στιγμές [b]

1. Χρειαζόμαστε, όχι κατ΄ ανάγκην επειγόντως, μια επανάσταση εννοιών.
2. Η έννοια είναι εργαλείο με το οποίο κάνουμε κάτι, όπως το σκαλιστήρι, το πριόνι ή το σφυρί.
3. Με τις έννοιες κατασκευάζουμε, διατυπώνουμε θεωρίες, με το πριόνι κόβουμε ξύλα για να μην κρυώνουμε τον χειμώνα.
4. Χρειαζόμαστε μια επανάσταση εννοιών στα πεδία του Ανθρωπολογικού, Κοινωνικού και Πολιτικού.  Συνειδητά αποφεύγω τη χρήση των όρων Ανθρωπολογία, Κοινωνιολογία, Πολιτική Θεωρία – χρήσιμες επιστήμες, όταν είναι, αλλά, δεν ξέρω, κάπως με εκνευρίζουν, δεν ξέρω γιατί.

Continue reading

στιγμές [ω]

1. Απευθύνουμε προς τον Κύριο καπιταλιστή τα παρακάτω ερωτήματα και απαντούμε εμείς οι ίδιοι, μας επιτρέπεται. Κύριε, είσαι ευχαριστημένος με τα αποτελέσματα της εφτάχρονης επίθεσης που έχετε εξαπολύσει;
2. Όχι, δεν είμαι ευχαριστημένος. Πολλοί από τους επιδιωκόμενους στόχους δεν έχουν επιτευχθεί. Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Οι μισθοί του κρατικού τομέα δεν έχουν μειωθεί. Ο αριθμός των κρατικών υπαλλήλων δεν έχει μειωθεί, ούτε οι κρατικές δαπάνες. Οι συντάξεις δεν έχουν μειωθεί όσο πρέπει, όσο θα θέλαμε δηλαδή. Οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα έχουν μειωθεί αλλά πρέπει να μειωθούν κι άλλο. Με αποτέλεσμα να μην μειωθούν οι φόροι μας προς το Κράτος. Οι ομαδικές απολύσεις δεν προχωρούν – δεν μπορούμε να τους απολύσουμε όλους και να τους προσλάβουμε και πάλι με τον μισό μισθό. Εκατοντάδες χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που περιμέναμε να κλείσουν δεν κλείνουν. Το λίπος δεν λέει να τελειώσει και όσοι εργάζονται ταΐζουν αυτούς που δεν εργάζονται. Θα κόψω τις φλέβες μου, τέτοια κοινωνία δεν υπάρχει στον κόσμο όλον. Βαρεθήκαμε, δεν μπορούμε πια να περιμένουμε άλλο. Πρέπει να συμπτύξουμε τον χρόνο δραστικά.

Continue reading

στιγμές [ψ]

1. ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΕΠΑΙΤΟΥΜΕ, δήλωσε ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο μεγαλύτερος εν ζωή απατεώνας της ελληνικής κοινωνίας, ο αρχηγός των απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ, Κύριος Τσίπρας, σχετικά με την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων από το Κράτος της Γερμανίας.
2. Όταν διεκδικούμε, δύο τινά θα συμβούν. Η διεκδίκησή μας, το αίτημά μας θα ικανοποιηθεί. Εάν γίνει κάτι τέτοιο, νικήσαμε. Εάν δεν ικανοποιηθεί, προφανώς ηττηθήκαμε. Τι κάνουμε; Θα πρέπει να κλιμακώσουμε την αντίδρασή μας. να πιέσουμε, να απειλήσουμε, να δράσουμε. Εάν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, παραιτούμαστε. Ή συνεχίζουμε να διεκδικούμε, κι ας μην υπάρχει περίπτωση να ικανοποιηθεί το αίτημά μας. Σε αυτή την επιλογή καταφεύγει ο απατεώνας.
3. Υπάρχει και μια άλλη επιλογή. Εάν δεν παραιτηθούμε, θα γίνουμε υπηρέτες, αργά η γρήγορα, αυτού από τον οποίο διεκδικούμε κάτι συνεχίζοντας να το διεκδικούμε ενώ γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται να ικανοποιήσει το αίτημά μας. Αυτό λέγεται αγώνας: να διεκδικείς γνωρίζοντας ότι δεν θα ικανοποιηθεί το αίτημα με σκοπό να υπηρετήσεις τον Κύριο. Αυτή είναι η απάτη.
Continue reading

στιγμές [τ]

1. Εάν στο τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού κυβερνούσε το ΠαΣοΚ, τα ονόματα των διαφόρων αγωνισμάτων του άλματος θα ήταν τα εξής: πήδημα σε μήκος, τριπλό πήδημα, πήδημα σε ύψος, πήδημα με κοντάρι, πήδημα με φόρα, πήδημα χωρίς φόρα. (Αν θυμάμαι καλά, το πήδημα χωρίς φόρα ήταν ολυμπιακό αγώνισμα και σε κάποιους Ολυμπιακούς Αγώνες νίκησε ο Τσικλητήρας, με πήδημα πάνω από τρία μέτρα. Καταργήθηκε όμως γιατί δεν ήταν θεαματικό). Τότε όμως βασίλευε η καθαρεύουσα και τα ονόματα που δόθηκαν δεν μπορεί παρά να ήταν αρχαιοπρεπή: άλμα εις μήκος, εις ύψος (ή υπέρ εμπόδιον), μετά φοράς, άνευ φοράς, επί κοντώ, τα οποία είναι γραμματικά και συντακτικά σωστά. Επαναλαμβάνω και τονίζω ότι τα ονόματα αυτά δεν τα δανειστήκαμε από το λεξιλόγιο του αρχαίου ελληνικού αθλητισμού.
2. Εικάζω ότι ο λόγος, αν και δεν είναι ο μόνος, που διατηρούμε αυτές τα αρχαιοπρεπή ονόματα και δεν μεταγλωττίζουμε τον όρο άλμα σε πήδημα είναι γιατί το πήδημα έχει κι άλλη και γνωστή σημασία.
3. Οι γραπτές μαρτυρίες που έχουμε μας λένε ότι το αγώνισμα του πηδήματος (άλματος) το είχαν σε πολύ μικρή εκτίμηση επειδή δεν ήταν τόσο θεαματικό και συναρπαστικό. Δεν είμαστε βέβαιοι εάν ήταν ένα πήδημα (απλό) ή τρία (τριπλό). Οι λίγες μαρτυρίες που έχουμε (όποιος, α ενδιαφέρεται μπορώ να τις παραθέσω) μας λένε ότι ήταν τριπλό, επειδή όμως δεν υπήρχε άλλο το έλεγαν απλά άλμα.

Continue reading

στιγμές [χ]

1. Ο Κύριος Τσίπρας δεν είναι μόνο επαγγελματίας επαναστάτης. Ως Κύριος δεν μπορεί παρά να είναι και συνωμότης. Ως επαγγελματίας επαναστάτης δεν μπορεί παρά να είναι και συνωμότης.
2. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των Κυρίων τους αναγκάζει να συνωμοτούν για να ανατραπεί ή να διαιωνιστεί ο υπάρχων συσχετισμός δύναμης – ο ένας κατά του άλλου, οι μεν κατά των δε. Με τη συνωμοσία αποφεύγεται και η καταφυγή στη χρήση των όπλων και η δημοσιότητα. Σε διακρατικό επίπεδο η συνωμοσία φέρει το όνομα διπλωματία.
3. Η Κυριαρχία όλων των εποχών είναι συνυφασμένη με την συνωμοσία. Η ιστοριογραφία του Κυρίου (αρχαία ελληνική και λατινική), καθώς και πολλοί δικανικοί λόγοι, μας έχουν χαρίσει πάμπολλες και έξοχες σελίδες όπου εξιστορούνται συνωμοσίες, πολλές εκ των οποίων καταλήγουν αναπόφευκτα στη χρήση των όπλων. Η συνωμοσία του Κατιλίνα, όπως μας την αφηγείται ο Κικέρων, είναι η πιο γνωστή.

Continue reading

στιγμές (φ)

1. Οι δύο πρόσφατοι δάσκαλοί μου (αφήνω έξω τα βιβλία) ήταν δύο κοκόρια. Θα τα θυμάμαι σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Εννοείται ότι τα έσφαξα για να τα φάμε (φάγαμε το ένα, το δεύτερο σούπα, μετά από μάζεμα κάστανων, τέλη Οκτώβρη).
2. Το ένα ήταν μεγαλόσωμο, το άλλο λιγότερο. Όταν ενηλικιώθηκαν, συγκρούστηκαν πολύ σφοδρά, μέχρι που ο ένας υποχώρησε, υποτάχθηκε. Από τότε, ο νικητής κυνηγούσε που και που τον ηττημένο κι αυτός έτρεχε κυνηγημένος σε μια συγκεκριμένη γωνιά της αυλής του κοτετσιού κι έκανε τον πεθαμένο. Μετά από λίγο, κι αφού ο νικητής είχε αποχωρήσει, η ζωή συνεχιζόταν στο κοτέτσι.
3. Τι γίνεται εδώ; Έχουμε εγκαθίδρυση κυριαρχικής σχέσης; Οι λέξεις που μεταχειρίστηκα, υποχώρησε, υποτάχθηκε, νικητής, ηττημένος, αυτό υπονοεί.

Continue reading

Τι είναι αυτό που το λένε έρωτα; reloaded

 

του λαμπε ρατ

στον Τ.

 

ούτε δικέφαλα τέρατα ούτε αυτοκρατορικά μόνοι

 

Έχουμε ταυτίσει τον έρωτα με το ρομαντισμό. Όσοι διατηρούν ακόμα μια ευαισθησία δεν μπορούν να δουν, να σκεφτούν και να αισθανθούν πέρα απ’ το ρομαντικό έρωτα. Ακόμα και οι πλέον πραγματιστές, ακόμα και οι πλέον κυνικοί, όταν κάποτε ερωτεύονται, σπανίως ομολογουμένως, ερωτεύονται ρομαντικά: παιχνίδι της σαγήνης, ακόρεστη ικανοποίηση των αισθήσεων, μεγάλα, πρόωρα, υπερβολικά λόγια, απώλεια του εαυτού και ταυτόχρονη αποθέωση του εαυτού, εσωτερική ζωή με μεγάλο βάρος, συναισθηματικό και πνευματικό. Ο μεγάλος ρομαντικός έρωτας βιώνεται ιλιγγιωδώς και βασανιστικά, ακόμα και αυτοκαταστροφικά. Βιώνεται μεν ως άνοιγμα του Εγώ προς το Εσύ αλλά δεν παύει να πρόκειται για ένα άνοιγμα εγωιστικό, για μια αξίωση του Εγώ από το Εσύ, για μια αναζήτηση του Εγώ μέσα στο Εσύ, για μια στην ουσία εσωτερικά βιωμένη κατάσταση που όμως πασχίζει να κατισχύσει επί του πραγματικού, εν τέλει για έναν έρωτα με τον ίδιο τον Εαυτό που έχει συγκροτηθεί ως Εγώ κι όχι ως Εγώ, ένας Άλλος, κι όμως εγώ, κι όμως ένας άλλος. Ο ρομαντικός έρωτας διαλύει μέσα στο Ένα, τόσο σε υποκειμενικό όσο και σε διυποκειμενικό επίπεδο, την ένταση μεταξύ του εγώ και του άλλου. Αυτή η ένταση όμως, καθώς και η σχέση της με το χρόνο και τα πράγματα, είναι πολύτιμη και καίρια για έναν έρωτα διαφορετικά βιωμένο, πέρα και από το ρομαντισμό και από τον πραγματισμό, πέρα και από το ζωτικό ψεύδος και από τη νεκρική αλήθεια.

Continue reading

στιγμές [υ]

1. Πότε θα μού τη δώσει καμιά μέρα και θα γράψω μια σύντομη Συμβολή στην Κατανόηση της Ιστορίας της Δυτικής Επιστήμης ούτε κι εγώ ξέρω. Θα είναι χειμώνας. Το ότι θα μεταφραστεί σε 68, μπορεί και 69, γλώσσες το σημειώνω μόνο και μόνο για να ταΐσω το αχόρταγο Τέρας της Μεγαλομανίας. Εκθέτω την κεντρική ιδέα του πονήματος. Το δε σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στους/στις ζωγράφους γιατί θα παραθέσω μια καινοφανή θεωρία για την επινόηση της προοπτικής.
2. Το πυρηνικό περιεχόμενο της Επιστήμης του δυτικού Κυρίου είναι η επιθυμία της διαρκούς αύξησης της Ισχύος έναντι της Φύσης, άρα και των Υποτελών. Οι πρώτοι που εξέφρασαν αυτή την επιθυμία ήταν οι πλούσιοι και ισχυροί γαιοκτήμονες δουλοκτήτες της αρχαϊκής εποχής στην Ελλάδα (750-450 π. Χ.), επιθυμία που έχει καταγραφεί συγκλονιστικά στην Ιλιάδα, το Κείμενο του Κυρίου ημών.
3. Η επιθυμία αυτή πηγάζει από αδυναμία, από έλλειψη – από την αναπόφευκτη Ήττα με άλλα λόγια. Ήττα στο πεδίο της μάχης και της ζωής: ο Θάνατος. Πολύ εύλογα θα συμπεράνουμε ότι η διαρκής αύξηση της Ισχύος θα έχει ένα όριο, το οποίο θα είναι ένας σκοπός – ο εξοβελισμός της Ήττας, του Θανάτου. Άρα, το τέλος αυτής της διαδικασίας θα είναι η επίτευξη της Σωματικής Αθανασίας.

Continue reading

στιγμές [σ]

1. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πότε, και πώς, θα καταργηθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ένας από τους σημαντικότερους τρόπους καταστροφής του κοινωνικού πλούτου. Το 2112; Το 2056; Το 2036; Πόσο χαρούμενος θα ήμουν, εάν δεν γίνουν οι Ολυμπιακοί του 2028 – και δεν ξαναγίνουν ποτέ!
2. Η κατάργηση των Ολυμπιακών Αγώνων θα είναι μία, από τις σημαντικότερες, νίκη της Παγκόσμιας Πνευματικής Επανάστασης. Να τους καταργήσει αυτοβούλως ο Κύριος ημών καπιταλιστής είναι αδύνατον, όπως θα υποστηρίξω παρακάτω.
3. Σε δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος καταστρέφει τον κοινωνικό πλούτο. Η πρώτη: η καταστροφή του αποθέματος σε δέρματα, κρέας, οστά, ζώα κ.α. σε πολλές κυνηγητικές-αλιευτικές κοινωνίες, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ‘καταραμένο’, για να αποφευχθεί η παγίωση της Κυριαρχίας, για να αποφευχθεί η συγκρότηση μιας άρχουσας τάξης.

Continue reading

στιγμές [ρ]

1. Εάν συγκρίνουμε ένα σώμα-που-πεθαίνει-από-πείνα κι ένα σώμα-που-πεθαίνει-από-φαγητό, δεν θα παρατηρήσουμε διαφορές, θα παρατηρήσουμε έντονες διαφορές. Το ένα θα είναι λιπόσαρκο, το άλλο θα είναι παχύσαρκο. Και θα εικάσουμε εύλογα και αβίαστα ότι το μεν πρώτο σώμα ζει σε κάποια φτωχή χώρα της Αφρικής, το δε δεύτερο σε κάποια ανεπτυγμένη καπιταλιστική κοινωνία.

2. Οι δούλοι στους ρωμαϊκούς αμπελώνες δούλευαν αλυσοδεμένοι. Διαθέτουμε πολλές μαρτυρίες πως ήταν το σώμα τους: καμπούρηδες, αδύνατοι, κοντοί, με θλίψη και μίσος στα μάτια. Εάν τους συγκρίνουμε με κυνηγούς – τροφοσυλλέκτες, που κινούνται ελεύθερα μέσα στη ζούγκλα ή κάπου αλλού, θα παρατηρήσουμε επίσης έντονες διαφορές, αφού οι τελευταίοι ήταν, και είναι ακόμα οι ελάχιστοι εναπομείναντες, ευθυτενείς, με γερά σώματα, με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια στα μάτια τους.

3. Ας φέρουμε κοντά νοερώς το σώμα μιας εργάτριας σε κλωστοϋφαντουργείο και το σώμα ενός μανεκέν. Θα είναι σαφείς οι διαφορές, θα μπορέσουμε να τις δούμε; Αφού είναι σαφείς, γιατί να μην μπορέσουμε;

4. Το σώμα είναι κοινωνική κατασκευή, με άλλα λόγια, είναι είδωλο της κοινωνίας. Δεν νοείται μελέτη του σώματος χωρίς μελέτη της κοινωνίας όπου ζει.
5. Σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν μας επιτρέπεται να αποφύγουμε την διατύπωση των παρακάτω ερωτημάτων: κάθε τρόπος παραγωγής παράγει τα δικά του ιδιαίτερα σώματα; Ο πληθυντικός υπονοεί ότι κάθε κοινωνική τάξη έχει το δικό της ιδιαίτερο σώμα: το σώμα του καπιταλιστή διαφέρει από αυτό του προλετάριου, κι αυτά τα δύο από το μικροαστικό σώμα. Πώς είναι το μικροαστικό σώμα; Υπάρχουν άλλοι τύποι σωμάτων στις καπιταλιστικές κοινωνίες; Ας συγκρίνουμε νοερά το σώμα μιας κρατικής υπαλλήλου κι μιας γυναίκας πρεζονιού.
6. Πώς είναι τα φεουδαρχικά σώματα; Τα δουλοκτητικά; Τα ποιμενικά; Των νεολιθικών αγροτικών κοινοτήτων; Τα κυνηγητικά – τροφοσυλλεκτικά;
7. Είναι δυνατόν νέοι τύποι σώματος να αποτελούν ενδείξεις υπόγειων και αόρατων κοινωνικών διεργασιών; Υπάρχουν αυτοί οι νέοι τύποι σώματος; Άλλοτε θα αποτελούν είδωλο της ολοσχερούς επικράτησης της καπιταλιστικής Κυριαρχίας κι άλλοτε είδωλο της άρνησής της; Πώς είναι ένα σώμα που κινείται, όσο και όπου μπορεί, πέραν της λογικής της Κυριαρχίας;