America first: ‘Στην Αμερική ο πρόεδρος ασκεί αρκετά μεγάλη επίδραση στις κρατικές υποθέσεις, δεν τις κατευθύνει όμως καθόλου’ (Αλέξις ντε Τοκβίλ)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

OTAN  λέμε ‘Αμερική’ εννοούμε άλλοτε την ήπειρο κι άλλοτε μία συγκεκριμένη χώρα της ηπείρου αυτής, τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής (U.S.A). Συνήθως μεταχειριζόμαστε τον πρώτο όρο, χάριν συντομίας, από τα συμφραζόμενα όμως κατανοούμε περί τίνος πρόκειται. Η αρχαιότερη μαρτυρία της χρήσης του όρου Αμερική, που έχω υπ΄όψει μου,  είναι ο Αλέξις ντε Τοκβίλ –  ένας δεδηλωμένος αριστοκράτης που πρωτοστάτησε στην καταστολή της επανάστασης του 1848 στη Γαλλία και αργότερα για λίγους μήνες υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών· το αριστούργημά του, ένα εξαίσιο, συγκλονιστικό σχόλιο πάνω στην Κυριαρχία, φέρει τον τίτλο De la Democratie en Amerique, του οποίου ο πρώτος τόμος εκδόθηκε το 1835 και ο δεύτερος το 1840. Δεν υπάρχει όμως καμιά αμφιβολία ότι ήδη από την γένεση της Ομοσπονδίας, μετά την αμερικάνικη επανάσταση,  είχε επιλεγεί το όνομα Αmerica.

ΦΑΙΝΕΤΑΙ, φίλες και φίλοι, ότι η Αμερική, οι USA,  είναι η μόνη χώρα που δεν έχει όνομα. Είναι η μόνη χώρα που το όνομα της είναι αυτό της ηπείρου που ανήκει. Δεν σας φαίνεται περίεργο; Εμένα μου φαίνεται. Και επειδή είναι περίεργο, πολύ περίεργο, θα διατυπώσουμε τις δύο παρακάτω εικασίες. Ή υπήρχε κάποιο άλλο όνομα αλλά παραγκωνίστηκε και επιλέχτηκε αυτό της Αμερικής ή δεν υπήρχε και το όνομα αυτό ήταν η μόνη λύση. Η μόνη λύση;

ΕΝΩ κάθε κάθε Πολιτεία  έχει όντως το δικό της όνομα, ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί ένα για την Ομοσπονδία. Οι βόρειοι γείτονες, Ομοσπονδία επίσης, επέλεξαν το όνομα Canada, που είναι μια λέξη κάποιας ινδιάνικης γλώσσας αλλά δεν θυμάμαι ούτε ποιας φυλής ούτε και τι σημαίνει –  θα το μάθω όμως σύντομα. Για να κατανοήσουμε την επιλογή του όρου Αμερική πρέπει να πάμε πιο πίσω, πριν την αμερικάνικη επανάσταση. Οι Άγγλοι της Αμερικής ονομάζονταν Αγγλοαμερικάνοι κι όταν έλεγαν Αμερική εννοούσαν τις αποικίες τους που βρίσκονταν στην ήπειρο Αμερική. Μετά την επανάσταση και μετά την σύμπηξη της Ομοσπονδίας διατήρησαν αυτό το όνομα, ενώ θα μπορούσαν αν το αλλάξουν. Δεν το έκαναν.

ΚΑΙ δεν το έκαναν διότι με τη διατήρηση αυτού του ονόματος προβάλλονται αξιώσεις Κυριαρχίας πάνω σε ολόκληρη την ήπειρο. Οι οποίες βέβαια μετεξελίχθηκαν σε αξιώσεις Κυριαρχίας πάνω σε ολόκληρο τον πλανήτη –  ο πρόεδρος της Αμερικής είναι γνωστός ως πλανητάρχης! Διότι, φίλες και φίλοι, κάθε Κυριαρχία δεν μπορεί να μην είναι επεκτατική στον χώρο και τον χρόνο, είναι στη φύση της να επεκτείνεται: είναι ο μόνος τρόπος να αυξάνει την ισχύ της, τον πλούτο της και τη δόξα της.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ δύο τρόποι να γνωρίσει κανείς την Αμερική. Ο ένας είναι να ζήσει αρκετά χρόνια εκεί. Ο δεύτερος, να διαβάσει το αριστούργημα του Αλέξις ντε Τοκβίλ, Η Δημοκρατία στην Αμερική. Θέλοντας και μη, επιλέγω τον δεύτερο, μιας και δεν θα πάω ποτέ εκεί –  και τα αεροπλάνα φοβάμαι, και τα άπατα του Ατλαντικού φοβάμαι αλλά άλλος είναι ο κύριος λόγος: τι θα γίνουν οι κοτούλες μου, οι πάπιες μου, το αμπέλι και τα οπωροφόρα και τα φρούτα του δάσους που θα φυτέψω φέτος, πώς θα ζήσω μακριά από όλα αυτά;  Όχι, όχι, θα αρκεστώ στον Αλέξις. Άλλωστε, πιο πολλά θα μάθω από τον Αλέξις παρά αν ζήσω στην Αμέρικα.

ΜΑΣ λέει λοιπόν ο Αλέξις (σελ. 138) ότι η Ομοσπονδία ήταν το αποτέλεσμα ενός συμβιβασμού, συμφιλίωσης λέει ο συγγραφέας, που εξηγεί και την ιδιάζουσα θέση του προέδρου. Όταν θέλησαν να καθιερώσουν το ομοσπονδιακό σύστημα

‘δύο αντιτιθέμενα συμφέροντα εκδηλώθηκαν, που γέννησαν δύο αντιλήψεις. Οι μεν ήθελαν να κάνουν την Ένωση μια λίγκα  ανεξάρτητων Πολιτειών, ένα είδος συνεδρίου, όπου οι εκπρόσωποι ξεχωριστών λαών θα συνέρχονταν για να συζητήσουν ορισμένα σημεία κοινού ενδιαφέροντος. Οι δε ήθελαν να συνενώσουν όλους τους κατοίκους των πρώην αποικιών σε ένα και μοναδικό λαό, και να τους δώσουν μια κυβέρνηση που, αν και η σφαίρα δράσης της θα ήταν περιορισμένη, θα μπορούσε εν τούτοις να δράσει μέσα στη σφαίρα αυτή ως ένας και μόνος εκπρόσωπος του έθνους. . . Το πρώτο σύστημα τους έδινε (στις Πολιτείες) μια υπέρμετρη δύναμη: το δεύτερο τις εκμηδένιζε (σ. 139). ‘

ΑΥΤΑ γράφει ο Αλέξις ντε Τοκβίλ. Και συνεχίζει: ‘ Η αρχή της ανεξαρτησίας των Πολιτειών θριάμβευσε στη διαμόρφωση της γερουσίας· το δόγμα της εθνικής ανεξαρτησίας, στη συγκρότηση της βουλής των αντιπροσώπων.’ Γράφει πολλά άλλα και άκρως ενδιαφέροντα. Το συμπέρασμα που αβίαστα συνάγεται είναι ότι στον συμβιβασμό αυτό επιβιώνουν πολλές πτυχές της αμερικάνικης επανάστασης, της αυτοδιοίκησης και του (αγροτικού, μεσαιωνικού) κοινοτισμού, μιας ιστορικής μορφής του ζωντανού κομμουνισμού, κληρονόμοι του οποίου είναι ο αμερικάνικος κοινοτικός αναρχισμός (Μπούκτσιν, λόγου χάριν).

Η επιβίωση αυτή ήταν, είναι και θα είναι ένα σκάνδαλο. Επιβεβαιώνει ότι η Κυριαρχία, κάθε Κυριαρχία, είναι μια μορφή διαχείρισης του ζωντανού κομμουνισμού, ότι είναι μία διαρκής άμυνα, μια διαρκής αντεπανάσταση, ότι  κάθε κυριαρχική κοινωνία συγκροτείται στη βάση ενός εμμενούς κοινωνικού πολέμου, ενός λανθάνοντος εμφυλίου πολέμου, που αναζωπυρώνεται και καταλαγιάζει χωρίς σταματημό. ‘Στην Αμερική’, εξομολογείται ο Τοκβίλ, ‘βρήκα ανθρώπους που επιθυμούσαν κρυφά να καταστρέψουν τους  δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας τους’ (σελ. 116). Διότι, εάν οι δημοκρατικοί θεσμοί, ως πολιτική μορφή του ζωντανού κομμουνισμού,  συρρικνώνουν την Κυριαρχία, ο μόνος τρόπος να συρρικνωθούν (οι δημοκρατικοί θεσμοί) είναι η επιβολή της τάξης. ‘Καθώς οι κυβερνώντες έχουν πολλά να χάσουν, η τάξη έχει μεγάλη σημασία γι΄ αυτούς’ (σελ. 115).

ΟΤΑΝ ο νέος πρόεδρος της Αμερικής διατρανώνει America first, δεν εννοεί τίποτα παραπάνω από αυτό: η αμερικάνικη καπιταλιστική Κυριαρχία πρώτα!

ΤΙ σημαίνει αυτό θα το εξετάσουμε αύριο το πρωί: από δω και πέρα δεν θα βλέπουμε εφιάλτες μόνο στον ύπνο μας, θα τους ζούμε στον ξύπνιο μας!

 

για τον ρυθμό, για την επανάληψη, για την ταχύτητα, για την ποιητική του πεζού λόγου

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

 

το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Νικόλαο Λόξα

 

ΠΩΣ ρέει ένα ρυάκι; Πώς ρέει ένας χείμαρρος;  Πώς ρέει ένας ποταμός; Πώς τα κύματα, άλλοτε μικρά κι άλλοτε μεγάλα, σκάνε στον γυαλό ή πάνω στα βράχια; Το καθένα από αυτά τα πέντε με διαφορετικό ρυθμό. Το ρυάκι είναι ήρεμο, ορμητικός ο χείμαρρος, στιβαρός ο ποταμός, νωχελικά τα μικρά τα κύματα, απροσμάχητα και φοβιστερά τα μεγάλα. Και τα πέντε έχουν ένα δικό τους τρόπο να κινούνται, έχουν τον δικό τους ιδιαίτερο ρυθμό. Η λέξη ρυθμός έχει την ίδια ρίζα με το ρήμα ρέω (όπως και το ρυάκι και ο χείμαρρος).

Continue reading

το μουνόπανο της μητρός μου

Θα την αγαπούσαμε την αδερφούλα μας , θα την αγαπούσαμε πολύ. Δεν θα τη ζηλεύαμε, δεν θα τη χτυπούσαμε, θα της μαθαίναμε να περπατάει, θα την έπιανα εγώ από τα ένα χεράκι, από το άλλο ο Χαράλαμπος, θα της μαθαίναμε να μιλάει, θα της φωνάζαμε, έλα, Τριανταφυλλιά, μπορεί και Χρυσή, Χρυσούλα, έλα, δεν πειράζει που έπεσες, σήκω, δεν πειράζει που έπεσες, πειράζει να μη σηκωθείς. Δε θα παίζαμε όμως μαζί της, ήμασταν μεγάλοι. Έως ότου θα άρχιζε να περπατάει, εγώ θα τελείωνα την Τετάρτη Γυμνασίου και ο Χαράλαμπος την Δευτέρα. Όταν όμως θα ήμασταν εμείς τριανταπέντε, η Τριανταφυλλιά θα ήταν είκοσι δύο, θα πηγαίναμε μαζί διακοπές, θα βγαίναμε έξω τα βράδια, θα πηγαίναμε σε κουτουκάκια, θα πίναμε κρασάκι και θα λέγαμε, θα λέγαμε. Και πόσο θα χαιρόταν η μάνα μας που θα την προσέχαμε και θα την αγαπούσαμε!

Continue reading

για τη συρρίκνωση του καπιαλισμού και την αποσύνθεση και εξαφάνιση του ισλαμισμού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΖΟΥΜΕ τις τελευταίες μέρες της ισλαμιστικής θρησκείας, οι οποίες βέβαια θα διαρκέσουν δυο τρεις δεκαετίες, τουλάχιστον. Όταν οι έφηβοι στις αραβικές και άλλες ισλαμιστικές κοινωνίες ψάχνουν να βρουν κάποιο σκοτεινό μέρος να πιουν τα μπυρόνια τους μακριά από τα βλέμματα της αστυνομίας, όταν τους τραβολογάνε στα Τμήματα και απλά τους επιπλήττουν, όταν τρώνε χοιρινό χωρίς ενοχές, όταν η κατάσταση ( η όποια ελευθερία υπάρχει),  των νέων και των γυναικών των δυτικών κοινωνιών ασκεί μια σαγηνευτική γοητεία στους νέους και τις γυναίκες των ισλαμιστικών κοινωνιών, όταν οι διαδηλώσεις σε αυτές τις κοινωνίες αντιγράφουν αυτές των δυτικών, όταν τα ταξίδια και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης διευρύνουν και επιταχύνουν όλα τα μιμητικά φαινόμενα, τότε είναι τόσο ισχυρές οι ενδείξεις του τέλους της ισλαμιστικής θρησκείας που το μόνο μας απομένει να κάνουμε είναι να εστιάσουμε το βλέμμα μας στο τι αποσυντίθεται και εξαφανίζεται και με ποια άλλα οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά φαινόμενα σχετίζεται.

Continue reading

άλλα σχέδια κάνουμε εμείς, άλλα η Ζωή

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΚΑΘΟΜΟΥΝΑ στο μπαλκόνι τις προάλλες και σκέφτηκα, ρε φίλε, επέστρεψες στην παιδική σου ηλικία, ζεις όπως ζούσες όταν ήσουν παιδί: χωριό, λαχανόκηποι, ζώα, φούρνος και ζύμωμα, τραχανάς, τα μάτια και τ΄αυτιά ανοιχτά – πώς έφτασες εδώ, το ήθελες, προσπάθησες, το διανοήθηκες ποτέ;

ΟΧΙ, φίλες και φίλοι! Ούτε το σχεδίασα, ούτε το επεδίωξα, ούτε το θέλησα, ούτε το διανοήθηκα. Είμαι άνεργος, εντάξει. Δεν ασκώ επάγγελμα, εντάξει. Λεφτά στην Τράπεζα δεν έχω, εντάξει. Αυτοκίνητο δεν έχω, εντάξει. Θα ζήσω; Θα ζήσω. Όλη η οικογένεια θα ζήσει;  Θα ζήσει.  Τι θα κάνουμε αύριο; Δεν ξέρω, που να ξέρω; Που θα είμαι, που θα είμαστε σε δέκα χρόνια; Δεν ξέρω.  Πώς θα ζω, πώς θα ζούμε;  Δεν ξέρω. Υπάρχουν προοπτικές, υπάρχουν επιλογές;  Δεν ξέρω.

Continue reading

για τον αρνητισμό της σκέψης και του συναισθήματος

 

για τον αρνητισμό της σκέψης και του συναισθήματος 

 

του λαμπε ρατ

 

Υπάρχουν φορές που μας κατακλύζουν αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, ακόμα και με σχεδόν ασήμαντες ή έστω ήσσονος σημασίας αφορμές -τις οποίες μεγεθύνουμε, συχνά με έναν τρόπο ημιπαρανοϊκό-, κι όσο κι αν προσπαθούμε δεν καταφέρνουμε να ελέγξουμε πλήρως τον εαυτό μας και να τα αποβάλουμε. Η πίστη μας συνήθως πληγώνεται ή κλονίζεται σε ανύποπτες στιγμές, όταν ο εαυτός μας είναι εντελώς απροετοίμαστος να δεξιωθεί μια τέτοια οριακή κατάσταση, όταν θα προτιμούσε να χαλαρώσει και να αφεθεί στα πράγματα χωρίς να καταβάλει καμία ιδιαίτερη ενέργεια και φαιά ουσία.

Continue reading

από την οθωμανική αυτοκρατορία του 1550 στην Τουρκία του 2017: έχει λήξει η συρρίκνωση; (1)

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

εισαγωγή: τα βασικά ερωτήματα

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η Τουρκία, η τουρκική κοινωνία, ο τουρκικός κοινωνικός σχηματισμός είναι το πεδίο εκδίπλωσης της διαδικασίας παρακμής, αποσύνθεσης και θανάτου τόσο της ποιμενικής προέλευσης ισλαμικής θρησκείας όσο και της ποιμενικής ισλαμικής τρομοκρατίας. Δεν είναι το μόνο ασφαλώς αλλά είναι ένα από τα πιο σημαντικά μιας και σε κανένα άλλο οι αντιφάσεις δεν είναι τόσο εμφανείς και τόσο έντονες. Θα δούμε ποιες είναι αυτές οι αντιφάσεις. Η υποχώρηση, ο θάνατος αυτός είναι όψεις ενός γενικότερου φαινομένου: της σύγκρουσης μεταξύ ανοιχτότητας και κλειστότητας σε πλανητικό επίπεδο, με άλλα λόγια είναι το ψυχορράγημα του Ποιμενικού Στοιχείου που επιβιώνει ακόμα στις μέρες μας στις ισλαμικές κοινωνίες. Στις κοινωνίες του δυτικού πολιτισμού, το Ποιμενικό Στοιχείο βρίσκεται σε διαρκή μετεξέλιξη, σε βαθμό που να μην το αναγνωρίζουμε, το εντοπίζουμε όμως σαφώς στις δουλοκτητικές και φεουδαρχικές κοινωνίες. Όσο για τον καπιταλισμό, αν και παραλλαγμένο  έντονα, μπορούμε να πούμε ότι επιβιώνει το πιο γνήσιο Ποιμενικό Στοιχείο ενώ ταυτόχρονα έχει δεχτεί τις πιο γόνιμες και καίριες επιθέσεις. Να θυμηθούμε μία από αυτές: τη δυτική λογοτεχνία.

Continue reading

πίστη και ωρίμανση

πίστη και ωρίμανση

 

του λάμπε ρατ

 

                                        you need a busload of faith to get by

                                                                       Lou Reed

 

Αυτό που πιστεύουμε μας ενώνει ή μας χωρίζει λιγότερο από ό,τι

ο τρόπος με τον οποίο το πιστεύουμε.

Nicolas Gomez Davila

 

 

Ας ξεκινήσουμε με την πικρή αλλά θαρραλέα παραδοχή ότι είμαστε ένα ηττημένο κίνημα, ότι είμαστε ηττημένα πολιτικά υποκείμενα. Η άνοδος στην Εξουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της υπαρκτής Αριστεράς, που είναι το πτωχοπροδρομικά εκσυγχρονιστικό και το ανθρωπιστικά τεχνοκρατικό παρακλάδι του υπαρκτού φιλελευθερισμού και προοδευτισμού, επιβεβαίωσε πανηγυρικά την ήττα μας. Το δε virtual δημοψήφισμα του Ιουλίου του ’15, μια προσομοίωση αλά Μποντριγιάρ, ήταν η ταφόπλακά μας. Έκτοτε, η διάλυση, η αποσύνθεση, η ιδιώτευση, η παραίτηση, ο χιπστερισμός δίνουν τον τόνο, ενώ σε αυτούς και αυτές που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνεχίζουν η στράτευση παλαιού τύπου, ο σεπαρατισμός και η πολιτική της συμπαγούς ταυτότητας βαθαίνουν. Σκόρπιες αντιστάσεις εδώ κι εκεί, χωρίς αναφορά σε κάτι ευρύτερο, χωρίς μέριμνα για διάλογο, σύγκλιση και συγχρονισμό, χωρίς τα αναγκαία αναστοχαστικά βήματα πίσω. Παράλληλα, παγιώνεται μια αποθρασυμένη, μεταμοντέρνα μηδενιστική βία που δεν συνδιαλέγεται με τίποτα και με κανέναν, που έχει πια αυτονομηθεί πλήρως, και επιστρέφει σαν σκιά, σαν φάντασμα για να επιβάλει την α-νόητη και α-δύναμη ισχύ της. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί παρά να προκαλεί αγωνιώδεις, πλην όμως όχι και ηττοπαθείς, σκέψεις σε όλους εμάς που δεν βρίσκουμε στα παραπάνω τον εαυτό μας· σε όλες εμάς που θα θέλαμε να δώσουμε μικρές και μεγάλες μάχες και να πετύχουμε μικρές και μεγάλες νίκες αλλά συναισθανόμαστε ότι κάτι λείπει, κάτι που ορθώνει σχεδόν απροσπέλαστα αναχώματα και δεν μας επιτρέπει να φτάσουμε στο σημείο να πολεμήσουν τον πόλεμο οι πολέμιοί του, να επαναστατήσουν οι ευνουχισμένοι ψυχισμοί.

Continue reading

17 Ιουνίου 2069: 12 59΄ 32΄΄

. . . Κυρίες και Κύριοι, φίλες και φίλοι τηλεθεατές, θα συνδεθούμε τώρα με τον ανταποκριτή μας Χρυσόστομο Τασκά στο Βερολίνο για να παρακολουθήσουμε την κατανάλωση της τελευταίας σταγόνας πετρελαίου και των τελευταίων μέτρων του τελευταίου πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου.

Κυρίες και Κύριοι, φίλες και φίλοι, μια ολόθερμη καλημέρα από το ανοιξιάτικο Βερολίνο. Η σημερινή μέρα είναι μια ξεχωριστή μέρα για όλη την ανθρωπότητα. Όλος ο πλανήτης περιμένει με αγωνία να παρακολουθήσει σε ζωντανή αναμετάδοση την κατανάλωση της τελευταίας σταγόνας πετρελαίου και των τελευταίων μέτρων του τελευταίου πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου. Μια πετρελαιοκίνητη Μερσέντες είχε τη τύχη να κληρωθεί, ανάμεσα σε πολλούς υποψήφιους, για να μας χαρίσει αυτό το ιστορικό γεγονός. Να σας θυμίσω ότι πέντε άνθρωποι, τρεις άνδρες και δύο γυναίκες, ένας από κάθε ήπειρο, έχουν κληρωθεί ως οι τελευταίοι επιβάτες των τελευταίων μέτρων του τελευταίου πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου. Οδηγός θα είναι η αμερικανίδα Τζέην Έντλες, συνοδηγός ο αφρικανός Αχμέτ Αλέν Ουλούμπα και πίσω, ανάμεσα σε δύο άνδρες,  θα κάθεται η ασιάτισσα Τσεγκ Ζου Γάο. Αριστερά θα βρίσκεται ο ευρωπαίος Γιοχάνες Στράσσεχουντ, και δεξιά της ο ωκεάνιος Τζον Αμάμπα. Να σας θυμίσω ακόμη ότι η πόλη της μικρής αρκούδας, αυτό σημαίνει η λέξη Βερολίνο, επιλέχτηκε κι αυτή κατόπιν κλήρωσης και αξίζει να επισημάνουμε την σύμπτωση. Το τελευταίο πετρελαιοκίνητο αυτοκίνητο θα διανύσει τα τελευταία του μέτρα στο τόπο όπου έκανε και τα πρώτα του βήματα, πριν από διακόσια σχεδόν χρόνια, το 1870, όταν ο Όσκαρ Μπενζ έθεσε σε κίνηση το πρώτο πετρελαιοκίνητο αυτοκίνητο. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην Κορφυρστεντάμ, απ΄ όπου θα δούμε την εκκίνηση του οχήματος. Το αυτοκίνητο θα εφοδιαστεί με τα τελευταία τρία λίτρα πετρελαίου κίνησης που υπάρχουν διαθέσιμα αυτή τη στιγμή πάνω στον πλανήτη. Αξίζει να σας πληροφορήσουμε ότι την ποσότητα αυτή του πετρελαίου την αγόρασε , από συλλέκτη προϊόντων πετρελαίου, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ενέργειας έναντι του ποσού των 800.000 δολαρίων, 270.000 δολάρια το λίτρο. Είναι η υψηλότερη τιμή του λίτρου πετρελαίου κίνησης από τότε που πρωτοεμφανίστηκε, τις τελευταίες δύο δεκαετίες του 19ου αιώνα. Με τα χρήματα αυτά, το 2006, όταν άρχισε η ανοδική πορεία της τιμής του αργού πετρελαίου, ένας κάτοχος πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου θα μπορούσε να αγοράσει έξι πολυτελή αυτοκίνητα ή τρία πολυτελή διαμερίσματα ή 270 τόνους γάλακτος. Το 2006 ένα βαρέλι ακάθαρτου πετρελαίου πουλιόταν 60 δολάρια το βαρέλι, ναι, ναι, καλά ακούσατε, 60 δολάρια το βαρέλι και, όσο και να σας φαίνεται απίστευτο, ένα, μάλιστα, ένα δολάριο το λίτρο το πετρέλαιο κίνησης. Λίγα χρόνια μετά, το 2008, α, αυτή τη στιγμή παρακολουθείτε στους δέκτες σας τον κινέζο αυτοκράτορα, τον Κλιγκ Κλαγκ Κλιγκ, στη πρώτη γραμμή των καθισμάτων της εξέδρας των επισήμων, και δίπλα του, αριστερά, τον πρόεδρο των Ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τζον Μάινους, τον γερμανό καγκελάριο Τόμας Ζέους, τη βασίλισσα της Αγγλίας

Continue reading