Τα τελευταία πέντε χρόνια, αυξάνεται ο αριθμός των γυναικών που πάνε στους πλαστικούς χειρουργούς για να στενέψουν το μουνί τους ή να κάνουν παρθενορραφή. Γιατί είναι καλύτερα να έχεις στενό μουνί ή να είσαι παρθένα; Είναι πολύ απλό: έχεις πιο μεγάλη αξία, διότι προσφέρεις στον Κύριο αυτό που θέλει: μια σαφέστατη ένδειξη ότι αυτός είναι ο Κύριος κι εσύ η υποταγμένη: τον πόνο. Η πρόκληση του πόνου, γενικά, είναι μια πρακτική που εγκαθιδρύει την σχέση μεταξύ του Κυρίου και του δούλου, της δούλας. Κύριος είναι αυτός που κάνει τον άλλον να πονάει. Όποιος,α πονάει είναι Υποτελής.
όλοι και όλες στο δρόμο της ήττας: σήμερα, Πέμπτη, 4 Μαρτίου, στις έξι
Το δράμα θα αρχίσει να παίζεται από σήμερα, Πέμπτη, 4 Μαρτίου, στις έξι το απόγευμα, στις πλατείες πολλών ελληνικών πόλεων. Μετά τη δουλειά τους, μη χάσουμε και το πολύτιμο μερόκαματο, μερικές εκατοντάδες (στις μικρές πόλεις) και μερικές χιλιάδες (στις μεγάλες) κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι θα συγκεντρωθούν για να διαμαρτυρηθούν για τα μέτρα που ανακοίνωσε ότι θα πάρει η κυβέρνηση, τα τσιράκια των Κυρίων (των καπιταλιστών της παραγωγής και του χρήματος). Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζουν να πολεμούν, περί πολέμου πρόκειται – η ταξική πάλη είναι ταξικός πόλεμος – με αυτόν θα πολεμήσουν.
όχι στα μέτρα – ναι στη χρεοκοπία
Διαβάζω τις τελευταίες μέρες κάποια άρθρα, έγκριτων δημιογράφων, οικονομολόγων, καθηγητών Πανεπιστημίου που υποστηρίζουν ότι η απειλή που λανθάνει στο δίλλημα ‘λήψη μέτρων ή χρεοκοπούμε’ είναι κενή, μπλόφα με λίγα λόγια. Είναι βέβαιο δηλαδή ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε, εάν δεν πάρουμε τα μέτρα. Το γνωρίζουν αυτό οι Κύριοι; Ασφαλώς και το γνωρίζουν! Μπορούμε να τους πείσουμε; Όχι, βέβαια, κατά κανένα τρόπο. Οι Κύριοι δεν νοιάζονται για την αλήθεια. Ο Πλάτωνας , στην ‘Πολιτεία’ του, υποστήριξε ότι ο Κύριος πρέπει να χρησιμοποιεί το ψέμμα για να ενισχύει και να διαιωνίζει την Κυριαρχία του – αυτό κάνουν και οι σημερινοί Κύριοι.
Εάν δεν μπορούμε να πείσουμε τους Κυρίους, τι άλλο μας μένει; Μα να απαντήσουμε ανοιχτά στο δίλημμα: Μας ζητάτε να επιλέξουμε και εμείς επιλέγουμε: ΝΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΟΥΜΕ! Τάσσομαι ανεπιφύλακτα υπέρ της χρεοκοπίας. Εγείρεται όμως ένα ερώτημα: ποιος θα χρεοκοπήσει; Θα χρεοκοπήσει το Κράτος και δεν θα μπορεί να πληρώνει τους δημόσιους υπαλλήλους, θα χρεοκοπήσουν κι αυτοί που πήραν δάνεια για σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές, ταξίδια, ρούχα, σπουδές, για μικροεπιχειρήσεις, κλπ. Θέλει κανείς από αυτούς να χρεοκοπήσει; Θέλει ο δημόσιος υπάλληλος να χάσει τον μισθό του; Αυτοί που πήραν δανεικά, το σπίτι τους και το αυτοκίνητό τους; Όχι, κατά κανένα τρόπο!
Το δίλημμα ρωτάει: θέλετε να χάσετε ένα μέρος από αυτά που έχετε ή θέλετε να τα χάσετε όλα; Και βέβαια η απάντηση είναι: δεν θέλουμε να τα χάσουμε όλα, θέλουμε να χάσουμε λίγα, θα είναι καλύτερα έτσι.
Και τα μέτρα θα περάσουν!
Μπορούν οι Υποτελείς Παραγωγοί να απαντήσουν Ναι, προτιμάμε την χρεοκοπία, ναι, θέλουμε να τα χάσουμε όλα; ΟΧΙ, βέβαια.
Τα μέτρα θα περάσουν!
τα μέτρα θα περάσουν
1. Η στρατηγική επιδίωξη του Κυρίου, του καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος σήμερα, είναι η αποτροπή της κατάλυσης της Κυριαρχίας, δηλαδή της κατάργησης της αρπαγής και καταστροφής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου από τους υποτελείς Παραγωγούς.
φάλαινα όρκα έφαγε τον (πανύβλακα καριόλη) εκπαιδευτή της
Ο σκοπός του δυτικού πολιτισμού είναι να εξοντώσει ή να υποτάξει την άγρια φύση. Σε λίγες δεκαετίες άγρια φύση θα υπάρχει μόνο στους ζωολογικούς κήπους. Τι είναι όμως ένας ζωολογικός κήπος; Είναι ένας χώρος επίδειξης της νίκης του Κυρίου, της ήττας , της αιχμαλωσίας της φύσης. Τι σημαίνει εκπαιδεύω μια φάλαινα; Σημαίνει την κάνω υπάκουη, την εξαναγκάζω να πάψει να είναι άγρια. Η άγρια, η ανυπότακτη φύση, ο θάνατος δηλαδή, είναι πιο ισχυρή από τον Κύριο κι αυτό τον ενοχλεί. Η φύση είναι ελαττωματική, θέλει διόρθωση, πρέπει να διορθωθεί. Εάν είναι ανεπίδεκτη διόρθωσης, πρέπει να υποταχτεί, κι αν δεν υποταχτεί, πρέπει να εξοντωθεί. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η επιθυμία του Κυρίου να γίνει αθάνατος: εάν η ζωή καταστραφεί, ο θάνατος θα εξαλειφτεί! Ο Κύριος θα έχει νικήσει τον θάνατο! Μόνο που ούτε αυτός θα υπάρχει! Αρχίζει να το καταλαβαίνει: αρχίζει το τέλος του δυτικού πολιτισμού. Την Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου, θα εκθέσω αναλυτικά την άποψή μου σχετικά με την αντίδραση της φάλαινας. Στη θέση της, κι εγώ θα τον έτρωγα! Τον πανύβλακα καριόλη!
σχετικά με την παιδοποίηση της γυναίκας
Όμορφη γυναίκα θεωρείται η γυναίκα που μοιάζει με παιδί, που περιέρχεται στην κατάσταση του παιδιού: να είναι νέα, ξανθιά, άτριχη, άοσμη, να μιλάει και να φέρεται σα παιδί, να είναι εξαρτημένη. Γιατί; Να γιατί: εάν είναι σαν παιδί είναι πιο εύκολο να υποταχτεί. Η παιδοποίηση της γυναίκας είναι μια πρακτική που από τη μια παράγει και επιδεικνύει την Κυριαρχία του άνδρα ενώ από την άλλη παράγει και επιδεικνύει την υποταγή, την υποδούλωση της γυναίκας. Είναι μια πρακτική απόσπασης της υπακοής και αφοσίωσης της γυναίκας. Το δυτικό πρότυπο της όμορφης γυναίκας δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταγραφή αυτής της πρακτικής: η όμορφη γυναίκα είναι μια δούλα.
Ωραία γυναίκα είναι αυτή που δεν είναι όμορφη. Τη Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010, θα εκθέσω διεξοδικά την άποψή μου, παραγόμενη από τη θεωρία της παραγωγής και επίδειξης της Κυριαρχίας.
τι είναι και πως γίνεται μια καραμπόλα
Για να ακινητοποιηθεί, δηλαδή να γίνει ακίνδυνο, δηλαδή να πάψει να είναι βλήμα αλλά και στόχος ταυτόχρονα, ένα αυτοκίνητο που τρέχει με εκατό χιλιόμετρα την ώρα, χρειάζεται εκατό μέτρα, πάνω κάτω. Αυτός ο χώρος ανήκει αποκλειστικά στο αυτοκίνητο, δεν μπορεί να υπάρξει, να κινηθεί, να τρέξει χωρίς αυτόν. Αλίμονο σε όποιον, για οποιονδήποτε λόγο, εισέλθει μέσα σε αυτην την έκταση: θα πεθάνει, θα ακρωτηριαστεί, θα τραυματιστεί σοβαρά ή ελαφρά. Τον χώρο αυτό τον αποκαλώ οδικό Άδη. Για να μην γίνονται οδικές συγκρούσεις θα πρέπει τα αυτοκίνητα που κινούνται με την παραπάνω ταχύτητα να βρίσκονται εκατό μέτρα το ένα από το άλλο: πρόκειται για τη γνωστή απόσταση ασφαλείας. Εάν τρέχουν με εκατόν πενήντα χιλ. , η απόσταση ανεβαίνει στα 150 μέτρα, κλπ. Στην περίπτωση αυτή, μέσα σε ένα χιλιόμετρο θα πρέπει να κινούνται μόνο εφτά αυτοκίνητα ή και λιγότερα, εάν αυξηθεί η ταχύτητα. Οι οδηγοί όμως αδιαφορούν για την απόσταση ασφαλείας με αποτέλεσμα από τη μια να βρίσκονται και να κινούνται μέσα στον οδικό Άδη αυτού που έρχεται από πίσω, ενώ στον δικό τους οδικό Άδη βρίσκεται αυτό που είναι μπροστά. Εάν κάποιο από αυτά τα αυτοκίνητα της σειράς σταματήσει απότομα, το κάθε αυτοκίνητο γίνεται βλήμα για αυτό που είναι μπροστά, και στόχος γι αυτό που έρχεται από πίσω. Την Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010, θα εκθέσω διεξοδικά την άποψή μου, παραγόμενη από την την θεμελιώδη θεωρητική αρχή ότι το αυτοκίνητο είναι βλήμα.
δια βίου διδασκαλία
Σύμφωνα με τον Κύριο, οι άνθρωποι διακρίνονται σε δυο κατηγορίες: σε αυτούς που γνωρίζουν και σε αυτούς που δεν γνωρίζουν. Ποιοι γνωρίζουν; Οι Κύριοι και οι υπηρέτες τους (πολιτικοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δάσκαλοι, καθηγητές). Ποιοι δεν γνωρίζουν; Οι υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Δια βίου μάθηση λοιπόν για τους υποτελείς! Δια βίου εγκλεισμός, δια βίου υποταγή, δια βίου υποτέλεια, δια βίου αφοσίωση, δια βίου υποδούλωση! Οριστική επιβολή του ιδεολογήματος ότι ο Κύριος και τα τσιράκια του γνωρίζουν, ότι οι υποτελείς δεν γνωρίζουν! Πληθώρα ενδείξεων δείχνει ότι το μοντελάκι αυτό θα πεταχτεί στα σκουπίδια: εάν δεν γνωρίζουν οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου, τότε ποιος γνωρίζει; Δια βίου μάθηση εσείς, δια βίου διδασκαλία εμείς! Είμαστε δάσκαλοι και δασκάλες, όλοι, όλες! Για μιά κοινωνία χωρίς επαγγελματίες δασκάλους! Την Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010, θα εκθέσω την άποψη μου παραγόμενη από τις θεμελιώδεις αρχές ότι είμαστε όλοι δάσκαλοι και ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι μια καταστροφή με ανυπολόγιστες συνέπειες.
η χειρονομία του κωλοδάχτυλου
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Αντικείμενο του σημερινού σημειώματός μας θα είναι η χειρονομία του κωλοδάχτυλου. Γνωρίζουμε γιατί την κάνουμε; Ποιο μήνυμα στέλνει ο πομπός, αυτός που την κάνει, σε αυτόν που προορίζεται, στον δέκτη; Μπορεί να την κάνει και ο άνδρας και η γυναίκα; Γνωρίζουμε την ιστορία της; Γνωρίζουμε τη σχέση με τον Κύριο, με την Κυριαρχία, με τον δυτικό πολιτισμό; Δεν είμαι βέβαιος. Κι αφού δεν είμαι βέβαιος, κι αφού υποστηρίζω την δια βίου διδασκαλία , θα παραθέσω τις απόψεις μου γι’ αυτή τη χειρονομία και θα υποστηρίξω ότι είναι μια πρακτική παραγωγής και επίδειξης της Κυριαρχίας, της σχέσης μεταξύ του Κυρίου και του Υποτελούς.
ευχαριστίες
Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου. Αργεί να ξημερώσει. Έφτιαξα καφεδάκι και το ήπια κάτω από τον έναστρο ουρανό. Δεν θα κάνει κρύο σήμερα, θα πάω επιτέλους στον κήπο να κουβαλήσω κοπριά από μαντρί που βρίσκεται εκεί κοντά, να φυτέψω κρεμμύδια και αρακά, είναι η εποχή τους, και να μαζέψω ό,τι λαχανικά δεν έκαψε η παγωνιά. Πριν όμως, πρέπει να πάω στο λιμάνι να αγοράσω ψάρια, ολόφρεσκα νιάκια, 5 ευρά το κιλό, θα έχουμε φίλους σήμερα, θα ψήσουμε. Επιστρέφοντας από το κήπο, θα κατέβω στις εκβολές του ποταμού να μαζέψω άγρια ραδίκια και ζοχούς.
Θυμήθηκα ότι πέρυσι τέτοια εποχή έσκασε μύτη η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και σήμερα ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες που με βοήθησαν να στηθεί. Θα έχετε, νομίζω, αντιληφθεί ότι προκρίνω τον πληθυντικό από τον ενικό – κακώς διδάσκουμε στα παιδιά μας πρώτα τον ενικό. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί πάρα πολύ και εντός του έτους θα παρουσιάσω ένα κείμενο. Προκρίνω τον πληθυντικό έναντι του ενικού διότι θεωρώ ότι κάθε τι που υπάρχει στην κοινωνία είναι συλλογικό δημιούργημα – δεν υπάρχουν ατομικά δημιουργήματα. Εγώ, εσύ, όλοι μας, όλες μας, είμαστε συλλογικά δημιουργήματα. Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών. Θεωρώ ακόμα πολύ μεγάλο ελάττωμα την αχαριστία, την αγνωμοσύνη. Το κακό ( μια προσβολή, μια αδιαφορία, μια βρισιά, μια ταπείνωση) το ξεχνώ πολύ γρήγορα, το καλό (την αναγνώριση, την αλληλεγγύη, τη βοήθεια, την εκτίμηση) ΠΟΤΕ. Θα υποψιάζεστε προφανώς τη συνάφεια μεταξύ του συλλογικού δημιουργήματος και της ευγνωμοσύνης. Από τη στιγμή που είμαστε συλλογικές δημιουργίες, δεν μπορεί να είμαστε αγνώμονες και αχάριστοι. Εάν είμαστε, η συλλογική δημιουργία υπόκειται σε μια μειονική σπείρα που η κατάληξή της είναι η αλληλοεξόντωση (μεταφορικά και κυριολεκτικά), αυτοεξόντωση δεν υπάρχει. Αυτό που θεωρούμε ως ατομικό δημιούργημα ή αυτοκαταστροφή, αυτοεξόντωση, δεν είναι παρά οι τελικές στιγμές της συλλογικής διαδικασίας δημιουργίας ή καταστροφής, εξόντωσης, κλπ.Εάν δεν είμαστε αγνώμονες, κλπ, τότε εκκινεί μια πλεονική σπείρα που η κατάληξή της θα είναι ένα δημιούργημα κοινό σε όλους (γνώση, θεσμός, έργο τέχνης και άλλα πολλά) τα οποία θα εκκινήσουν μια νέα πλεονική σπείρα δημιουργίας, κοκ. Για αυτές τις έννοιες, μειονική και πλεονική σπείρα θα αναφερθούμε αναλυτικά στο μέλλον.