γκωλάρα!

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Υπάρχει γυναικείο ποδόσφαιρο; Στο ερώτημα αυτό μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με ένα τρόπο: το υπάρχον γυναικείο ποδόσφαιρο μας ωθεί να διατυπώσουμε την άποψη πως όχι, δεν υπάρχει. Όπως και εσείς, δεν γνωρίζω το όνομα ούτε μιας ποδοσφαιρίστριας! Υπάρχουν πρωταθλήματα γυναικείου ποδοσφαίρου; Γιατί οι άνδρες αδιαφορούν για το γυναικείο ποδόσφαιρο, όταν δεν το χλευάζουν; Γιατί η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών δεν παρακολουθεί το ανδρικό ποδόσφαιρο, ενώ αυτές οι λίγες που το παρακολουθούν, αδιαφορούν για το γυναικείο; Με λίγα λόγια: οι γυναίκες δεν παίζουν ποδόσφαιρο και δεν παρακολουθούν ούτε το ανδρικό ούτε το όποιο γυναικείο υπάρχει. Γιατί η γυναίκα αδιαφορεί για το ποδόσφαιρο; Γιατί οι άνδρες γελάνε όταν την βλέπουν να προσπαθεί να επιβάλλει τη διείσδυση της μπάλας στην καλά φυλασσόμενη περιοχή της αντίπαλης ομάδας; Αν και το σύγχρονο ποδόσφαιρο υπάρχει εδώ και 150 χρόνια, τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν απαντηθεί. Ούτε βέβαια γιατί το ανδρικό ποδόσφαιρο να είναι το πιο δημοφιλές ομαδικό άθλημα/θέαμα από αυτά στα οποία η νίκη επιτυγχάνεται με την διείσδυση της μπάλας σε μια καλά φυλασσόμενη περιοχή. Στο ερωτήματα αυτά, η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών, διατυπώνει τις παρακάτω απαντήσεις.

Η γλώσσα των οπαδών, των φιλάθλων, των αθλητικών συντακτών και των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σχολιαστών μας ωθεί να διατυπώσουμε την άποψη ότι όταν οι άνδρες βλέπουν ποδόσφαιρο, βλέπουν μια συμβολική μάχη μεταξύ δυο στρατών ή μια συμβολική αλλαξοκωλιά μεταξύ δυο ανδρών. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, η μπάλα είναι σφαίρα (ball), το γκολ είναι πυροβολισμός (shoot) και η οπή στην οποία καταλήγει το βλήμα-μπάλα είναι το τραύμα. Στην δεύτερη περίπτωση, η μπάλα είναι το πέος, το γκολ η διείσδυση και η εστία μια παραλληλόγραμμη κωλοτρυπίδα. Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα διείσδυσης επειδή επιτυγχάνει τη πιο ισχυρή και μακρινή διείσδυση κι αυτό το επιτυγχάνει με το πόδι, η βάση του οποίου βρίσκεται κοντά στο πέος – το μπάσκετ δεν θα γίνει ποτέ τόσο δημοφιλές όσο το ποδόσφαιρο. Δεδομένης της υπάρχουσας σχέσης της γυναίκας με τον στρατό και το πόλεμο από τη μια και της έλλειψης πέους από την άλλη, είναι σαφές ότι η γυναίκα θα παίξει μπάλα μόνο όταν αποκτήσει πέος. Σύμφωνα με την πατριαρχική λατρεία της διείσδυσης, όπως θα δούμε στη Γαμησιολογία, όποιος διεισδύει, είναι νικητής, ενώ όποιος υφίσταται την διείσδυση, είναι ηττημένος. Και αντίστροφα: ο νικητής οφείλει να διεισδύει, και ο ηττημένος να υφίσταται την διείσδυση. Η γυναίκα είναι υποδουλωμένη, άρα οφείλει να υφίσταται την διείσδυση και όχι να την επιβάλλει

Continue reading →

γαϊδούρα! dumme Kuh! bitch!

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Ένα ιδιάζον χαρακτηριστικό των πολιτισμών και των κοινωνιών που προέρχονται από ποιμενικές κοινωνίες είναι ο υποβιβασμός του υποτελούς στην κατάσταση του εκτρεφόμενου/υποζύγιου/κατοικίδιου ζώου. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: η λέξη ἀνδράποδον (δούλος, στην Ιλιάδα Η 475) σχηματίστηκε με πρότυπο τη λέξη τετράποδον, η οποία απαντάται στα κρατικά αρχεία της μυκηναϊκής Πύλου (1200 π.Χ.), όπως θα δούμε μελετώντας τις πινακίδες Αe 27, 108, 134 και 489. Στον αρχαιότατο λογότυπο ποιμήν λαών, που αποδίδεται σε πολλούς ήρωες της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, έχει καταγραφεί η αντίληψη ότι ο αρχηγός ενός στρατού οδηγεί τους στρατιώτες στη μάχη όπως ένας βοσκός τα πρόβατά του στη βοσκή. Από όλους όμως τους υποτελείς (άνδρες, γυναίκες και παιδιά), ο Κύριος (άνδρας) στρέφει το βλέμμα του πάνω στη γυναίκα και την ταυτίζει με τα ζώα εκτροφής που περιφρονεί – σχεδόν με όλα. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται τόσο στις αρχαίες κοινωνίες, π.χ., την αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή, όσο και στις σύγχρονες καπιταλιστικές. Είναι δηλαδή ένα ακόμα από τα πολλά ποιμενικά κατάλοιπα, τα οποία επιβιώνουν πέρα από τρόπους παραγωγής και ιστορικούς κοινωνικούς σχηματισμούς, και τα οποία δεν έχουμε μελετήσει όσο θα έπρεπε. Το έργο αυτό θα το αναλάβει η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών. Αν και είναι γνωστικό αντικείμενο που περιλαμβάνεται στην Ανθρωποβοσκητική, θεώρησα απαραίτητο να το εξετάσουμε αυτοτελώς για ένα και μοναδικό λόγο: η μελέτη του δεν μπορεί παρά να είναι ομαδική, μιας και εγώ είμαι σε θέση να καταθέσω μαρτυρίες και στοιχεία μόνο από την αρχαία και τη νέα ελληνική γλώσσα. Υπάρχουν μαρτυρίες από όλες τις γλώσσες, ινδοευρωπαϊκές (λατινική, γερμανική, ρωμανικές, αγγλική, κλπ) και μη (αραβική, τουρκική, ουγγρική, φιλανδική, κλπ). Είμαι βέβαιος ότι τα επόμενα δυο χρόνια το πλουσιότατο υλικό θα συγκεντρωθεί και θα μελετηθεί με σκοπό να εκδοθεί, και όχι μόνο στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι η εργασία αυτή θα γίνει σε δυο φάσεις: στη πρώτη θα συγκεντρώσουμε το υλικό κατά γλώσσα και στη δεύτερη θα το μελετήσουμε συγκριτικά και κατά ζώο. Ένα παράδειγμα: στο κεφάλαιο ΑΓΕΛΑΔΑ θα μελετήσουμε τις εκφράσεις που απαντούν σε όλες τις γλώσσες, θα επισημάνουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές και θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε τόσο την κοινωνική κατάσταση της γυναίκας όσο και τις κοινωνικές αξίες που λανθάνουν. Γιατί ή θεά Ἥρα χαρακτηρίζεται βοῶπις, δηλαδή βοϊδομάτα; Λόγω του μεγέθους των ματιών της και της σεμνότητας του βλέμματός της; Υποστηρίζεται η άποψη ότι η λέξη γυ-νή (g^wu-nā) προέρχεται από τη λέξη βοῦς (g^wō-us) και σημαίνει “η κυρία των αγελάδων”. Μήπως την εποχή που πλάσθηκε η λέξη η γυναίκα ασχολιόταν με την εκτροφή των αγελάδων; Υποστηρίζεται επίσης ότι τα ονόματα Ἥρα και ἥρως προέρχονται από τη ρίζα jēr- που δηλώνει το ενός έτους (πρβλ. γερμ. Jahr και αγγλ. year) μοσχάρι, δηλαδή την μεγάλη ισχύ που έχει το μοσχάρι σε αυτή την ηλικία. Οι ενδείξεις αυτές δείχνουν ότι η κατάσταση της γυναίκας κατά της εποχή του σχηματισμού και της χωρικής επέκτασης του ποιμενικού τρόπου παραγωγής ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν της μεταγενέστερης φάσης, της φάσης της συρρίκνωσης και της καταφυγής στον πόλεμο ως τον μόνο τρόπο υπέρβασης του ποιμενικού αδιεξόδου. Μαρτυρίες αυτού του φαινομένου παρέχουν η αρχαία ινδική και η αρχαία ινδική λογοτεχνία, ενώ οι μαρτυρίες από την Ιλιάδα, τον Ησίοδο, τον Αισχύλο και τον Ευριπίδη μας πείθουν ότι η λέξη βοῦς χρησιμοποιείται μεταφορικά με τη σημασία “γυναίκα”. Η υποτίμηση είναι πιο έντονη και πιο σαφής στις σύγχρονες γλώσσες. Στην νέα ελληνική αγελάδα ή γελάδα χαρακτηρίζουμε την “παχύσαρκη και άσχημη γυναίκα”, σύμφωνα με τα έγκυρα λεξικά μας, ενώ η βρισιά “μοσχάρι” αποδίδεται και στα δύο φύλα. Στη γερμανική, dumme Kuh είναι η παχύσαρκη και ανόητη γυναίκα, ενώ εάν θέλετε να πείτε στα γαλλικά “νυμφεύομαι γυναίκα έγκυο” θα πει “παίρνω τη γελάδα και το μοσχάρι”:je prendre le vache et le veau.

Αυτό που μπορώ να κάνω από πλευράς μου θα το κάνω σύντομα: θα δημοσιεύσω τα στοιχεία από την αρχαία ελληνική και τη νέα ελληνική γλώσσα και θα περιμένω την συνεργασία ανδρών και γυναικών που ενδιαφέρονται για το θέμα. Εν τω μεταξύ, όποιος και όποια θέλει να μελετήσει το ζήτημα της ινδοευρωπαϊκής μεταφοράς διεξοδικά, θα του συνιστούσα τις εργασίες των Ε. Campanile (I.E Metaphors and non -I.E Metaphors) και O. Szemerenyi (Das griechische Verwandtschaftsnamensystem vor dem Hintergrund des Indogermanischen Systems). Την πρώτη θα τη βρείτε στο δεύτερο τεύχος (1974, σελ. 247-57) του περιοδικού Journal of Indo-European Studies (JIES), ενώ τη δεύτερη στο περιοδικό Hermes (105, 1977, 396-7).

συλλογή Αa

Aa 60

e-wi-ri-pi-ja ΓΥΝΑΙΚΑ 16 ko-wa 11 ko-wo 7 DA 1 TA 1

ἘFρίπιαι ΓΥΝΑΙΚΑ 16 κόρFαι 11 κόρFοι 7 δα. 1 τα. 1

ἘFρίπιαι· θηλ., ον. πληθ. του επιθ. καταγωγής ἘFρίπιος (ἘFριπία), από τον οικισμό ἜFριπος. Στα αρχεία της Πύλου διαβάζουμε ένα οικισμό με αυτό το όνομα (e-wi-ri-po, Αn 610.6 ) αλλά δεν γνωρίζουμε εάν οι γυναίκες κατάγονται από αυτόν τον ἚFριπο ή κάποιον άλλον εκτός των ορίων της επικράτειας της Πύλου. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν το όνομα (Εύριπος) του γνωστού πορθμού μεταξύ Βοιωτίας και Εύβοιας προέρχεται από αυτή τη λέξη. Δεν μπορούμε όμως να αποκλείσουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μιας και το F μεταξύ φωνήεντος και συμφώνου, όπως είδαμε στην εισαγωγή, μετατράπηκε σε υ. Στην περίπτωση αυτή, η ετυμολόγηση ευ και (F)ριπή είναι εσφαλμένη (παρετυμολογία): εάν προέρχονταν από αυτές τις λέξεις θα είχαμε *e-u-wi-ri-pi-ja, εκτός εάν πρόκειται, και στις δυο περιπτώσεις, για αβλεψία του γραφέα.

ΓΥΝΑΙΚΑ· ιδεόγραμμα που παριστάνει γυναίκα.

16· ο αριθμός αναφέρεται στο προηγούμενο ιδεόγραμμα.

κόρFαι· ον. πληθ. του ονόματος κόρFα (ἡ), το κορίτσι. Πρωτοελληνικός τύπος από τον οποίο προέρχονται οι διαλεκτικοί αντἰστοιχοι: κῶρα (δωρ.), κόρα (λεσβ.), κούρη (ιων.), κόρη (αττ.).

11· ο αριθμός αναφέρεται στη προηγούμενη λέξη.

κόρFοι· ον. πληθ. του ονόματος κόρFος (ὀ), το αγόρι. Πρωτοελληνικός τύπος από τον οποίο προέρχονται και οι διαλεκτικοί αντίστοιχοι: κῶρος (δωρ.), κοῦρος (ιων.), κόρος (αττ.).

7· ο αριθμός αναφέρεται στην προηγούμενη λέξη.

δα.· ακροφωνική βραχυγραφία της λέξης δάμαρ (ὁ), που χρησιμοποιείται ως ιδεόγραμμα.

1· ο αριθμός αναφέρεται στη προηγούμενη βραχυγραφία.

τα.· ακροφωνική βραχυγραφία της λέξης ταμία* (ἡ), που χρησιμοποιείται ως ιδεόγραμμα. .

1· ο αριθμός αναφέρεται στη προηγούμενη βραχυγραφία.

(Στη Πύλο βρίσκονται) 16 γυναίκες από τον Εύριπο, 11 κορίτσια, 7 αγόρια· (μαζί τους) ένας άνδρας επικεφαλής και μια γυναίκα, υπεύθυνη για τη διατροφή τους.

Continue reading →

η λατρεία της απόστασης

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Λέμε ότι ο Κύριος λατρεύει το χρήμα ή το κέρδος. Τι εννοούμε όμως με τις λέξεις “λατρεύω” και “λατρεία”; Μήπως εννοούμε “υπηρετώ” και “υπηρεσία”, οπότε το χρήμα ή το κέρδος είναι οι Κύριοι του Κυρίου κι αυτός, αναπόφευκτα, περιέρχεται στην κατάσταση του λάτρη, του υπηρέτη, του δούλου ; Μήπως εννοούμε επιθυμώ και επιθυμία, οπότε το χρήμα ή το κέρδος δεν είναι τίποτα παραπάνω από αντικείμενα πόθου; Θα μου πείτε: ναι, αλλά όποιος ποθεί δεν υπηρετεί; Δεν είμαστε δούλοι των πόθων μας; Οι επιθυμίες μας δεν ελέγχουν την κατάσταση; Ασφαλώς και είμαστε υποχείρια των ίδιων των επιθυμιών μας, φαίνεται από τη δυσκολία να παραιτηθούμε από αυτές, αλλά΄, στην περίπτωση του Κυρίου, θα πρέπει να επιλέξουμε ποια είναι η κύρια σημασία. Η πυρηνική επιθυμία του Κυρίου είναι η ισχυροποίησή του, η αύξηση, η μεγέθυνση της διαθέσιμης ισχύος, της δυνατότητας να επιβάλει την θέλησή του στους εχθρούς του, δηλαδή, στους αντιπάλους του (ανταγωνιστές και υποτελείς Παραγωγούς) και στη Φύση. Αυτός είναι ο κοινός στόχος σχεδόν όλων των κειμένων που συντάχθηκαν από τους ελληνόφωνους Κυρίους, για να περιοριστώ σε αυτούς, της αρχαϊκής και κλασικής εποχής, από την Ιλιάδα μέχρι τον Αριστοτέλη. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού χρησιμοποιεί τα προσφορότερα μέσα, τα μέσα δηλαδή που του επιτρέπουν να ισχυροποιηθεί με την όσο το δυνατόν μικρότερη προσπάθεια σε όσο το δυνατόν ελάχιστο χρόνο. Η ίδια η επιθυμία της ισχυροποίησης και ο τρόπος εκπλήρωσής της (Θεός – ορθός λόγος) μας ωθεί να δούμε τη λατρεία ως επιθυμία περισσότερο παρά ως υπηρεσία.

Continue reading →

Θεολογία της Προόδου/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Κάποτε, ο αδύναμος Κύριος ήθελε να γίνει πιο ισχυρός από τους εχθρούς του, τους αντιπάλους του και τη φύση· δεν μπορούσε όμως κι αυτό επέτεινε την αδυναμία του. Αυτό όμως που μπορούσε να κάνει, το έκανε· εκπλήρωσε τις επιθυμίες του με τη φαντασίωση και τη φαντασία: έφτιαξε ένα πλάσμα το οποίο ήταν αήττητο, αθάνατο, πιο ισχυρό από τη φύση και το ονόμασε Θεό (Δία, Γιαχβέ, Άχουρα Μάσδα, κλπ). Και ήρθε μια εποχή, που ο Κύριος άρχισε να εκπληρώνει τη μία επιθυμία μετά την άλλη και να γίνεται ακόμα και πιο ισχυρός από το πλάσμα της φαντασίωσής του. Τι είναι ο κεραυνός μπροστά τα πυροβόλα όπλα και στα πυρηνικά; Τι είναι το ιπτάμενο άρμα μπροστά στο Στελθ; Τι είναι η ανεμοπόδαρη Ίρις μπροστά στη σημερινή ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας; Με τους πρώτους κανονιοβολισμούς, στις αρχές του 14^ου μ.Χ. αιώνα, ο αδύναμος Κύριος άρχισε να γίνεται Θεός. Την εποχή αυτή, που συμπίπτει (για να μη ξεχνιόμαστε) με τις πρώτες μέρες του καπιταλισμού και της πειραματικής επιστήμης, την ονομάζουμε εποχή της γένεση του Θεού. Σήμερα, μπορούμε να θέσουμε το ερώτημα: θα ολοκληρωθεί η διαδικασία της γένεσης του Θεού; Θα καταφέρει ο Κύριος να γίνει Θεός ή θα παραμείνει θεός, ένας πανίσχυρος Κύριος, ένας ψιλικατζής Θεός; Θα μπορέσει να εκπληρώσει τις δυο ανεκπλήρωτες επιθυμίες του, να γίνει δηλαδή αθάνατος και να απεξαρτηθεί από τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου; Στον κύκλο διαλέξεων με τον τίτλο Θεολογία της Προόδου θα σχετίσουμε τον Θεό με την Πρόοδο, θα αφηγηθούμε την ιστορία τους, θα εστιάσουμε την προσοχή μας τόσο στην διαδικασία της εμφάνισής τους όσο και της γένεσής τους και θα δώσουμε μια απάντηση στο ερώτημα εάν ο Κύριος μπορεί να γίνει Θεός.

Continue reading →

1. εργάτης: το βόδι που οργώνει

Θα αφιερώσουμε τη πρώτη διάλεξη της Ανθρωποβοσκητικής στους εργάτες και τις εργάτριες. Είμαι κι εγώ εργάτης, οικοδόμος καλουπατζής, και μια μέρα, εκεί που καλούπωνα, αναρωτήθηκα: τι να σημαίνει άραγε η λέξη εργάτης; Ποια να ήταν άραγε η αρχαιότερη γνωστή σημασία αυτής της λέξης; Δήλωνε πάντα αυτό που δηλώνει και σήμερα ή είχε κάποια άλλη σημασία; Είναι αλήθεια ότι άργησα να απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα αλλά τελικά τα κατάφερα. Άμα δεν ξεχνάς, τα καταφέρνεις. Έμαθα λοιπόν ότι η λέξη εργάτης ανήκει στη κατηγορία εκείνη των λέξεων της ελληνικής γλώσσας που τις διαβάζουμε στα αρχαιότερα σωζόμενα κείμενα, στην οποία ανήκουν και άλλες, πολλές από τις οποίες τις προφέρουμε ακόμα και σήμερα, όπως, μέλι, θεός, άνθρωπος και άλλες. Τα κείμενα που αναφέρω ανάγονται στον 14^ο μέχρι 12^ο αιώνα π. Χ. και δεν είναι άλλα από τα κρατικά έγγραφα, πήλινες πινακίδες, που βρέθηκαν στα διοικητικά κέντρα των μυκηναϊκών βασιλείων της Κνωσού, της Πύλου, των Θηβών, των Μυκηνών.

Continue reading →

Ανθρωποβοσκητική/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Όταν για πρώτη φορά διάβασα τη λέξη ἀνθρωπονομική στον Πολιτικό (266e)του Πλάτωνα, ήμουνα απολύτως βέβαιος πως να την αποδώσω:ανθρωποβοσκητική. Με την ανάγνωσή της, άκουσα και πάλι την κραυγή της εργάτριας μέσα στο κατάμεστο λεωφορείο, χαράματα: μα για μας ζώα μας περνάνε; Μου ήρθαν στο νου και δυο εικόνες:οι δυο πρώτες σκηνές από τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάπλιν (ένα κοπάδι προβάτων στην πρώτη, ένα κοπάδι εργατών στη δεύτερη) και μια σκηνή από ένα ντοκιμαντέρ όπου στρατιώτες ανεβαίνουν σε βαγόνια, τα οποία εν καιρώ ειρήνης μετάφεραν ζώα στα σφαγεία, για να μεταφερθούν στο μέτωπο. Ο πλατωνικός όρος μου θυμίζει ότι, όταν ήμουν χριστιανός ορθόδοξος, ανήκα στο ποίμνιο αλλά τώρα είμαι ένα χαμένο πρόβατο. Και ξύνει μια παλιά πληγή:ψάχνω να βρω ένα τρόπο να διαβάσω ένα έργο του Ανθρακίτη Μεθόδιου (Βοσκός Λογικών Προβάτων, Βενετία, 1708) αλλά δε μπορώ και υποφέρω. Εν τω μεταξύ, όσο περνούσαν τα χρόνια βεβαιωνόμουν όλο και πιο συχνά για την ορθότητα της απόδοσης του όρου ἀνθρωπονομική ως ανθρωποβοσκητική. Όταν μάλιστα είδα τον πρώην Δήμαρχο της Αθήνας, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ναι αυτόν που μάντρωσε τα πεζοδρόμια της Αθήνας, πρωτοσέλιδο στην κυριακάτικη Καθημερινή, πιτσιρικά και ντυμένο τσοπανόπουλο, χάρηκα χαρά μεγάλη. Αργότερα, με εντυπωσίασε η δήλωση του Κάρολου Παπούλια, λίγες μέρες μετά την εκλογή του, ότι, εάν δεν θα γινόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα γινόταν τσέλιγκας. Και πως να ξεχάσεις την υπόδειξη του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να μην ξυνόμαστε στη γκλίτσα του τσοπάνη; Πέραν όλων αυτών, ο πλατωνικός όρος ήταν η πρώτη απάντηση στο ερώτημα που είχα θέσει σιωπηλά στον εαυτό μου και το κρατούσα ως εφτασφράγιστο μυστικό: εάν υπάρχουν οι Καλές Τέχνες, υπάρχουν οι Κακές Τέχνες; Κι αν υπάρχουν, ποιες είναι; Με την εμφάνιση της πρώτης Κακής Τέχνης και Επιστήμης, της Ανθρωποβοσκητικής, δόθηκε και η απάντηση στο ερώτημα. Ναι, οι Κακές Τέχνες υπάρχουν και είναι πολλές:είναι οι εφαρμοσμένες Τέχνες, οι πρακτικές Επιστήμες που μετέρχεται ο Κύριος, αυτός ο ένοπλος ζητιάνος, ο άρπαγας και καταστροφέας του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, για να ενισχύσει και να διαιωνίσει την Κυριαρχία.

Continue reading →

οδηγός ανάγνωσης της Ιλιάδας/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών θα αφιερώσει πέντε κύκλους διαλέξεων με αντικείμενο τη μελέτη της Ιλιάδας. Ο πρώτος φέρει τον τίτλο ποιμενισμός, ελληνική γλώσσα και Ιλιάδα με γνωστικό αντικείμενο την μελέτη των ενδείξεων του ποιμενικού τρόπου παραγωγής που εντοπίζονται στην αρχαία ελληνική γλώσσα, σε σημασιολογικό επίπεδο, και στο κείμενο που επιβιώνουν γλωσσικά απολιθώματα μιας αρχαιότερης φάσης της, την Ιλιάδα. Με τις πρώτες διαλέξεις αυτού του κύκλου θα διαπιστώσουμε ότι εάν ξύσουμε όλα τα σημασιολογικά επιχρίσματα των κύριων αρχαίων ελληνικών λέξεων, θα φτάσουμε σε ένα αρχικό στρώμα στο οποίο οι λέξεις έχουν ή ποιμενική ή πολεμική σημασία. Γνωρίζουμε ότι δεν υπήρξε ποιμενική κοινωνία που να μην ήταν πολεμική κοινωνία, μιας και η αναπαραγωγή της ήταν αδύνατη χωρίς την καταφυγή στον πόλεμο: στην εξόντωση των γειτόνων και την αρπαγή του κοινωνικού τους πλούτου. Τα γεγονότα της Ιλιάδας εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια μιας ληστρικής επιδρομής των ποιμένων ηρώων. Στον κύκλο διαλέξεων με τίτλο εισαγωγή στη μελέτη της Ιλιάδας θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε το χρόνο και το τόπο της πρώτης σύνθεσης της οργής του Αχιλλέα, μέσα από τη μελέτη και τη χρονολόγηση των δομικών υλικών της ποιμενικής προφορικής ποιητικής αφήγησης, η οποία είναι γνωστή ως ηρωική ποίηση. Θα διατυπώσουμε τη θεωρία ότι η Αχιλλέως μηνις συντέθηκε για πρώτη φορά στην περιοχή της κεντρικής ελλαδικής χερσονήσου, πολύ πριν τον “Τρωικό πόλεμο”, πριν δηλαδή την εξοικείωση των ελληνόφωνων φύλων με τη θάλασσα και την ναυσιπλοϊα και την διεξαγωγή των υπερπόντιων ληστρικών επιδρομών στα μικρασιατικά παράλια κατά τον 13^ο αιώνα π.Χ. Θεωρώ ότι η μετάθεση του πεδίου δράσης των ποιμένων ηρώων από την ελλαδική χερσόνησο στα μικρασιατικά παράλια παρακίνησε τους αοιδούς να μεταφέρουν τη δράση εκεί με αποτέλεσμα η Αχιλλέως μηνις να γίνει Ιλιάς. Μετά την καταστροφή των διοικητικών κέντρων των μυκηναϊκών βασιλείων και την πλήρη αποσύνθεση του ασιατικού τρόπου παραγωγής που κυριαρχούσε σε αυτά, παρατηρείται μια αναβίωση του ποιμενικού τρόπου παραγωγής στις περιοχές οι οποίες δεν κατακτήθηκαν από τους Δωριείς με αποτέλεσμα μια αναγέννηση της ηρωικής ποίησης. Η υπομυκηναϊκή και η γεωμετρική εποχή (1200-700 π.Χ) είναι μια εποχή στην οποία επικρατεί ο ποιμενισμός και η Ιλιάδα της εποχής αυτής είναι μια Ιλιάδα-έπος: από την αρχή μέχρι το τέλος ο ήρωας (ποιμένας) παραμένει ήρωας. Η Ιλιάδα που έχουμε στα χέρια μας, η οποία συντέθηκε κατά την αρχαϊκή εποχή (700-500 π. Χ.) είναι και δεν είναι έπος, μιας και οι πρωταγωνιστές είναι και δεν είναι ήρωες. Στην Α είναι, στην Τ και την Ψ, για να περιοριστώ σε αυτές μόνο της ραψωδίες, δεν είναι. Στην Ψ, είναι αθλητές! Στην Ιλιάδα μας, μιας και παραμένει έπος, διασώζονται τμήματα της γεωμετρικής, γνήσια επικής, ηρωικής ποίησης. Ταυτόχρονα όμως ο αοιδός προκρίνει την εγκατάλειψη των ηρωικών αξιών και προειδοποιεί για τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την απροθυμία των ηρώων να υιοθετήσουν ένα νέο κώδικα συμπεριφοράς. Έτσι, η Ιλιάδα που έχουμε στα χέρια μας είναι και δεν είναι τραγωδία.

Continue reading →

ποιμενισμός/αρχαία ελληνική γλώσσα και Ιλιάδα/εισαγωγή

φίλες και φίλοι. γεια σας και χαρά σας

Από το 3000 π. Χ. ίσως και νωρίτερα, και μέχρι το 1400 μ. Χ., επί πέντε ολόκληρες χιλιετίες, στον ευρύτερο χώρο της Ευρασίας εκτυλίσσονταν κατά καιρούς ένα φαινόμενο το οποίο δεν έχει μελετηθεί όσο θα έπρεπε, αν και άφησε ανεξίτηλα σημάδια πάνω στην παγκόσμια Ιστορία, αν και προκάλεσε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, τις συνέπειες των οποίων τις ζούμε και σήμερα. Πρόκειται για τον ποιμενισμό και ιδίως μια ιδιαίτερη μορφή του, αυτή που μας ενδιαφέρει περισσότερο, τον νομαδικό ποιμενισμό. Από την εποχή των πρώιμων ποιμενικών πολιτισμών (4.500-2.500), που εμφανίστηκαν στις αχανείς στέπες της σημερινής Ουκρανίας και των γύρω περιοχών, μέχρι τις επιδρομές μογγολικών φυλών του 14^ου και 15^ου μ. Χ. αιώνα, ο κόσμος των αγροτικών κοινοτήτων μαστίζονταν από τις επιδρομές ποιμενικών φύλων που έσπερναν τον όλεθρο, αρπάζοντας και καταστρέφοντας ό,τι έβρισκαν μπροστά τους για να επιστρέψουν στα πατρικά βοσκοτόπια τους ή, συχνότερα, να εγκατασταθούν ως κατακτητές. Από αυτές τις αμέτρητες επιδρομές των ποιμενικών φύλων, οι αρχαιότερες γραπτές πηγές αναφέρονται σε αυτό που επιτάχυνε το τέλος της αρχαιότητας, το τέλος δηλαδή του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής και της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και είναι γνωστό ως “μετανάστευση των λαών”. Τα αρχαιολογικά ευρήματα μας πάνε ακόμα πιο πίσω: οι ποιμενικές επιδρομές θα πρέπει να άρχισαν γύρω στο 4000 π. Χ., μερικούς αιώνες νωρίτερα ή αργότερα. Αν και ο πληθυσμός αυτών των νομαδικών ποιμενικών φύλων ήταν πολύ πιο μικρός από αυτόν των αγροτικών κοινοτήτων, κυριαρχούσαν και επέβαλαν τη γλώσσα τους αφομοιώνοντας τους κατακτημένους πληθυσμούς. Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση μας το επιβεβαιώνει περίτρανα. Οι λαοί και οι γλώσσες που κυριαρχούν σήμερα πάνω στη Γη είναι ποιμενικής προέλευσης. Ποιμενικής προέλευσης είναι και ο δυτικός πολιτισμός. Τι απέγιναν οι λαοί και οι γλώσσες της ύστερης νεολιθικής και της εποχής του χαλκού; Εξαφανίστηκαν όλες. Η εξόντωση των γηγενών της Αμερικής, Αφρικής και Αυστραλίας από τους Ευρωπαίους κονκισταδόρες (κατακτητές) ωχριά μπροστά στην εξόντωση των λαών και την καταστροφή των πολιτισμών της ύστερης νεολιθικής και της εποχής του χαλκού από τους προγόνους τους.

Continue reading →

αθλα επί Πατρόκλω/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στη ραψωδία Ψ της Ιλιάδας διαβάζουμε την αρχαιότερη περιγραφή αθλητικών αγώνων. Η περιγραφή αυτή είναι γνωστή ως αθλα επι Πατρόκλω, δηλαδή (αθλητικοί) αγώνες προς τιμήν του αποθανόντος Πατρόκλου. Καταλαμβάνει 640 στίχους, από τους 897 της ραψωδίας, οι περισσότεροι όμως (400) αφορούν την περιγραφή του πρώτου αγώνα, της αρματοδρομίας. Τρεις αγώνες (πυγμαχία, πάλη, αγώνας δρόμου) στριμώχνονται σε 145 στίχους, ενώ οι τέσσερις τελευταίοι (κονταρομαχία, σφαιροβολία, τοξοβολία και ακοντισμός) υποφέρουν στους τελευταίους 100. Για ένα αγώνισμα, 400 στίχοι· για εφτά αγωνίσματα, 245 στίχοι: γιατί;

Continue reading →