φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

     Κάποτε, στα φοιτητικά μου νιάτα, τασσόμουν υπέρ της επαναστατικής βίας: ο Κύριος καπιταλιστής θα πατάξει την επανάσταση, επομένως η προσφυγή στην επαναστατική βία είναι αναπόφευκτη και απαραίτητη. Κατά συνέπεια, η συντριβή του αστικού Κράτους είναι επίσης αναπόφευκτη και απαραίτητη. Πολύ σύντομα όμως κατανόησα ότι αυτό το μοντελάκι ερχόταν σε απευθείας αντίθεση με την πραγματικότητα, την ιστορική και την πολιτική. Το Κράτος, ο Κύριος καπιταλιστής δηλαδή,  όχι μόνο διαθέτει όπλα πανίσχυρα αλλά και δεν έχει κανένα ενδοιασμό να τα χρησιμοποιήσει. Η υποτελής εργατική τάξη δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει τέτοια όπλα, άρα δεν θα μπορέσει να αφοπλίσει και να συντρίψει το Κράτος. Η τακτική της ένοπλης επαναστατικής βίας είχε διαμορφωθεί όταν υπήρχε οπλική ισορροπία μεταξύ καπιταλιστών και προλεταριάτου, σήμερα όμως δεν υπάρχει. Τί κάνουμε;  Ή συνεχίζουμε να την υποστηρίζουμε ή την εγκαταλείπουμε.

  Εγώ υποστηρίζω ότι όχι μόνο πρέπει να την εγκαταλείψουμε αλλά και να διακηρύξουμε ότι εγκαταλείπουμε την ένοπλη επαναστατική βία διότι είναι αναποτελεσματική μιας και η οπλική υπεροχή του Κράτους είναι συντριπτική – μεχρι και πυρηνικά θα  ρίξει για να καταστείλει μια παγκόσμια κοινωνική εξέγερση. 

   Είτε υποστηρίζουμε είτε εγκαταλείπουμε την ένοπλη επαναστατική βία, θα υπάρχουν συνέπειες. Οι συνέπειες της πρώτης επιλογής είναι οι αυταπάτες και η ήττα, ο θάνατος, ο ακρωτηριασμός, η κατασπατάληση της ζωής.  Οι συνέπειες της  δεύτερης είναι η αναζήτηση, η σκέψη, η συζήτηση: πώς μπορούμε να διεξαγάγουμε τον κοινωνικό πόλεμό χωρίς όπλα; Και καταλήγουμε σε κάποιες διαπιστώσεις που δεν είναι τίποτα από λογικές συνέπειες της θέσης περί εγκατάλειψης της επαναστατικής βίας, οι οποίες κρίνονται υπερβολικές – είναι όμως λογικές συνέπειες ενός τρόπου σκέψης. Αυτό που φαίνεται ως υπερβολή είναι τα συμπεράσματα ενός άλλους τρόπου σκέψης.  Στην κωμωδία και στην καρικατούρα, σε όλη την έκφραση, την Τέχνη, η υπερβολή είναι χρυσός, πλεονέκτημα, δημιουργία – στη σκέψη είναι μειονέκτημα, είναι όνειδος.

    Έχει εξασφαλίσει όντως το Κράτος συντριπτική οπλική υπεροχή; Μπορεί το προλεταριάτο ή ένας καταπιεσμένος λαός να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά στο Κράτος; Μπορεί να το αφοπλίσει; Ενώ κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί την συντριπτική στρατιωτική υπεροχή του Κράτους, στα άλλα δύο ερωτήματα πολλοί απαντούν καταφατικά: ναι, μπορεί η εργατική τάξη να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά το κράτος και ναι, μπορεί να το αφοπλίσει. Δεν επισημαίνετε κάποια αντίφαση; Εγώ και κάποιοι άλλοι την επισημαίνουν – άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα.

   Ένας από αυτούς είναι ο Παναγιώτης Σωτήρης, ακαδημαϊκός και ηγετικός στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διιάβασα πρόσφατα μια βιβλιοκρισία του για το βιβλίο του Ζορζ Λαμπικά(Η βία; Ποια βία;εκδόσεις Εκτός Γραμμής) στις Θέσεις, τεύχος 128, Ιούλιος-Σεπτέμβρης 2014, σσ. 113-122, και μεταξύ των άλλων διαβάζω και τα εξής (σ. 120):

Η νεαρή Παλαιστίνια που με την αυτοσχέδια βόμβα της ανατινάσσεται σε  μια ντισκοτέκ του Ισραήλ σκοτώνει λιγότερους “αμάχους αθώους” απ΄ όσους θα σκότωνε εάν είχε υπό τον έλεγχό της μια μπουλντόζα, ένα τάνκ, ή ένα αεροπλάνο οπλισμένο με πυραύλους, ή επίσης εάν ήταν σκυμμένη πάνω σ΄ ένα χάρτη επιτελείου με κάποιο αρχηγείο. Η δική της τεχνολογία είναι το σώμα της. Δεν διαθέτει πάρα μόνο τη ζωή της για να υπερασπιστεί τη γη που θέλουν να της κλέψουν. Δικαίως ο λαός τη θεωρεί ηρωίδα. Το όνομά της θα αναγράφεται στο μνημείο που θα εγερθεί  στο κέντρο της Αλ Κουντς, της πρωτεύουσας του μελλοντικού κράτους.

Continue reading →

πεθαίνοντας στην Αμυγδαλέζα

στη μνήμη του Ahmad Mohamed Farogh

 του λαμπε ρατ

Με ρωτάτε για ποιους λόγους παίρνω μέρος στην Αντίσταση. Είναι ένα ερώτημα που δεν έχει νόημα για ανθρώπους σαν και μένα. Δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου αλλού, αυτό είναι όλο. Μου φαινόταν, και θα μου φαίνεται πάντα, ότι δεν γίνεται να είσαι με το μέρος των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι μισούσα λιγότερο τη βία από τους θεσμούς της βίας.

Albert Camus

    Ένας πακιστανός λιγότερος, θα χλευάσουν οι καριόληδες. Κι αυτή η χώρα έχει μπόλικους. Τους τρώμε στη μάπα καθημερινά. Αυτούς και τα μίση τους. Αυτούς και τα κόμπλεξ τους. Αναίσθητοι, κυνικοί, υποτακτικοί, γυμνοσάλιαγκες, αυλοκόλακες, εθελόδουλοι. Οι πακιστανοί και οι άλλοι κρατούμενοι στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας όμως έχουν ακόμα την καρδιά τους ζεστή, παρόλο που έχουν την ψυχή τους στο στόμα. Και τους φτύνουν, όλους αυτούς, κατάμουτρα. Όχι στην κυριολεξία· γιατί οι τρόποι τους δεν τους το επιτρέπουν. Βρίσκονται σε ξένη χώρα και σέβονται τους «ντόπιους», όταν βέβαια κι αυτοί τους σέβονται. Τους φτύνουν με το καθαρό βλέμμα και το πικραμένο χαμόγελό τους, με την αξιοπρεπή στάση τους, την υπομονή, τη δύναμη και το σθένος τους. Αρετές που πηγάζουν και από τη βαθιά θρησκευτική πίστη τους. Όχι, φίλοι και φίλες του Νίκου Μαζιώτη, δεν είναι ήρωες ούτε και μάρτυρες. Δεν παίζουν στα κανάλια. Δεν ταυτίζεται κανείς μαζί τους. Δεν θα μιλάνε στο μέλλον για τα ανδραγαθήματά τους, για την αδιαλλαξία τους, για την τόλμη τους. Δεν θα πεθάνουν ποτέ με το όπλο στο χέρι. Είναι common people, σαν εσένα και σαν εμένα. Πεθαίνουν όμως σαν «τα σκυλιά στο αμπέλι». Κι αυτό δεν είναι

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

   Διαβάζω στην Παλαιά Διαθήκη, στον Ιησού Ναυή, κεφάλαιο Η΄, τα εξής:

    Και είπεν Κύριος προς Ιησούν· μη φοβηθείς μηδέ δειλιάσεις, λάβε μετά σού πάντας τους άνδρας τους πολεμιστάς και αναστάς ανάβηθι εις Γαί· ιδού δέδωκά εις τας χείρας σου τον βασιλέα Γαί και την γην αυτού· και ποιήσεις την Γαι ον τρόπον εποίησας την Ιεριχώ. . . επέλεξε δε Ιησούς τριάκοντα χιλιάδας ανδρών δυνατούς εν ισχύι και απέστειλεν αυτούς νυκτός. . .  και εγενήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες, πάντας τους κατοικούντας Γαί, πλήν των κτηνών και των σκύλων των εν τη πόλει, πάντα δε επρονόμευσαν (μοίρασαν) εαυτοίς οι υιοί Ισραήλ  κατά πρόσταγμα Κυρίου, όν τρόπον συνέταξε Κύριος τω Ιησοί.

    Με δυο λόγια: μου είπε ο Κύριος να πάω στη Γαί και να τους σφάξω όλους, όπως τους έσφαξα και στην Ιεριχώ, εκτός από τα ζώα, και να τους πάρω τη γη,  κι εγώ πήγα και τους έσφαξα όλους, όπως με πρόσταξε ο Κύριος, ο Θεός. Τί σημαίνει, φίλες και φίλοι, η φράση ‘μου είπε ο Θεός’ – να πάω και να τους σφάξω όλους, να αρπάξω τη γη και να μοιράσω τη λεία σε όλους τους πολεμιστές;  Τί θα γινόταν εάν δεν έσφαζαν τους κατοίκους της Γαι, δεν άρπαζαν τη γη και τα ζώα;

  Θα πέθαιναν από την πείνα· ο μόνος τρόπος να επιβιώσει ο ποιμένας είναι να εκδιώξει ή να εξοντώσει τον γείτονά του, άλλον τρόπο δεν γνωρίζει – αυτή είναι η ποιμενική Ανάγκη.

    Ο Θεός είναι η προσωποποίηση της Ανάγκης – η Ανάγκη, η εξαθλίωση, το φάσμα της λιμοκτονίας  μού είπε, μούυ υπέδειξε, με ώθησε να πάω να τους εξοντώσω όλους και να αρπάξω τη γη και τα ζώα. Ο Θεός είναι η προσωποποίηση της Ισχύος –  μάλλον, η προσωποποίηση της επιθυμίας αύξησης της διαθέσιμης ισχύος. Ο Θεός είναι η προσωποποίηση της Εξόντωσης, του αναπότρεπτου αποτελέσματος του συνδυασμού Ανάγκης και Ισχύος.

   Αυτός είναι ο Θεός, φίλες και φίλοι. Θεός είναι το ισχυρό Κράτος που εξοντώνει κάθε φορά είτε  διότι οι Υποτελείς του χρειάζονται γη, την οποία δεν μπορούν να μοιραστούν με αυτούς που ζουν ήδη σε αυτήν, είτε διότι οι ίδιοι οι Υποτελείς του είναι περιττοί. Σήμερα, Θεός είναι το ισραηλινό Κράτος – αυτό είναι που εξοντώνει σήμερα. Θεός είναι το Κράτος που ήδη εξοντώνει. Χτες ήταν το γερμανικό (που εξόντωσε τους ανέργους προλετάριους), προχτές ήταν το γαλλικό (οι ναπολεόντιοι πόλεμοι ήταν πόλεμος εξόντωσης των επαναστατών αγροτών και εργατών της γαλλικής επανάστασης), πάρα προχθές το ισπανικό (που εξόντωσε τους ιθαγενείς στην Αμερική), το αραβικό, το βυζαντινό, το ρωμαϊκό, το μακεδονικό, το αθηναϊκό.

Continue reading →

    φἰλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Μέχρι το 1919 είχαν εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη 90.000 Εβραίοι· δεν γνωρίζω πόσοι Παλαιστίνιοι Άραβες ζούσαν εκεί αλλά είναι βέβαιο ότι οι Εβραίοι ήταν μια μικρή μειονότητα. Μέχρι το 1939 είχαν εγκατασταθεί άλλοι 350.000. Σήμερα, ο πληθυσμός του Ισραήλ ξεπερνάει τα 7 εκ., πολύ περισσότερος από αυτόν των Παλαιστινίων. Ο πληθυσμός του Ισραήλ αυξἀνει διαρκώς, μιας και η εγκατάσταση Εβραίων δεν έχει σταματήσει ποτέ, ενώ των Παλαιστινίων μειώνεται διαρκώς, με εκατοντάδες χιλιάδες να έχουν φύγει από τους τόπους που γεννήθηκαν και έχουν διασπαρεί σε πολλές αραβικές χώρες, στην Ευρώπη και η Β. Αμερική. Εάν αυτές οι τάσεις συνεχιστούν σε είκοσι, τριάντα χρόνια ο πληθυσμός του Ισραήλ θα είναι πολύ μεγαλύτερος και των Παλαιστινἰων πολύ μικρότερος.

   Ίσως και πολύ νωρίτερα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διατείνεται ότι το 2020 η λωρίδα της Γάζας, όπου ζουν 1,8 εκ. Παλαιστίνιοι, θα είναι μη κατοικήσιμη, μιας και οι κάτοικοι δεν θα έχουν ρεύμα, νερό, φάρμακα και πιθανότατα και τροφή, μιας και το 90% της καλλιεργήσιμης γης ανήκει στο Ισραήλ.  Το ισραηλινό Κράτος έχει πολιορκήσει τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, βομβαρδίζει υδραγωγεία, μονάδες παραγωγής ρεύματος, η Αίγυπτος δεν επιτρέπει γιατρούς, φάρμακα και ανθρωπιστική βοήθεια να περάσουν στην Γάζα, ο ισραηλινός στρατός βομβαρδίζει και ισοπεδώνει ανελλιπώς και ανηλεώς πυκνοκατοικημένες περιοχές, σχολεία, τζαμιά, παιδικές χαρές, αγορές, νοσοκομεία.

   Εάν ρίξουμε ένα βλέφαρο στην ιστορία της περιοχής από το 1850 περίπου, όταν έσκασε,  στην Ευρώπη,  μύτη η σκέψη για εγκατάσταση Εβραίων στην Παλαιστίνη, με την στρατηγική της αργής διείσδυσης να επικρατεί μεταξύ των σιωνιστών στις αρχές του 20ού αιώνα, μέχρι σήμερα, 2014, θα διαπιστώσουμε την επικράτηση άλλοτε της στρατηγικής της συνύπαρξης, με τους όρους του Ισραήλ, δηλαδή της καθυπόταξης των Παλαιστινίων και την υπαγωγής τους στην κατάσταση του δούλου, κι άλλοτε της στρατηγικής της εκδίωξης/εξόντωσής τους.  Το ποια στρατηγική επικρατούσε καθορίζονταν από το διεθνές οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον. Με την διεθνή επικράτηση του νεοφιλευθερισμού, της καταστροφής δηλαδή των δυνατοτήτων της εποχής μας, ήτοι της προετοιμασίας  για την συρρίκνωση του καπιταλισμού, ήτοι της εξόντωσης άχρηστων, περιττών και επικίνδυνων πληθυσμών, με την εξασφάλιση της συντριπτικής οπλικής υπεροχής των Κρατών, με την ήττα της εργατικής τάξης, η στρατηγική της εκδίωξης/εξόντωσης επανακάμπτει για να πραγματοποιηθεί ο τελικός σκοπός: η εκδίωξη και η εξόντωση όλων των Παλαιστινἰων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.  

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ

    Ο τίτλος του σημειώματος είναι η τελευταία πρόταση του κειμένου που δημοσιεύτηκε στο The Nation και μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στον Παραλληλόγραφο και μπορείτε να τα βρείτε εδώ:

http://parallhlografos.wordpress.com/2014/07/27/debunkisrael/

     Το έχει γράψει η Noura Erakat, αλλά δεν γνωρίζω τίποτα άλλο πέρα από το όνομα.

    Με αυτή την τελευταία πρόταση θα ασχοληθούμε απόψε, φίλες και φίλοι, την οποία δυσκολεύομαι να κατανοήσω αλλά θα κάνω μια προσπάθεια, την οποία θα εξωτερικεύσω για να κρίνετε εσείς σε ποια σημεία το σκεπτικό μου πάσχει και υποφέρει και χρειάζεται θεραπεία.  Η πρόταση αυτή, τελευταία επαναλαμβάνω, αφενός συμπυκνώνει  το κείμενο (Πέντε επιχειρήματα του Ισραήλ καταρρίπτονται) και αφετέρου αποτελεί μια σαφή έκδήλωση ενός συγκεκριμένου τρόπου σκέψης, αυτόν της Ιστορικής Αριστεράς. 

   Εάν διαβάσουμε την πρόταση ως έχει, και ως έχει μεταφραστεί, είναι πραγματικά ακατανόητη.  Δεν μπορεί το Ισραήλ να βομβαρδἰσει τους Παλαιστίνιους για να τους υποτάξει – μπορεί και παραμπορεί· δεν μπορεί να τους βομβαρδίσει για να φέρει την ειρήνη – μπορεί και παραμπορεί. Το περιεχόμενο της πρότασης είναι τόσο αντίθετο με την πραγματικότητα που κάτι άλλο θέλει να μας πει η συγγραφέας και δεν κατανόησε ίσως ο μεταφραστής: θέλει να πει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να βομβαρδίζει, όχι δεν μπορεί να βομβαρδίσει!  Κι όταν λέει ότι δεν μπορεί να βομβαρδίζει εννοεί ότι δεν έχει το δικαίωμα να βομβαρδίζει!   

    Κι εδώ, φίλες και φίλοι, αρχίζουν τα ωραία. Η συγγραφέας διαμαρτύρεται, όλοι και όλες διαμαρτύρονται, η ιστορική Αριστερά διαμαρτύρεται αλλά εμείς έδώ ΔΕΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ, δεν μας ενδιαφέρει η διαμαρτυρία – θα επαναλάβω για άλλη μια φορά γιατι δεν μας ενδιαφέρει: κάθε διαμαρτυρία απευθύνεται στον Κύριο, ενώ όμως κάποτε η διαμαρτυρία ενίοτε είχε κάποιο νόημα, αποτελεσματικότητα δηλαδή, τώρα δεν έχει. Και στην περίπτωσή μας δεν έχει απολύτως κανένα: δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να διαμαρτύρεσαι όταν ο σκοπός του άλλου είναι η εξόντωση.

     Θα το πω και θα το γράψω άλλη μια φορά κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε – όποιος δεν κατάλαβε, ελπίζω να καταλάβει: ο τελικός σκοπός του ισραηλινού Κράτους, με τη συναίνεση ή και την αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή ενός μεγάλου μέρους των Υποτελών Υπηκόων, είναι

η εκδίωξη/εξόντωση όλων των Παλαιστινίων.  

   Η διαπίστωση αυτή εγείρει πληθώρα ερωτημάτων: γιατί θέλει το ισραηλινό Κράτος να εκδιώξει/εξοντώσει τους Παλαιστίνιους;  Θα τα καταφέρει;  Ποιος μπορεί και πώς να το σταματήσει; Εάν τα καταφέρει, πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να πραγματοποιηθεί αυτός ο στόχος; Το πιο ενδιαφέρον από όλα: τι μπορούν να κάνουν οι Παλαιστίνιοι για να αποφύγουν την εκδίωξη/εξόντωση;

Continue reading →

     Είναι ικανό, φίλες και φίλοι, το ισραηλινό Κράτος να εξοντώσει όλους τους Παλαιστίνιους; Όταν λέω όλους εννοώ όλους, όχι τους μισούς ή το ένα τέταρτο. Ναι, είναι ικανό, δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό, τον ελάχιστο δισταγμό. Ποιος μπορεί να το σταματήσει; Ο μεγάλος Αλλάχ; Δε νομίζω. Οι διαδηλώσεις ενός πολύ μικρού μέρους των ισραηλινών υπηκόων που διαφωνούν και διαμαρτύρονται; Δε νομίζω. Οι διαμαρτυρίες μερικών εκατοντάδων, άντε, με το ζόρι,  μερικών χιλιάδων διαδηλωτών σε μερικές ευρωπαϊκές τυραννουπόλεις; Δε νομίζω. Όχι δε νομίζω, είμαι βεβαιότατος. Ποιος μπορει να σταματήσει την εξόντωση των Παλαιστινίων; Το παγκόσμιο προλεταριάτο; Ας γελάσω!  Κι όμως, φίλες και φίλοι, υπάρχει τρόπος να σταματήσει η σφαγή αλλά είναι τρόπος εχεφρόνων και ελευθεροφρόνων όχι φανατικών, δηλαδή επικίνδυνων, αφελών, ανίκανων ηγετίσκων των δεκάδων παλαιστινιακών ένοπλων ομάδων.

      Μέσα σε είκοσι μέρες σκοτώθηκαν 1050 Παλαιστίνιοι, στην συντριπτική τους πλειονότητα γυναικόπαιδα (αποφεύγω συνειδητά να χρησιμοποιήσω τη λέξη άμαχοι)  – δεν γνωρίζω πόσοι είναι οι ακρωτηριασμένοι, οι βαριά και ελαφριά τραυματισμένοι. Οι απώλειες των ισραηλινών είναι 43 στρατιώτες και 3 άμαχοι. Η αλλαγή της στρατηγικής του ισραηλινού Κράτους είναι σαφής: δεν θα περνάνε πια μέσα από τους τοίχους των σπιτιών για να αποφεύγουν τους παγιδευμένους με εκρηκτικά δρόμους και εισόδους σπιτιών αλλά καταφεύγουν στην τηλεφονία: ανηλεής βομβαρδισμός από μακριά με σκοπό την μεγαλύτερη δυνατή παραγωγή καταστροφής και εξόντωσης. Τέλος η σύγκρουση με τους αντάρτες και τους μαχητές και τους αγωνιστές των ανταγωνιζόμενων αλλά και περιστασιακα συνεργαζόμενων ένοπλων ομάδων, σταλινικής, πατριωτικής, εθνικιστικής και ισλαμιστικής απόχρωσης.

Continue reading →

   φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

    Δύο (θα) είναι οι πρωταρχικές δραστηριότητες της Αριστεράς του μέλλοντος, που διαμορφώνεται σιωπηλά και θα εμφανιστεί όταν και τα τελευταία απομεινάρια της ιστορικής Αριστεράς αποτύχουν, αποδείξουν την απροθυμία τους και την ανικανότητά τους να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων της εποχής της συρρίκνωσης του καπιταλισμού, σε λίγα χρόνια: η ανάδειξη των δυνατοτήτων της εποχής μας, με βασική αυτήν της  παραγωγής  του αναγκαίου κοινωνικού πλούτου από όλους, με άλλους τρόπους και με εργασία που δεν θα ξεπερνάει, αρχικά,  τους δύο με τέσσερις μήνες το χρόνο και η προετοιμασία για την αντιμετώπιση των δεινών που έρχονται στα πρσεχή χρόνια του 21ου αιώνα, μιας και ο Κύριος όχι μόνο θέλει αλλά επιχειρεί ήδη να εξαλείψει τις δυνατότητες της εποχής μας με την προληπτική αντεπανάσταση (νεοφιλελευθερισμός)  που έχει εξαπολύσει εδώ και δεκαετίες και θα εντείνει όσο θα πλησιάζει και θα αρχίζει και θα επικρατεί και θα γενικεύεται η συρρίκνωση του καπιταλισμού. Δεινά που δεν θα πέσουν από τον ουρανό αλλά θα προκαλέσει συνειδητά και οργανωμένα και προγραμματισμένα ο αδίστακτος και αμείλικτος Κύριος καπιταλιστής, ο Κύριος και Αυθέντης του κόσμου τούτου, προκειμένου να αντιμετωπίσει την αποσύνθεση και την παρακμή της καπιταλιστικής Κυριαρχίας.

     Προετοιμασία για την αντιμετώπιση των δεινών σημαίνει συνειδητοποίηση και υπέρβαση των ποικίλων και παντοίων αυταπατών, της φάκας που στήνει ο Κύριος για να μας πιάσει ανυποψίαστους, αφελείς, αποβλακωμένους, αδύναμους, ανίκανους, αδέξιους. Η βασική αυταπάτη, η ολέθρια αφέλεια είναι να έχουμε σχηματίσει, να σχηματίζουμε την πεποίθηση, την πίστη, την εντύπωση, τη βεβαιότητα  ότι ο Κύριος, οι Υπηρέτες Του, το Κράτος Του, είναι καλός και αγαθός και φιλάνθρωπος και άγιος και άρα δεν καταστρέψει, δεν θα εξοντώσει. Εάν αυτή η αυταπάτη δεν εξοβελιστεί, εάν δεν συνειδητοποίησουμε ότι ο Κύριος είναι αδίστακτος, ανηλεής, αιμοβόρος, πολεμοχαρής, φιλοπόλεμος άρπαγας, καταστροφέας και εξοντωτής, τότε θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε γεννηθεί – τόσο δύσκολα χρόνια έρχονται, τόσο αποτρόπαια θα είναι τα έργα του Κυρίου ημών.

    Ο Κύριος όμως είναι πρώτα από όλα σχιζοφρενής και η Κυριαρχία του είναι σχιζοφρένεια.

Continue reading →

η αγριοπαπχια (της Αποστολίας)

     φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα    

     Μπορείτε άραγε να φανταστείτε τι νιώθω και τι σκέφτομαι όταν αγοράζω νερό;  Νιώθετε την απέραντη θλίψη μου; Συμμερίζεστε τη σκέψη μου πως, εάν κάποτε δικάζαμε τον Κύριο καπιταλιστή, που δεν θα το κάνουμε διότι δεν  μπορούμε να τον τιμωρήσουμε μιας και δεν μπορούμε να τον συγχωρέσουμε, εάν λοιπόν δικάζαμε τον Κύριο η πρώτη κατηγορία θα ήταν αυτή του εγκληματία της κοινωνίας και ως πρώτο έγκλημα θα επικαλούμασταν την εμπορευματοποίηση του νερού.  Εάν και το νερό έγινε εμπόρευμα, μέσο αρπαγής και καταστροφής και εξόντωσης,  τί δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα; Τίποτα, φίλες και φίλοι, τίποτα, δηλαδή τα πάντα, κάθε πράγμα και κάθε σχέση. Και όταν όλα θα έχουν γίνει εμπορεύματα, τίποτα δεν θα απομείνει πχια να γίνει εμπόρευμα. 

     Θυμάστε πως  πίναμε νερό πριν γίνει εμπόρευμα; Τον Ιούνιο του 1969, το τρένο, ο καρβουνιάρης, που μετέφερε τους αγρότες από τον Έβρο και τη Θράκη για να πάνε να δουλέψουν στα εργοστάσια και στην οικοδομή την χρυσή εποχή της επέκτασης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, που δεν θα μπορούσε να γίνει παρά μόνο καταλύοντας την καπιταλιστική δημοκρατία, σταμάτησε στην κοιλάδα του Νέστου για να κατέβουν οι μηχανοδηγοί στο ποτάμι και από μια πηγή με γάργαρο, κρυστάλλινο νερό,  που δεν θα το ξεχάσω μέχρι να ψοφήσω, να πιουν και να γεμίσουν τα δοχεία τους. Τους πήρε χαμπάρι ο κόσμος και σε λίγο όλο το τρένο ήταν στίς όχθες του Νέστου. Μείναμε εκεί πάνω από δύο ώρες και ουδέποτε στη ζωή μου το θεώρησα αυτό καθυστέρση και αργοπορία γιατί και τα δύο με αρέσουν εάν ζεις – εάν περιμένεις (να ζήσεις – μαλάκα! μαλάκω! ) είναι βασανιστήριο.

    Το καλοκαίρι του 1988 περπατούσα στην Ιθάκη. Μεσημεράκι, όταν άρχιζε η κάψα του ήλιου, έφτασα σε έναν οικισμό,  που ήταν κτισμένος σε έναν βραχώδη λόφο, και μπήκα στην πρώτη αυλή που είδα να πιω νερό. Στάθηκα στο μέσο της πλακόστρωτης αυλής· τη φωνή μου άρπαξε το βλέμμα μου: σε μια γωνιά, ένας μικρός λαχανόκηπος με λαχανικά όλο ζωή· γύρω από την αυλή λουλούδια, πολλά λουλούδια, να ακούς χρώματα και να βλέπεις μυρωδιές!  Έψαξα να βρω τη βρύση, αλλά βρύση δεν υπήρχε· έψαξα για πηγάδι, πηγάδι δεν υπήρχε. Αίνιγμα!  Μα πού στο καλό βρίσκουν τόσο νερό σε ένα τόσο βραχώδες και άνυδρο μέρος; Φώναξα, θεία! θεία!  έτσι φωνάζαμε στο χωριό, όλες οι γυναίκες μάς ήταν (σα) θείες,  εμφανίστηκε μια γυναίκα, μια μάνα, που μπορεί να είχε κι εγγὀνια, και της ζήτησα νερό. Ήρθε πρόσχαρη με ένα κουβά και ένα ποτήρι· αναρωτήθηκα τι τον ήθελε τον κουβά, πηγάδι δεν υπήρχε, ήμουν βέβαιος. Σήκωσε ένα ξύλινο σκέπασμα σε μια τρύπα στο πλακόστρωτο της αυλής, έρριξε τον κουβά μέσα και άντλησε νερό, μου γέμισε το ποτήρι με δροσερό, πεντανόστιμο και καθαρότατο νερό που δεν θα το ξεχάσω μέχρι να πεθάνω. Μία από τις σημαντικότερες δασκάλες της ζωής μου.

Continue reading →