μ΄ αρέσει η επανάσταση, είναι περιπέτεια, προσωπική και συλλογική· δεν υπάρχει επανάσταση που να μην είναι περιπέτεια
μ΄αρέσει η περιπέτεια, προσωπική και συλλογική, είναι συνέπεια της ανυπακοής
μ΄ αρέσει η ανυπακοή, προσωπική και συλλογική, θέλω να ζήσω και να μάθω·
κουραζόμαστε για τις ανέσεις
οι ανέσεις προκαλούν μονοτονία
η μονοτονία κουράζει·
του λαμπε ρατ
Get out, get out of my life, and let me sleep at night
cause you don’t really love me, you just keep me hangin’ on
Kim Wilde
Shout shout, let it all out
these are the things I can do without
come on, I’m talking to you, come on
Tears for fears
Το έδαφος της αναμονής είναι ένα έδαφος ψυχρό και ανασφαλές, άλλοτε ρευστό άλλοτε συμπαγές. Είναι το έδαφος όπου ασκούνται και δοκιμάζονται στρατηγικές και τακτικές του πολεμιστή εαυτού. Είναι το έδαφος της πλήρους υποδούλωσης σε ένα διεστραμμένο σκεπτικισμό ή, αντίστροφα, συναισθηματισμό. Είναι το έδαφος όπου εκτυλίσσεται με αδίστακτη ταχύτητα ο περιορισμός του εαυτού σε μια αέναα ναρκισσιστική και σαδομαζοχιστική αυτοεικόνα. Είναι μια εθελόδουλη περίφραξη των ανυπότακτων ροών της επιθυμίας. Η αναμονή είναι το χωροχρονικό συνεχές ενός υφέρποντος, διαβρωτικού μηδενισμού.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΠΟΙΟΣ είναι ο σκοπός της Ιστορίας; αναρωτήθηκαν πολλοί φιλόσοφοι του δυτικού πολιτισμού, της δυτικής Κυριαρχίας. Ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται το ερώτημα μας παρωθεί να θεωρήσουμε δεδομένο ότι όντως υπάρχει σκοπός. Εάν υπάρχει, τότε η Ιστορία έχει νόημα, άρα και σχέδιο. Οι απαντήσεις που διατυπώθηκαν έχουν ένα κοινό στοιχείο: η ανθρωπότητα, η παγκόσμια Ιστορία, οδεύει από το καλό στο καλύτερο. Ο Καντ πίστευε ότι ο έσχατος σκοπός της Ιστορίας είναι η ηθική βελτίωση (αφού πρώτα υποφέρουμε πολύ)· ο Χέρντερ θεωρεί ότι η κατάληξη της Ιστορίας θα είναι η αποθέωση του ανθρωπισμού, η εκτύλιξη των ικανοτήτων και δυνατοτήτων μας· ο Χέγκελ μας λέει ότι το Σύμπαν, η πραγματικότητα είναι η αυτοέκφραση της Ιδέας, που δεν είναι άλλη από την γενικευμένη ελευθερία – μια μέρα όλοι θα είμαστε ελεύθεροι (και χριστιανοί)· ο Κοντ υποστηρίζει ότι το τέλος της προοδευτικής πορείας της Ιστορίας θα είναι η επικράτηση της τρίτης φάσης αυτής της πορείας, η θετική ή επιστημονική· ο Μαρξ ήταν πεπεισμένος ότι μια μέρα, πέρα μακριά στο μέλλον, όλοι και όλες θα ζούμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία.
ΥΠΗΡΞΑΝ όμως και φιλόσοφοι οι οποίοι αρνούνταν κατηγορηματικά την ύπαρξη σκοπού, νοήματος και σχεδίου. Είναι βέβαιο ότι όσο θα περνάνε τα χρόνια και οι δεκαετίες και οι αιώνες η αντίληψη ότι η Ιστορία έχει σκοπό εγκαταλείπεται και προκρίνεται η άποψη της ανυπαρξίας σκοπού και νοήματος και σχεδίου – μία ακόμα πτυχή της παγκόσμιας πνευματικής επανάστασης εν μέσω της επαπειλούμενης γενικευμένης κωματώδους υπνηλίας. Διατυπώνω το εξής ερώτημα: τι επέτρεψε άλλους φιλοσόφους να υποστηρίξουν ότι η Ιστορία έχει σκοπό κι άλλους να θεωρήσουν αυτή την άποψη γελοιότητα;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΚΑΤΑ τη δεκαετία 2025-2035 θα κορυφωθεί η τάση που εμφανίστηκε όταν ο Μαρξ ήταν πιτσιρικάς, γύρω στο 1830, με τη βιομηχανική επανάσταση, και έγινε πολύ σαφής όταν έγραφε το Κεφάλαιο, τάση την οποία εντόπισε, μελέτησε, προείδε τις εξελίξεις και έκτοτε ουδέποτε διαψεύστηκε: θα έρθει μια εποχή κατά την οποία ο καπιταλισμός θα παράγει τεράστιο πλούτο, αυτός ο πλούτος, ένα τεράστιος σωρός εμπορευμάτων, θα παράγεται πολύ γρήγορα και από ολοένα και λιγότερους Παραγωγούς. Η τάση , φίλες και φίλοι, είναι η κατεύθυνση, ο προσανατολισμός που παίρνει η ζώσα πραγματικότητα, την οποία δεν είναι δύσκολο να εντοπίσουμε αρκεί η προσέγγισή μας να είναι σταθερά περιγραφική και όχι κανονιστική.
ΚΑΤΑ τη δεκαετία 2025-2035 πάνω από το 50% των θέσεων εργασίας που υπάρχουν σήμερα στη βιομηχανία και την μεταποίηση θα χαθούν και οι ζωντανοί Παραγωγοί θα αντικατασταθούν από ρομπότ και άλλες μηχανές. Η τάση αυτή θα συνεχιστεί κατά τις επόμενες δεκαετίες, έως ότου εξαντλήσει όλη την πάνω από δύο αιώνες δυναμική της. Όχι μόνο στη βιομηχανία: και στη μεταποίηση και στο εμπόριο, στις υπηρεσίες, την αγροτική παραγωγή, τις εξορύξεις, την υλοτομία, την αλιεία. Ο αριθμός των Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου θα είναι ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού.
ΕΑΝ είστε 35-40 χρονών, το 2025 θα είστε 45, 50· εάν είστε 50-60 ετών, θα είμαστε 60, 70, θα ζούμε δηλαδή, εάν, ο μη γένοιτο, κάποιος άνεμος δεν μας στείλει στο ασφαλές λιμάνι που συνηθίζουμε να το λέμε θάνατο. Εάν τα παιδιά σας είναι μωρά, το 2035 θα είναι εικοσάρηδες· εάν είναι δεκάχρονα, θα είναι τριαντάρηδες· κι εάν τελειώνουν το Λύκειο ή είναι φοιτητές θα είναι σαραντάρηδες! Πώς θα είναι τότε η ζωή μας, φίλες και φίλοι, πως θα είναι η ζωή των παιδιών μας; Γράφω αυτό το κείμενο για τα παιδιά μας με τη προσδοκία ότι μια μέρα ίσως το διαβάσουν.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΕΑΝ κάποιος ερευνητής θελήσει να εκπονήσει μια μελέτη για την δουλεία στην αρχαία Αθήνα βασισμένος στη γραμματεία του 5ου και 4ου π. Χ. αιώνα, θα πρέπει οπωσδήποτε να μελετήσει και τον Πλάτωνα. Οι πληροφορίες που παραδίδει δεν είναι πολλές, είναι διάσπαρτες και περιστασιακές. Εάν ρίξετε ένα βλέφαρο στους Νόμους του (720 b-d, 776c-777e, 966b) θα το επιβεβαιώσετε. Είναι όμως πολύτιμες – δεν θα τις βρούμε σε άλλους συγγραφείς. Αυτή είναι η μία πλευρά του ζητήματος, με την οποία δεν θα ασχοληθούμε σήμερα. Υπάρχει όμως και άλλη μία, πιο σημαντική: επηρέασε η δουλεία τη σκέψη, τη φιλοσοφική εξέλιξη του Πλάτωνος;
Με αυτό το θέμα θα ασχοληθούμε σήμερα. Γνωρίζουμε ότι ο Πλάτων ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας αριστοκρατών γαιοκτημόνων, δουλοκτητών. Ο ίδιος ήταν γαιοκτήμονας, όχι πολύ μεγάλος, και κάτοχος δούλων – η διαθήκη του είναι σαφής. Οι μαρτυρίες που διαθέτουμε, και που θα εξετάσουμε σήμερα, δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο αμφιβολίας: η δουλεία επηρέασε τη σκέψη του Πλάτωνος καθοριστικά – ανατρέχει συχνά στη σχέση Κυρίου – δούλου, την οποία μεταχειρίζεται και μεταφορικά.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Θα σας αφηγηθώ τι μου συνέβη ένα βράδυ αλλά δεν θα με πιστέψετε· δεν πειράζει, εγώ θα σας αγαπώ και θα πεθαίνω για σας είτε με πιστέψετε είτε δεν με πιστέψετε. Λέω ότι πεθαίνω για σας γιατί όποιος αγαπάει, ο έσχατος τρόπος να αγαπήσει είναι να πεθάνει για να ζήσουν τα παιδιά του, η γυναίκα του, οι φίλοι του. Αυτό λέγεται αυτοθυσία και δεν υπάρχει, όπως άλλωστε θα ξέρετε, δεν υπάρχει πιο μεγάλη αγάπη από την αυτοθυσία. Εάν κάποιος αγαπάει όλη την ανθρωπότητα, εάν πεθάνει για να ζήσει η ανθρωπότητα, εάν θυσιαστεί για να ζήσει η ανθρωπότητα, τότε αυτόν τον θνητό συνηθίζουμε να τον λέμε θεό.
Θα σας αφηγηθώ τι μου συνέβη ένα βράδυ αφού πρώτα σας προετοιμάσω. Για να το απολαύσετε, για να το χαρείτε. Ξέρω ότι με αγαπάτε, ξέρετε ότι γράφω για να περνάτε καλά, για να χαμογελάτε, για να γελάτε, για να με βρίζετε, με αρέσει, για να αναρωτιέστε, ξέρω ότι πολλοί δεν θα με συγχωρέσουν εάν σε κάποια ζητήματα αποδειχτεί ότι έχω δίκιο. Θέλω να είμαι πολύ φιλικός μαζί σας καθώς γράφω. Το γράψιμο για μένα είναι μια έκφραση ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης, δεν θέλω να δυσφορείτε καθώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Σας φροντίζω και σας προσέχω και είμαι βέβαιη, Τριανταφυλλιά με λένε, ότι και εσείς με φροντίζετε και με προσέχετε.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ο Προκόπιος, ο ιστορικός του 6ου μ. Χ. αιώνα, γράφει ότι η Θεοδώρα, η σύζυγος του Ιουστιανιανού, δεν ευχαριστιόταν τον έρωτα εάν δεν συνευρίσκονταν ερωτικά με τρεις άνδρες ταυτοχρόνως – εάν, γράφει χαρακτηριστικά, δεν ήταν βουλωμένες και οι τρεις τρύπες ταυτοχρόνως. Δε νομίζω πως πρόκειται για συκοφαντία. Ο ιστορικός μας λέει ακόμα ότι αυτή έπεισε τον φοβισμένο και αναποφάσιστο Ιουστινιανό να σφάξει ανηλεώς τους στασιαστές στον Ιππόδρομο. Η αφήγηση του Προκόπιου μας παροτρύνει υπαινικτικά να αναρωτηθούμε το εξής: εάν δεν αρέσκονταν διακαώς να συνευρίσκεται με τρεις άνδρες ταυτοχρόνως, θα έπειθε τον αυτοκράτορα να κατασφάξει τους στασιαστές; Και μας παρωθεί να απαντήσουμε πως όχι, δεν θα τον έπειθε. Επισημαίνει, και μας υποβάλλει και εμάς να επισημάνουμε, ότι υπάρχει μια στενή σχέση ανάμεσα στην ερωτική εξαχρείωση, κατά τον Προκόπιο, της Θεοδώρας και της παρότρυνσης του Ιουστινιανού να μην δείξει κανέναν απολύτως οίκτο.
ΚΑΠΟΤΕ, φίλος μού εξομολογήθηκε ότι συζούσε με ένα θηλυκό το οποίο ήθελε να τον έχει όλη τη μέρα στο στόμα του. Στην αρχή είχε πάθει πλάκα, την είχε καταβρεί. Έπαθε τέτοια πλάκα που τελικά αγανάκτησε και χώρισε γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Από την άλλη, υπάρχουν θηλυκά και γυναίκες που τους είναι αδιανόητο, αηδιαστικό να τον βάλουν στο στόμα τους. Δεν κατακρίνω, προσπαθώ να κατανοήσω. Η φίλη του φίλου μου προφανώς ήταν στοματικός τύπος. Μπορούμε να αντιληφθούμε εάν ένα θηλυκό, μια γυναίκα είναι στοματικής ερωτικής προτίμησης; Ναι, μπορούμε. Οι φλύαρες γυναίκες είναι όλες στοματικές. Όσο πιο φλύαρη είναι μια γυναίκα, τόσο πιο πολύ θέλει να έχει ένα πούτσο στο στόμα. Εικάζω ότι η γκρίνια των γυναικών οφείλεται στο ότι συνευρίσκονται μόνο με έναν άνδρα. Πέντε άνδρες, τουλάχιστον, θα την έκαναν αρνάκι μια γκρινιάρα γυναίκα. Το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες: όσο σκέφτομαι ότι ο βασιλιάς του Μαρόκου έχει 365 γυναίκες μου έρχεται να αυτοκτονήσω. Οι ολιγομίλητες είναι πρωκτικές.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
‘ΕΑΝ δεν υπερψηφιστεί το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, του χρόνου δεν θα δίνονται συντάξεις’ δήλωσε στην τηλεόραση ο αριστερός υφυπουργός Ανδρέας Νεφελούδης της αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, του πιο αξιόπιστου υπηρέτη του Κυρίου καπιταλιστή και του Κεφαλαίου, του συντονιστή της καπιταλιστικής επίθεσης. Η απειλή είναι σαφής, όπως και το εκφοβιστικό δίλημμα: ή λιγότερα ή τίποτα. Πυκνώνουν επίσης και οι απειλές για έξοδο από την ευροζώνη, εάν δεν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις και δεν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση των επιτευγμάτων των προηγηθεισών φάσεων της καπιταλιστικής επίθεσης ώστε η επίθεση αυτή να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί τα επόμενα χρόνια.
ΕΙΝΑΙ κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι τα μέτρα θα περάσουν με τον έναν (υπερψήφιση από τους 153 της κυβέρνησης) ή τον άλλον τρόπο (διευρυμένη ή οικουμενική κυβέρνηση) στις αρχές του Φλεβάρη ή λίγο αργότερα. Και μετά, από τις αρχές του καλοκαιριού, είτε γίνουν εκλογές είτε όχι, αφού θα αρχίσει το παραμύθι των επενδύσεων και της ανάπτυξης θα έρθει και το τέταρτο μνημόνιο μαζί με την επιστροφή της Δεξιάς. Μέχρι το 2020 έχουμε πέντε ολόκληρα χρονάκια ακόμα, οπότε, σύμφωνα με το δεκαετές σχέδιο που εκπονήθηκε το 2009, ένα πολύ μεγάλο μέρος των αυτοαπασχολούμενων, των αγροτών, των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων θα εξαφανιστούν, οι μισθοί θα καταποντιστούν, ο χρόνος εργασίας θα ξεπεράσει αυτόν των δούλων της αρχαίας Αθήνας, οι μισθοί των κρατικών υπαλλήλων θα πέσουν στα 700-900 εβρά, και πολλά είναι, οι συντάξεις θα μειώνονται μέχρι να οριστικοποιηθούν στο ύψος ενός επιδόματος επιβίωσης. Το Κράτος θα συρρικνωθεί περαιτέρω: τα κρατικά έσοδα θα αυξηθούν μέσω της φορολογίας, οι κρατικές δαπάνες θα μειωθούν, ο αριθμός των κρατικών υπαλλήλων θα μειωθεί, παροχές και επιδόματα θα περικοπούν ή θα καταργηθούν και θα υλοποιηθεί η υπόσχεση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, που το περιμένουμε πως και πως, μπας κι αγοράσω ένα ζευγάρι μπότες για τη δουλειά και κανένα βιβλιαράκι να διαβάσω.
ΤΟ ΚΚΕ θα συνεχίσει να επαναλαμβάνει ότι ο λαός πρέπει να ξεσηκωθεί! Κάπα κάπα Ε, ο κώλος σου ΛΑΕ! Πρέπει! Πρέπει! Δεν ξεσηκώνεται όμως! Γιατί δεν ξεσηκώνεται; Αυτό δεν ενδιαφέρει ούτε το ΚΚΕ ούτε τους ποικιλώνυμους επαναστάτες. Το βιομηχανικό προλεταριάτο δεν θα απεργήσει, οι κρατικοί υπάλληλοι δεν θα απεργήσουν ή θα απεργήσουν κάποιοι και κάποιες από συνήθεια, αφού όλοι αυτοί ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και προτιμούν τα λιγότερα από το τίποτα. Οι συνταξιούχοι θα κάνουν την συνηθισμένη τους αγωνιστική βόλτα στο Σύνταγμα και οι αγρότες θα επιστρέψουν ηττημένοι στα χωράφια τους, εάν κατέβουν με τα τρακτέρ στους δρόμους.
