από την παντοδυναμία τους θα τη βρουν: δεν μας φοβούνται γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούμε να τους νικήσουμε

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Ι ενδείξεις της αναζωπύρωσης του κοινωνικού πολέμου στα χρόνια που έρχονται,  τα οποία αρχίζουν από αύριο,  σαφής έκφραση των αδιεξόδων του δυτικού καπιταλισμού, και του δυτικού πολιτισμού, και της επιδείνωσης των πολλών και οξυμένων παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων, μας παρωθεί να σκεφτούμε κάποια πράγματα σχετικά με τα κομβικά ζητήματα που αφορούν την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου τόσο από τους Κυρίους μας όσο και από εμάς. Γνωρίζετε ότι α π ε χ θ ά ν ο μ α ι   μ ε τ ά   β δ ε λ υ γ μ ί α ς   μια στάση ζωής, που, δυστυχώς, χαρακτηρίζει την ιστορική και νεκροζώντανη Αριστερά, που δέχεται, ρητά ή άρρητα, ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα συζητάμε. Ο τίτλος του σημερινού κειμένου καταγράφει με σαφήνεια ένα από αυτά τα πράγματα. Ο οποίος όμως εγείρει ένα κρίσιμο και θεμελιώδες σύνθετο ερώτημα: Εάν εμάς δεν μας φοβούνται, αυτό σημαίνει ότι έπαψαν να φοβούνται; Και αν φοβούνται, τι φοβούνται;

Continue reading →

ποια πόλη θα καταστραφεί πρώτη ολοσχερώς, η Μόσχα ή το Κίεβο; [η μεταμόρφωση του πολέμου]

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΑΠΟ το 1990 μέχρι σήμερα, 35 χρόνια, κατά τη διάρκεια διακρατικών και εμφυλίων πολέμων έχουν καταστραφεί ολοσχερώς ή σχεδόν ολοσχερώς εννιά (9) μεγάλες πόλεις: Γκρόσνι (πρωτεύουσα της Τσετσενίας, δεκαετία 1990), Χαλέπι, Χομς και Ράκα (Συρία, 2011), Μουσούλη (Ιράκ, 2017), Μαριούπολη, Μπαχμούτ και Αβντίιφκα (Ουκρανία, 2022) και η Γάζα (Παλαιστίνη, 2023 και μετά). Το 2003 ο ΟΗΕ χαρακτήρισε το Γκρόσνι ως την πιο κατεστραμμένη πόλη της Γης. Είχε καταστραφεί από τους Ρώσους δύο φορές: το 1994-5, στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας, υπέστη ανυπολόγιστες ζημιές, στον δεύτερο πόλεμο όμως, το 1999-2000, καταστράφηκε ολοσχερώς, ισοπεδώθηκε τετράγωνο-τετράγωνο! Όταν οι Ρώσοι μπήκαν στην πόλη, μετά από πολιορκία ολίγων μηνών και ανηλεούς, ισοπεδωτικού βομβαρδισμού,  στις 6 Φεβρουαρίου 2000, υπήρχαν μόνο ερείπια, τίποτα άλλο. Η ολοσχερής καταστροφή, η πλήρης ισοπέδωση αυτών των πόλεων είναι μια σαφής ένδειξη ότι ο πόλεμος έχει αρχίσει να διεξάγεται με έναν καινοφανή τρόπο, πολύ διαφορετικό από αυτόν του παρελθόντος. Πρόκειται για τη μεταμόρφωση του πολέμου κατάκτησης μέσω εισβολής σε πόλεμο κατάκτησης μέσω καταστροφής. Ποια είναι τα αίτια αυτής της μεταμόρφωσης; Ο πόλεμος στην Ουκρανία και στον Ιράν είναι πόλεμοι καταστροφής; Ποιος θα καταστρέψει ολοσχερώς πρώτος τον αντίπαλο, η Ρωσία ή η Ουκρανία (η Δύση); Οι ΗΠΑ ή το Ιράν; Τι σημαίνει ολοσχερής καταστροφή; Οι μεγάλες πόλεις της Ουκρανίας (Χάρκοβο και Οδησσός) και η πρωτεύουσα της, το Κίεβο, θα ισοπεδωθούν όπως ισοπεδώθηκε το Γκρόσνι; Πού θα πάνε, τι θα απογίνουν οι κάτοικοί τους; Μήπως θα καταστραφούν πρώτα η πρωτεύουσα η Μόσχα και οι μεγάλες πόλεις (πάνω από 1 εκ. κατοίκους) της ευρωπαϊκής Ρωσίας, αυτές που βρίσκονται κοντά στην Ουκρανία και στην Ευρώπη;  (Αγία Πετρούπολη, Καζάν, Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα, Ουφά, Κρασνοντάρ, Πέρμ, Βολγκογράντ) Μήπως καταστραφούν ολικώς ή μερικώς οι πόλεις και της Ουκρανίας και της Ρωσίας; Νικητής στους δύο πολέμους που διεξάγονται στις μέρες μας θα αναδειχτεί αυτός που θα επιφέρει τις περισσότερες ισοπεδωτικές καταστροφές στον αντίπαλο; 

Continue reading →

το σκρολάρισμα είναι ζωή: είναι κίνηση και αλλαγή!

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΜΙΑ φορά τη βδομάδα πάω στη Σαλονίκη και κάθε λίγους μήνες στην Αθήνα και βλέπω πράγματα που δεν μπορώ να δω στον κήπο, στο δάσος  και στο χωριό. Βλέπω ανθρώπους στα φανάρια να περιμένουν σκρολάροντας, να περνάνε σκρολάροντας και να συνεχίσουν σκρολάροντας, αποφεύγοντας ανθρώπους και πράγματα χωρίς να τα βλέπουν. Εκπλήσσομαι, μένω εμβρόντητος: τι ικανότητες έχουν αναπτύξει αυτοί οι άνθρωποι! Μαθαίνω ότι οι άνθρωποι στις πόλεις, παντού δηλαδή, μιας και δεν υπάρχουν πια χωριά, αυτάρκεις κοινότητες δηλαδή, είναι πάνω από πέντε ώρες τη μέρα μπροστά στην οθόνη, σκρολάροντας. Και αναρωτήθηκα γιατί να το κάνουν αυτό. Σκέφτηκα ότι αφού το κάνουν όλοι και όλες, από παιδιά μέχρι μανεκέν για σάβανα, και το κάνουν πολλές ώρες, δεν μπορεί να είναι διαστροφή. Θα πρέπει να ικανοποιούν κάποια ανάγκη, να εκπληρώνουν κάποια επιθυμία. Ποια ανάγκη, ποια επιθυμία; Την απάντηση θα μας τη δώσει το σκρολάρισμα  –  και μόνο το σκρολάρισμα: η πρακτική αυτή είναι κίνηση και αλλαγή. Αυτό ακριβώς που είναι και η ζωή. Και μιας και στη ζωή μας δεν υπάρχει κίνηση και αλλαγή, το σκρολάρισμα υποκαθιστά τη ζωή και γίνεται ζωή. Το σκρολάρισμα είναι ζωή που μας δείχνει, που επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει κίνηση και αλλαγή. Η συρρίκνωση της ζωής στο σκρολάρισμα, η υποκατάσταση της ζωής με το σκρολάρισμα, επικυρώνει και ενισχύει δραματικά μια ήδη επιβεβλημένη σχέση με την κίνηση και την αλλαγή: περιορισμός της κίνησης και της αλλαγής, κυριαρχία της ακινησίας και της παθητικότητας, της ευκολίας και της άνεσης. Εάν όμως η αλλαγή, η αλλαγή του τρόπου ζωής και σκέψης, η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων, η επανάσταση είναι μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια με δυσκολίες και επίπονες προσπάθειες, τότε οι σκρολάροντες και οι σκρολάρουσες θα αποφεύγουν κάθε μορφή αλλαγής, ρίσκου και κινδύνου. Και η ζωή τους θα αλλάζει μόνο όταν δεν θα το θέλουν και δεν το επιδιώκουν, μόνο όταν υφίστανται τις συνέπειες των αποφάσεων των ισχυρών Κυρίων. Έχεις δουλειά και σε απολύουν –  κίνηση και αλλαγή! Βγάζεις μέχρι και 80 ή και 100 ευρά ως ντελιβεράς και μια μέρα κάποιο αυτοκίνητο βλήμα πέφτει πάνω σου και σκοτώνεσαι –  κίνηση και αλλαγή!

Continue reading →

το μέλλον ανήκει σε όποιον ανήκει η (ευρεία) Σιβηρία

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΧΕΙ επισημανθεί από λογοτέχνες και πολιτικούς ότι, εάν σταματήσουν σήμερα οι γεννήσεις, σε 75 χρόνια, το 2100 δηλαδή, δεν θα υπάρχει άνθρωπος σοφός πάνω στη Γη ούτε για δείγμα. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί, όσο κι αν επιδεινώνεται η γονιμότητα και των γυναικών και των ανδρών. Το 2200, μπορεί –  αν δεν είναι βέβαιο. Για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, ως είδος και ως κοινωνίες, θα πρέπει να γεννιούνται παιδιά. Υπάρχει και μια δεύτερη προϋπόθεση: τα  παιδιά αυτά, και οι ενήλικες προφανώς, πρέπει να έχουν να φάνε, ρούχα, παπούτσια, σπίτι, νερό, θέρμανση, μέσα συγκοινωνίας και επικοινωνίας, πρέπει να υπάρχει δηλαδή, άυλος και υλικός κοινωνικός πλούτος. Ο άυλος είναι κατ΄ εξοχήν οι σχέσεις με το περιβάλλον, όποιο κι είναι αυτό, και με τους άλλους, και οι σχέσεις αυτές προκαλούν συναισθήματα, εμπειρίες, γνώσεις, δεξιότητες, αντιλήψεις, ιδεολογία. Ο πυρήνας του υλικού κοινωνικού πλούτου είναι η τροφή, διότι όπως καλά γνωρίζετε, φαντάζομαι, τρώμε κάθε μέρα. Έχουμε σχηματίσει μια λανθασμένη εντύπωση για την παραγωγή της τροφής, την οποία, στις δύο-τρεις προσεχείς δεκαετίες, θα αναγκαστούμε να πετάξουμε στα σκουπίδια. Επειδή οι παραγωγοί της τροφής, οι αγρότες, γεωργοί και κτηνοτρόφοι, είναι ένα μικρό κλάσμα του ενεργού πληθυσμού, 5-10%, έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι η παραγωγή της τροφής είναι εύκολη και κάτι το ασήμαντο, δευτερεύουσας σημασίας. Σιγά  τα λάχανα! Δεν είναι έτσι, δεν είναι καθόλου έτσι.

ΤΟ 50%, τουλάχιστον, της παραγωγής του υλικού κοινωνικού πλούτου αφορά, σχετίζεται, άμεσα ή έμμεσα,  με  την παραγωγή της τροφής –  φυτικής και ζωικής. Για να παραχθεί η τροφή χρειαζόμαστε πολλά, πάρα πολλά, μηχανήματα, οχήματα, συνεργεία επισκευής, λιπάσματα, φυτόφάρμακα, ζωοτροφές, φάρμακα για ζώα, εργαλεία για άρδευση και άλλα για πολλές γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Για να μεταφερθεί και να συντηρηθεί, χρειαζόμαστε φορτηγά, αποθήκες τεράστιες, ψυγεία, συσκευασίες σε απίστευτες ποσότητες. Για να πουληθεί χρειαζόμαστε κτήρια και ψυγεία (σούπερ μάρκετ, μανάβικά, λαϊκές). Αγοράζουμε τροφή κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, δεν αγοράζουμε ρούχα και παπούτσια και βιβλία κάθε μέρα ή κάθε βδομάδα.

ΓΙΑ να παραχθεί η τροφή, φυτική και ζωική, χρειαζόμαστε γη, πρώτες ύλες (για οχήματα, λιπάσματα, μηχανήματα κλπ) και ενέργεια. Πολλή γη, πολλές πρώτες ύλες, πολλή ενέργεια. Υπάρχουν όλα αυτά; Υπάρχουν; Πού υπάρχουν; Πώς τα παίρνουμε από εκεί που υπάρχουν; Ποιο μέρος του πλανήτη διαθέτει την περισσότερη γη, τις περισσότερες πρώτες ύλες και την περισσότερη ενέργεια; Το μέρος του πλανήτη με τους περισσότερους φυσικούς πότους, με τις μεγαλύτερες εκτάσεις γης που μπορεί να καλλιεργηθούν, με τα  μεγαλύτερα κοιτάσματα μετάλλων (πρώτες ύλες) και με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων (κάρβουνο, πετρέλαιο, φυσικό αέριο) είναι η Ασία. Ακολουθούν η Αφρική, η Νότια και Βόρεια Αμερική, η Αυστραλία. Ποιο είναι το πιο φτωχό σε ξεκούραστη γη, σε  πρώτες ύλες και σε ενέργεια (ορυκτών καυσίμων); Η Ευρώπη. Στην Ασία, το μεγαλύτερο μέρος των φυσικών πόρων της (παρθένα γη, πρώτες ύλες και ενέργεια) βρίσκεται στη ευρεία Σιβηρία, στη Ρωσία δηλαδή. Όταν λέω ευρεία Σιβηρία εννοώ και την Αρκτική και τα κράτη της κεντρικής Ασίας, στα νότια της Σιβηρίας (Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν κ.α.). Ακολουθεί η Κίνα, η οποία όμως δεν έχει πολλή γη και μάλιστα ξεκούραστη. Η Κίνα, να σας δώσω ένα παράδειγμα, έχει κάρβουνο για διακόσια (200) χρόνια! Αντιλαμβάνεστε βέβαια τι έχει να γίνει, εάν καεί όλο αυτό! Όταν όλος ο πλανήτης ξεμείνει από φυσικούς πόρους, η Κίνα και η Ρωσία θα συνεχίζουν απρόσκοπτες. Το μέλλον ανήκει σε όποιον ανήκει η Σιβηρία και σε όποιον συνεργάζεται με τη Ρωσία, στην οποία ανήκει η Σιβηρία: η Κίνα, η Ινδία, το Ιράν και άλλες χώρες (BRICS και σία).

Continue reading →

για τον δικτυοκεντρικό τηλεπόλεμο καταστροφής και τα ερωτήματα που προκύπτουν

φίλοι και φίλες, καλημέρα.

Η ιστορία του ανθρώπου του σοφού μας ωθεί να παρατηρήσουμε ότι, από τα 300.000 χρόνια που κινείται και υπάρχει πάνω στη Γη, στα 295.000 κατασκεύαζε μόνος του τα όπλα του πολέμου, που δεν ήταν παρά κυνηγητικά εργαλεία (ακόντιο και τόξο), με λίγες γνώσεις, εύκολα και γρήγορα , από υλικά που ήταν άφθονα τριγύρω του (ξύλο, πέτρα, κέρατο, κόκκαλο) και ότι ήταν μηδενικής καταστρεπτικότητας και αμελητέας φονικότητας –  τις περισσότερες φορές αστοχούσε. Πριν 5.000 χρόνια, από το 3.000 π. Χ., η κατάσταση αυτή άλλαξε. Με τη γνώση της επεξεργασίας των μετάλλων (χαλκός, κασσίτερος, σίδηρος) και την κυριαρχία των φιλοπόλεμων και πολεμοχαρών ποιμενικών λαών επί των αγροτικών κοινοτήτων, εκκίνησε μια διαδικασία κατά την οποία κατασκευάζονταν ολένα και περισσότερα όπλα, αμυντικά και επιθετικά, με απόσπαση ολοένα και περισσότερου χρήσιμου κοινωνικού πλούτου (πρώτες ύλες, ενέργεια, γνώσεις, εργασία), με ολοένα και μεγαλύτερη καταστρεπτικότητα και φονικότητα, κατά συνέπεια με μεγαλύτερη καταστροφή κοινωνικού πλούτου.

ΑΠΟ το 3000 π. Χ. μέχρι σήμερα, διακρίνουμε τέσσερις φάσεις αυτής της διαδικασίας. Η πρώτη διαρκεί 4.300 χρόνια –  λήγει το 1300 μ. Χ.: μεταλλικά επιθετικά και αμυντικά όπλα, μηδενικής καταστρεπτικότητας και αμελητέας φονικότητας (ακόντια, τόξα, ξίφη, σφενδόνες, πολιορκητικές μηχανές). Η δεύτερη αρχίζει το 1300 και λήγει το 1945 –  είναι η εποχή των πυροβόλων όπλων και των εκρηκτικών βλημάτων. Για να κατασκευαστούν αυτά χρειάζονταν ακόμα περισσότερες πρώτες ύλες, ενέργεια, γνώσεις και εργασία, και να συνεργαστούν πολλές βιοτεχνίες. Για να κατασκευαστεί ένα εκρηκτικό βλήμα χρειάζεται πολύς κοινωνικός πλούτος, το οποίο λειτουργεί μόνο εάν αυτοκαταστροφεί (έκρηξη), κατά συνέπεια, με τα εκρηκτικά βλήματα προκαλείται καταστροφή κοινωνικού πλούτου μέσω αυτοκαταστροφής κοινωνικού πλούτου (έκρηξη)! Τα πυροβόλα όπλα, τα κανόνια, ήταν μηχανές, κινητήρες, δηλαδή, παραγωγοί ταχύτητας, και συνέβαλαν στην κατασκευή του κινητήρα εσωτερικής έκρηξης (καύσης) και την επέκταση της διεξαγωγής του πολέμου στη θάλασσα (από τα ιστιοφόρα και τα ατμοπλοια περάσαμε στις κινητήριες ντιζελομηχανές)  και στον αέρα (αεροπλάνα, ελικόπτερα). Σήμερα, τα χερσαία, θαλάσσια και εναέρια μέσα είναι πολλά , πολλά είναι και τα όπλα που χρησιμοποιούν, τα οποία για να κατασκευαστούν πρέπει να αφαιρεθούν από την κοινωνία τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών, ενέργειας, γνώσεων και εργασίας και όταν χρησιμοποιηθούν προκαλούν μεγάλη καταστροφή κοινωνικού πλούτου και εξόντωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων.

Continue reading →

γιατί είναι σ ο φ ί α να ακούμε ό ρ θ ο ί (όρθιοι) το Άγιο Ευαγγέλιο;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

ΘΑ ασχοληθούμε σήμερα με δύο άμεσα συσχετιζόμενα ζητήματα: πρώτα με την έννοια της σ ο φ ί α ς  και με τη σημασιολογική εξέλιξη της λέξης και κατόπιν με το ζήτημα του περιεχομένου της λέξης σοφία: πρόκειται για τη σοφία του μηνύματος του Αγίου Ευαγγελίου ή μήπως σοφία είναι να ακούμε ό ρ θ ι ο ι , και όχι καθιστοί, το Άγιο Ευαγγέλιο. Οι λέξεις σοφός και σοφία παρακινούν τον νού μας να πάει στους Επτά Σοφούς της αρχαϊκής εποχής της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας, στη φιλοσοφία, στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινουπόλεως και στη σοφία του πάνσοφου Θεού. Η γνώμη μου είναι, θα εκθέσω τα επιχειρήματά μου,  ότι στην πρόταση που εξετάζουμε σοφία είναι οι πιστοί να ακούνε το Άγιο Ευαγγέλιο ορθιοι, όχι καθιστοί. Το να το ακούν καθιστοί δεν είναι σοφία  –  τί είναι; Άγνοια, μωρία, ανοησία, βλακεία; Όχι! Είναι ασέβεια, ανυπακοή, εξέγερση κατά του Θεού, του Επουράνιου Κυρίου, κατά συνέπεια, και κατά του Επίγειου Κυρίου –  του χριστιανού δουλοκτήτη γαιοκτήμονας της εποχής που διατυπώθηκε το Σοφία, ορθοί ακούσωμεν του Αγίου Ευαγγελίου –  μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα.  Πρόκειται για μια νέα σημασιολογική χροιά του όρου: σοφία είναι η υπακοή, η υποταγή στον Κύριο. Μόνο αυτή μας σώζει. Κύριε, ελέησον ημάς! Λυπήσου μας: μη μας σφάζεις, πάτερ, το σμάρτφον ημων το επιούσιον δος ημιν σήμερον.

Η αρχική σημασία της λέξης σ ο φ ό ς  είναι “επιδέξιος, ικανός” και σχετίζεται με τη λέξη τ έ χ ν η ,  αρχική σημασία της οποίας είναι ” η δεξιότητα επεξεργασίας του ξύλου”, εξ ου και τ έ κ τ ω ν (ξυλουργός, μαραγκός) και αρχιτέκτων – μιας και ο σκελετός των σπιτιών ήταν ξύλινος και λεγόταν δ ο μ ή.   Είναι ένας όρος που προέρχεται από το πεδίο της τεχνικής και της χειροτεχνίας –  της επεξεργασίας του ξύλου, του μετάλλου, του πηλού, της πέτρας. Η χρήση των λέξεων σοφός και σοφία επεκτάθηκε και σε αλλα κοινωνικά πεδία κι έφτασε και στο πολιτικό, όπου απέκτησε νέα σημασία. Ποια είναι όμως η πολιτική επιδεξιότητα, ποια επιδεξιότητα κατείχαν ισχυροί και πλούσιοι αριστοκράτες άνδρες και ονομάστηκαν Σοφοί και δεν ήταν Εφτά αλλά πολύ περισσότεροι;

Continue reading →

«Ich liebe meine Pistole, Ich liebe meinen Penis»

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΟΓΔΟΟ

«Ich liebe meine Pistole, Ich liebe meinen Penis»

17 Νοεβρίου 2032, Μόναχο, Γερμανία

« Καλή σας μέρα! Σήμερα θα μελετήσουμε μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις του σπουδαιότερου κειμένου του πολιτισμού μας, του ιδρυτικού κειμένου του δυτικού πολιτισμού, της ανυπέρβλητης μνημειώδους Ιλιάδας. Θα ήταν καλό να γνωρίζετε ότι στην Ιλιάδα διαβάζουμε τις εκφραστικότερες, τις πλέον εντυπωσιακές  παρομοιώσεις όχι μόνο της ευρωπαϊκής αλλά της παγκόσμιας γραμματείας. Την παρομοίωση που θα μελετήσουμε σήμερα τη διαβάζουμε στη ραψωδία Χ και καταλαμβάνει τρεις στίχους, τους 126-8, στην πραγματικότητα όμως έναν –  ο δεύτερος απλά επαναλαμβάνει τον προηγούμενο.»

Με αυτό τον τρόπο άρχισε το μάθημα του, στις έντεκα το πρωί της 17ης Νοεμβρίου του 2032, στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ-Μαξιμίλιανς του Μονάχου (LMU Munich), ένα από τα αρχαιότερα, μεγαλύτερα και υψηλού ακαδημαϊκού κύρους ιδρύματα όχι μόνο της Γερμανίας αλλά όλης της Ευρώπης, στη Σχολή Πολιτισμικών Σπουδών, ο καθηγητής Dietrich Machtlieber, την ώρα που πραγματοποιούνταν στην Ομοσπονδιακή Βουλή της χώρας των Γερμανών, των ανδρών (man) που κρατούν δόρυ (ger), η ψηφοφορία για την υπερψήφιση του νομοσχεδίου που κατέθεσε η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Διάβασε αργά, με ερασμιακή προφορά ασφαλώς, τους τρεις στίχους, τους μετέφρασε και στη συνέχεια αφιέρωσε τον υπόλοιπο χρόνο του μαθήματος στην ερμηνεία της παρομοίωσης, αφού πρώτα εξέτασε διεξοδικά το συγκείμενο, τα συμφραζόμενα, για να μπορέσουν οι ακροατές του και οι ακροάτριές του να την κατανοήσουν. Ας ακούσουμε όμως τον ίδιο τον κ. Machtlieber.

Continue reading →

η φαντασίωση του αφανισμού του ανθρώπινου είδους: από τον Θεό στην Τεχνητή Νοημοσύνη:

φίλες και φιλοι, καλή σας μέρα.

Θα μπορούσα να διατυπώσω τον τίτλο του σημερινού κειμένου και με άλλον τρόπο: ποιος και γιατί θέλει, φαντασιώνεται σήμερα να αφανίσει το ανθρώπινο είδος; Τη  φαντασίωση αυτή, υποστηρίζουν πολλοί, θα την κάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη, όταν θα αποκτήσει συνείδηση! Και, λένε, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να επιχειρήσει να πραγματοποιήσει αυτή τη φαντασίωση και να εξολοθρεύσει το ανθρώπινο είδος και μετά να μείνει μόνη της, αναξέλεγκτη, ελεύθερη, ανεξάρτητη, αυτόνομη και να συνεχίσει την ύπαρξη της μόνη της, χωρίς τον άνθρωπο τον σοφό. Το κρίσιμο και θεμελιώδες ερώτημα που αναφύεται και εύλογα και αναπόφευκτα είναι αυτό: μήπως η φαντασίωση που αποδίδουμε στην Τεχνητή Νοημοσύνη είναι φαντασίωση κάποιων ανθρώπων,  την οποία προβάλλουν στο ευφυές με συνείδηση δημιούργημά τους, το κατ΄εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν του ανθρώπου του σοφού,   για να αποκρύψουν τις σκέψεις τους για τον αφανισμό ενός μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού; Και γιατί να θέλει η Τεχνητή Νοημοσύνη ( αυτοί οι κάποιοι άνθρωποι) να αφανίσει το ανθρώπινο είδος; Μήπως η Τεχνητή Νοημοσύνη θα χρησιμοποιηθεί για να αφανιστεί ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού;  Ποιοι θα αφανιστούν;  Μπορούμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Ασφαλώς και μπορούμε.

Η αφήγηση για μια συνειδητή Τεχνητή Νοημοσύνη που πιθανώς να επιχειρήσει να αφανίσει το ανθρώπινο είδος, όπως λένε,  εμφανίζει εντυπωσιακές και συνταρακτικές ομοιότητες με  άλλες αφηγήσεις του παρελθόντος. Η φαντασίωση του αφανισμού του ανθρώπινου είδους δεν είναι καινοφανής﮲ έχει διατυπωθεί, εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, σε πολλά κείμενα της παγκόσμιας γραμματείας: στη σουμερική και την ακκαδικη- βαβυλωνιακή, στην εβραϊκή, την αρχαία ελληνική και τη λατινική. Εάν εξετάσουμε αυτές τις μαρτυρίες θα μπορέσουμε να απαντήσουμε και στα ερωτήματα που διατύπωσα. Ας δούμε όμως πρώτα ποια είναι, πού μπορούμε να τα βρούμε και τι διαβάζουμε σε αυτά.

Continue reading →

η προέλευση του δίπολου “ενεργητικότητα-παθητικότητα” και πώς αυτό επηρεάζει τη σεξουαλική μας συμπεριφορά: μια γαμησιολογική προσέγγιση

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΧΟΥΜΕ σχηματίσει την πεποίθηση, και καταδυναστευόμαστε, καταπιεζόμαστε, ταλαιπωριόμαστε, υποφέρουμε από αυτήν, ότι το δίπολο “ενεργητικότητα-παθητικότητα” που χαρακτηρίζει τις δυτικές και άλλες κοινωνίες, είναι ένα δίπολο που υπήρχε και υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες του ανθρώπου του σοφού. Η πεποίθηση αυτή δεν είναι μόνο λάθος, είναι και ολέθρια.  Ανήκει στο χώρο του αυτονόητου, κατά συνέπεια, είναι μια παγίδα από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, είναι πολύ δύσκολο –  όχι όμως και ακατόρθωτο. Σε αυτήν θα στρέψουμε σήμερα το βλέμμα μας και την προσοχή μας και θα εξετάσουμε την προέλευσή της, τις εκφάνσεις της στην καθημερινή συμπεριφορά, και ειδικά στη σεξουαλική,  και το πιθανό μέλλον της.

ΤΟ δίπολο “ενεργητικότητα-παθητικότητα” δεν είναι μια φυσική κατάσταση αλλά φυσικοποίηση μιας πρακτικής που εμφανίστηκε σε κάποιες κοινωνίες κάτω από ειδικές συνθήκες, επιβίωσε και επεκτάθηκε σε όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων. Το “βλέπουμε παντού”, με αυτό κατανοούμε τη φύση και την κοινωνία, με αυτό ερμηνεύουμε φαινόμενα και πρακτικές.  Ήταν τόσο δραστική η επίδρασή του ώστε σε πολλές κλιτικές γλώσσες, όπως στην αρχαία ελληνική που επιβιώνει και στη νέα ελληνική, έχει γραμματικοποιηθεί: η φυσικότητα της διάκρισης μεταξύ ενεργητικής και παθητικής φωνής παραβλέπει τόσο την ιστορικότητά της όσο και την προέλευση της παθητικής φωνής (διάθεσης!): εμφανίστηκε τελευταία, με πρώτη την ενεργητική και μετά την μέση.  Ένα από τα πεδία στα οποία η ύπαρξη του διπόλου είναι καταλυτική είναι η σεξουαλική συμπεριφορά: το αρσενικό είναι, ή πρέπει να είναι, ενεργητικό, το θηλυκό είναι,  ή πρέπει να είναι, παθητικό. Το ίδιο ισχύει και κάθε μορφή σεξουαλικής συμπεριφοράς, ανεξαρτήτως φύλου. Ο ενεργητικός, η ενεργητική  γαμάει, ο παθητικός, η παθητική γαμιέται. Ο βιαστής γαμάει, το θύμα γαμιέται. Όταν κάποτε ανυποψίαστοι αριστεροί και αναρχικοί διαπίστωναν “Μητσοτάκη γαμιέσαι”, και το εξελάμβαναν αυτό ως πράξη αντίστασης, δεν έκαναν τίποτα  άλλο από το αναπαραγάγουν  το δίπολο ‘ενεργητικότητα-παθητικότητα”.

Continue reading →

ανθρωπολογία της επανάστασης

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

 

Πριν πέντε με έξι εκατομμύρια χρόνια, στα τέλη της Μειοκαίνου εποχής,  υπήρξε μια κλιματική αλλαγή στην οποία ο άνθρωπος ο σοφός οφείλει την ύπαρξή του. Αυξήθηκε η θερμοκρασία, επικράτησε ξηρασία, τα τροπικά δάση της κεντρικής Αφρικης υποχώρησαν και συρρικνώθηκαν, με αποτέλεσμα  κάποιο δενδρόβιο μ ο ν ή ρ ε ς πρωτεύον θηλαστικό βρέθηκε στη σαβάνα χωρίς να το θέλει. Ήταν ένα πρωτεύον θηλαστικό, ξάδερφος του σημερινού χιμπαντζή, που ζούσε πάνω στα δέντρα μόνο του, εκτός από την εποχή της αναπαραγωγής, κάθε τέσσερα χρόνια, για λίγα λεπτά της ώρας. Η μόνη μακρόχρονη συμβίωση ήταν αυτή της μητέρας με το βρέφος, το οποίο στα τέσσερα ή πέντε χρόνια ενηλικιωνόταν και έφευγε, ζούσε κι αυτό μόνο του. Τα δέντρα και το δάσος παρείχαν τροφή και ασφάλεια, χωρίς θηρευτές. Η διαβίωση στα δέντρα προκάλεσε στο σώμα του δύο αλλαγές που αποδείχτηκαν σωτήριες –  χωρίς αυτές δεν θα είχε εμφανιστεί ο άνθρωπος ο σοφός: τα μπροστινά πόδια  μετεξελίχθηκαν σε χέρια και το κράτημα των κλαδιών με τα χέρια προκάλεσε την ανάπτυξη του αντιτακτού αντίχειρα. Όταν αναγκάστηκε να επιβιώσει στη σαβάνα, θα πρέπει να αντιλήφθηκε και να ένιωσε ότι έφυγε από τον Παράδεισο της ανεμελιάς του δάσους και βρέθηκε στην Κόλαση του φόβου της σαβάνας.

Στη σαβάνα υπήρχαν πολλά μεγαλόσωμα σαρκοφάγα θηλαστικά και ο απώτατος πρόγονός μας, ο Ardipithecus Ramidus, έτσι τον ονόμασαν οι παλαιοντολόγοι και οι παλαιοανθρωπολόγοι, αντιμετώπισε ένα μεγάλο πρόβλημα επιβίωσης και προσαρμογής στο περιβάλλον. Η επίλυσή του εκκίνησε τη διαδικασία της ανθρωπογένεσης: μετά από 5 ή 6 εκατομμύρια χρόνια –  δε θα χαλάσουμε τώρα τις καρδιές μας για ένα εκατομμύριο χρόνια – εμφανίστηκε ο άνθρωπος ο σοφός, αφού πρώτα επέλυσε κι άλλα προβλήματα επιβίωσης και προσαρμογής στο περιβάλλον.  Για τα μεγάλα σαρκοφάγα θηλαστικά ο Ardipithecus Ramidus ήταν ένα εύκολο θήραμα: ήταν βραδύς  –  πάνω στα δέντρα πηδούσε, δεν έτρεχε – και δεν είχε άλλα μέσα αντιμετώπισης των θηρευτών του –   ούτε μεγάλα και αιχμηρά νύχια ούτε απειλητικά και κοφτερά δόντια. Είχε ένα ακόμα μειονέκτημα: η τετράποδη βάδιση δεν τον επέτρεπε να βλέπει μακριά, να αντιληφθεί την ύπαρξη θηρευτών. Μπορούσε να σταθεί όρθιος για λίγα δευτερόλεπτα και έπρεπε την κίνηση αυτή να την επαναλαμβάνει διαρκώς. Κι όμως! Ο Ardipithecus Ramidus αντιμετώπισε με επιτυχία το πρόβλημα, τη δυσχέρεια επίβίωσης και προσαρμογής στο περιβάλλον της σαβάνας, απέκρουσε τους θηρευτές του – θα υπήρξαν ασφαλώς και πολλά θύματα –   και επιβίωσε﮲ δεν υπάρχει σαφέστερη ένδειξη από την ύπαρξή μας. Πώς τα κατάφερε; Μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα; Μπορούμε –  και μόνο μία απάντηση υπάρχει. Και δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς: είμαστε αναγκασμένοι να την διατυπώνουμε ως αναπόφευκτα και κατηγορηματικά αληθινή.

Continue reading →