αν είναι η αγάπη αμαρτία, θα βγω να το φωνάξω με λατρεία, πως είμαι αματρωλός που θα συντρολάρω με τους τρεις συντρόλους της εκπομπής τα τρόλς του μεταμεσονυχτίου του 98 FM radio και όποιος αντέξει μέχρι να φέξει.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ένας νέος διάττοντας αστέρας (star) πέντε αστέρων εμφανίστηκε στην ιταλική πολιτική ατμόσφαιρα· το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του κωμικού (γενική κτητική) Μπέπε Γκρίλο. Όπως και οι προηγούμενοι διάττοντες, και αυτός θα ακολουθήσει την ίδια πορεία: παρουσιάζεται ξαφνικά, θα διανύσει με μεγάλη ταχύτητα τον πολιτικό ιταλικό ουρανό σχηματίζοντας μια φωτεινή γραμμή και θα εξαφανιστεί σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από τη στιγμή που εμφανίστηκε, χωρίς να αφήσει ίχνη. Ποιά είναι τα επιχειρήματά σου, Αθανάσιε, πώς σκέφτεσαι και φτάνεις σε αυτά τα συμπεράσματα; Είσαι βέβαιος για τα επιχειρήματά και τα συμπεράσματά σου;
Πολύ ευχαρίστως να σας τα παραθέσω, φίλες και φίλοι. Ας ελέγξουμε όμως πρώτα τη βεβαιότητα θέτοντας δύο, κατ’ αρχήν, ερωτήματα; Ο Μπέπε Γκρίλο είναι Κύριος; Θα σχηματίσει κυβέρνηση (μια μέρα);
Είναι Κύριος, φίλες και φίλοι, είναι γαμάτος Κύριος, είναι και γαμώ τους Κυρίους. Να και το δράμα Του: να δούμε μια κυβέρνηση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων. Continue reading
Τον Φεβρουάριο του 1996, στις 17, πέθανε ο Μιχάλης Ράπτης, γνωστός στους τροτσκιστικούς κύκλους της εποχής με το ψευδώνυμο Πάμπλο. Τον συνάντησα δύο φορές και επρόκειτο να συναντηθούμε και τρίτη αλλά η κατάσταση της υγείας του δεν μας το επέτρεψε. Λίγους μήνες μετά γύρισε εκεί από όπου είχε έρθει, στο Τίποτα, μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Ατίποτα, που συνηθίζουμε να ονομάζουμε ζωή.
Η δράση του και το όνομά του είχε συνδεθεί με μια από τις πολλές τροτσκιστικές φράξιες του εικοστού αιώνα, μερικές από τις οποίες επιβιώνουν ακόμα ως νεκροζώντανες πολιτικές υπάρξεις. Δεν ξεχνώ ότι ήταν τροτσκιστής αλλά δεν τον θυμάμαι ως τροτσκιστή. Έχω διαβάσει πολλά κείμενα του Τρότσκι και των επιγόνων του, έμαθα πολλά από αυτά τα κείμενα, πολλές φορές όμως αγανάκτησα όσο δεν έχω αγανακτήσει στη ζωή μου – δεν ήξερα που να κρυφτώ όταν διάβασα το Κομμουνισμός και Τρομοκρατία του Τρότσκι, που το έγραψε το 1919, στο οποίο προτείνει την πιο στυγνή και βάναυση στρατιωτικοποίηση της εργασίας, την οργάνωση του εργοστασίου με πρότυπο τον στρατώνα, το μαντρί δηλαδή. Ο τροτσκισμός ήταν, και είναι, μια εκδοχή της ιστορικής Αριστεράς που ακολουθεί τη μοίρα της, την οριστική της αποχώρηση από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο. Είναι το μόνο, αν δεν κάνω λάθος, κατάλοιπο της ιστορικής Αριστεράς που τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ένοπλης επαναστατικής βίας σε μια εποχή που ο Κύριος έχει εξασφαλίσει συντριπτική οπλική υπεροχή. Εκτός από αυτό, ο τροτσκισμός έχει κληρονομήσει όλα τα ελαττώματα της χειρότερης πλευράς της ιστορικής Αριστεράς: τη συνωμοσία, την παράνοια, την μεγαλομανία, τη λατρεία της πρωτοπορίας, του επαναστατικού μεσσιανισμού, της ιστορικής εσχατολογίας, του ακτιβισμού.
Πέραν της πολιτικής, σε εκείνο που συμφωνώ με τους μαρξιστές τροτσκιστές οικονομολόγους είναι η άποψη ότι έχουμε περάσει από την περίοδο των κρίσεων στον καπιταλισμό στην περίοδο της κρίσης του καπιταλισμού. Εάν είναι έτσι, εάν έχει εκκινήσει η διαδικασία της συρρίκνωσης του καπιταλισμού, του Κράτους, της Δημοκρατίας και, κατ’ ανάγκην, της Ιστορικής Αριστεράς, το βασικό πρόβλημα του τροτσκισμού είναι ο
Ο Ηλίας Καφάογλου και ο Κώστας Δημητρίου είναι οι μόνοι έλληνες διανοούμενοι που έγραψαν για το αυτοκίνητο. Ο πρώτος έγραψε ένα δοκίμιο για μια κοινωνική ιστορία του αυτοκινήτου, που είναι ο υπότιτλος του βιβλίου αυτοκίνητος κόσμος, εκδόσεις Ύψιλον, 2009. Ο δεύτερος έγραψε το Ο ΙΧ άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του. Σημειώσεις για την αυτοκίνηση,εκδόσεις των ξένων, 2012.
Τους ερωτώ: τι είναι το αυτοκίνητο; Είναι αυτοκίνητο; Είναι όχημα; Μήπως είναι τετράτροχο μηχανοκίνητο βλήμα;
Εάν απαντήσουν, θα εγκαινιάσουμε μια πολύ γόνιμη συζήτηση.
Εάν δεν απαντήσουν, μετά από έναν μήνα θα σχολιάσω τη στάση τους.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Το αντικείμενο του σημερινού μας σημειώματος θα είναι η ενασχόληση της νεοελληνικής διανόησης με το αυτοκίνητο, με αφορμή το βιβλίο του ΚΩΣΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Ο ΙΧ άνθρωπος και οι υποθαλάσσιες αρτηρίες του. Σημειώσεις για την αυτοκίνηση (εκδόσεις των ξένων, Θεσσαλονίκη, 2012). Ο όρος ‘ενασχόληση’, βέβαια, είναι καθαρός ευφημισμός, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν διανοούμενοι που να ασχολούνται με το αυτοκίνητο, κι όσοι το κάνουν, δεν είναι περισσότεροι από τα πέντε δάχτυλα του ενός χεριού, ανήκουν στο είδος εκείνο της μεταπρατικής σκέψης που τόσο ανθεί στο Ελλάντα, χωρίς βέβαια να αποδίδει καρπούς ελλείψει μελισσών. Η ενθουσιώδης λατρεία του αυτοκινήτου δεν αφήνει περιθώρια στον νεοελληνικό εγκέφαλο να στοχαστεί επί του αυτοκινήτου, μιας και δεν μπορεί να λατρεύουμε ενθουσιωδώς ένα τεράστιο και οξύ κοινωνικό πρόβλημα! Το λατρεύουμε, άρα δεν είναι κοινωνικό πρόβλημα. Έπρεπε να περάσει ένας αιώνας γενικευμένης χρήσης του αυτοκινήτου για να κατανοήσουμε και εμείς το εξής:
το λατρεύουμε, άρα είναι κοινωνικό πρόβλημα!
Και να κατανοήσουμε επίσης ότι η λατρεία του αυτοκινήτου είναι ένας τόπος συνάντησης όλων σχεδών των λατρειών της Δύσης, δηλαδή, όλων των επιθυμιών του Κυρίου ημών, αμήν.
Όποιος, όποια καταπιάνεται με το ζήτημα της σωματικής αθανασίας του ανθρώπου οφείλει να ερευνήσει, και να εκθέσει τα αποτελέσματα των ερευνών του, σχετικά με τον θάνατο: την προέλευσή του και την επίγνωσή του από τον άνθρωπο. Και μετά να αναρωτηθεί πώς μπορεί να επιτευχθεί η σωματική αθανασία και πώς θα ζει ο αθάνατος άνθρωπος. Στο προηγούμενο σημείωμα εξετάσαμε την προέλευση του θανάτου, η οποία μας επιβάλλει να διατυπώσουμε την άποψη ότι εάν δεν μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς τον θάνατο, και πράγματι δεν μπορεί να υπάρξει, τότε η σωματική αθανασία είναι ανέφικτη, παντελώς, οπότε τα ερωτήματα πώς θα επιτευχθεί η σωματική αθανασία και πώς θα ζει ο αθάνατος άνθρωπος είναι περιττά ερωτήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα τα θέσουμε και δεν θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε· κι αυτό διότι ενισχύουν το συμπέρασμά μας ότι η σωματική αθανασία είναι ανέφικτη.
Η βεβαιότητα, ούτε καν η δυνατότητα, της σωματικής αθανασίας του ανθρώπου είναι η μόνη κολόνα, για να μιλήσω ως οικοδόμος, πάνω στην οποία στηρίζεται το τεράστιο και μεγαλοπρεπές οικοδόμημα της επαναστατικής θεωρίας και επαναστατικής ιδεολογίας της Θεϊκότητας του Ανθρώπινου Είδους που πρεσβεύει ο Επίκτητος Μοντανός στο βιβλίο που ασκούμε κριτική, τα βασικά σημεία του οποίου παρουσιάσαμε στο προηγούμενο σημείωμα. Εάν προσβάλλουμε την κολόνα αυτή, το οικοδόμημα θα καταρρεύσει ως τραπουλοχαρτοκατασκευή. Ακολούθως, και εκ του σύνεγγυς, θα μπορέσουμε να μελετήσουμε τα ερείπια για να δούμε και από τι υλικό είναι κατασκευασμένο.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ο 20ός αιώνας έκλεισε με διαμαρτυρίες, με διαμαρτυρίες άρχισε και ο 21ος: διαμαρτυρίες κατά των πολέμων, κατά της παγκοσμιοποίησης, κατά του νεοφιλελευθερισμού, κατά της κλιματικής αλλαγής, κατά, κατά, κατά. Όλες αυτές οι διαμαρτυρίες (διαδηλώσεις) δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα και τα κουνήματα, που τις οργάνωσαν και τις στήριξαν, χάθηκαν από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο και δεν πρόκειται να επανεμφανιστούν ποτέ των ποτών. Αυτό είναι ένα πολύ ευχάριστο νέο, βέβαια.
Τη σκυτάλη της διαμαρτυρίας πήρε τώρα ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι από τους ακτιβιστές της ιστορικής Αριστεράς. Οι διαμαρτυρίες κατά της λιτότητας, κατά της ακρίβειας, κατά της ανεργίας όλο και πληθαίνουν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Στην Ισπανία οι πορείες διαμαρτυρίας για την ανεργία και την ακρίβεια είναι καθημερινές, στη Βουλγαρία χτες εκατοντάδες χιλιάδες διαμαρτυρήθηκαν για το ακριβό ηλεκτρικό ρεύμα, σήμερα εδώ στο Ελλάντα οι απεργοί θα κατέβουν στους δρόμους και θα διαμαρτυρηθούν για τη λιτότητα και την ανεργία αλλά ποιός τους ακούει;
Τους ακούνε οι δεκαοχτούρες και του σπουργίτια του άστεως, οι γάτες, τα σκυλιά, ο Κύριος όμως δεν τους ακούει. Δε πα να διαμαρτύρεστε! Έχετε παρατηρήσει με τι ζέση προασπίζονται το δικαίωμα της διαμαρτυρίας τα ΜΜΕ, οι βουλευτές, οι υπουργοί; Τέσσερα χρόνια θα διαμαρτύρεστε, μια φορά θα ψηφίζετε: αυτή είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία· μιας και έχει περιοριστεί σε αυτά τα όρια, κι αν μάλιστα ψηφίζουμε κι από το σπίτι μας, μας επιτρέπεται να πούμε ότι θα μετεξελιχθεί σε μια γνήσια κατοικίδια δημοκρατία. Τάσσονται υπέρ του δικαιώματος της διαμαρτυρίας διότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο Κύριος δεν έχει καμιά απολύτως διάθεση να τους ακούσει και δεν έχει διάθεση διότι δεν τον παίρνει να ικανοποιήσει τα αιτήματα των διαμαρτυρουμένων διαδηλωτών. Ο Κύριος γνώριζε πολύ καλά ότι όλα αυτά θα συμβούν, μιας και θα ήταν, και είναι, παράγωγα της εφαρμογής του σχεδίου του. Θυμάστε πριν από τρία χρόνια μόλις που ο Λοβέρδος, ο θαυμαστής της Χρυσής Αυγής, είχε προβλέψει ανεργία 20% στα τέλη, δεν θυμάμαι ακρίβώς, του ’11 ή του ’12;
Εάν λοιπόν ο Κύριος παραμείνει ασυγκίνητος και αμετακίνητος και αμετάπειστος, τι θα κάνουν οι Υποτελείς; Θα συνεχίσουν να διαμαρτύρονται; Θα συνεχίσουν να πηγαίνουν να ψηφίζουν γνωρίζοντας ότι εξαπατώνται, ότι ο Κύριος δεν πρόκειται να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του και τις δεσμεύεσεις του;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΚΩΔΙΚΟΣ ‘ΘΕΟΣ’: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ
(τα εισαγωγικά στη λέξη ΘΕΟΣ είναι δικά μου) με υπότιτλο:
Και η Παγκόσμια Κοινωνική Επανάσταση του 21ου αιώνα ο δρόμος για την εκπλήρωσή του
Υπάρχει μυστικό σχέδιο του ανθρώπινου είδους, με το κωδικό όνομα ΘΕΟΣ, σκοπός του οποίου είναι να γίνει ο άνθρωπος Θεός, να γίνει δηλαδή σωματικά αθάνατος. Πως θα γίνει σωματικά αθάνατος: μέσω της
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν η νίκη στον πόλεμο εξασφαλίζεται με την ταχύτητα (βία) και την απάτη (εξαπάτηση), και η νίκη στον κοινωνικό πόλεμο θα εξασφαλίζεται με τον ίδιο τρόπο. Η διαφορά μεταξύ του πολέμου και του κοινωνικού πολέμου έγκειται στη διαφορετική χρήση τής πειθούς: ενώ στην περίπτωση του πολέμου μπορεί να τον απομακρύνει, με τίμημα την άνευ όρων παράδοση και ήττα του αδυνάμου, στην περίπτωση του κοινωνικού πολέμου απλά αναβάλλει την καταφυγή στην άσκηση βίας.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ναι, φίλες και φίλοι, μας επιτρέπεται να φανταστούμε τον άνθρωπο ως είδος χωρίς δόντια. Σε αυτό το συμπἐρασμα θα καταλήξω σήμερα· κι αν με ρωτήσετε, πότε θα γίνει, αν γίνει, αυτό, θα σας απαντήσω: μετά από πολλές δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το σημερινό ερώτημα προστίθεται σε αυτά που έχουμε ήδη διατυπώσει κατά το παρελθόν, ερωτήματα τα οποία αποκαλώ σπουδαιογελοία (λόγου χάριν, έχει ο ουρανός αρχίδια; γιατί τον Έκτορα δεν τον έφαγαν τα σκυλιά και οι γύπες; θα κλάνουμε όταν θα είμαστε αθάνατοι;κλπ. ) και πρόκειται να διατυπώσουμε και άλλα στο μέλλον· λέω μάλιστα να ετοιμάσω και μια συλλογή με τίτλο σπουδαιογελοία ερωτήματα.