φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η μελέτη της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας του δυτικού πολιτισμού, από το 700 π. Χ. μέχρι σήμερα, μας παρωθεί να υποστηρίξουμε ότι κατά τη διάρκεια των μεταβατικών εποχών, των εποχών αποδιοργάνωσης, απορρύθμισης, αποσύνθεσης και, κατά συνέπεια, μετασχηματισμού του τρόπου παραγωγής, της κοινωνικής δομής, της πολιτικής συγκρότησης, αναζωπυρώνεται ο κοινωνικός πόλεμος. Ο οποίος υπνώττει, βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας, σιγοκαίει και καταλαγιάζει σε εποχές αποτελεσματικής επιβολής της κυριαρχίας της πλούσιας και ισχυρής άρχουσας τάξης – δουλοκτήτες, φεουδάρχες, καπιταλιστές. Δύο είναι οι μέθοδοι της επιβολής και διαιώνισης, αναπαραγωγής της κυριαρχίας, δηλαδή, κατ΄αρχάς, της αρπαγής ενός μεγάλου μέρους του συλλογικά παραγόμενου υλικού κοινωνικού πλούτου από μια μειονότητα που λίγες φορές ξεπέρασε το 5%: η ανηλεής βία και οι παραχωρήσεις (περισσότερος κοινωνικός πλούτος στους υποτελείς παραγωγής, συμμετοχή στη διανομή της πολεμικής λείας, ελευθερίες και δικαιώματα), με τον συνδυασμό τους να μη είναι σπάνιος. Αν συγκρίνουμε τη Σπάρτη και τη Ρώμη με την Αθήνα της κλασικής εποχής και την φεουδαρχική μεσαιωνική Γαλλία θα δούμε σαφείς διαφορές. Με αυτόν τον συνδυασμό ανηλεούς βίας και παραχωρήσεων αναπαράγεται και η καπιταλιστική κυριαρχία – φασισμός και ναζισμός από τη μία, κοινοβουλευτική δημοκρατία και κράτος δικαίου και πρόνοιας από την άλλη.