https://www.youtube.com/watch?v=mAcgLUvEloU
του λαμπε ρατ
Αν αλλοτριωθεί η δύναμη της άρνησής μας, η συναίνεσή μας μετατρέπεται σε χαύνωση του πνεύματος, που δεν αντισταθμίζεται με τίποτα.
Αλμπέρ Καμύ
Το ανταγωνιστικό κίνημα δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τον κίνδυνο της αφομοίωσης. Έχει να αντιμετωπίσει και το φλίπσαϊντ της αφομοίωσης, δηλαδή τον ξεπεσμό στην αντιπολιτική.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΠΡΙΝ 2.600 χρόνια μια μικρή, μικροσκοπική μαύρη τρύπα, κοινωνική και πολιτισμική, εμφανίστηκε σε μια άκρη της Γης, στην αρχαία Ελλάδα, στα μικρασιατικά παράλια, στις πόλεις των δουλοκτητών γαιοκτημόνων – η δυτική Κυριαρχία. Η μαύρη τρύπα είναι ένας στρόβιλος που έχει τόσο μεγάλη βαρύτητα (η γνώμη του έχει μεγάλη βαρύτητα) που ρουφάει, τραβάει, καταπίνει ό,τι προσεγγίζει σε αυτήν, ή αυτή προσεγγίζει, και το εξαφανίζει, το εξαϋλώνει, το νεκρώνει, το κάνει α-θάνατο. Η μικροσκοπική μαύρη τρύπα της δυτικής Κυριαρχίας, λόγω της μεγάλης βαρύτητας της (της ανείπωτα έντονης επιθυμίας του ήρωα-γαιοκτήμονα), έμελλε να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει και σήμερα να έχει επεκταθεί σε όλον τον πλανήτη.
Η δυτική Κυριαρχία είναι η σφοδρότατη επιθυμία (βαρύτητα) εξαφάνισης του θανάτου, η εντονότατη βούληση καθυπόταξης της φύσης με σκοπό την επίτευξη της σωματικής αθανασίας· δεν πρόκειται για μεταφυσική αγωνία, για εναγώνια μυστικιστικά ερωτήματα για το άγνωστο Υπερπέραν, για το μυστηριώδες Εκείθεν, όχι, όχι, κατά κανένα τρόπο. Η επιθυμία αυτή, η βούληση αυτή είναι παράγωγο μιας άλλης επιθυμίας: του εξοβελισμού του Γίγνεσθαι, της μεταβολής, της αλλαγής – της αποθέωσης του Είναι, της αμεταβλησίας, της μονιμότητας, της σταθερότητας, της αφθαρσίας: ό, τι υπάρχει, δεν γίνεται και ό,τι γίνεται, δεν υπάρχει, μας λέει ο Παρμενίδης συμπυκνώνοντας σε μια πρόταση το Περί φύσιος έργο του, θέτοντας τα θεμέλια της μεταφυσικής της δυτικής Κυριαρχίας, μεταφυσική που δεν είναι παρά αντεστραμμένη τελολογία, δηλαδή ένα corpus επιθυμιών που θα εκπληρωθούν μια μέρα (μέσω της γνώσης, της επιστήμης, συμπληρώνει ο Πλάτων), συντεθειμένο (το περί φύσιος) σε δακτυλικό εξάμετρο, το μέτρο της ηρωικής ποίησης των ηρώων ποιμένων και αργότερα δουλοκτητών γαιοκτημόνων (που έγινε και μέτρο της φιλοσοφικής ποίησης). Ας αποκωδικοποιήσουμε τον Παρμενίδη και όλη την αρχαία ελληνική σκέψη: η κυριαρχική σχέση, η σχέση μεταξύ Κυρίου και Υποτελούς, υπάρχει, δεν γίνεται – αποκλειομένης της αλλαγής, της μεταβολής, μια άλλη κοινωνική σχέση δεν μπορεί να υπάρχει. Ο τελικός τρόπος ενίσχυσης της κυριαρχικής σχέσης είναι ο εξοβελισμός του θανάτου, η επίτευξη της σωματικής αθανασίας (του Κυρίου, εννοείται).
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΔΕΝ υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να επιστρέψουμε στη δραχμή – εκτός εάν όλες οι χώρες ταυτόχρονα, εξ αιτίας μιας ευρύτερης κρίσης που θα επιφέρει την διάλυση της ευρωζώνης, επιστρέψουν στα εθνικά τους νομίσματα. Το εβρό είναι ένα κοινό νόμισμα που εκθέτει όλες τις επιχειρήσεις των χωρών της ευρωζώνης στον ίδιο, αδυσώπητο και αμείλικτο ανταγωνισμό (ο οποίος είναι εξοντωτικός πόλεμος, ο ηττημένος εξαφανίζεται από προσώπου παραγωγής και οικονομίας)· το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού είναι η επιδίωξη των ισχυρών καπιταλιστών να κλείσουν όλες οι μικρομεσαίες (και μη ανταγωνιστικές μεγάλες), παραγωγικές και μεταποιητικές και εμπορικές επιχειρήσεις, ώστε όχι μόνο να εξασφαλιστεί η επιβίωση των μεγάλων αλλά και να αυξηθεί η κερδοφορία τους.
Κύριος:
I am sitting on the back of a man
He is sinking under the burden
I would do anything to help him
Excepr stepping down from his back
νέες αναρτήσεις:
* Kurt Weill – September Songs
* Αντώνης Αντωνάκος – Ερωτική Επιστολή
* Βασίλης Κυριάκης – Γενιά μου
* Αθανάσιος Δρατζίδης – Τσαντιλιάδα
* Νίκος Θεοδοσίου – Ευρήματα στο δρόμο
* Ευάγγελος Ρούσσος – Ποιήματα 2014
* Μανώλης Τσάφος – Φωτογραφίες
* Κώστας Δεσποινιάδης – Σκοτεινά Ποιήματα
* Γιάννης Γιαννουλέας – Λήξη ωραρίου
* Κώστας Καταγάς – Θόρυβος σταγόνας
https://periodikotrypa.wordpress.com/
του λαμπε ρατ
Πολλά επιτεύχθηκαν όταν εντυπώθηκε τελικά στις μάζες (σε όλων των ειδών τα ρηχά πνεύματα και εκείνους που χωνεύουν βιαστικά) το αίσθημα ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να αγγίζουν, ότι υπάρχουν άγια βιώματα μπροστά στα όποια πρέπει να βγάζουν τα παπούτσια τους και να κρατούν μακριά τα ακάθαρτα χέρια τους – και αυτό είναι σχεδόν το μεγαλύτερο βήμα τους προς την ανθρώπινη ιδιότητα. Αντίστροφα, δεν υπάρχει ίσως τίποτε στους λεγόμενους καλλιεργημένους, τους πιστούς των «μοντέρνων ιδεών», που να προκαλεί τόση αηδία όση η έλλειψη ντροπής που έχουν, η αυτοϊκανοποιούμενη θρασύτητα του ματιού και του χεριού με την οποία αγγίζουν, γλείφουν και ψηλαφούν τα πάντα· και είναι δυνατό να βρίσκεται σήμερα περισσότερη σχετική ευγένεια του γούστου και τακτ του σεβασμού στο λαό, στον κατώτερο λαό, και ειδικά στους αγρότες, παρά στον αναγιγνώσκοντα εφημερίδες ημίκοσμο του πνεύματος, τους καλλιεργημένους.
Φρίντριχ Νίτσε
Κι όμως είναι ο «γκουρού» των μεταμοντέρνων βαμπίρ που μιλάει. Ποιος θα περίμενε τέτοια λόγια από τον «πιο αντιχριστιανό φιλόσοφο που υπήρξε ποτέ», από αυτόν που «προετοίμασε τη διακήρυξη του θανάτου του ανθρώπου»; Αν ζούσε σήμερα θα αηδίαζε από τον φιλελευθεροελευθεριακό φιλισταϊσμό και την αυτάρεσκη τσογλανιά που κυκλοφορούν ξεδιάντροπα ανάμεσά μας και μας γαμάνε τη ζωή.
1986, Ιούνιος. Δεύτερη χρονιά στο Μούλκι, για βερίκοκα, δέκα χιλιόμετρα, πάνω κάτω, από το Κιάτο, προς τα βουνά. Κοιμόμασταν στο προαύλιο της εκκλησίας, καμιά τριανταριά ψυχές, αρσενικές και θηλυκές, φρικιά, φοιτητές, άνεργοι. Καλό μεροκάματο, πολύ καλό, εμείς και οι γύφτοι, κανένας άλλος ακόμη. Όταν έφτασα, το μάζεμα δεν είχε αρχίσει. Πήγα κατ΄ευθείαν στα τσαντίρια, έξω από το χωριό, όχι πολύ μακριά, Καραγκούνηδες το σόι, να βρω τον Νικόλα τον Ψυχοπαθή, τον Μαραντόνα (ολόιδιος, μάγκες μου, ολόιδιος, μα την Παναγία) και τον Κώστα. Ο Νϊκος, ο άνδρας της Μαρίας (ποια Ορνέλα Μούτι!), με το ένα μάτι πράσινο και το άλλο γαλάζιο, έλειπε, είχε πάει να φορτώσει πατάτα στη Βάρδα. Με κέρασαν καφέ στη δροσιά, κάτω από τέντα τσαντιριού, κατάχαμα, πόσο μου άρεσε που δεν είχαν καρέκλες!, μια γύφτισσα έτρεξε να ζητιανέψει, την έδιωξαν με γύφτικα ακατανόητα μπινελίκια, πήγαν να μου πασάρουν νύφη, μια γύφτισσα που έμελλε να μην παντρευτεί ποτέ. Φεύγοντας, να και ο Νίκος με το Ντάτσουν και τις πατάτες, καμιά εικοσαριά σακιά, πενηντάκιλα. Πάμε αύριο για πατάτες; με ρωτάει. Μέσα, του λέω. Αύριο στο καφενείο, στις οχτώ.
του λαμπε ρατ
«Το Θέαμα εμφανίζεται ως μια τεράστια, αδιαμφισβήτητη και απρόσιτη θετικότητα. Δεν λέει τίποτα περισσότερο από “ό,τι φαίνεται είναι καλό, ό,τι είναι καλό φαίνεται”. Η στάση που αξιωματικά απαιτεί είναι αυτή η παθητική αποδοχή, την οποία έχει ήδη εξασφαλίσει δια του τρόπου που εμφανίζεται χωρίς να επιδέχεται αντίρρησης, δια του μονοπωλίου του της φαινομενικότητας».
Guy Debord
«Υπάρχουμε μπροστά στην ιστορία, και η ιστορία πρέπει να λογαριάζεται μαζί με αυτό το “Υπάρχουμε”, το οποίο, με τη σειρά του, οφείλει να διατηρεί την ακεραιότητά του μέσα στην ιστορία».
Albert Camus
Όλοι οι λόγοι που μας κάνουν να κραυγάζουμε, να εξεγειρόμαστε ενάντια σ’ αυτή τη θλιβερή μετριότητα -που για να παρηγορούμαστε και να μην αυτοκτονούμε μαζικά συνεχίζουμε να την αποκαλούμε ζωή- είναι ακόμα εδώ. Όλα αλλάζουν, για να μείνουν τα ίδια. Ή αλλιώς, τίποτα δεν αλλάζει όσο το υποκείμενο της αλλαγής αναπαράγει με χίλιους δυο τρόπους και μορφές την αλλοτρίωση ενώ μάλιστα πιστεύει ακράδαντα ότι την αντιστρατεύεται.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΜΕΡΑ με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα, (θα) αυξάνει ο αριθμός αυτών που ενώ μέχρι πρότινος ήθελαν να μη φύγουμε από το εβρό τώρα ομολογούν όχι στο εβρό πάση θυσία! Εάν, λέω εάν, γίνει ποτέ δημοψήφισμα με επίδικο αντικείμενο εβρό ή δραχμή, υπέρ της δραχμής δεν θα ψηφίσει το 25-30% αλλά πολύ περισσότερο. Όπως εξελίσσονται τα πολιτικά πράγματα, δεν βλέπω να γίνονται ούτε εκλογές ούτε δημοψήφισμα. Στο εβρό θα παραμείνουμε θέλουμε δε θέλουμε. Οπότε, θα πρέπει να δούμε κάπως αλλιώς τα πράγματα. Η θέση μου διατυπώνεται στα παρακάτω ερωτήματα: μπορούμε να επιλύσουμε εμείς, εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι και οι φοιτητές και οι μαθητές, όλοι και όλες, το πρόβλημα της ανεργίας, της εξαντλητικής εργασίας, της λιτότητας και της κοινωνικής καταβαράθρωσης των μικρομεσοαστών;
