Μάρτιος 2015
το εβρό πιο αποτελεσματικό από τη δραχμή
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΔΕΝ υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να επιστρέψουμε στη δραχμή – εκτός εάν όλες οι χώρες ταυτόχρονα, εξ αιτίας μιας ευρύτερης κρίσης που θα επιφέρει την διάλυση της ευρωζώνης, επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα. Το εβρό είναι ένα κοινό νόμισμα που εκθέτει όλες τις επιχειρήσεις των χωρών της ευρωζώνης στον ίδιο, αδυσώπητο και αμείλικτο ανταγωνισμό (ο οποίος είναι εξοντωτικός πόλεμος, ο ηττημένος εξαφανίζεται από προσώπου παραγωγής και οικονομίας)· το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού είναι η επιδίωξη των ισχυρών καπιταλιστών να κλείσουν όλες οι μικρομεσαίες (και μη ανταγωνιστικές μεγάλες), παραγωγικές και μεταποιητικές και εμπορικές επιχειρήσεις, ώστε όχι μόνο να εξασφαλιστεί η επιβίωση των μεγάλων αλλά και να αυξηθεί η κερδοφορία τους.
δικαιοσύνη της φιλανθρωπίας και δικαιοσύνη της επανάστασης
Κύριος:
I am sitting on the back of a man
He is sinking under the burden
I would do anything to help him
Excepr stepping down from his back
η ΤΡΥΠΑ περιοδικό περι-οπής (the fabulous underground magazine)
νέες αναρτήσεις:
* Kurt Weill – September Songs
* Αντώνης Αντωνάκος – Ερωτική Επιστολή
* Βασίλης Κυριάκης – Γενιά μου
* Αθανάσιος Δρατζίδης – Τσαντιλιάδα
* Νίκος Θεοδοσίου – Ευρήματα στο δρόμο
* Ευάγγελος Ρούσσος – Ποιήματα 2014
* Μανώλης Τσάφος – Φωτογραφίες
* Κώστας Δεσποινιάδης – Σκοτεινά Ποιήματα
* Γιάννης Γιαννουλέας – Λήξη ωραρίου
* Κώστας Καταγάς – Θόρυβος σταγόνας
https://periodikotrypa.wordpress.com/
κόντρα στον μηδενισμό vol 3
του λαμπε ρατ
Πολλά επιτεύχθηκαν όταν εντυπώθηκε τελικά στις μάζες (σε όλων των ειδών τα ρηχά πνεύματα και εκείνους που χωνεύουν βιαστικά) το αίσθημα ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να αγγίζουν, ότι υπάρχουν άγια βιώματα μπροστά στα όποια πρέπει να βγάζουν τα παπούτσια τους και να κρατούν μακριά τα ακάθαρτα χέρια τους – και αυτό είναι σχεδόν το μεγαλύτερο βήμα τους προς την ανθρώπινη ιδιότητα. Αντίστροφα, δεν υπάρχει ίσως τίποτε στους λεγόμενους καλλιεργημένους, τους πιστούς των «μοντέρνων ιδεών», που να προκαλεί τόση αηδία όση η έλλειψη ντροπής που έχουν, η αυτοϊκανοποιούμενη θρασύτητα του ματιού και του χεριού με την οποία αγγίζουν, γλείφουν και ψηλαφούν τα πάντα· και είναι δυνατό να βρίσκεται σήμερα περισσότερη σχετική ευγένεια του γούστου και τακτ του σεβασμού στο λαό, στον κατώτερο λαό, και ειδικά στους αγρότες, παρά στον αναγιγνώσκοντα εφημερίδες ημίκοσμο του πνεύματος, τους καλλιεργημένους.
Φρίντριχ Νίτσε
Κι όμως είναι ο «γκουρού» των μεταμοντέρνων βαμπίρ που μιλάει. Ποιος θα περίμενε τέτοια λόγια από τον «πιο αντιχριστιανό φιλόσοφο που υπήρξε ποτέ», από αυτόν που «προετοίμασε τη διακήρυξη του θανάτου του ανθρώπου»; Αν ζούσε σήμερα θα αηδίαζε από τον φιλελευθεροελευθεριακό φιλισταϊσμό και την αυτάρεσκη τσογλανιά που κυκλοφορούν ξεδιάντροπα ανάμεσά μας και μας γαμάνε τη ζωή.
όταν πούλαγα πατάτες με τους γύφτους
1986, Ιούνιος. Δεύτερη χρονιά στο Μούλκι, για βερίκοκα, δέκα χιλιόμετρα, πάνω κάτω, από το Κιάτο, προς τα βουνά. Κοιμόμασταν στο προαύλιο της εκκλησίας, καμιά τριανταριά ψυχές, αρσενικές και θηλυκές, φρικιά, φοιτητές, άνεργοι. Καλό μεροκάματο, πολύ καλό, εμείς και οι γύφτοι, κανένας άλλος ακόμη. Όταν έφτασα, το μάζεμα δεν είχε αρχίσει. Πήγα κατ΄ευθείαν στα τσαντίρια, έξω από το χωριό, όχι πολύ μακριά, Καραγκούνηδες το σόι, να βρω τον Νικόλα τον Ψυχοπαθή, τον Μαραντόνα (ολόιδιος, μάγκες μου, ολόιδιος, μα την Παναγία) και τον Κώστα. Ο Νϊκος, ο άνδρας της Μαρίας (ποια Ορνέλα Μούτι!), με το ένα μάτι πράσινο και το άλλο γαλάζιο, έλειπε, είχε πάει να φορτώσει πατάτα στη Βάρδα. Με κέρασαν καφέ στη δροσιά, κάτω από τέντα τσαντιριού, κατάχαμα, πόσο μου άρεσε που δεν είχαν καρέκλες!, μια γύφτισσα έτρεξε να ζητιανέψει, την έδιωξαν με γύφτικα ακατανόητα μπινελίκια, πήγαν να μου πασάρουν νύφη, μια γύφτισσα που έμελλε να μην παντρευτεί ποτέ. Φεύγοντας, να και ο Νίκος με το Ντάτσουν και τις πατάτες, καμιά εικοσαριά σακιά, πενηντάκιλα. Πάμε αύριο για πατάτες; με ρωτάει. Μέσα, του λέω. Αύριο στο καφενείο, στις οχτώ.
προμήνυμα κινδύνου
του λαμπε ρατ
«Το Θέαμα εμφανίζεται ως μια τεράστια, αδιαμφισβήτητη και απρόσιτη θετικότητα. Δεν λέει τίποτα περισσότερο από “ό,τι φαίνεται είναι καλό, ό,τι είναι καλό φαίνεται”. Η στάση που αξιωματικά απαιτεί είναι αυτή η παθητική αποδοχή, την οποία έχει ήδη εξασφαλίσει δια του τρόπου που εμφανίζεται χωρίς να επιδέχεται αντίρρησης, δια του μονοπωλίου του της φαινομενικότητας».
Guy Debord
«Υπάρχουμε μπροστά στην ιστορία, και η ιστορία πρέπει να λογαριάζεται μαζί με αυτό το “Υπάρχουμε”, το οποίο, με τη σειρά του, οφείλει να διατηρεί την ακεραιότητά του μέσα στην ιστορία».
Albert Camus
Όλοι οι λόγοι που μας κάνουν να κραυγάζουμε, να εξεγειρόμαστε ενάντια σ’ αυτή τη θλιβερή μετριότητα -που για να παρηγορούμαστε και να μην αυτοκτονούμε μαζικά συνεχίζουμε να την αποκαλούμε ζωή- είναι ακόμα εδώ. Όλα αλλάζουν, για να μείνουν τα ίδια. Ή αλλιώς, τίποτα δεν αλλάζει όσο το υποκείμενο της αλλαγής αναπαράγει με χίλιους δυο τρόπους και μορφές την αλλοτρίωση ενώ μάλιστα πιστεύει ακράδαντα ότι την αντιστρατεύεται.
και να θέλουμε να φύγουμε από το εβρό, δεν θα μας αφήσουν
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΜΕΡΑ με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα, (θα) αυξάνει ο αριθμός αυτών που ενώ μέχρι πρότινος ήθελαν να μη φύγουμε από το εβρό τώρα ομολογούν όχι στο εβρό πάση θυσία! Εάν, λέω εάν, γίνει ποτέ δημοψήφισμα με επίδικο αντικείμενο εβρό ή δραχμή, υπέρ της δραχμής δεν θα ψηφίσει το 25-30% αλλά πολύ περισσότερο. Όπως εξελίσσονται τα πολιτικά πράγματα, δεν βλέπω να γίνονται ούτε εκλογές ούτε δημοψήφισμα. Στο εβρό θα παραμείνουμε θέλουμε δε θέλουμε. Οπότε, θα πρέπει να δούμε κάπως αλλιώς τα πράγματα. Η θέση μου διατυπώνεται στα παρακάτω ερωτήματα: μπορούμε να επιλύσουμε εμείς, εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι και οι φοιτητές και οι μαθητές, όλοι και όλες, το πρόβλημα της ανεργίας, της εξαντλητικής εργασίας, της λιτότητας και της κοινωνικής καταβαράθρωσης των μικρομεσοαστών;
είμαστε τα παιδιά της αποστέρησης
του λαμπε ρατ
Ζούμε σε έναν κόσμο αφαιρέσεων, στον κόσμο των γραφείων, των μηχανών, των απόλυτων ιδεών και του μεσσιανισμού χωρίς αποχρώσεις.
Αλμπέρ Καμύ
Οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας υπάγονται βίαια στο γενικό ισοδύναμο του κόστους-οφέλους, οι υπαρξιακές αγωνίες μας τρέπονται σε δυσβάσταχτες αφαιρέσεις, οι ιδέες μας χάνουν την ένσαρκη διάστασή τους και γίνονται καθαρές και απόλυτες, τα σώματά μας γίνονται έρμαια ενός χυδαίου ηδονισμού ή μιας καθολικά αντιπνευματικής εργασίας, το εξεγερτικό πράττειν μας γίνεται αντικείμενο ιδιοποίησης από ακαδημαϊκούς τσαρλατάνους, από μεσσίες της πολιτικής και από στρατηγούς του επαναστατικού κινήματος.
Είμαστε τα υποκείμενα και ταυτόχρονα τα αντικείμενα μιας ακραίας αποστέρησης.
ο κομμουνισμός του καφενείου (του χωριού)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΤΗΝ τριετία 1985-7 ήμουν περιπλανώμενος εργάτης γης. Δεν μπορείτε να φανταστείτε που έχω κοιμηθεί αυτά τα τρία χρόνια. Είχα όμως μια μεγάλη αγάπη: τα εγκαταλελειμμένα χωριά! Τρεχούμενο νερό, στην πλατεία ή πολύ κοντά στο χωριό, φρούτα, χόρτα, μια φορά βρήκα κρασί, τρία βαρελάκια, μισά, άσπρο, ροζέ, κόκκινο (έφυγα όταν τελείωσε, εννοείται), μια άλλη φορά ένα πιθάρι πήλινο με λάδι, ταγγισμένο μεν, τρωγότανε δε, εκεί άραζα και ξεκουραζόμουν, διάβαζα, περπατούσα, ονειρευόμουν. Τα εγκαταλελειμμένα χωριά ήταν το καταφύγιό μου, τα εξοχικά μου.