φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΕΧΩ υποστηρίξει, και θα το επαναλάβω άλλη μια φορά σήμερα, ότι οι δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, από το 1975 και μετά, αργά αλλά σταθερά, τείνουν να μετασχηματιστούν σε κοινωνίες ένδειας και σπάνης, μόχθου και ταλαιπωρίας. Η τάση αυτή έχει ενισχυθεί από το 2008, τώρα όμως, από το 2022, από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, έχει ενισχυθεί ακόμα πιο πολύ και θα ενισχυθεί περισσότερο τους προσεχείς μήνες και χρόνια. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, στην ηλεκτρική ενέργεια, στη στέγη και στα καύσιμα είναι τα βασικά γνωρίσματα της πρώτης περιόδου των κοινωνιών της ένδειας και της σπάνης ενώ της δεύτερης θα είναι η έλλειψη βασικών αγαθών και κυρίως της τροφής και της στέγης. Θα ακολουθήσουν άλλες δύο – ή θα εμφανιστούν ταυτόχρονα: μια τρίτη, αυτή της στενής επιτήρηρης, ανηλεούς καταστολής και συρρίκνωσης της αστικής δημοκρατίας, ανηλεούς καταστολής, και μια τέταρτη, της επιβολής του δελτίου για τα τρόφιμα και τα καύσιμα. Σήμερα θα εξετάσουμε αφενός τα δύο αίτια της εκκίνησης και της ενίσχυσης της τάσης της επιβολής της ένδειας και της σπάνης και αφετέρου τον τρόπο της αναίρεσης αυτής της εξέλιξης. Προκαταβολικά, για να σαφηνίσω τις σκέψεις και τις θέσεις μου, να ξεκαθαρίσω τις προθέσεις μου και να αποφύγω τις παρεξηγήσεις, ομολογώ ότι ο μόνος τρόπος να τα αποφύγουμε όλα αυτά είναι ο έλεγχος της παραγωγής του κοινωνικού πλούτου από τους υποτελείς παραγωγούς, η κατάργηση της ιδιοκτησίας τους, της κατοχής τους, η διαγραφή όλων των χρεών, κρατικών και ιδιωτικών, η κατάργηση της πολεμικής βιομηχανίας, η κοινωνικοποίηση όλων των μορφών της ενέργειας και η δραστική μείωση του χρόνου εργασίας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο και με κανέναν άλλον ο κοινωνικός πλούτος που σπαταλάται για την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κυριαρχίας θα διοχετευθεί προς την παραγωγή της τροφής και της ικανοποίησης της ανάγκης της κατοικίας.