φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΓΙΑ να διεξαγάγουμε και να νικήσουμε σε έναν πόλεμο, και μάλιστα στον κοινωνικό πόλεμο, για να επιβάλουμε δηλαδή τη βούλησή μας, για να κάμψουμε τη βούληση του αντιπάλου, για να γίνει αυτό που θέλουμε εμείς και όχι ο αντίπαλος, πρέπει να συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις. Εάν αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν, θα ηττηθούμε. Όταν υπήρξαν, νικήσαμε. Όταν δεν υπήρξαν, ηττηθήκαμε. Νομίζω ότι μιλάω αρκετά α π λ ά και κ α θ α ρ ά. Μιλάω και γράφω απλά για να καταλαβαινόμαστε, και καθαρά για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, διατρεβλώσεις, αυταπάτες, φενάκες, ψευδαισθήσεις και αναποφασιστικότητα.
ΜΙΑ από αυτές τις προϋποθέσεις είναι η διατύπωση ενός σαφούς σκοπού, στόχου, μιας στρατηγικής επιδίωξης. Η οποία δεν μπορεί να είναι γενική και αφηρημένη – λόγου χάριν, η δικαιοσύνη, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η ανισότητα και άλλα πολλά. Ο σκοπός πρέπει να είναι σαφής, να είναι η λύση σε ένα κομβικό κοινωνικό πρόβλημα ή και σε περισσότερα. Πρέπει να έχει άμεση σχέση με την καθημερινότητα. Πρέπει να εκφράζει κάποια κομβική επιθυμία. Κι επειδή ο σκοπός αυτός είναι η λύση σε κάποιο κομβικό κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο συνυφαίνεται με άλλα, δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος (συστήματος, καθεστώτος), δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, της καπιταλιστικής. Ο αντίπαλος θα λυσσάξει από την οργή του, θα φάει τα σωθικά του, θα κάνει ό,τι μπορεί για να συκοφαντήσει και καταπολεμήσει όσους και όσες υποστηρίζουν αυτόν τον σκοπό, αυτή τη λύση. Θα είναι λοιπόν ένας επαναστατικός σκοπός. Αυτό σημαίνει ότι δ ε ν θ α ε ί ν α ι α ί τ η μ α . Κάνει ψυχρούλα, ανάβω τη σόμπα – να μαγειρέψω κιόλας, θα βράσω φασόλια μαυρομάτικα, νέας εσοδείας (μου).