η επένδυση κεφαλαίου (investment) ως διαρκής κατάσταση πολιορκίας (investment)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

γιατί η λέξη investment σημαίνει επένδυση κεφαλαίου αλλά και πολιορκία; Μιας και η πολιορκία προηγείται ιστορικά της επένδυσης, για ποιο λόγο υιοθετήθηκε ο στρατιωτικής προέλευσης όρος investment για να δηλώσει την πρακτική της τοποθέτησης χρημάτων με σκοπό το κέρδος, την επένδυση κεφαλαίου; Ποιους, τι πολιορκεί η επένδυση; Το χρήμα, σε αυτή την περίπτωση, είναι μέσον πολιορκίας; Εάν ο σκοπός της επένδυσης είναι η λεία, η αρπαγή κοινωνικού πλούτου, τότε, αυτός δεν θα πρέπει να είναι, λογικά σκεπτόμενοι, και ο σκοπός της επένδυσης; Εάν είναι έτσι, τότε, όσο πιο μεγάλες και πολλές είναι οι επενδύσεις τόσο πιο αποτελεσματική και επικερδής δεν θα είναι και η πολιορκία; Κι αν η καταστροφή και η εξόντωση είναι επιδιωκόμενες (αναμενόμενες) ή προκύπτουσες συνέπειες της πολιορκίας, τότε αυτές δεν θα είναι και οι επιδιωκόμενες ή προκύπτουσες συνέπειες της επένδυσης κεφαλαίου;

Εάν η ανάκαμψη γίνεται μόνο με επενδύσεις, με πολιορκία, τότε δεν μπορεί παρά η ανάκαμψη να είναι ταυτόσημη με την αρπαγή του κοινωνικού πλούτου, την καταστροφή του, την καταστροφή και εξόντωση των παραγωγών αυτού του πλούτου. Ή όχι;

Μήπως η επένδυση κεφαλαίου, ο καπιταλισμός, είναι μια διαρκής κατάσταση πολιορκίας;

Όταν φτιάχτηκε το αυτοκίνητο, λόγω της ταχύτητας του, οι άνθρωποι το ονόμασαν car, που δήλωνε το ιππήλατο δίτροχο άρμα. Χρησιμοποίησαν μια λέξη υπάρχουσα για να δηλώνουν ένα νέο αντικείμενο. Το ίδιο συνέβη και με τον όρο investment; Χρησιμοποίησαν έναν στρατιωτικό όρο του παρελθόντος και του παρόντος (investment, πολιορκία) για να δηλώσουν μια καινοφανή πρακτική, την επένδυση χρήματος (κεφαλαίου); Μήπως η πολιτική οικονομία είναι κοινωνικός πόλεμος;

Μήπως το invest a town closely είναι το πρότυπο της έκφρασης invest money in a business;

Μήπως είμαστε μονίμως και διαρκώς πολιορκημένοι; Ελεύθεροι πολιορκημένοι μήπως;

Σάββατο σήμερα, δεν έχει δουλείά, πάω στο κήπο να φυτέψω όψιμα λάχανα, κουνουπίδια και μπρόκολα. Safe invesτment! Good investment! Investment stock! Investment credit! Employee investment in the garden!

καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής ή καπιταλιστικός τρόπος αρπαγής;

οι αγορές ανησυχούν, δείχνουν νευρικότητα, πανικοβάλλονται – μπίρες πίνουν;

ναι, φίλες και φίλοι, οι αγορές πίνουν μπίρες – μια αγορά, που γνώρισα εγώ τουλάχιστον, έπινε μπίρες από το πρωί μέχρι το βράδυ – ήταν Γερμανός.

καλή σας μέρα, φίλες και φίλοι

Continue reading →

οίκοι αξιολόγησης: οίκος, αξία, λόγος

τίνος Κυρίου καπιταλιστή είναι υπηρέτης ο πρωθυπουργός;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πολλοί χαρακτηρίζουν την πολιτική της κυβέρνησης αποτυχημένη. Εγώ δεν βλέπω καμιά αποτυχία! Η κυβέρνηση, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, προχωράει από επιτυχία σε επιτυχία: εξασφάλισε την φοροασυλία των καπιταλιστών, αύξησε την ανεργία, μείωσε μισθούς, κλείνει τους μικρούς (βιομηχάνους, βιοτέχνες και μαγαζιά) και τώρα ετοιμάζεται για το πιο μεγάλο βήμα: να απολύσει κρατικούς και δημόσιους υπαλλήλους, να καταργήσει τη μονιμότητα, να μειώσει τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων, να ιδιωτικοποιήσει όλες τις ΔΕΚΟ.

Ποιος θα μπορέσει να την σταματήσει και πως; Οι μικροί βιομήχανοι και οι αυταπασχολούμενοι; Αποκλείεται, δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα. Νομίζουν ότι οι παλιές ένδοξες μέρες θα επιστρέψουν. Αμ δε! Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα κλείσουν το μαγαζάκι τους και ή θα βγούν στην ανεργία ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα γίνουν εργάτες και υπάλληλοι. Πολιτικά, ή θα ξεσπάσουν εναντίον αθώων (ακροδεξιά, φασισμός) ή θα πάνε με το μέρος των υποτελών Παραγωγών.

Οι άνεργοι; Οι συνταξιούχοι; Οι αγανακτισμένοι; Μπορούν αυτοί να σταματήσουν την κυβέρνηση; Όχι, κατά κανένα τρόπο! Δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα.

Οι μόνοι που μπορούν να σταματήσουν την κυβέρνηση είναι οι υποτελείς Παραγωγοί. Σήμερα, λόγω της ανεργίας, είναι φοβισμένοι. Αυτοί οι οποίοι μπορούν να την σταματήσουν είναι οι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ.

Εάν κοιτάξουν μόνο την πάρτη τους, θα ηττηθούν και αυτοί και όλοι οι άλλοι. Εάν δεν κοιτάξουν την πάρτη τους αλλά λάβουν υπόψη τους και τους άλλους, θα συμπαρασύρουν όλους τους εργαζόμενους του κρατικού/δημόσιου και ιδωτικού τομέα.

Πως μπορεί να γίνει αυτό; Να προτείνουν μια λύση που να ικανοποιεί και αυταπασχολούμενους και ανέργους και εργαζόμενους:

να προτείνουν μείωση του χρόνου εργασίας και εξασφαλισμένο εισόδημα για όλους και όλες. Για να εργαζόμαστε όλοι και όλες, για να πάψουμε πια να ζούμε μέσα στο άγχος, τη στέρηση και την ανασφάλεια.

Εάν ξεκινήσουν μια απεργία διαρκείας, μέσα σε λίγες μέρες θα σταματήσουν τα πάντα!

Τι θα κάνουμε τις μέρες της απεργίας; Ας κάνει ο καθένας και η καθεμιά ό, τι θέλει. Ας ξεκουραστεί, ας γαμήσει, ας παίξει με τα παιδιά, ας περπατήσει, ας διαβάσει, ας ζωγραφίσει, ας σκάψει στο κήπο, ας παίξει μουσική με άλλους κι ας ξεφαντώσει.

Μόνο ένα να μην κάνουμε: να μην συγκεντρώθούμε, να μην διαδηλώσουμε, να αχρηστεύσουμε με αυτόν τον τρόπο τους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του Κράτους.

Continue reading →

ο βιαστής είναι Κύριος

φίλες και φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, καλή σας μέρα

Όταν ο Κύριος αποφασίζει, διατάζει δηλαδή, βιάζει, με την αρχική σημασία της λέξης, ασκεί βία για να εκπληρώσει την επιθυμία του. Τα μέσα του είναι άλλοτε τα όπλα, άλλοτε το χρήμα, άλλοτε ο εκφοβισμός και η ισχύς του, η αυθεντία του. Δεν μπορεί να μην είναι βιαστής, πάλι με την αρχική σημασία της λέξης, που για πρώτη φορά απαντάται στον Ματθαίο (. . . η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν, 11,12) και σημαίνει τον άρπαγα, τον βίαιο. Κάθε απόφαση του Κυρίου είναι βιασμός, άσκηση βίας, δεν είναι όμως βιασμός κάθε απόφαση γενικά.

Η σημασιολογική εξέλιξη των λέξεων βιάζω, βιασμός και βιαστής παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Πρόκειται για σημασιολογιή συρρίκνωση: η γενική άσκηση βίας που δηλώνουν πρωταρχικά περιορίστηκε στην άσκηση βίας μέσω του πέους του, το οποίο εκλαμβάνεται από την ανδρική πατριαρχική κουλτούρα ως όργανο, εργαλείο, όπλο (παλούκι, καραμπίνα, περίστροφο, κλπ) και όχι ως σώμα. Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι η υπέρτατη ηδονή του Κυρίου είναι η επιβολή της θέλησής Του μέσω της κάμψης της βούλησης του Άλλου. Μπροστά σε αυτήν κάθε άλλη ηδονή ( ισχύς, χρήμα, φήμη) ωχριά: η Κυριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη κοινωνική σχέση αλλά γίνεται προσωπική υπόθεση.

Εάν ο Κύριος δεν μπορεί να μην είναι βιαστής, ο βιαστής δεν μπορεί να μην είναι Κύριος. Εάν η Κυριαρχία δεν μπορεί να μην είναι βιασμός, ο βιασμός δεν μπορεί να μην είναι Κυριαρχία.

Όταν οι άνδρες ακούνε για βιασμό άλλοι πραγματικά ενοχλούνται και θλίβονται και άλλοι (θλίβονται) γιατί φθονούν τον βιαστή επειδή δεν βίασαν αυτοί. Τη διαπίστωση αυτή πρέπει να τη σχολιάσουμε.

Πάω στη δουλείά. Αύριο το πρωί.

το χρέος ως απαγωγή και αιχμαλωσία

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Κάθε εμπόρευμα έχει μια ημερομηνία γέννησης – πολλά έχουν και ημερομηνία θανάτου. Το εμπόρευμα-κινητό τηλέφωνο γεννήθηκε το 1995, ας πούμε. Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας το 1932. Η διαπίστωση αυτή μας παρακινεί να θέσουμε το εξής ερώτημα: ποιο είναι το πρώτο καπιταλιστικό εμπόρευμα; Δεν θα δυσκολευτούμε να απαντήσουμε: η εργασιακή δύναμη. Κάποιος την πουλάει, κάποιος την αγοράζει . Αυτός που την αγοράζει, την χρησιμοποιεί για να παραγάγει άλλα εμπορεύματα, ας πούμε κάρβουνο, νήμα, ύφασμα, κανόνια, ρολόγια. Χωρίς αυτό το πρώτο, λογικά και χρονικά, εμπόρευμα δεν μπορεί να υπάρξει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, οι καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί.

Είμαστε βέβαιοι ότι το εμπόρευμα (άρα και το χρήμα) υπήρχαν πολύ πριν τον καπιταλισμό. Το ερώτημα λοιπόν που θέσαμε παραπάνω παίρνει την εξής μορφή: ποιο ήταν το πρώτο εμπόρευμα του δυτικού πολιτισμού; Και σε αυτήν την ερώτηση δεν θα δυσκολευτούμε να απαντήσουμε: ο δούλος. Όχι η εργασιακή δύναμη ενός ανθρώπου, αλλά όλη του η ύπαρξη. Ενώ ο εργάτης πουλάει ο ίδιος την ικανότητα να εργαστεί, από ανάγκη βέβαια, η χρεία τον αναγκάζει να το κάνει (χρέος σημαίνει χρεία), μια ανάγκη που δεν προέκυψε από τον ουρανό αλλά ήταν το αποτέλεσμα της συνειδητής δράσης εμπόρων που επεδίωξαν να αναλάβουν την οργάνωση της παραγωγής με δικούς τους όρους, με κριτήριο δηλαδή την αύξηση της ισχύος τους, ο δούλος δεν πουλάει ο ίδιος το σώμα του – αν και υπήρξε και αυτή η πρακτική και θα δούμε για ποιους λόγους. Για να γίνει ο δούλος εμπόρευμα πρέπει πρώτα να απαχθεί, να αιχμαλωτιστεί.

Continue reading →

το γάλα είναι εμπόρευμα. το τζόκερ;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σήμερα θα καταπιαστούμε με ένα παράδοξο. Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια απάντηση στο ερώτημα τι είναι ένα λαχείο, ένα δελτίο ΠΡΟΠΟ, ένα δελτίο ‘Πάμε Στοίχημα’ ή Τζόκερ. Δίνω πέντε ευρά και αγοράζω ένα λαχείο. Πολύ ωραία. Όλα δείχνουν ότι το λαχείο είναι ένα εμπόρευμα, όπως π.χ. ένα μπουκάλι γάλα. Δίνω ένα ευρό, το αγοράζω και το χρησιμοποιώ. Εμπόρευμα είναι κάτι που ανταλλάσσεται με χρήμα για να χρησιμοποιηθεί. Όταν ένα προϊόν μπορεί να ανταλλαχθεί με χρήμα, λέμε ότι έχει ανταλλακτική αξία. Έχει όμως και μια αξία χρήσης: θα το πιούμε ή θα το βάλλουμε σε γλυκά, θα το κάνουμε γιαούρτι, κλπ. Το γάλα ως εμπόρευμα στο ράφι του σούπερ μάρκερ έχει και ανταλλακτική αξία και αξία χρήσης. Συμπληρώνω ένα δελτίο Τζόκερ και δίνω πέντε ευρά, το αγοράζω. Ποια είναι η αξία χρήσης του;

Η αξία χρήσης ενός εμπορεύματος δεν είναι πάντα υλική. Το βιβλίο είναι ένα εμπόρευμα και έχει αξία χρήσης αλλά δεν είναι υλική, είναι πνευματική, διανοητική. Οι γνώσεις και η εμπειρία ενός ψυχαναλυτή είναι εμπόρευμα, έχουν αξία χρήσης. Η αξία χρήσης του Τζόκερ ποια είναι; Είναι υλική, πνευματική, συναισθηματική, ψυχική;

Ποια ανάγκη ικανοποιώ με την αγορά ενός λαχείου; Την ανάγκη να είμαι πλούσιος και να μην εργάζομαι; Την ανάγκη να έχω περισσότερα χρήματα γιατί δεν μου φτάνει ο μισθός μου; Είναι ανάγκη ή επιθυμία και ελπίδα; Ό,τι και να είναι, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ενώ με το γάλα, το βιβλίο και τις γνώσεις του ψυχαναλυτή η ανάγκη μου ικανοποιείται, με το λαχείο δεν ικανοποιείται. Άρα, δεν είναι εμπόρευμα! Είναι εμπόρευμα μόνο εάν κερδίσω; ΟΧΙ! Ούτε τότε είναι εμπόρευμα. Τότε τι είναι;

Continue reading →

ταχύτητα και κομμουνισμός: το αυτοκίνητο ως μέσον συρρίκνωσης του εμμενούς κομμουνισμού

Φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Ο τρόπος με τον οποίο κινούμαστε στο δρόμο είναι το αποτύπωμα στο χώρο της έκβασης ένος πολέμου που έληξε με τη νίκη και την επικράτηση του αυτοκινήτου. Ο οδηγός διακατέχεται με το αίσθημα της υπεροχής, της νίκης, του θριάμβου – οι πεζοί και οι ποδηλάτες με το αίσθημα της ήττας και του χλευασμού/εξευτελισμού. Οι πεζοί εξορίστηκαν από το δρόμο – τα πεζοδρόμια είναι τόποι εξορίας, το ίδιο και οι ποδηλάτες, το ίδιο και τα ζώα.

Κάποτε οι δρόμοι δεν είχαν πεζοδρόμια/ποδηλατοδρόμια. Ήταν ένας χώρος συμβίωσης, συνεργασίας, αλληλεγγύης, κοινοχρησίας και κοινοκτησίας, ισότητας και ελευθερίας ζώων, ανθρώπων και ζωήλατων οχημάτων. Ήταν ένας κομμουνιστικός χώρος – και παραμένει, όπως θα δούμε, αν και άκρως συρρικνωμένος. Ήταν ένας χώρος μετακίνησης, εργασίας, διδασκαλίας, μάθησης, επικοινωνίας, ερωτοτροπίας, ανταλλαγών, φαγητού, ύπνου, σύγκρουσης, διεξαγωγήςτου κοινωνικού πολέμου, απονομής δικαιοσύνης και άλλων πολλών δραστηριοτητων και πρακτικών. Στην αρχή τα αυτοκίνητα συνυπήρχαν με τους άλλους χρήστες του κοινόχρηστου και κοινόκτητου δρόμου, κινούνταν με την ίδια ταχύτητα – για να αποφευχθούν μάλιστα τα ατυχήματα προπορεύονταν το αυτοκινήτου ένας πεζός για να ανοίγει το δρόμο!

Εκείνη την εποχή, τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα, τα αυτοκίνητα ήταν λίγα, αργά και χαλούσαν συχνά. Πολύ σύντομα, μέχρι το 1930, τα αυτοκίνητα έγιναν πολλά, γρήγορα και δεν χαλούσαν. Είναι η εποχή της εισβολής του αυτοκινήτου στο δρόμο. Για να κινηθούν όλα και με ταχύτητα, έπρεπε να απομακρυνθούν όλοι οι άλλοι χρήστες του δρόμου. Στην αρχή αυτοκίνητα κατείχαν και χρησιμοποιούσαν μόνον οι Κύριοι καπιταλιστές, πολύ σύντομα όμως απόκτησαν και τα τσιράκια τους και οι μεσαίες τάξεις. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και οι εργάτες.

Το αυτοκίνητο δεν είναι μόνο ένα σύμβολο ισχύος αλλά είναι και ένα εργαλείο συρρίκνωσης του εμμενούς κομμουνισμού του δρόμου. Πως μπόρεσε το αυτοκίνητο να διώξει, να εξορίσει όλους τους άλλους χρήστες; Τι είναι το αυτοκίνητο;

Το αυτοκίνητο είναι ένα ταχέως κινούμενο φρούριο.Mein Auto ist mein Burg, λένε οι Γερμανοί, το αυτοκίνητο μου είναι το φρούριό μου.

Continue reading →

πότε θα αρχίσουν να πληρώνουν δίδακτρα οι φοιτητές;

φίλες και φίλοι, καλησπέρα σας.

Εννιά και μισή, τα παιδιά αποσύρθηκαν για ύπνο, θα μπορέσω να γράψω κάνα δυο ωρίτσες. Θα υποστηρίξω ότι ο Κύριος και τα τσιράκια του, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, θα επιχειρήσουν να επιβάλουν δίδακτρα στα πανεπιστήμια κατά την τριετία 2014-2016, εάν βέβαια μέχρι τότε δεν αλλάξουν δραστικά τα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα, εάν δηλαδή ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ του Κυρίου και των υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου παραμείνει ως έχει, δηλαδή υπέρ των πρώτων. Και θα το κάνουμε έχοντας υπόψη μας ότι η Κυριαρχία είναι ένα σύνολο δομών τόσο συνεκτικό που η αταξία σε κάποιο τμήμα της απειλεί την τάξη στο σύνολό της. Θα πρέπει ακόμα να λάβουμε υπόψη μας ότι η (καπιταλιστική) εκπαίδευση, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο, είναι ένα από αυτά τα τμήματα που βρίσκονται οριακά κοντά στην αταξία, κοντά στην κατάρρευση. Είναι ένα ηφαίστειο που θα εκραγεί – θα το επισπεύσει η διαρκής μεγέθυνση του αριθμού των ανέργων. Θα γνωρίζετε ότι κάθε κοινωνικό πρόβλημα που δεν επιλύεται, γεννάει άλλα κοινωνικά προβλήματα τα οποία γεννούν ή επιδεινώνουν άλλα, κοκ. Και κάτι ακόμα, κάτι που διακατέχεται από την ίδια λογική της κλιμάκωσης: κάθε σκέψη που γεννάει άλλες σκέψεις είναι μια γόνιμη σκέψη, άρα επικίνδυνη για την Κυριαρχία.

Θα θέσουμε πρώτα απ’ όλα το εξής θεμελιώδες ερώτημα: θα ήθελε ο Κύριος να πληρώνουν δίδακτρα οι φοιτητές στα πανεπιστήμια; Είμαστε βέβαιοι για την απάντηση που θα δώσουμε; Εάν είμαστε βέβαιοι, τότε η απάντηση αυτή θα είναι μια γόνιμη σκέψη που θα γεννήσει άλλες. Έχω την εντύπωση ότι ο Κύριος θα ήθελε πολύ να πληρώνουν δίδακτρα οι φοιτητές. Θα αυξηθούν τα κέρδη του. Και όχι μόνο οι φοιτητές. Θα ήθελε να πληρώνουν δίδακτρα μέχρι και τα παιδιά στο νηπιαγωγείο. Το δωρεάν, δηλαδή οι επενδύσεις του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών, είναι ένα βδέλυγμα, ένα μίασμα για τον Κύριο: πρόκειται για τον κομμουνισμό του παρόντος.

Continue reading →