλλοτε οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου κοινωνικού πλούτου ήταν τόσο κουρασμένοι, λόγω της πολύωρης και εξαντλητικής εργασίας, τόσο φτωχοί, λόγω των χαμηλών μεροκάματων και μισθών, τόσο αγχωμένοι, λόγω των δανείων και της ανεργίας, τόσο ανήσυχοι, τόσο θλιμμένοι, τόσο απομονωμένοι, τόσο φοβισμένοι, τόσο συγχυσμένοι όσο στις  μέρες μας, αλλά και τόσο αγανακτισμένοι, θυμωμένοι, απελπισμένοι, τόσο κοντά στην κοινή πια πεποίθηση ότι

εάν τα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα επιλυθούν, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός, το εμπόρευμα, το χρήμα και η αγορά, το κράτος και η δημοκρατία θα καταρρεύσουν,

τίθεται το δίλημμα,

να επιλέξουμε μεταξύ του πολιτισμού μας, του υπάρχοντος  κοινωνικού, οικονομικού, πολιτισμικού και πολιτικού συστήματος από τη μια και της επίλυσης των κοινωνικών και προσωπικών προβλημάτων από την άλλη, και

είμαστε αναγκασμένοι,

να αναθεωρήσουμε τους ισχύοντες ορισμούς του Πολιτισμού, της Κόλασης, του Παραδείσου, της Αποκάλυψης, του Κυρίου, του Θεού,  της Αποκάλυψης, της Προόδου, του Ορθού Λόγου, του Βασιλείου του Ουρανού, της Δευτέρας Παρουσίας, της Ημέρας της Κρίσης, και

να υποστηρίξουμε

ότι δε μπορεί να υπάρχει ένας ορισμός για τον πολιτισμό αλλά δύο: ένας του Κυρίου κι ένας του υποτελούς Παραγωγού. Έτσι, πολιτισμός δεν είναι τα επιτεύγματα και οι επιδόσεις του ανθρώπου που οφείλονται στις δεξιότητες και τις ικανότητες του ανθρώπου, όπως υποστηρίζουν οι  Κύριοι, αλλά  η ικανότητα μιας ομάδας, κοινότητας, κοινωνίας, της ανθρωπότητας σήμερα,  να εντοπίζει, να κατανοεί και να επιλύει όσο το δυνατόν συντομότερα τα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν και λόγω της εγγενούς αδυναμίας μας να προβλέπουμε τις συνέπειες των επιλογών μας. Κατά συνέπεια, κοινωνία και άνθρωποι χωρίς προβλήματα δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν,

Continue reading →

συναντήσεις (2)

Αγαπητέ Γιάννη Παγιασλή (leftliberalsynthesis.blogspot.com),

είχα υποσχεθεί να σχολιάσω το σχόλιό σου στις 2 Μαρτίου αλλά επισπεύδω να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου διότι φοβάμαι ότι εκείνες τις μέρες ίσως δεν θα μπορέσω. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα αργήσουμε να κατανοήσουμε τη σημασία αυτής της ημέρας, εννοώ της Πρώτης Μαρτίου 2010- 24 ώρες χωρίς εμάς,  έχοντας υπόψη ότι η ιστορική βραδύτητα και αργοπορία μετριέται με χρόνια και δεκαετίες. Μέχρι να έρθει, αναπόφευκτα κατά τη γνώμη μου, μια άλλη “1η Μαρτίου”, αναγκαστικά θα στρέψουμε την προσοχή μας σε ζητήματα που σχετίζονται με τη συλλογική δράση και τις μορφές της. Δεν θα αποφύγουμε δηλαδή να εστιάσουμε τη προσοχή μας στην έννοια της επανάστασης, σε όλα τα πεδία και σε όλα τα επίπεδα.

Continue reading →

Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς

Κείμενο διακήρυξης

Η Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς, είναι ένα ειρηνικό κίνημα, που συσπειρώνει ανθρώπους κάθε εθνικότητας, καταγωγής, πίστης, εκπαίδευσης και πολιτικού προσανατολισμού. Είμαστε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς και Έλληνες πολίτες.Αυτό που μας ενώνει είναι η άρνηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της έλλειψης ανεκτικότητας που χαρακτηρίζει τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Continue reading →

Τρίτη 1 Μαρτίου 2011 πανευρωπαϊκή γενική απεργία: εικοσάωρο και μισθός για όλους

Το Διαδίκτυο είναι χώρος έκφρασης, αναπαραγωγής και ενίσχυσης του ατομικισμού και του ναρκισσισμού ή μέσον συντονισμού της συλλογικής δράσης;

Όλοι και όλες μαζί θα λύσουμε το πρόβλημα της κούρασης, της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας. Εμείς οι Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη να εργαζόμαστε λιγότερο, για να μην κουραζόμαστε, για να έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τους άλλους και τα Κοινά, για να δουλεύουμε όλοι και όλες!

Επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη έναν εγγυημένο ελάχιστο μισθό για όλους και όλες.

Την Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011, σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν θα πάμε στη δουλειά, δεν θα πάμε στο σχολείο, θα σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε!

Θα ξεκουραστούμε , θα παίξουμε, θα μαγειρέψουμε, θα περπατήσουμε, θα διαβάσουμε, θα απεργήσουμε!

Θα κάνουμε μια πρώτη απόπειρα για

ΤΡΙΑΝΤΑΩΡΟ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

μεταφράζουμε σε όποια γλώσσα μπορούμε,

διαδίδουμε το μήνυμα-πρόταση με κάθε τρόπο

Εμείς να διοργανώσουμε το δημοψήφισμα!

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Εμείς τι ρόλο παίζουμε;

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Τι ρόλο παίζουμε;

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ Μη βιάζεσαι, με την ησυχία σου

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Τι ρόλο παίζουμε; Το ρόλο του ικέτη.

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ  Έχουμε ξεπέσει ως εκεί.

(Σάμουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό)

Βρισκόμαστε λίγους μήνες πριν την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και την δημιουργία ενός νέου σχήματος της Αριστεράς. Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι ο κόσμος θα γυρίσει τη πλάτη του και σε αυτό το σχήμα, το οποίο θα ατροφήσει  και θα εξαφανιστεί. Βρισκόμαστε λοιπόν λίγους μήνες πριν την έναρξη της τελευταίας φάσης του θανάτου του ενός από τους δύο φορείς της ιστορικής Αριστεράς. Παράλληλα, έχει αρχίσει ήδη και η διαδικασία αποσύνθεσης του ΚΚΕ: σε δέκα χρόνια, το πολύ, αυτό το κόμμα θα βρίσκεται σε κώμα. Θεωρώ ότι μέσα από τη διαδικασία της εξαφάνισης της ιστορικής Αριστεράς θα σχηματισθεί μια νέα Αριστερά, μια Αριστερά που θα έρχεται από το παρόν και το μέλλον, όχι από το παρελθόν. Η ιστορική Αριστερά επιβιώνει χάριν των πολιτικών και  πολιτισμικών αποθεμάτων που διέθετε, τα αποθέματα όμως αυτά εξαντλούνται, για να μην πω ότι έχουν ήδη εξαντληθεί. Είναι σαν τον ετοιμοθάνατο γέρο που δεν μπορεί να φάει, είναι μια νεκροζώντανη Αριστερά.

Continue reading →

για την επικείμενη διάσπαση του Συ.Ριζ.Α. ΤΡΙΑΝΤΑΩΡΟ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ το όνομα της Αριστεράς του μέλλοντος

Βρέχει. Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2011. Σήμερα έχω γενέθλια και γιορτή. Αν γεννιόμουνα κορίτσι, θα με βάφτιζαν Τριανταφυλλιά, Ρόζα λατινιστί. (Le bon Dieu est dans le detail). Κλείνω τα πενήντα δύο. Την ώρα που γεννιόμουν ο πατέρας μου δούλευε σε στοά ανθρακωρυχείου. (Le bon Dieu. . .). Κάθε χρόνο αναρωτιέμαι τι έμαθα, τι κατάλαβα αυτά τα χρόνια. Για φέτος μπορώ να πω ότι ο χρόνος μάς μαθαίνει ποιοι είμαστε – του χρόνου θα έχω καταλάβει κάτι άλλο. Είχα ρωτήσει ένα γέρο, πάνω από ενενήντα, και μου είπε: Δεν κατάλαβα τίποτα, τώρα θα καταλάβω. Όλοι και όλες μια μέρα θα το πούμε. Έχω καταλάβει και κάτι άλλο: δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το πεθάνεις γέρος πλήρης ημερών. Αυτό το κατάλαβα όταν έσφιξα για πρώτη φορά το χέρι του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο) – η ματιά του ήταν εφηβική. Ανεπιφύλακτα προτιμώ τον Κάστρο από τον Τσε Γκεβάρα. Ο Τσε Γκεβάρα είναι η σύγχρονη έκδοση του Χριστού. Ένας φίλος μου είπε ότι είχε τολμήσει να ρωτήσει την ετοιμοθάνατη  γιαγιά του  τι αισθάνόταν τώρα που πέθαινε. Και του απάντησε: Πως είναι όταν πεινάς και θέλεις να φας λίγο ψωμάκι; Πως είναι όταν διψάς και θέλεις να πιεις νερό; Πως είναι όταν νυστάζεις και θέλεις να κοιμηθείς; Έτσι κι εγώ θέλω τον θάνατο. Μας έχουν τρομοκρατήσει με τον θάνατο. Ναι, είναι φοβερός, μας αγχώνει, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι. Αλλά έχουμε ταυτίσει τον θάνατο από γηρατειά με τον βίαιο θάνατο. Δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο να καίγεσαι ζωντανός μέσα στη Πόρσε σου και να πεθαίνεις, γέρος,  ακουμπώντας το κεφάλι σου στον ώμο του φίλο σου, την ώρα που κάθεστε στο παγκάκι του πάρκου να ξεκουραστείτε. Ε, Μιχάλη, του λέει ο φίλος του, ξύπνα να φύγουμε! Την ταύτιση αυτή την προκρίνει ο Κύριος για να μας εκφοβίζει – γνωρίζουμε ότι δεν μπορείς να νικήσεις κάποιον, να τον σκοτώσεις ή να τον υποτάξεις,  εάν πρώτα δεν τον τρομοκρατήσεις, δεν τον πανικοβάλλεις. Ο Τάκιτος έλεγε ότι οι πρώτοι νικημένοι στον πόλεμο είναι τα μάτια: nam primi in omnibus proeliis oculi vincuntur (Germania, XLIII)

Η ελευθερία είναι μια μορφή δέσμευσης. Ελεύθερος είναι όποιος δεσμεύεται, όποιος θέτει όρια στην ελευθερία του και την επιθυμία του, όποιος δέχεται τα ανυπέρβλητα όρια της φύσης και της κοινωνικής και προσωπικής σχέσης. Το Κακό είναι η κατάργηση αυτών των ορίων. Ο Κύριος, δεν δέχεται τα όρια, δεν θέτει όρια, το γνωρίζουμε καλά. Επιδιώκει να γίνει πιο ισχυρός από τη φύση αλλά δεν μπορεί. Δεν θα αγνοείτε ότι το εντονότερο χαρακτηριστικό του δυτικού πολιτισμού είναι ο έλεγχος της φύσης, ο εξοβελισμός του θανάτου δηλαδή, η επίτευξη της σωματικής αθανασίας.

Continue reading →

διόδια; ελεύθεροι δρόμοι για όλους! δεν πληρώνουμε

Σύνοψη και συμπέρασμα του άρθρου:

Οφείλουμε να δώσουμε μια απάντηση στα εξής ερωτήματα. Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας χωρίς να πολεμήσουμε, χωρίς να επέμβουμε στην Ιστορια, χωρίς την πολιτική; Η δική μου απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ. Από δω και πέρα, το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι: για ποια πράγματα  θα πολέμήσουμε; Ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματά μας, δηλαδή οι πιο διακαείς πόθοι μας;  Η δική μου απάντηση: η πολύωρη και εξαντλητική εργασία, η χαμηλή αμοιβή, η ανεργία. Θα πολεμήσουμε για την μείωση της εργασίας, για την αύξηση της αμοιβής, για την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, μισθού. Η μείωση του χρόνου εργασίας μπορεί να επιτευχθεί και με με το πέρασμα στη πράξη: με την υπάρχουσα τεχνολογία μπορούμε να κανονίσουμε όλοι και όλες μαζί πότε δεν θα πηγαίνουμε στη δουλειά. Προτείνω μια βδομάδα το μήνα να μην πηγαίνουμε. Μπορεί να επιτευχθεί όμως και με την Πολιτική, με την υλοποίηση ενός στόχου: προτείνω το τριαντάωρο τη βδομάδα ή το τετραήμερο.  – εφαρμόζεται ήδη! Όμως, η αύξηση του μεροκάματου/μισθού και η καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την πολιτική. Προτείνω το όνομα του νέου σχήματος που θα προκύψει από την επικείμενη διάσπαση του Σύριζα να καταγράφει τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας, τους στόχους μας: ΤΡΙΑΝΤΑΩΡΟ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Όσο περνάνε τα χρόνια αντιλαμβανόμαστε όλο και πιο καθαρά ότι  υπάρχουν δυο τρόποι για να γίνει κάποια κοινωνική (και προσωπική) αλλαγή, στη περίπτωσή μας η κατάργηση των διοδίων: με την διατύπωση αιτήματος προς τον Κύριο ή με το πέρασμα στη πράξη, δηλαδή με την έμπρακτη κατάργηση των διοδίων, το συλλογικό σταμάτημα της καταβολής του αντιτίμου. Στην πρώτη περίπτωση στρεφόμαστε προς τον Κύριο ή προς τους υπηρέτες του (πολιτικούς κυρίως)  και ζητάμε, εκλιπαρούμε, παρακαλάμε, ευχόμαστε, ικετεύουμε, προσδοκούμε, αιτούμε την κατάργηση των διοδίων ή την εκπλήρωση κάποιας άλλης επιθυμίας ή ανάγκης. Γινόμαστε ικέτες. Γονατίζουμε μπροστά στον Κύριο, σκύβουμε το κεφάλι και παρακαλάμε.

Επειδή η μέθοδος αυτή δεν είναι αποτελεσματική, πολύ συχνά η ικεσία συνδυάζεται με τη απειλή. Ικετεύουμε τον Κύριο και ταυτόχρονα τον απειλούμε ότι εάν δεν ικανοποιήσει το αίτημά μας,  θα υπάρξουν αντίποινα. Επικρατεί η αντίληψη ότι εάν είναι πολλοί οι ικέτες, εάν φωνάζουν δυνατά, εάν είναι δηλαδή μαχητικοί, ο Κύριος θα φοβηθεί και θα υποχωρήσει. Και αυτό το μοντελάκι ανήκει πια στο παρελθόν. Λυπάμαι όταν βλέπω τους δυναμικούς και μαχητικούς διαδηλωτές να σκορπίζουν με το πρώτο δακρυγόνο και μετά να διαμαρτύρονται. Τι αφέλεια! Μα τι θέλετε να πετάνε; Κρουασάν; Πόλεμος γίνεται, δεν το έχετε καταλάβει; Δεν γνωρίζετε ότι νικάμε χωρίς να πολεμάμε; Δεν γνωρίζετε ότι πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε;

Continue reading →

χαίρονται οι Κύριοι όταν υποφέρουμε! υποφέρουν όταν χαιρόμαστε!

Ποια αισθήματα τρέφει ο Κύριος για τον Υποτελή Παραγωγό του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου; Τι σημαίνει χαίρονται και τι υποφέρουμε; Τι σημαίνει υποφέρουν και τι χαιρόμαστε; Γιατί ο Κύριος χαίρεται όταν υποφέρουμε και υποφέρει όταν χαιρόμαστε; Ποια αισθήματα θέλει ο Κύριος να τρέφουμε εμείς γι’  αυτόν; Για ποιο λόγο; Γιατί μας μισεί; Γιατί θέλει να τον αγαπάμε; Γιατί θέλει αυτός να μας μισεί κι εμείς να τον αγαπάμε; Θα διατυπώσω μια δική μου απάντηση εντός των ημερών.

από την ταξική πάλη στη ταξική φυγή

Εάν η πάλη και η φυγή είναι δυο μορφές επιβίωσης, γιατί ασχολούμαστε μόνο με την ταξική πάλη και όχι και με την ταξική φυγή; Τι είναι η ταξική φυγή; Τι είναι οι ταξικές γραμμές διαφυγής; Μπορεί να υπάρξει στις μέρες μας ταξική φυγή; Υπάρχει και ποιο είναι το ταξικό αδιέξοδο; Σε αυτά τα ερωτήματα θα απαντήσουμε εντός των ημερών.