φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΑΠΟΡΙΑ και έκπληξη μου προκάλεσε το γεγονός ότι ο Στέλιος Κούλογλου και ο Γιάννης Μηλιός δεν συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, παρ΄όλο που η εκλογή τους ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιη. Να σας θυμίσω ότι αυτοί οι δύο ήταν οι πρώτοι επιλαχόντες ευρωβουλευτές στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ των πρόσφατων ευρωεκλογών. Η εξήγηση που έδωσα αρχικά ήταν, όπως θα καταδειχτεί, παντελώς άστοχη. Θεώρησα ότι ο πρώτος δεν συμμετείχε γιατί έκρινε ότι δεν θα εκλεγόταν διότι δεν είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο δεύτερος ότι απομακρύνθηκε λόγω της μαρξιστικής του φρασεολογίας.

ΣΗΜΕΡΑ, ο Στέλιος Κούλογλου είναι ευρωβουλευτής λόγω της υπουργοποίησης του Κατρούγκαλου· αναρωτιέμαι μήπως τις επόμενες μέρες (βδομάδες; μήνες;) και ο Γιάννης Μηλιός  γίνει ευρωβουλευτής αλλά δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πως –  εάν γίνει,  θα μάθουμε και το πως. Εάν γίνει, και πως, τότε όχι μόνο θα εξηγηθεί η μη συμμετοχή τους στις βουλευτικές εκλογές αλλά θα έρθει στο προσκήνιο και ο τρόπος και το βάθος του σχεδιασμού του κομματικού κέντρου λήψης αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη βεβαιότητα πού έχουμε προς το παρόν είναι η εξής: Ήταν βέβαιοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα σχηματίσει κυβέρνηση (και ποιος δεν ήταν;), ήταν βέβαιοι ότι θα  γίνει υπουργός ο ευρωβουλετής Κατρούγκαλος –  οπότε ο Κούλογλου θα μετακόμιζε στις Βριξέλες. Όπερ και εγένετο. Ποια βεβαιότητα και ποιος σχεδιασμός  λανθάνει στην πιθανή και προσεχή μετακόμιση του Μηλιού, δεν μπορώ να γνωρίζω.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΤΟ σημερινό σημείωμα θα είναι κατά πάσα πιθανότητα το προτελευταίο που γράφω για τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του (θα γράψω άλλο ένα για τον Στέλιο Κούλογλου και τον Γιάννη Μηλιό για να κατανοήσουμε τους σχεδιασμούς και την εκπλήρωσή τους στα άδυτα του κομματικού κέντρου λήψης αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ). Η επιδίωξή μου ήταν και είναι να φέρω στο προσκήνιο το αναπόφευκτο αδιέξοδο προς το οποίο κινείται ολοταχώς, να εκθέσω δηλαδή το πυρηνικό, κομβικό μέλημά του που δεν είναι άλλο από την ενίσχυση της ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, από την αύξηση της κερδοφορίας του. Μεθαύριο θα απαντήσω στο σχόλιο του Φιλίστορος –  μπορείτε να το διαβάσετε στο σημείωμα για τους χαζοχαρούμενους μικροαστούς της χαζοχαρούμενης κυβέρνησης του χαζοχαρούμενου ΣΥΡΙΖΑ.

ΕΓΡΑΨΑ χτες ότι τα βράχια στα οποία τον σπρώχνουν οι ανηλεείς θυελλώδεις άνεμοι του καπιταλισμού, πάνω στα οποία και θα συντριβεί, είναι η ανεργία και η κοινωνική καταβαράθρωση ενός πολύ μεγάλου μέρους των μικρομεσαίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ μας λέει ότι αυτά τα δύο μεγάλα κοινωνικά προβλήματα θα τα αντιμετωπίσει και θα τα επιλύσει με την ανάπτυξη, του καπιταλισμού εννοείται. Η ανάπτυξη του καπιταλισμού βέβαια θα έχει ως αποτέλεσμα και την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Συνοψίζοντας: θα υπάρξει ανάπτυξη, θα υπάρξει αύξηση της κερδοφορίας, η οποία και θα επιτρέψει την επίλυση των προαναφερθέντων κοινωνικών  προβλημάτων. Ερωτώ ο διεστραμμένα δύσπιστος: η ανάπτυξη και η αύξηση της κερδοφορίας είναι προϋπόθεση για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων ή  μήπως η επιδίωξη της επίλυσής τους είναι ο καπνός που δεν μας επιτρέπει να διακρίνουμε τη βασική του επιδίωξη, την ανάπτυξη του καπιταλισμού και την εξ αυτής προερχόμενη αύξηση της κερδοφορίας; Εάν ισχύει το πρώτο, τότε είναι χαζοχαρούμενοι· εάν ισχύει το δεύτερο, είναι απατεώνες. Θεωρώ ότι ισχύουν και τα δύο: είναι και χαζοχαρούμενοι και απατεώνες, είναι χαζοχαρούμενοι απατεώνες.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΣΕ τρία χρόνια, το πολύ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρχει. Ενδέχεται να υπάρχει αλλά να υπάρχει τόσο ή με τέτοιο τρόπο που θα μας επιτρέπεται να λέμε ότι δεν υπάρχει. Το να υπάρχει κάτι και να μην υπάρχει ταυτόχρονα δεν είναι παραδοξότητα: ο Κένταυρος, ο Ζεύς, ο Θεός (ο Γιαχβέ) και άλλα πολλά πλάσματα  της φαντασίας μας και υπάρχουν και δεν υπάρχουν· κατά τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να πούμε ότι το ΕΕΚ (Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα) και υπάρχει και δεν υπάρχει (πήρε κάτω από 0,ο1% στις πρόσφατες εκλογές).

Η διαπίστωση ότι σε τρία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρχει δεν είναι μια προφητεία αλλά το συμπέρασμα πολλών συλλογισμών που αντικείμενό τους είναι οι αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, λογική συνέπεια της μικροαστικής του προέλευσης. Ο μικροαστός είναι προσωποποίηση όχι της αντίφασης αλλά ενός συμπλέγματος αντιφάσεων: είναι Κύριος, μικρός όμως, που θέλει να γίνει μεγάλος αλλά δεν μπορεί ενώ διαρκώς αντιμετωπίζει το φάσμα της κοινωνικής καθόδου και της εξαφάνισης.

ΝΑ είμαστε γεροί και γερές, χαρούμενοι και χαρούμενες, το σημείωμα αυτό να το ξαναδιαβάσουμε σε τρία χρόνια. Δεν είναι πολλά, περνάνε γρήγορα τα χρόνια, ένα όνειρο είναι η ζωή. Είτε διαψευστεί είτε επιβεβαιωθεί, θα μας δώσει ερεθίσματα να σκεφτούμε πολλά, να αναθεωρήσουμε τη σκέψη μας, να την εμπλουτίσουμε αφού η αλήθεια,  όπως και η συνείδησή μας,  δεν είναι απολύτως και εσαεί  διαμορφωμένη αλλά, ως διαδικασία,  αενάως εξελισσόμενη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο μεγάλα κοινωνικά προβλήματα: την ανεργία και την κοινωνική καταβαράθρωση ενός μεγάλου μέρους των μικρομεσαίων. Μπορεί να τα αντιμετωπίσει;  Κατά κανένα τρόπο –  το τονίζω κατηγορηματικά.  Η βεβαιότητά μου στηρίζεται στην επιλογή της ανάπτυξης του καπιταλισμού: δεν μπόρεσε η Δεξιά, θα μπορέσουμε εμείς, έτσι κι αλλιώς η ιστορική Αριστερά ή συνεχίζει αυτό που κάνει η Δεξιά ή κάνει αυτό που δεν μπορεί να κάνει η Δεξιά! Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ο Κύριος καπιταλιστής της εμπιστεύεται τον συντονισμό του Κράτους και της καπιταλιστικής οικονομίας.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΧΘΕΣ ήταν μια ιστορική μέρα: η μικροαστική τάξη  συγκρότησε κυβέρνηση που θα διαχειριστεί, θα συντονίσει το καπιταλιστικό Κράτος. Ο σχηματισμός της κυβέρνησης είναι  ένας εφησυχασμός, μια παρηγοριά των μικροαστών, μια απομάκρυνση του εφιάλτη τους. Θα τον γνωρίζετε ποιος είναι: τρομάζει με το ενδεχόμενο της διασάλευσης της κοινωνικής τάξης, πανικοβάλλεται με το ενδεχόμενο της αποδιάρθρωσης της κοινωνικής συνοχής, απεχθάνεται τον αναπόφευκτο και εμμενή κοινωνικό πόλεμο.

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ τη μικροαστική τάξη  ως ένα σύνολο κοινωνικών στρωμάτων και κατηγοριών (αυταπασχολούμενοι, υψηλόβαθμοι κρατικοί υπάλληλοι, βιοτέχνες, έμποροι, μικροί βιομήχανοι και επιχειρηματίες, και άλλοι) που βρίσκονται μεταξύ του καπιταλιστή Κυρίου που αποφασίζει και προστάζει και των Υποτελών Παραγωγών που υπακούουν και εκτελούν. Όλοι οι βουλευτές και όλες οι βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ είναι μικροαστοί, κατά συνέπεια η κυβέρνησή του δεν μπορεί παρά να είναι μια κυβέρνηση μικροαστών. Το όνειρο των μικροαστών είναι να γίνουν πιο μεγάλοι, όσο πιο μεγάλοι μπορούν. Το μόνο βέβαια που καταφέρνουν είναι να γίνουν υψηλόβαθμα τσιράκια, υψηλόβαθμοι τσανακογλείφτες, υψηλόβαθμοι Υπηρέτες του Κυρίου καπιταλιστή –   μια ακόμα πτυχή της χαζοχαρουμενότητας των μικροαστών, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

ΘΑ δείξω σήμερα ότι το μικροαστικό πνεύμα είναι ένα χαζοχαρούμενο πνεύμα. Θα φέρω δηλαδή στο προσκήνιο μια πτυχή που περνάει απαρατήρητη, η συνειδητοποίησή της όμως θα μας προφυλάξει από πολλά δεινά που βλέπω να καταφθάνουν, δεινά αμείλικτα, δεινά ανοικτίρμονα.

Continue reading →

φίλες και φίλες, καλή σας μέρα

ΠΡΟΤΕΙΝΩ να δούμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως εργολάβο στο πεδίο της πολιτικής που αναλαμβάνει την εργολαβία της διαφύλαξης της κοινωνικής συνοχής, της αποτροπής δηλαδή της όξυνσης του κοινωνικού πολέμου.  Τα ερωτήματα που αναφύονται είναι εύλογα: Πότε είναι αναγκαία η ανάθεση αυτής της εργολαβίας;  Ποιος την αναθέτει σε ποιον;  Ποια θα είναι τα κέρδη του εργολάβου; Θα ολοκληρωθεί το έργο ή θα μείνει ημιτελές;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ· για να πέσει η κυβέρνηση, για να δω τα μούτρα τους το βράδυ της Κυριακής των εκλογών, για να πάρουν μια ανάσα κάποια πληττόμενα από την καπιταλιστική επίθεση στρώματα, για να διασπαστεί και να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα χαρώ πολύ αν πάρει πάνω από 40%, ή αν το πλησιάσει, θα χαρώ πολύ αν αποκτήσει αυτοδυναμία: όσες πιο πολλές ψήφους πάρει, τόσο πιο γρήγορα θα κατρακυλήσει στο 3%· όσο πιο πολλά κόμματα δεν μπουν στη Βουλή, τόσο πιο πολύ θα χαρώ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Podemos (no podeis!) δεν είναι μια εκδήλωση της αναγέννησης της μαρξιστικών καταβολών Αριστεράς αλλά η τελευταία σκηνή της τελευταίας πράξης του θανάτου, της οριστικής αποχώρησης από το πολιτικό προσκήνιο των τελευταίων καταλοίπων της. Δεν υπάρχει πια Αριστερά, μόνο σε λίγες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπάρχει· το θάνατο αυτής της Αριστεράς ζούμε και παρατηρούμε. Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση. Να και μια δεύτερη.

Continue reading →