ΚΑΠΟΙΟΙ και κάποιες υποστηρίζουν και πιστεύουν ότι μια μέρα θα γίνει επανάσταση, θα καταργηθεί ο καπιταλισμός, οι κοινωνικές τάξεις, το κράτος, η κυριαρχική σχέση (διαταγή-υπακοή και εκτέλεση) και θα αρχίσει η επίλυση των πολλών και οξυμένων παγκόσμιων κοινωνικών, και, άρα, και προσωπικών, προβλημάτων. Δέχομαι ότι χωρίς επανάσταση, χωρίς ριζική αλλαγή, χωρίς την επεκταση της κοινοχρησίας καικοινοκτησίας και περιορισμό και κατάργηση της ιδιοκτησίας, χωρίς τον έλεγχο της παραγωγής του κοινωνικού πλούτου από τους ίδιους τους παραγωγούς, όχι μόνο δεν πρόκειται να επιλυθούν τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα αλλά θα γίνουν περισσότερα και θα οξυνθούν σε τέτοιο βαθμό που ο άνθρωπος ο σοφός θα αντιμετωπίσει το φάσμα του αφανισμού – ή της αριθμητικής του συρρίκνωσης (στα 200-300 εκ.!). Καλά και λογικά, λογικότατα, είναι όλα αυτά αλλά βρισκόμαστε ενώπιον πολλών ενστάσεων και επιφυλάξεων, οι οποίες πηγάζουν από κρίσιμα και θεμελιώδη ερωτήματα.