το μπάσκετ και η Αριστερά
Θα υπάρχει άραγε επαγγελματικό μπάσκετ σε μια άλλη κοινωνία που είναι εφικτή, σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη, σε μια κοινωνία δηλαδή που δεν θα υπάρχουν κέρδη, αρπαγή με άλλα λόγια μέσω του χρήματος του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου; Θα υπάρχουν επαγγελματίες μπασκετμπολίστες που θα πληρώνονται, όπως σήμερα, πολλοί από αυτούς μάλιστα με αστρονομικά ποσά, για να παίζουν; Θα υπάρχουν ομάδες μπάσκετ που θα είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που θα πουλάνε και θα αγοράζουν παίκτες σαν να είναι δούλοι-εμπορεύματα; Θα υπάρχουν εθνικά και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, κατηγορίες, βαθμολογίες και όλα τα σχετικά (στατιστικές, στοιχήματα, κλπ); Κι αν απαντήσουμε αποφατικά και δεχτούμε ότι θα υπάρχει μόνο ερασιτεχνικό μπάσκετ, τι θα κάνουμε, θα προτιμάμε να παίζουμε ή να βλέπουμε τους άλλους να παίζουν;
παππάκη, παππάκη! ένα φλογερό αμάξι!
Στην εισαγωγή του πολύτομου και πολύτιμου ερμηνευτικού υπομνήματος του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ (Cambridge University) στην Ιλιάδα, ο εκδότης Γκρέκορι Κέρκ (G.S. Kirk) σημειώνει ότι κάθε υπόμνημα είναι καταδικασμένο να ξεπεραστεί και να αντικατασταθεί. “Διότι”, τονίζει, “πως θα μπορούσε να υπάρξει ένα οριστικό υπόμνημα για ένα ποίημα τόσο μακροσκελές, ιδιοφυές και περίπλοκο, που πάντοτε μένει ανοικτό σε καινούργιες προσεγγίσεις; Αυτή η ιδέα της οριστικότητας έχει ζημιώσει σε αρκετές περιπτώσεις την κλασική φιλολογία, . . .” (Α΄τόμος, σελ. ix). Οφείλουμε να συμπληρώσουμε ότι αυτό που ισχύει για το υπόμνημα, ισχύει και για τη μετάφραση. Κάθε μετάφραση της Ιλιάδας είναι καταδικασμένη μια μέρα να χαρακτηρισθεί απαρχαιωμένη, αν και δεν πρόκειται να χάσει ποτέ την αξία της, εάν έχει βέβαια κάποια. Εάν ο Γκρ. Κέρκ αναφέρει το παράδειγμα του μεγαλόπνοου, όπως το χαρακτηρίζει, υπομνήματος του Βάλτερ Λιφ (W. Leaf), που η δεύτερη έκδοσή του έγινε το 1900-2, εμείς, στο ζήτημα της μετάφρασης και τηρουμένων των αναλογιών, θα πρέπει να αναφέρουμε τη μετάφραση των Ν. Καζαντζάκη –Ι.Θ. Κακριδή.
τι κάνεις; πως είσαι; πως πας;
Ich habe keine Antwort darauf, απαντούν κάποιοι υποψιασμένοι γερμανοί, δεν έχω καμιά απάντηση επ’ αυτού. Θα δούμε, απαντά ένας φίλος μου. Οι προτάσεις αυτές δεν είναι απαντήσεις, είναι ασπίδες που αποπειρώνται να αποτρέψουν τη διείσδυση ενός βλήματος. Φίλες αναγνώστριες, φίλοι αναγνώστες, στο σημερινό μας σημείωμα θα δείξουμε ότι οι ερωτήσεις αυτές είναι βλήματα που εκσφενδονίζονται, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα, από αυτούς, από όλους εμάς δηλαδή, που λατρεύουν τόσο την αποκάλυψη της αλήθειας όσο και την διείσδυση.
η επίθεση του Κυρίου ως προληπτική άμυνα
φίλες φίλοι,
σήμερα θα ήθελα να ανακεφαλαιώσω απλά και σύντομα τις θέσεις που έχω υποστηρίξει με τα άρθρα των τελευταίων εβδομάδων σχετικά με το Πρόγραμμα Σταθερότητας. Σοβαροί λόγοι με αναγκάζουν να απουσιάσω για ένα χρονικό διάστημα, δεν γνωρίζω εάν θα είναι μικρό ή μεγάλο, οπότε μας δίνεται μια καλή ευκαιρία να ελέγξουμε αυτά τα οποία έχουν υποστηριχτεί βασιζόμενοι σε ορισμένες θεωρητικές αρχές, τις οποίες αποκαλώ Κακές Τέχνες. Οι Κακές Τέχνες είναι οι γνώσεις του Κυρίου που μεταχειρίζεται για να εγκαθιδρύει, να ενισχύει, αναπαράγει και διαιωνίζει την Κυριαρχία, δηλαδή να συρρικνώνει τον εμμενή κομμουνισμό.
κρίση σημαίνει ‘επιλογή, απόφαση’: το δίλημμα του Κυρίου και το δίλημμα του Υποτελούς
κρίση σημαίνει ‘επιλογή, απόφαση’: θα φαγωθούμε μεταξύ μας ή θα συνεργαστούμε;
κρίση σημαίνει ‘επιλογή, απόφαση’: θα ζήσουμε φτωχικά σαν τους πλούσιους ή πλούσια σαν τους φτωχούς;
ο Κύριος θέλει να εξεγερθούμε, μας περιμένει. . .
Οι τρόποι με τους οποίους αντιδρούν οι δημόσιοι υπαλληλοι και η ιστορική Αριστερά στα μέτρα που παίρνει ο Κύριος (καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος), μας ωθούν να υποστηρίξουμε την άποψη ότι τα μέτρα θα περάσουν. Ποιοι είναι αυτοί οι τρόποι; Μονοήμερη απεργία, αποσπασματικές απεργίες (σήμερα οι δάσκαλοι, αύριο οι εφοριακοί, κλπ), ολιγόωρες στάσεις, διαμαρτυρίες έξω από υπουργεία, ανάρτηση πανό, συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις: η τέλεια συνταγή για την εξασφάλιση της ήττας. Και το σημαντικότερο: οι εργαζόμενοι στον ιδωτικό τομέα δεν συμπαρίστανται στους δημόσιους υπάλληλους. Βέβαια, τα μέτρα θα επεκταθούν και σε αυτούς, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το αντιμετωπίσουν, εάν το αντιμετωπίσουν, όταν θα έρθει η ώρα.
αιδοιοπλαστική: στενό μουνί, πόνος και Κυριαρχία
Τα τελευταία πέντε χρόνια, αυξάνεται ο αριθμός των γυναικών που πάνε στους πλαστικούς χειρουργούς για να στενέψουν το μουνί τους ή να κάνουν παρθενορραφή. Γιατί είναι καλύτερα να έχεις στενό μουνί ή να είσαι παρθένα; Είναι πολύ απλό: έχεις πιο μεγάλη αξία, διότι προσφέρεις στον Κύριο αυτό που θέλει: μια σαφέστατη ένδειξη ότι αυτός είναι ο Κύριος κι εσύ η υποταγμένη: τον πόνο. Η πρόκληση του πόνου, γενικά, είναι μια πρακτική που εγκαθιδρύει την σχέση μεταξύ του Κυρίου και του δούλου, της δούλας. Κύριος είναι αυτός που κάνει τον άλλον να πονάει. Όποιος,α πονάει είναι Υποτελής.