στιγμές (Α)

 

1. Μια φράση (κατάρα) και ένα επίθετο θυμάμαι που έλεγε η μάνα μου: όταν τα είχε μαζί μου με καταριόταν, να σι φαν τα σκλιά να σι φαν· κι όταν ήθελε να πει κάτι για το παρελθόν, τα περασμένα, το αρχαίο μεταχειριζόταν το επίθετο κ α μ ι α φ ο ρ έ ν ι ο ς. Δεν το έχω βρει σε κανένα λεξικό, δεν την έχω διαβάσει ποτέ. Θ’ αρχίσω να το χρησιμοποιώ, να το ποιώ χρήσιμο.
2. Μόλις βγαίνω το πρωί στο μπαλκόνι να πιω καφεδάκι και να καπινίσω ένα τσιγαράκι, στις τέσσερις, στις τρεις και μισή, πριν ξημερώσει εννοώ, με παίρνει χαμπάρι ο κόκκορας και γίνεται χαμός. Ζούσα με το άγχος ότι θα μου τη πέσουν από τη γειτονιά. Γράφω ‘ζούσα’ γιατί σήμερα τον έσφαξα.

Continue reading →

τι είναι αυτό που τον λένε έρωτα;

του λαμπε ρατ

 

στην  χ.

στον π. για τον Πόρτσια

στον π. για την ιδέα του συγχρονισμού (στην πολιτική)

last but not least, στον θ. για τη σχολή των κακοτεχνών

 

Αργόσυρτα είναι τα βιώματα όλων των βαθιών πηγαδιών: οφείλουν να περιμένουν πολύ ώσπου να μάθουν τι πέφτει στα βάθη τους.

Φρίντριχ Νίτσε

Οι βεβαιότητες μονάχα με τα πόδια πλησιάζονται.

Αντόνιο Πόρτσια

 

Πώς καταλαβαίνει, πώς νιώθει κανείς ότι είναι ερωτευμένος-η; Υπάρχει κάτι που να μας το βεβαιώνει; Σκαλώνει το μυαλό μας, δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, δεν μπορούμε να φάμε; Βλέπουμε όνειρα, βλέπουμε εφιάλτες, τραγουδάμε, χορεύουμε, γελάμε, κλαίμε; Δεν έχουμε διάθεση να κάνουμε τίποτα, κοιτάζουμε όλο το απόγευμα το ταβάνι, θα προτιμούσαμε να δουλεύουμε σε ένα κάτεργο όλη μέρα για να μη σκεπτόμαστε, να μη φαντασιωνόμαστε, να μην γράφουμε σενάρια επί σεναρίων; Αναπλάθουμε λεπτό προς λεπτό τις κουβέντες μας μαζί της-του, κολλάμε σε κάθε λέξη που είπε ή δεν είπε, διαβάζουμε δεκάδες φορές τα μηνύματα που έστειλε; Φλυαρούμε με τις ώρες με τους φίλους-ες μας για Εκείνη-ον; Γράφουμε ποιήματα ή wannabe ποιήματα, δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε να διαβάσουμε ούτε μισή αράδα από το βιβλίο που περιμέναμε πώς και πώς να διαβάσουμε; Δεν μπορούμε να προσαρμοστούμε με τίποτα στη δουλειά, κοιτάζουμε συνέχεια το ρολόι για να δούμε πότε θα σχολάσουμε; Καρφωνόμαστε στο κινητό περιμένοντας κλήση, αδειάζουμε τασάκια το ένα πίσω από το άλλο, πίνουμε σαν μην υπάρχει αύριο; Δεν μας παρηγορεί καμία συνήθειά μας, καμία ρουτίνα μας, κανένα drug μας; Μας φαίνονται όλα μαύρα; Μας φαίνονται όλα τέλεια;

Continue reading →

α-μήχανοι

α-μήχανοι

του λαμπε ρατ

 

                                                                       to the band

 

και τώρα

μπορούμε να επιστρέψουμε στις δουλειές μας, στις ρουτίνες μας, στα ναρκωτικά μας

 

και τώρα

μπορούμε να πιστέψουμε για άλλη μια φορά στους θεούς μας

 

και τώρα

μπορούμε να κανακέψουμε για άλλη μια φορά τη δειλία μας

Continue reading →

καλοκαιρινή προσευχή ενός άθεου σερβιτόρου

καλοκαιρινή προσευχή ενός άθεου σερβιτόρου

 

του λαμπε ρατ

 

δώσε μου δύναμη να μπορώ να υπάρχω

δώσε μου δύναμη να επιβιώσω της Αποκάλυψής Της

δώσε μου δύναμη να ξεκαλοκαιριάσω μίλια μακριά

 

και τίναξε τα μυαλά μου στον αέρα

ξέσκισε τη σάρκα μου

ξερίζωσε την καρδιά μου

εγκατάλειψε το είναι μου στο μέγα έλεός Της

Continue reading →

η κυβέρνηση Ν.Δ – ΣΥΡΙΖΑ και η Πλεύση Ελευθερίας στον ωκεανό των μικροαστικών απατών και αυταπατών

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΔΕΝ μας φαίνεται παράξενο που η Φυσική και η Πολιτική, ως επιστήμη, εμφανίστηκαν την ίδια  περίπου εποχή και στον ίδιο χώρο. Γαλιλαίος και Μακιαβέλι. Θα μπορούσαμε να εκλάβουμε τα ονόματα αυτά, των επιστημών και των ανθρώπων, ως προσωποποιήσεις επιθυμιών της  νέας ανερχόμενης αστικής (εμπορικής) τάξης του πρώιμου καπιταλισμού της κατακερματισμένης φεουδαρχικής Ιταλίας, ενός καπιταλισμού που έλαμψε για ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και έσβησε για να εμφανιστεί αλλού, πιο βόρεια και πιο δυτικά – ακόμα λάμπει μετά από τρεις αιώνες τουλάχιστον. Η Φυσική είναι η επιθυμία της κυριαρχίας επί της φύσης μέσω της ανακάλυψης κανονικοτήτων και ομοιομορφιών. Κατά τον ίδιο τρόπο, η θεμελίωση της επιστήμης της Πολιτικής από τον Μακιαβέλι δεν είναι τίποτα άλλο από την γέννηση μιας επιθυμίας ανακάλυψης κανονικοτήτων και ομοιομορφιών στο πεδίο της κυριαρχίας επί των ανθρώπων. Δύο ήταν τα προβλήματα που έπρεπε να επιλυθούν: πώς εγκαθιδρύεται και πώς διαιωνίζεται η Κυριαρχία;

Continue reading →

baby sugar: σ΄ αγαπάω, καρδούλα μου

Παύλε, ο μπαμπάς τα ΄χει παίξει! Μιλάει στην καρδιά του!

Αποστολία Δρατζίδη

Κάθε εκφώνημα συντίθεται σαν να προσδοκά τη συνάντηση μιας απάντησης.

          Μιχαήλ Μπαχτίν

Δεν χαϊδεύω το βυζί μου, Τασούλα! Την καρδιά μου χαϊδεύω.

Αθανάσιος  Τριανταφυλλιά Δρατζίδης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σ΄ αγαπάω, καρδούλα μου, λέω συχνά στην καρδιά μου και τη χαϊδεύω τρυφερά. Κι εγώ σ΄ αγαπάω, μου λέει αλλά την ακούω μόνο εγώ, κανένας άλλος, καμία άλλη. Τα λέμε συχνά. Σε  κούρασα σήμερα, καρδούλα μου! Με κούρασες, τι μ΄έκανες;  μου απαντάει. Όταν μιλάω μαζί της είναι σαν να μιλάω με τον Θεό. Εφόσον μιλάμε στον Θεό, όταν προσευχόμαστε, όταν παρακαλάμε δηλαδή, ο Θεός μας ακούει, και μας μιλάει, φυσικά, αφού κάθε εκφώνημα συντίθεται σαν να προσδοκά τη συνάντηση μιας απάντησης. Κάθε προσευχόμενος ακούει τον Θεό μόνο που δεν το ξέρει. Αλλά τον ακούει. Δεν θέλει να το ξέρει, δεν θέλει να ακούει τη σιωπή του Θεού –  γιατί και με τη σιωπή οι άνθρωποι επικοινωνούν. Εάν μου τη πέσει κάποιος, εγώ θα σιωπήσω, εάν έχω τη φωλιά μου λερωμένη. Η απάντηση λοιπόν που προσδοκά το εκφώνημα καμιά φορά, να μην πω πολύ συχνά, είναι η σιωπή. Πολύ συχνά οι άνθρωποι επικοινωνούν σιωπηλοί, παντελώς σιωπηλοί  –  και μετά βγαίνουν τα μαχαίρια.

ΓΙΑΤΙ βγαίνουν τα μαχαίρια σε αυτή την περίπτωση;

Continue reading →

αυτό εδώ είναι το νερό: πέρα και από την αντίσταση (resistance) και από την ανθεκτικότητα (resilience)

του λαμπε ρατ

Η γελοιότητα της ατομικής ύπαρξης, που αυτή κληρονόμησε από το υπέδαφος του μηδενισμού, έγινε στο μεταξύ τόσο χωρίς νόημα, ώστε έχασε κάθε πάθος και μεταμορφώθηκε, βγαίνοντας στο φως, σε καθημερινή επίδειξη: τίποτα δεν μοιάζει με τη ζωή της νέας ανθρωπότητας όσο μια διαφημιστική ταινία στην οποία εξαλείφεται κάθε ίχνος του διαφημιζόμενου προϊόντος. Η αντίφαση όμως του μικροαστού είναι ότι αναζητεί, ακόμη και σ’ αυτή την ταινία, το προϊόν με το οποίο τον εξαπάτησαν, προσπαθώντας με πείσμα, παρόλα αυτά, να καταστήσει δική του μια ταυτότητα που, στην πραγματικότητα, του είναι απολύτως ανάρμοστη και χωρίς νόημα. Ντροπή και αλαζονεία, κομφορμισμός και περιθωριακότητα παραμένουν έτσι οι ακραίοι πόλοι κάθε συγκινησιακής απόχρωσης.

Giorgio Agamben

Το πραγματικά σημαντικό είδος ελευθερίας έχει να κάνει με την προσοχή και την επίγνωση, την πειθαρχία και την προσπάθεια, και την ικανότητα να νοιάζεσαι αληθινά για τους άλλους και να θυσιάζεσαι γι’ αυτούς, ξανά και ξανά, με αναρίθμητους ασήμαντους, αφανείς και διόλου ελκυστικούς τρόπους, κάθε μέρα. Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία. Αυτό σημαίνει να έχεις μάθει πώς να σκέφτεσαι. Η εναλλακτική επιλογή είναι η ασυναισθησία, η εργοστασιακή ρύθμιση, το «κυνήγι της επιτυχίας» – η συνεχής, ψυχοφθόρα υποψία πως είχες και έχασες ένα απεριόριστο κάτι.

David Foster Wallace

ΓΙΑΤΙ  να μας ενδιαφέρει, εμάς εδώ στην «άκρη των βαλκανίων», στον «απόπατο της ευρωπαϊκής ένωσης», σε ένα «anus mundi», μια ομιλία ενός «μεταμοντέρνου» συγγραφέα σε αμερικάνικα κολεγιόπαιδα που αποφοιτούν από μια σχολή ελευθέριων τεχνών, σε ένα κοινό δηλαδή πολιτισμικά φιλελεύθερο και ταξικά μεσοαστικό, ακόμα και ανώτερα μεσοαστικό (upper middle class); Μα, απλούστατα, γιατί και εμείς είμαστε, όσο και αν πιστεύουμε και συχνά διατρανώνουμε με πείσμα και ισχυρογνωμοσύνη το αντίθετο, μέσα στον ίδιο αυτόν κόσμο: τον κόσμο μιας πλανητικής μικρομπουρζουαζίας. Και προσπαθούμε, με τις μικρές μας δυνάμεις, να αναμετρηθούμε μ’ αυτόν, χωρίς να θελήσουμε να τινάξουμε τα μυαλά μας στον αέρα.

Continue reading →

τα [δεύτερα] θεωνύμια

Ο ΘΕΟΣ – η δυναμοδύναμις των δυνάμεων – ο κύριος των κυριευόντων –  η κυριότης των κυριοτήτων –  ο δεσμεύων εν ασθενεία – ο απειράκις άπειρος – η ταχύτης –  ο στιγμάρχης – ο του νυν άρχων – ο του παρωχηκότος δεσπότης –  ο του ενεστώτος βασιλεύς – ο του μέλλοντος κύριος – ο υπερυπέροπλος –  ο φρικτός νοηθήναι – ο τύχης ανώτερος – ο τεινοδοκίδας – ο χθονερπιτονεμετεργάτης –  ο πάντα προς το συμφέρον οικονομών –  ο τα ασθενή ενδυναμών –  ο συμπαντάρχης –  ο του πολυπλόκου πεπτικού συστήματος των μυιών πάνσοφος δημιουργός –  ο τους πληροφοριοδότας αμείβων –  η πηγή της διαταγής –  ο εκδικησιάρχης –  η αυθεντία των αυθεντιών –  ο αυθέντης των αυθεντών –  ο τον υιόν του σταυρώσας –  ο λιμών και καταποντισμών υπέρσοφος παραγωγεύς –  η της καταστροφής πηγή –  η αυτοϊκανοποίησις –  ο τον αυνανισμόν καταδεδιωκώς –  ο την πεολεχίαν τιμωρών –  ο

Continue reading →

Χριστίνα ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας

1.

Πότε θα ξανάρθεις στην Αθήνα; με ρώτησε μόλις ένιωσε ότι σε λίγο θα λιώσω γλυκά κοντά της και θα πεθάνω. Δεν ξέρω, μπορεί σε ένα μήνα, μπορεί σε έξι. Θέλεις να σου τηλεφωνήσω; Ναι, θέλω. Εντάξει, της είπα. Δε θα με μαχαιρώσεις τώρα που θα κοιμάμαι; Όχι, θα σε προσέχω, θα είμαι ο φύλακας άγγελός σου. Θα διώχνεις και τις μύγες;  Ναι, θα τις διώχνω, δε θα σε ενοχλήσει καμία.

2.

Πεθαίνουμε και ανασταινόμαστε πολλές φορές στη ζωή μας, καμιά φορά και μέσα στη μέρα, της ψιθύρισα στο αυτί.

3.

Πετάχτηκε από το κρεβάτι κι άρχισε να χορεύει, να χοροπηδά, γυμνή, σαν κοριτσάκι πέντε χρονών, αναστήθηκα, αναστήθηκα, φώναζε και  χορεύοντας και φωνάζοντας πανηγυρικά αναστήθηκα, αναστήθηκα, έβαλε χορεύοντας στο γιου τιουμπ μουσική και χορεύοντας  τραγουδούσε με την τραγουδίστρια μαζί μπικόουζ δε νάιτ μπιλόνγκ του λόβερς μπικόουζ δε νάιτ μπιλόγκ του ας, διέκοπτε το τραγούδι φωνάζοντας θριαμβευτικά αναστήθηκα, αναστήθηκα κι όταν τελείωσε ο τραγούδι και της είπα, χαζεύοντας το νεανικό λικνιζόμενο κορμί της, Χριστίνα ανέστη εκ νεκρών, επανέλαβε χορεύοντας και ενθουσιασμένη Χριστίνα ανέστη εκ νεκρών, Χριστίνα ανέστη εκ νεκρών, κι όταν συμπλήρωσα θανάτω θάνατον πατήσας, άρχιζε να φωνάζει χορεύοντας θανάτω, ναι, ναι, θανάτω, θανάτω, θανάτω. . .

Continue reading →

πέρα και από τον ριζοσπαστικό ανθρωπισμό και από τον καθαρό ταξικό πόλεμο

πέρα και από το ριζοσπαστικό ανθρωπισμό και από τον καθαρό ταξικό πόλεμο
σκέψεις για το κίνημα αλληλεγγύης σε πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες

του λαμπε ρατ

Μεταξύ όντων που είναι πάντοτε εν ενεργεία, που είναι πάντοτε αυτό ή το άλλο πράγμα, αυτή ή άλλη ταυτότητα, και έτσι έχουν, σ’ αυτές, εξαντλήσει καθ’ ολοκληρίαν τη δύναμή τους, δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάποια κοινότητα, αλλά μόνο συμπτώσεις και εν τοις πράγμασι διαιρέσεις. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους μόνο μέσω αυτού που σε μας, όπως στους άλλους, παραμένει εν δυνάμει, και κάθε επικοινωνία είναι προπάντων επικοινωνία όχι ενός κοινού, αλλά μιας επικοινωνιακότητας.

Giorgio Agamben

Ο ελάχιστος ή ναρκισσιστικός εαυτός είναι, πάνω απ’ όλα, ένας εαυτός αβέβαιος για τα περιγράμματά του, που λαχταρά είτε να ξαναφτιάξει τον κόσμο κατ’ εικόνα του είτε να σμίξει ευτυχισμένα με το περιβάλλον του και να διαλυθεί μέσα σ’ αυτό.

Κρίστοφερ Λας

ΥΠΑΡΧΕΙ άλλη στάση για το κίνημα αλληλεγγύης σε πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες πέρα και από το ριζοσπαστικό ανθρωπισμό και από τον καθαρό ταξικό πόλεμο; Χωρίς να θέλουμε να απαξιώσουμε ούτε τις αλληλέγγυες πρακτικές τύπου καταλήψεις στέγης προσφύγων και συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης ούτε τον αλληλέγγυο λόγο περί ανοίγματος των συνόρων ή περί χαρτιών στα ταξικά μας αδέρφια τους μετανάστες, έχουμε την αίσθηση ότι μπορούμε να συναρμόσουμε πρακτικές και λόγους σε ένα άλλο πεδίο – επίπεδο. Ποιο είναι αυτό; Είναι το πεδίο – επίπεδο του διάχυτου κοινωνικού πολέμου, όπου συντονίζονται ανταγωνιστικές πρακτικές και λόγοι που ενίοτε αντιφάσκουν μεταξύ τους, όπου αποφεύγεται μια σκληρή, δογματική, ταυτότητα, όπου δεν χαράσσονται στρατηγικές και τακτικές. Ο διάχυτος κοινωνικός πόλεμος παραμένει στο πεδίο της διαλεκτικής γιατί έχει απέναντί του επιστήμονες της διαλεκτικής τρίπλας αλλά την αναβαθμίζει σε τριλεκτική. Αναζητά διαρκώς τους τρίτους τρόπους, αυτούς που δεν θα εγκλωβίζουν το κίνημα, που θα το αφήνουν να ανασάνει, που θα αναπτύσσουν τις πολύμορφες δυνάμεις του σε μια πολλαπλότητα μέσα στην ενότητα (ή μια ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα), χωρίς όμως να ξεπερνώνται τα όρια που διακρίνουν ένα κίνημα από μια ριζοσπαστική ΜΚΟ, τα όρια εκείνα που από την παραβίασή τους και πέρα σημαίνουν αθέλητη και de facto σύμπλευση με την κυβέρνηση, την αγορά και το κράτος. Απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι το πνεύμα που συνέχει το διάχυτο κοινωνικό πόλεμο. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι μια πνευματική ενότητα.

Continue reading →