” ἅγιος ο Θεός, ἅγιος ισχυρός, ἅγιος αθάνατος, ελέησον ημάς”
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΤΟ κύριο χαρακτηριστικό του Θεού (και του θεού – θα δούμε τη διαφορά) είναι η Ισχύς: ο Θεός είναι ισχυρός, δεν υπάρχει κάποια οντότητα πιο ισχυρή από τον Θεό – αυτή είναι η Αλήθεια, μη κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας! Ο Θεός είναι Παντοκράτωρ. Εάν λοιπόν θέλουμε να γνωρίσουμε τον Θεό, θα πρέπει να στρέψουμε τις έρευνές μας στην ισχύ. Όταν λέμε Θεολογία λοιπόν εννοούμε την έρευνα, τη γνώση για τον Θεό, για την Ισχύ, για την Αλήθεια. Θα μπορούσαμε να της αλλάξουμε το όνομα και να την πούμε Ισχυολογία, μπήκα σε αυτόν τον πειρασμό αλλά άλλαξα γνώμη: Θεολογία. Κάτι ήξεραν κάποιοι πριν από εμάς. Δεν είναι καθόλου σύμπτωση το γεγονός ότι η έννοια του Θεού (και του θεού) εμφανίστηκε σε πολεμικές κοινωνίες – εβραϊκή, αρχαία ελληνική και αραβική (Ισλάμ) – οι οποίες βέβαια ήταν ποιμενικές κοινωνίες (ή απόγονοι ποιμένων). Η Θεολογία, η επιστήμη του Θεού, είναι κλάδος της Φιλοσοφίας, της οποίας το πρώτο αντικείμενο ήταν η Ισχύς: Η σοφία είναι το αποτέλεσμα της αύξησης της ισχύος μέσω της σκέψης – οι Επτά Σοφοί ήταν οι ισχυρότεροι άνδρες της εποχής τους (τύραννοι, πολιτικοί, νομοθέτες) και έγιναν ισχυροί όχι με τη χρήση της βίας αλλά με τη σκέψη. Όταν λέμε μηδέν άγαν εννοούμε μηδέν άγαν βίαν, ας μη το ξεχνάμε. Το ανέκδοτο με τον Θαλή,ο οποίος είναι και ένας από τους Εφτά Σοφούς και ο πρώτος δυτικός φιλόσοφος, θα το γνωρίζετε: παρατήρησε μια χρονιά ότι ελιές θα έχουν πολύ καρπό, νοίκιασε όλα τα λιοτρίβια νωρίς κι όταν ήρθε η εποχή της συγκομιδής τα υπενοικίασε κι έβγαλε πολλά λεφτά και με αυτά αγόρασε μια Φεράρι.
ΕΝΩ το αρχικό αντικείμενο της φιλοσοφίας ήταν η Ισχύς, φυσική πρώτα και μετά κοινωνική, το αντικείμενο της Θεολογίας είναι ο Θεός, δηλαδή, η απόλυτη ισχύς. Κατά συνέπεια, η Θεολογία είναι κλάδος της Φιλοσοφίας. Ο Πλάτων επινόησε τη λέξη θεολογία (Πολιτεία 379α.5) , η οποία αργότερα, με τον Χριστιανισμό και τη μεσαιωνική φιλοσοφία, έγινε Θεολογία. Η οποία, όταν ερευνά και σκέφτεται ποιος είναι ο Θεός και πώς είναι και εάν υπάρχει και σκαρφίζεται του κόσμου τα επιχειρήματα για να αποδείξει ότι υπάρχει, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προσπαθεί να κατανοήσει εάν μπορεί να υπάρξει, εάν είναι εφικτή η απόλυτη ισχύς. Τι είναι όμως η απόλυτη Ισχύς και τι είναι ο Θεός; Ο Θεός είναι απολύτως ισχυρός; Μήπως η απόλυτη ισχύς είναι η απόλυτη αδυναμια και ο απολύτως ισχυρός Θεός είναι ο απολύτως ανίσχυρος, αδύναμος Θεός. Μήπως η απόλυτη ισχύς είναι η απόλυτη αδυναμία, η ανυπαρξία; Άρα, ο Θεός ως προσωποποίηση της απόλυτης ισχύος δεν είναι παρά η προσωποποίηση της απόλυτης αδυναμίας. Και μετά από αυτά τα εισαγωγικά, ας εξετάσουμε την προμετωπίδα του σημερινού κειμένου και ας αρχίσουμε από το επίθετο άγιος. Άγιος ο Θεός.