φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Διαβάζω στο μπλογκ Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς ότι τη Δευτέρα, 26/9, στις έξι το απόγευμα, έγινε συγκέντρωση έξω από την εφορία Κηφισιάς (Αχαρνών 43), όπου και εγέρθηκε κι ένα πανό που έγραφε το γνωστό σύνθημα δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσοι και πόσες παραβρέθηκαν. Την Παρασκευή, 30/9, στις 8 το πρωί, θα ξαναγίνει συγκέντρωση έξω από την Εφορία Κηφισιάς. Επιτέλους! Θεωρώ αυτό το γεγονός πάρα πολύ αξιόλογο και σημαντικό και γι αυτό θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις.

1. Ενώ η συγκέντρωση της Δευτέρας έγινε το απόγευμα, αυτή της Παρασκευής θα γίνει το πρωί, στις 8. Επιτέλους! Τι να κάνεις το απόγευμα έξω από την Εφορία; Η ταχύτατη  διόρθωση αυτού του ολέθριου σφάλματος μας παροτρύνει να βγάλουμε το καπέλο και να υποκλιθούμε μπροστά σε αυτούς κι αυτές που αντιλήφθηκαν τόσο έγκαιρα το ατόπημα.

2. Θεωρώ ότι η συγκέντρωση έξω από την εφορία Κηφισιάς πρέπει να γενικευτεί και να επεκταθεί και μπροστά στα υποκαταστήματα της ΔΕΗ όπου πληρώνουμε τους λογαριασμούς. Σε όλη την Ελλάδα, μπροστά σε όλες τις εφορίες και τις ΔΕΗ, κάθε πρωί, κάθε εργάσιμη μέρα, άνεργοι, φοιτητές, μαθητές, νοικοκυρές, απεργοί, όλος ο κόσμος.

3. Εκεί και όχι στις πλατείες και τους δρόμους, θα αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Θα μπούμε μέσα και θα διακόψουμε τις εργασίες, την πληρωμή των φόρων και των λογαριασμών ή θα καθόμαστε έξω και θα διαμαρτυρόμαστε;

4. Εκτός από το καθαρά αμυντικού χαρακτήρα κεντρικό σύνθημα δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε, μήπως θα πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο κι ένα ή περισσότερα επιθετικού χαρακτήρα; Μόνο η άμυνα δεν φτάνει! Χρειάζεται και άμυνα και επίθεση! Η πρότασή μου γι’ αυτά τα επιθετικού περιεχομένου, τακτικού και στρατηγικού χαρακτήρα συνθήματα είναι: επίδομα ανεργίας για όλους και όλες χωρίς προϋποθέσεις και εικοσάωρο και μισθός για όλους.

5. Όσον αφορά το ζήτημα της καταστολής. Εάν οι Εφορίες και οι ΔΕΗ είναι στην Αθήνα, λόγου χάριν, τετρακόσιες, η αστυνομία θα αναγκαστεί να διαιρεθεί σε ολογομελή αποσπάσματα, ή σε λίγα τμήματα για την εκδίωξη των συγκεντρωμένων. Η γνώμη μου είναι η εξής. Ό,τι και να κάνει, εμείς φεύγουμε μόλις τους βλέπουμε (αφού σπάσουμε ή πάρουμε μαζί μας τους υπολογιστές). Όχι βίαιη αντιπαράθεση και σύγκρουση. Και επιστρέφουμε την άλλη μέρα. Αυτό είναι το κοινωνικό αντάρτικο. Δεν θα μπορεί η αστυνομία σε μια μέρα, να βρίσκεται παντού, δεν είναι Θεός να είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το Κράτος είναι η καρδιά του Κυρίου καπιταλιστή, του Κυρίου Κεφαλαίου, της καπιταλιστικής Κυριαρχίας.

Το Κράτος-καρδιά χτυπάει στις Εφορίες (Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες)  και στα αστυνομικά τμήματα/στρατώνες. Εάν κάποτε το Κράτος μείνει με δυο μηχανισμούς, αυτοί θα είναι οι Εφορίες και οι κατασταλτικοί-εκφοβιστικοί-εξοντωτικοί μηχανισμοί. Οι Εφορίες είναι τα φρούρια όπου συντονίζεται και ολοκληρώνεται η αρπαγή του τεράστιου και συλλογικά (κομμουνιστικά) παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πότε θα συμβεί αλλά είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι θα συμβεί. Οι επιθέσεις των μαθητών κατά των αστυνομικών τμημάτων τον Δεκέμβρη του 2008 σε πολλές πόλεις είναι απλά μια ένδειξη του τι θα συμβεί. Από την άλλη, η αδυναμία/απροθυμία/συνειδητή άρνηση πληρωμής τακτικών και εκτάκτων τελών (φόρων)  που επιβάλλει το Κράτος είναι επίσης μια πρώτη ένδειξη του τι θα ακολουθήσει. Και να τι θα ακολουθήσει: εξαγριωμένα πλήθη θα εισβάλλουν στις Εφορίες, θα τις καίνε, θα τις καταστρέφουν, θα τις εκκενώνουν, θα τις απαλλοτριώνουν, θα τις επανοικειοποιούνται, θα αλλάζουν τη χρήση τους, θα τις κάνουν κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους: κοινοτικές βιβλιοθήκες και κοινοτικά τυπογραφεία, καλλιτεχνικά στέκία, χώρους διαλέξεων, χώρους για παιδιά.

Αυτό είναι το μέλλον όλων των χώρων του Κράτους και του Κυρίου Κεφαλαίου. Τα σχολεία θα γίνουν ελεύθεροι χώροι για τα παιδιά. Φαντάζεστε τι ωραίες κοινοτικές βιβλιοθήκες μπορούν να γίνουν οι εκκλησίες;  Τι όμορφα εργαστήρια ζωγραφικής και γλυπτικής; Τι ωραίοι χώροι για θεατρικά εργαστήρια και θεατρικές παραστάσεις; Τι ωραίοι χώροι για χορό; Τι όμορφοι λαχανόκηποι και κοινοτικoί οπωρώνες μπορούν να γίνουν τα στρατόπεδα και οι στρατώνες; Τις φυλακές θα τις γκρεμίσουμε, τα γηροκομεία τι θα τα κάνουμε; Τα βιβλιοπωλεία θα γίνουν κοινόχρηστες βιβλιοθήκες, τα σούπερ μάρκετ θα τα κάνουμε ανοιχτές, ελευθεροπροσβασιακές κοινοτικές αποθήκες τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Τα εργοστάσια θα γίνουν ανοιχτοί, ελεύθεροι χώροι εργασίας όπου θα μπορούμε να πηγαίνουμε όποτε θέλουμε, να μένουμε όσο θέλουμε και να φεύγουμε όποτε θέλουμε. Θα γίνουν χώροι πολυλειτουργικοί – όχι μόνο χώροι παραγωγής αλλά και ζωής, μάθησης, διδασκαλίας, έρευνας, ερωτοτροπιών, φαγητού, ύπνου, συζητήσεων, παιχνιδιού.

Η εποχή των διαδηλώσεων, των αιτημάτων, της ικεσίας, των συλλαλητηρίων και της διαμαρτυρίας κλείνει τον κύκλο της. Ένας νέος κύκλος ανοίγει, ο κύκλος του περάσματος στην πράξη:

μονομερής μείωση του χρόνου εργασίας, κατάργηση της θητείας, κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, στάση πληρωμών (διοδίων, φόρων και τελών, εισιτηρίων, ασφαλίστρων, τελών αυτοκινήτων, προστίμων, κλπ), επιλεκτική και στοχευμένη καταναλωτική στάση, έλεγχος των χώρων του Κράτους καί του Κεφαλαίου.

Ο κύκλος της διαμαρτυρίας και του αιτήματος κλείνει με τις απεγνωσμένες διαδηλώσεις των ΑΓΑ.ΠΟ., τις αδιέξοδες καταλήψεις των φοιτητών και άλλες παρόμοιου χαρακτήρα πρακτικές. Είναι οι τελευταίες εκλάμψεις της απόγνωσης και των αδιεξόδων της ιστορικής Αριστεράς.

 

φίλες και φίλοι, καλημέρα

Σε λίγες μέρες, καμιά σχολή δεν θα είναι κατειλημμένη. Από τη στιγμή που η κατάληψη είναι σταμάτημα, στάση, ακινησία, ενέχει δηλαδή επαναστατικά χαρακτηριστικά,  αφού,  κατ΄αρχάς,  η επανάσταση είναι στάση, σταμάτημα, οι φοιτητές ακινητοποιήθηκαν, δεν κινητοποιήθηκαν.  Το φοιτητικό κίνημα ακινητοποιήθηκε. Η αντίφαση αυτή μαρτυρεί τι είναι αρχαϊσμός, αναχρονισμός (κίνημα)  και τι έρχεται από το μέλλον (στάση, σταμάτημα). Αν και ακινητοποιήθηκαν, επαναστάτησαν δηλαδή,  ηττήθηκαν. Γιατί;

Για τρεις λόγους. Ο πρώτος. Η διάρκεια της ακινητοποίησης δεν θα μπορούσε να ήταν μεγάλη. Η ακινητοποίηση, η στάση είναι αποτελεσματική μόνο όταν είναι μεγάλης διάρκειας. Και δεν θα μπορούσε να ήταν μεγάλη λόγω του φόβου της απώλειας χρόνου σπουδών σε συνάρτηση με την οικονομική δυσπραγία των γονέων των φοιτητών. Οι απειλές του Κυρίου Διαμαντοπούλου για την απώλεια του εξαμήνου και οι αναπόφευκτες πιέσεις των γονέων ήταν καθοριστικής σημασίας για την ήττα των φοιτητών.

Ο δεύτερος λόγος. Η ακινητοποίηση θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική χωρίς να είναι μεγάλης διάρκειας αν κλιμακώνονταν και συντονίζονταν με άλλες ακινητοποιήσεις (απεργίες, αποχές, στάσεις πληρωμών, κλπ.). Το ολέθριο σφάλμα των φοιτητών ήταν ότι δεν βγήκαν έξω από το Πανεπιστήμιο για να συναντηθούν με άλλους ακινητοποιημένους, απέχοντες, στασιαστές.

Ο τρίτος λόγος: δεν ενέταξαν, δεν θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν, την ακινητοποίησή τους σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, σε μια στρατηγική, σε ένα κεντρικό σύνθημα, το οποίο θα ενέπνεε και θα ακινητοποιούσε και άλλα κοινωνικά στρώματα. Η στρατηγική αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτή που συνοψίζει το σύνθημα ‘εικοσάωρο και μισθός για όλους και όλες’.

Τώρα, ο Κύριος Άννα Διαμαντοπούλου θα οργανώσει νέες επιθέσεις. Γνωρίζοντας ποια είναι η στρατηγική του επιδίωξη (θα σπουδάζουν λίγοι, γόνοι των Κυρίων και των υπηρετών τους κυρίως, σε πανεπιστήμια ιδιωτικά), το επόμενο πλήγμα, εντός ενός-δύο ετών,  θα είναι η δραστική μείωση του αριθμού των φοιτητών και η επιβολή διδάκτρων.

Ξημερώνει σε λίγο, πάω στον κήπο να φυτέψω σπανάκι, αντίδια, μαρούλια, μπρόκολα, ραδίκια. Μου φαίνεται πως θα τη βγάλουμε το χειμώνα με χορτόπιτες. Σιτάρι (αλεύρι) έχουμε για ένα χρόνο.

Katastasion apelpistik!

Reservoir!

 

Υστερόγραφο (25/09/11)

Εάν θέλετε να διαβάσετε τα προηγούμενα κείμενα για τις φοιτητικές καταλήψεις:

1. η στρατηγική του Κυρίου: ιδιωτικά πανεπιστήμια, δραστική μείωση του αριθμού των φοιτητών, επιβολή διδάκτρων (25 Αυγούστου )

2. μπορούν, και πως, οι φοιτητές να πανικοβάλλουν τον Κύριο (Διαμαντοπούλου); (27 Αυγούστου )

3. από τις καταλήψεις στα συλλαλητήρια: όταν η κλιμάκωση είναι αποκλιμάκωση (4 Σεπτεμβρίου)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της πραγματοποίησης μιας εκ των δύο πυρηνικών επιθυμιών του Κυρίου ημών – της επιθυμίας της απεξάρτησής Του από τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου. (Η άλλη επιθυμία, αυτή της σωματικής αθανασίας, δεν θα εκπληρωθεί ποτέ – ο Κύριος δεν θα γίνει ποτέ αθάνατος). Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής μας (Zeitgeist). O Κύριος είναι ‘δούλος του δούλου του’ (Hegel)  κι αυτή η εξάρτηση πάντα τον ενοχλούσε και πάντα επιθυμούσε να την καταργήσει, να την εξαλείψει. Και τα κατάφερε. Οι συνέπειες είναι κοσμογονικές και με αυτές θα ασχοληθούμε σήμερα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σήμερα θα καταπιαστούμε με μια κατάρα, τον κτητικό ατομικισμό.

Ας υποθέσουμε ότι μια μέρα  καταργείται το χρήμα και ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να πάει στο σούπερ μάρκετ να πάρει ελεύθερος ό,τι χρειάζεται. Τι θα γίνει, καλή μου Ελίτσα; Εγώ ή η γυναίκα μου  θα πάμε να πάρουμε αυτά που χρειαζόμαστε σήμερα, αυτά που θα αγοράσουμε σήμερα : ένα λίτρο γάλα για τα παιδιά, πορτοκάλια, λεμόνια και μια οδοντόκρεμα. Είσαι βέβαιος, Αθανάσιε; Πολύ βέβαιος, πάρα πολύ βέβαιος. Θα συμπεριφερθούν κι άλλοι, κι άλλες με αυτόν τον τρόπο; Πιθανότατα. Θα είναι πολλοί; Όχι, θα είναι πολύ λίγοι. Οι περισσότεροι θα πάνε και θα προσπαθήσουν να πάρουν όσα γίνεται περισσότερα. Σε λίγες ώρες, τα ράφια του σούπερ μάρκετ θα αδειάσουν. Κι αν στις τρεις πάει ένας οικοδόμος να πάρει ένα πενηνταράκι ούζο ή τσίπουρο να πιει για πρώτη ξεκούραση, θα πάρει τ’ αρχίδια του. Δεν θα υπάρχει απολύτως τίποτα.

Η διαπίστωση αυτή μας παροτρύνει να θέσουμε κάποια πολύ βασικά ερωτήματα. Εγώ θα πάρω αυτά που προανέφερα. Οι περισσότεροι θα πάρουν όσο γίνεται περισσότερα. Και ρωτάω: μήπως πρέπει να αντικαταστήσω το ρήμα ‘θα πάρουν’ με κάποιο άλλο; Έχω την εντύπωση πως ναι. Με ποιό; Μα ασφαλώς με το ρήμα ΄θα αρπάξουν‘.

Γιατί δεν θα πάρουν αυτά που χρειάζονται αλλά θα αρπάξουν όσο γίνεται περισσότερα; Είναι στη φύση του ανθρώπου να είναι άρπαγας, πλεονέκτης και άπληστος; Τι θα κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση; Θα αντικαταστήσουμε τις ταμίες, δηλαδή την οικονομική βία,  με κάποιας μορφής έλεγχο των προσώπων από άλλα πρόσωπα; Είναι δυνατόν να λειτουργήσει μια ανοιχτή, ελευθεροπροσβασιακή κοινοτική αποθήκη βασικών αγαθών (σούπερ μάρκετ τα λέμε σήμερα), μπορούμε να φανταστούμε ότι όλοι και όλες θα πηγαίνουν και θα παίρνουν αυτά που χρειάζονται; Τι δικαιούμαι να πάρω; Μαθαίνεται αυτή η συμπεριφορά, είναι επίκτηση ή μήπως είναι αδύνατον να μάθουμε τι και πως να παίρνουμε; Μήπως θα υπάρχει ένας μηχανισμός που θα μοιράζει αυτά που χρειάζονται τα πρόσωπα ή οι ομάδες;

Αλλά, φίλες και φίλοι, δεν χρειάζεται να υποθέσουμε την κατάργηση του χρήματος για να καταπιαστούμε με αυτά τα ζητήματα. Τα αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Θα παραθέσω δυο παραδείγματα.

Μια παρέα πέντε φίλων πάει σε ταβέρνα και φέρνει ο σερβιτόρος ένα πιάτο με τέσσερα καφτεδάκια. Ο ένας από αυτούς, παίρνει το πηρούνι, καρφώνει το ένα και το καταβροχθίζει βιαστικά. Δεν είναι υποθετικό παράδειγμα, συνέβη. Ένας από την παρέα, τον ρωτάει: Θέλεις άλλο ένα; Όχι, όχι, απαντά, φάτε κι εσείς. Και μοιραστήκαμε τέσσερις τα τρία κεφτεδάκια. Το κόψαμε στη μέση, το κομμάτια έγιναν έξι. Πήραμε από ένα, έμειναν δυο. Τα κόψαμε κι αυτά στη μέση, έγιναν τέσσερα, πήραμε από ένα, χωρίς να βιαζόμαστε.

Το περιστατικό επαναλήφθηκε. Μόνο που αυτή τη φορά ήμασταν προετοιμασμένοι. Μόλις ο τύπος πήγε να πάρει περισσότερο από αυτό που δικαιούνταν, ένας από την παρέα του κάρφωσε το πάνω μέρος της παλάμης με το πηρούνι, σαν να ήταν κεφταδάκι. Τι κάνεις, ρε μαλάκα, ούρλιαξε από τον πόνο.

Ένα άλλο περιστατικό που συνέβη μόλις προχτές. Βάλαμε στο τραπέζι ένα μικρό πιάτο με φέτα και η εξάχρονη κόρη μου πήρε το πηρούνι κι άρχισε να το τρώει, γέμισε το στόμα της και συνέχιζε να αρπάζει μέχρι που της βάλαμε χέρι. Εμείς δεν θα φάμε; Το κατάλαβε.

Continue reading →

Το Διαδίκτυο είναι χώρος έκφρασης, αναπαραγωγής και ενίσχυσης του ατομικισμού και του ναρκισσισμού ή μέσον συντονισμού της συλλογικής δράσης;

Όλοι και όλες μαζί θα λύσουμε το πρόβλημα της κούρασης, της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας. Εμείς οι Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη να εργαζόμαστε λιγότερο, για να μην κουραζόμαστε, για να έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τους άλλους και τα Κοινά, για να δουλεύουμε όλοι και όλες!

Επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη έναν εγγυημένο ελάχιστο μισθό για όλους και όλες.

Την Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011, σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν θα πάμε στη δουλειά, δεν θα πάμε στο σχολείο, θα σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε!

Θα ξεκουραστούμε , θα παίξουμε, θα μαγειρέψουμε, θα περπατήσουμε, θα διαβάσουμε, θα απεργήσουμε!

Θα κάνουμε μια πρώτη απόπειρα για

τριήμερο (εικοσάωρο) και μισθός για όλους και όλες

ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ