ένας άλλος τρόπος ζωής είναι εφικτός

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΘΑ μπορούσαμε το πρόταγμα “ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός” να το διατυπώσουμε με έναν άλλο τρόπο, μιας και σε αυτόν τον άλλο κόσμο,όχι τον κάτω, θα ζούμε διαφορετικά: “ένας άλλος τρόπος ζωής είναι εφικτός” – θα συμπλήρωνα: “κι ένας άλλος τρόπος σκέψης είναι εφικτός”. Θα πρέπει λοιπόν να συγκρίνουμε δύο εκ διαμέτρου εξ ορισμού διαφορετικούς τρόπους ζωής – και τρόπους σκέψης. Και οι δύο είναι υπαρκτοί – ο ένας είναι κυρίαρχος, ο άλλος περιφρονητέος και υπό διωγμόν, λίγοι και λίγες τον ακολουθούν. Ο κυρίαρχος τρόπος ζωής και σκέψης αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερες δυσκολίες, με αποτέλεσμα να μετασχηματίζεται, αργά αλλά σταθερά σε πηγή ταλαιπωρίας, ανασφάλειας, ασθένειας και θανάτου. Μόλις τώρα εκκινεί η διαδικασία της αποδιάρθρωσης του, η οποία θα διαρκέσει δυο, τρεις δεκαετίες. Θα πρέπει λοιπόν πρώτα να εστιάσουμε την προσοχή μας στις κομβικές αρθρώσεις του κυρίαρχου τρόπου ζωής – με τον τρόπο σκέψης θα καταπιαστούμε ένα άλλο πρωινό – να επισημάνουμε τα προβλήματα που προκαλούν, και μετά να σκιαγραφήσουμε αδρομερώς τον εκ διαμέτρου και εξ ορισμού άλλον τρόπο ζωής.

ΠΡΙΝ το κάνουμε αυτό, πρέπει να κάνουμε κάτι άλλο: να εξετάσουμε επί τροχάδην την έννοια του τρόπου ζωής και τους ιστορικούς τρόπους ζωής που έχουν υπάρξει. Έχουμε την εντύπωση ότι είναι πολλοί – θα δούμε ότι δεν είναι, δεν είναι πολλοί. Δεν μπορεί να είναι πολλοί – απλά είναι αναρίθμητες οι παραλλαγές των ιστορικών τρόπων ζωής. Να σκεφτούμε μόνο ότι, εάν ο άνθρωπος ο σοφός κινείναι πάνω στη Γη 300.000 χρόνια, στα 290.000 υπήρχε μόνο ένας τρόπος ζωής: ο τροφοσυλλεκτικός-κυνηγητικός. Οι τοπικές εκδοχές αυτού του τρόπου ζωής εμφανίζουν μια ποικιλία που είναι αδύνατον να εντοπιστεί και να περιγραφεί. Όλοι οι άλλοι στριμώχνονται στα υπόλοιπα 10.000 χρόνια. Εάν εξετάσουμε τις αρθρώσεις, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τροφοσυλλεκτικού-κυνηγητικού τρόπου ζωής, θα μπορέσουμε να διευκρινίσουμε και να σαφηνίσουμε την έννοια του τρόπου ζωής. Οι τροφοσυλλέκτες-κυνηγοί πρόγονοί μας α) ζούσαν στη φύση, β) ζούσαν με άλλους είκοσι, τριάντα, πενήντα γ) εξασφάλιζαν την τροφή τους άμεσα από τη φύση, περπατούσαν πολύ δ) κατασκεύαζαν οι ίδιοι ό,τι χρειάζονταν, επιδιδόμενοι σε ένα μεγάλο αριθμό ελαφρών σωματικών δραστηριοτήτων (χειροτεχνία) ε) οι κοινωνίες τους ήταν κοινωνίες άυλου και όχι υλικού κοινωνικού πλούτου (δηλαδή, πολλές σχέσεις με τη φύση και τους άλλους, εντός και εκτός της συμβιωτικής ομάδας, εμπειρίες, γνώσεις, μετάδοση της γνώσης στους άλλους και ειδικά στα παιδιά, διαρκής πειραματισμός) ζ) ως εκ τούτου, δεν ήταν αρπακτικές, κτητικές και ατομικιστικές κοινωνίες αλλά χαριστικές (ανταλλαγή δώρων) και συνεργασιακές, χωρίς το άτομο να καταπνίγεται, και, η) όταν διαφωνούσαν, η ομάδα διασπώνταν, δεν επέβαλλε το ένα μέρος τη γνώμη του στο άλλο, το οποίο έφευγε.

Continue reading →

η διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΑΣ κάνουμε ένα νοητικό πείραμα – δεν χρειάζονται πολλά εργαλεία και υλικά, φαντασία μόνο και τόλμη. Τα έχουμε.

Τις τρεις πρώτες εργάσιμες μέρες του Μαΐου του 2034 θα γίνει παγκόσμια απεργία, στην οποία θα συμμετέχει η συντριπτική πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού, απεργία που συντονίστηκε από την διεθνή ομάδα LIFE OR DEAD εργαζομένων, καλλιτεχνών, λογοτεχνών, στοχαστών και πολιτικών μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με αίτημα να κλείσει η παγκόσμια πολεμική και διαστημική βιομηχανία ώστε να σταματήσει η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου που διαπράττουν αυτές οι δύο βιομηχανίες και ο κοινωνικός πλούτος να διοχετευτεί στην επίλυση των πολλών και οξυμμένων παγκόσμιων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε. Στην ανακοίνωση για την κήρυξη της προειδοποιητικής παγκόσμιας απεργίας η ομάδα LIFE OR DEAD τονίζει ότι το κλείσιμο αυτών των δύο βιομηχανιών θα επιφέρει και το κλείσιμο κι άλλων πολλών που σχετίζονται άμεσα με αυτές, κατά συνέπεια θα μειωθεί η παγκόσμια παραγωγή, άρα και η κατανάλωση πρώτων υλών και ενέργειας, με ευεργετικά αποτελέσματα για την κλιματική κρίση, θα αυξηθεί η ανεργία, άρα θα μειωθεί ο χρόνος εργασίας – θα δημιουργηθούν δηλαδή οι προϋποθέσεις για την επίλυση των παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων: κοινωνικός πλούτος και ελεύθερος χρόνος, αυτά μας λείπουν – γνώση και διάθεση έχουμε.

ΑΥΤΟ είναι το νοητικό πείραμα. Τώρα μπορείτε να γελάσετε. Κι εγώ μαζί σας. Διότι το νοητικό αυτό πείραμα είναι μια πρόταση για την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου στην εποχή μας κι αυτό που προτείνεις δεν πρόκειται να γίνει στον αιώνα τον άπαντα, ξεπερνάει και την πιο τολμηρή φαντασία. Για να γελάσετε ακόμα περισσότερο, θα το συνεχίσω το νοητικό πείραμα και θα σας διαβεβαιώσω ότι εκείνες τις τρεις πρώτες εργάσιμες μέρες του Μαΐου του 2034 δεν πήγε κανένας και καμία στη δουλειά – η τριήμερη παγκόσμια γενική απεργία είχε απρόσμενη επιτυχία. Συγκλήθηκε αμέσως συνάντηση των πλουσιότερων και ισχυρότερων κρατών του πλανήτη για να εξετάσουν το απανπάντεχο αυτό γεγονός που τους κατέπληξε και τους ανησύχησε τα μάλα. Η ομάδα LIFE OR DEAD πρότεινε, και η πρότασή της υπερψηφίστηκε, η απουσία από την εργασία των τριών πρώτων εργάσιμων ημερών να γίνεται κάθε μήνα και μετά από ένα χρόνο το τριήμερο αυτό να γίνει εβδομάδα. “Θα περάσουμε στη πράξη και θα μείωσουμε τον χρόνο εργασίας μόνοι μας, δεν είμαστε ζητιάνοι, είμαστε οι δημιουργοί αυτού του κόσμου. Αν πολλά από τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα δημιουργήθηκαν χωρίς να το θέλουμε, όπως η κλιματική κρίση, τώρα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τι κάναμε και να επανορθώσουμε, να εξαλείψουμε την καταστροφή της φύσης και των κοινωνιών”. Η πρακτική αυτή της απουσίας από την εργασία επειδή είναι παγκόσμια ονομάστηκε OMNIPRESENT ABSENCE (ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΑΠΟΥΣΙΑ).

Continue reading →

Τεχνητή Νοημοσύνη: το προτελευταίο στάδιο της γένεσης του θεού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

ΘΕΛΟΥΜΕ να γίνουμε Θεοί; Θέλουμε – ίσως λίγοι και λίγες να μην θέλουν, δεν πειράζει, κανένας δεν είναι τέλειος. Μπορούμε όμως; Όχι, δεν μπορούμε, λογικά σκεπτόμενοι. Διότι ο Θεός είναι ένας, άρα μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός, και μόνο τότε θα πεθάνει ο Θεός. Μέχρι τότε θα υπάρχει και θα τον λατρεύουμε, θα θέλουμε δηλαδή να γίνουμε Θεοί. Είναι δυνατόν όμως 8, 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι να γίνουν Θεοί; Είναι αντίφαση εν τοις όροις, δεν γίνεται. Μπορούμε όμως να γίνουμε θεοί! Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των αρχαιοελληνικών θεών και του ιουδαϊκού Θεού; Ποιος είναι πιο ισχυρός, ο Θεός ή οι θεοί;

ΟΙ θεοί είναι άνθρωποι, αθάνατοι άνθρωποι: τρώνε, πίνουν, τραγουδάνε και γλεντάνε, γαμάνε, πολεμούν, τραυματίζονται και πονάνε, οργίζονται και βρίζουν, απειλούν, δέρνουν τις γυναίκες τους και γελούν με πειράγματα σε βάρος του ΑΜΕΑ θεού Ηφαίστου. Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, αν και πολλές φορές συμπεριφέρεται ως άνθρωπος και οργίζεται, εξοντώνει τους ανθρώπους, τους εκδικείται, τους τιιμωρεί, καίει πόλεις και τους κατοίκους των. Οι θεοί δεν μπορούν να μην τρώνε και να μην πίνουν, να μην νυστάζουν και να μην κοιμούνται – ο Θεός ούτε πίνει ούτε τρώει ούτε ροχαλίζει ούτε μαμάει. Οι θεοί δεν μπορούν να εξαλείψουν τα όρια που βάζει η φύση, δεν έχουν καταργήσει κάθε σχέση με τη φύση, όπως κάνει ο Θεός. Αυτός είναι ο λόγος που, λογικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να γίνουμε θεοί αλλά όχι Θεοί. Μόνο ένας μπορεί να πάψει να είναι άνθρωπος και να γίνει Θεός.

Continue reading →

τα δυτικά κράτη περιμένουν αναζωπύρωση του κοινωνικού πολέμου και προετοιμάζονται

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η μελέτη της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας του δυτικού πολιτισμού, από το 700 π. Χ. μέχρι σήμερα, μας παρωθεί να υποστηρίξουμε ότι κατά τη διάρκεια των μεταβατικών εποχών, των εποχών αποδιοργάνωσης, απορρύθμισης, αποσύνθεσης και, κατά συνέπεια, μετασχηματισμού του τρόπου παραγωγής, της κοινωνικής δομής, της πολιτικής συγκρότησης, αναζωπυρώνεται ο κοινωνικός πόλεμος. Ο οποίος υπνώττει, βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας, σιγοκαίει και καταλαγιάζει σε εποχές αποτελεσματικής επιβολής της κυριαρχίας της πλούσιας και ισχυρής άρχουσας τάξης – δουλοκτήτες, φεουδάρχες, καπιταλιστές. Δύο είναι οι μέθοδοι της επιβολής και διαιώνισης, αναπαραγωγής της κυριαρχίας, δηλαδή, κατ΄αρχάς, της αρπαγής ενός μεγάλου μέρους του συλλογικά παραγόμενου υλικού κοινωνικού πλούτου από μια μειονότητα που λίγες φορές ξεπέρασε το 5%: η ανηλεής βία και οι παραχωρήσεις (περισσότερος κοινωνικός πλούτος στους υποτελείς παραγωγής, συμμετοχή στη διανομή της πολεμικής λείας, ελευθερίες και δικαιώματα), με τον συνδυασμό τους να μη είναι σπάνιος. Αν συγκρίνουμε τη Σπάρτη και τη Ρώμη με την Αθήνα της κλασικής εποχής και την φεουδαρχική μεσαιωνική Γαλλία θα δούμε σαφείς διαφορές. Με αυτόν τον συνδυασμό ανηλεούς βίας και παραχωρήσεων αναπαράγεται και η καπιταλιστική κυριαρχία – φασισμός και ναζισμός από τη μία, κοινοβουλευτική δημοκρατία και κράτος δικαίου και πρόνοιας από την άλλη.

Continue reading →

ζούμε το τέλος του δυτικού πολιτισμού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΣΠΕΥΔΩ ευθύς αμέσως να άρω τη μομφή που θα εκφραστεί ότι λέω μεγάλα λόγια: ένας πολιτισμός τελειώνει, θα δούμε τι σημαίνει αυτό, όταν βρίσκεται σε αδιέξοδο και, κατά συνέπεια, όταν αντιμετωπίζει ένα ζωτικής σημασίας δίλημμα που αναπόφευκτα προκύπτει από το αδιέξοδο. Το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο δυτικός πολιτισμός είναι η πλήρης, ολοσχερής αδυναμία να αντιμετωπίσει, να επιλύσει τα πολλά και οξυμμένα κοινωνικά, με την ευρεία έννοια, προβλήματα που έχουν προκύψει εδώ και διακόσια πενήντα (250) χρόνια – από τις πρώτες μέρες του βιομηχανικού καπιταλσμού (1770) μέχρι σήμερα. Μπορεί να επιλύσει το μεγα-πρόβλημα της αποδιοργάνωσης του κλίματος; Δεν μπορεί. Και όχι μόνο δεν μπορεί αλλά δεν πρέπει να επιλυθεί. Ένα από αυτά που πρέπει να γίνουν για να μετριαστεί, όχι να επιλυθεί, το πρόβλημα, να περιοριστούν οι συνέπειες, είναι να μειώσουμε δραστικά τις μεταφορές και τις μετακινήσεις ώστε να περιορίσουμε δραστικά την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων. Αυτό είναι αδύνατο: κάθε χρόνο αυξάνουμε την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων διότι αυξάνονται οι μεταφορές και οι μετακινήσεις. Κατά συνέπεια, πάμε από το κακό στο χειρότερο. Το δίλημμα είναι σαφές: εάν επιλύσουμε τα προβλήματα, ο δυτικός πολιτισμός και ο καπιταλισμός θα αντιμετωπίσει υπαρξιακά προβλήματα, θα μετασχηματιστούν, θα πάψουν να είναι αυτό που είναι – αυτό όμως είναι ανεπιθύμητο: τα πολλά και οξυμμένα προβλήματα δεν πρέπει να επιλυθούν. . . Εάν δεν επιλυθούν, οδεύουμε ολοταχώς προς τον όλεθρο. Τι θα κάνουμε, θα τα επιλύσουμε τα προβλήματα ή όχι;

Continue reading →

από την Αριστερά της κοινωνίας της εργασίας στην Αριστερά της κοινωνίας της αεργίας

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΤΑ χρόνια που ζούμε, και οι επόμενες δυο τρεις δεκαετίες, μέχρι το 2050, πάνω κάτω, είναι μια εποχή μετάβασης από την κοινωνία της εργασίας στην κοινωνία της αεργίας. Καθώς όμως οι διανοητικές, ψυχικές, πολιτισμικές και πολιτικές αλλαγές έπονται των υλικών, οικονομικών και κοινωνικών, η Αριστερά δεν μπορεί παρά να παραμένει κολλημένη στο παρελθόν, να βλέπει το μέλλον υπό το πρίσμα του παρελθόντος και του παρόντος, να ακολουθεί ασθμαίνοντας και παρακολουθώντας αμήχανη και αφοπλισμένη ιδεολογικά και θεωρητικά τις εξελίξεις. Αυτή είναι με λίγα λόγια η γνώμη μου για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς. Τι εννοώ με αυτόν τον όρο θα το εκθέσω στη συνέχεια. Κρατείστε μόνο αυτό προς στιγμήν: δεν μπορεί να μην υπάρχει Αριστερά – η κυριαρχική σχέση, η διαταγή και η εκτέλεση (η Δεξιά), δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την συνεργασιακή σχέση, την πρόταση, τη συζήτησή της και την συλλογική εκτέλεσή της (η Αριστερά).

Continue reading →

χωρίς στρατιώτες, χωρίς εργάτες: η πυρηνική επιθυμία (φαντασίωση) του δυτικού Κυρίου και η απόπειρα εκπλήρωσή της μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η τρίτη μεταχριστιανική χιλιετία, ο 21ος αιώνας άρχισε με την απόπειρα του δυτικού Κυρίου, που είναι πλέον οικουμενική μορφή, να εκπληρώσνει την πυρηνική, την πρωταρχική, την κομβική του επιθυμία: να μην έχει στρατιώτες και εργάτες, να διεξαγάγει πολέμους χωρίς στρατιώτες και να παραγάγει τον κοινωνικό πλούτο χωρίς εργάτες, χωρίς υποτελείς παραγωγούς. Η διαπίστωση αυτή εγείρει πολλά, κρίσιμα και θεμελιώδη ερωτήματα, στα οποία και πρέπει να απαντήσουμε. Είναι πράγματι αυτή η πυρηνική επιθυμία και φαντασίωση του δυτικού Κυρίου; Την έχει εκφράσει ρητά; Πότε; Πού μπορούμε να τη διαβάσουμε; Τι τον ώθησε να επιθυμήσει να μην έχει στρατιώτες και εργάτες; Μπορεί αυτή η επιθυμία να εκπληρωθεί; Πώς; Ποιες θα είναι οι συνέπειες της τυχόν εκπλήρωσης της επιθυμίας για τον Κύριο; Θα συνεχισει να είναι Κύριος χωρίς εργάτες; Ποιοι θα είναι οι Υποτελείς του; Είναι δυνατόν να υπάρχει καπιταλισμός χωρίς εργάτες; Εάν δεν είναι δυνατόν, και δεν είναι, πώς θα μετασχηματιστεί η οργάνωση της παραγωγής και της κατανάλωσης όταν δεν θα υπάρχουν εργάτες ή θα είναι ελάχιστοι; Είναι δυνατόν η παραγωγή του κοινωνικού πλούτου να γίνεται χωρίς εργάτες, μόνο με ρομπότ, με αυτόματες μηχανές και με την Τεχνητή Νοημοσύνη; Έχει αρχίσει ο μετασχηματισμός του; Ποιες θα είναι οι συνέπειες της εκπλήρωσης της επιθυμίας “χωρίς στρατιώτες, χωρίς εργάτες ” για μας, τους υποτελεις, παραγωγους και μη; Τι θα κάνουμε όλη τη μέρα, τι θα τρώμε, πώς θα ζούμε;

Continue reading →

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το καλοκαίρι του 2301, χρονολογία Γης, το Γαλαξιακό Επαναστατικό Συμβούλιο Ενίσχυσης της Ζωής που εδρεύει στον πλανήτη Σπείρα του ηλιακού συστήματος Πολύχρωμη Πεταλούδα (γνωστό στους αστρονόμους με τον κωδικό ΧTFMEU – 438 ) με όρισε συντονιστή της εκπόνησης μιας συνοπτικής εξιστόρησης των τελευταίων δύο αιώνων του ανθρώπου του σοφού, που εξαφανίστηκε το 2299 – ο τελευταίος άνθρωπος σοφός αυτοκτόνησε στις 21 Μαΐου του 2299 αφού έφαγε τον προτελευταίο. Το υλικό που είχαμε στη διάθεσή μας, ηχητικά ντοκουμέντα και βίντεο, ήταν αχανές. Πρότεινα στο Γαλαξιακό Επαναστατικό Συμβούλιο Ενίσχυσης της Ζωής να συγκροτήσω μια ομάδα που θα επιλέξει τις κομβικές στιγμές της διαδικασίας εξαφάνισης του ανθρώπου του σοφού, πρόταση που έγινε δεκτή. Η δωδεκαμελής Ομάδα Μελέτης της Εξαφάνισης

Continue reading →

το 1945 άρχισε η τρίτη εποχή του δυτικού πολιτισμού: η εποχή των αδιεξόδων και των διλημμάτων

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΤΟ 1300 μ. Χ. και το 1945 τέμνουν τον ιστορικό χρόνο του δυτικού πολιτισμού και τον διακρίνουν σε τρεις εποχές. Εμείς ζούμε την τρίτη εποχή,την εποχή των αδιεξόδων και των διλημμάτων. Ποια είναι αυτά τα αδιέξοδα και τα διλήμματα; Θα τα δούμε, παρακάτω. Με ποιο κριτήριο όμως επιλέγουμε αυτές τις δύο χρονολογίες; Θα το επισημάνουμε, εαν απαντήσουμε στο κρίσιμο και θεμελιώδες ερώτημα: Τι το ξεχωριστό, τι το ιδιαίτερο έγινε το 1300 και το 1945;

Η πρώτη εποχή του δυτικού πολιτισμού άρχισε με τη γένεσή του, κατά την αρχαϊκή εποχή της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας (750-500 π. Χ.), κατά συνέπεια, η κοινωνία αυτή ήταν η πρώτη δυτική κοινωνία, και έληξε το 1300 μ. Χ., πάνω κάτω – η χρονολογία αυτή είναι συμβατική. Διήρκεσε 2.000 χρόνια. Εκείνα τα χρόνια, εμφανίστηκαν στη δυτική Ευρώπη τα πρώτα πυροβόλα όπλα και τα πρώτα μηχανικά ρολόγια, εμφανίστηκαν δηλαδή οι πρώτες μηχανές, οι πρώτοι κινητήρες, που λειτουργούσαν χωρίς ανθρώπινη ή ζωική ενέργεια. Οι επινοήσεις αυτές ήταν εκπλήρωση επιθυμιών που είχαν διατυπωθεί κατά την πρώτη εποχή του δυτικού πολιτισμού, την εποχή της διατύπωσης της επιθυμιών αύξησης της ισχύος έναντι της φύσης και των αντιπάλων – εξωτερικών και εσωτερικών. Από το 1300 μ. Χ. και μέχρι το 1945 εκπληρωθηκαν όλες οι επιθυμίες, που είχαν διατυπωθεί κυρίως στην Ιλιάδα, αλλά και μετά το 1300 μ. Χ. – εκτός από μία. Φωτογραφία, τηλέγραφος, αυτοκίνητο, αεροπλάνο, υποβρύχιο, τηλέφωνο, τηλεόραση και άλλα πολλά. Η εποχή αυτή είναι η εποχή της γένεσης του θεού, όχι του Θεού – προς Θεού! Διήρκεσε 650 χρόνια. Η εκπλήρωση των επιθυμιών συνεχίστηκε και μετά το 1945 και θα συνεχιστεί, η χρονολογία όμως αυτή σηματοδοτεί την έναρξη μιας ιδιαίτερης εποχής – της εποχής των αδιεξόδων και των διλημμάτων. Τι έγινε το 1945 – στις 6 και 9 Αυγούστου;

Continue reading →

η διαδικασία συγκρότησης των δύο παγκόσμιων αντίπαλων στρατοπέδων

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΠΡΩΤΗ φορά στην ιστορία του ανθρώπου του σοφού ο παγκόσμιος πληθυσμός ανήκει σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο αντίπαλες στρατιωτικές συμμαχίες κρατών: της Δύσης (ΗΠΑ. ΕΕ. Καναδάς, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Ιαπωνία, Ισραήλ) και του υπόλοιπου κόσμου, με πυρήνα την Κίνα και τη Ρωσία (BRICS). Η διαδικασία της διαμόρφωσης των αντίπαλων στρατοπέδων δεν έχει ολοκληρωθεί, κατά συνέπεια, διανύουμε μια περίοδο μετάβασης: το στρατόπεδο της Δύσης είναι μεν αρραγές, έχει όμως εσωτερικά προβλήματα τα οποία θα ξεπεραστούν ενώ πολλά κράτη εκτός Δύσης δεν έχουν αποφασίσει σε ποιο στρατόπεδο θα ενταχθούν. Δεν θ΄αργήσουν όμως να αποφασίσουν. Θα δούμε γιατί. Η καινοφανής αυτή συγκυρία εγείρει πολλά και κρίσιμα ερωτήματα.

ΠΡΙΝ τα διατυπώσουμε και τα εξετάσουμε, πρέπει να σημειώσουμε τρεις πτυχές της συγκυρίας. Πρώτον, η παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού και του δυτικού πολιτισμού έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή αλληλεξάρτηση μεταξύ των οικονομιών και των κοινωνιών όλου του πλανήτη. Ο καταμερισμός της εργασίας, άρα της συνύπαρξης και της συνεργασίας, είναι διεθνής και κανένα κράτος και καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αναπαραχθεί χωρίς να συνεργαστεί με τα άλλα – όχι με όλα αλλά με πολλά, άλλο με περισσότερα κι άλλο με λιγότερα. Είναι τόσο υψηλός ο βαθμός της αλληλοσύνδεσης ώστε εάν σπάσει ένας κρίκος των αμοιβαίων δεσμών κάπου, διαταράσσεται όλο το πλέγμα της οικονομίας, των κοινωνιών και των κρατών.

Continue reading →